VI SA/Wa 3262/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2014 r. sprawy ze skargi C.S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie skargi o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2523/10 oddala skargę o wznowienie postępowania Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na C.S.A. z siedzibą w W. – karę pieniężną w łącznej kwocie 9.000 zł, w tym za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji – 8.000 zł oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf nie poddany kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu – 1.000 zł. Podstawę faktyczną decyzji stanowiły wyniki kontroli drogowej z dnia [...] czerwca 2008 r. zespołu pojazdów, którym wykonywany był przejazd w imieniu C.S.A. Z okazanego podczas kontroli dokumentu licencji wynikało, że wystawiona jest ona na przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą "C." z siedzibą w W. Ponadto w trakcie kontroli stwierdzono, że badanie okresowe tachografu zamontowanego w pojeździe straciło swoją ważność. W tym stanie rzeczy organ I instancji uznał, że strona naruszyła art. 5 w związku z art. 13 ust. 1 i 2 u.t.d. w zakresie obowiązku posiadania przez przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy stosownej licencji z wyłączeniem taksówek oraz Załącznika 1, Rozdział VI pkt 1 i 3 rozporządzenia (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE Nr L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r.), co skutkowało nałożeniem kary, o której mowa w lp. 1.1 i lp. 11.1.1.d załącznika do u.t.d. Organ stanął na stanowisku, że bez wpływu na fakt wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji pozostaje okoliczność, że strona powstała w wyniku komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego - "C." z siedzibą w W., albowiem z art. 13 ust. 1 u.t.d. wynika zasada nieprzenoszalności uprawnień wynikających z licencji. Odwołanie od decyzji z dnia [...] września 2008 r. wniosła C.S.A., w którym zakwestionowała powołaną decyzję w części stwierdzającej wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 5, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm., dalej jako: "u.t.d.") oraz lp. 1.1. załącznika do u.t.d. – utrzymał w mocy w zaskarżonym zakresie decyzję z dnia [...] września 2008 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2008 r. wywiodła C. S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 maja 2009 r. o sygn. akt VI SA/Wa 355/09 uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2008 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że licencja na krajowy transport drogowy nie wygasła w momencie przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa C.S.A. w trybie przewidzianym ustawą z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Tym samym organ nie miał podstawy do nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej z tytułu wykonywania przewozu drogowego bez wymaganej licencji. Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 14 maja 2009 r. wywiódł Główny Inspektor Transportu Drogowego. Wyrokiem z dnia 19 października 2010 r. o sygn. akt II GSK 880/09 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2009 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Wyrokiem z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2523/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy oddalił skargę C. S.A. od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2008 r. Powołany wyrok uprawomocnił się w dniu 8 marca 2011 r. W dniu [...] kwietnia 2011 r. C. S.A. z siedzibą w W. reprezentowana przez radcę prawnego M. M. dalej jako: "skarżąca", "skarżąca spółka" wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powołanym, prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 4 lutego 2011 r., która została zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 973/11. Uzasadniając swój wniosek - skarżąca podniosła, że przed dniem ogłoszenia wspomnianego wyroku, jej pełnomocnik złożył wniosek o odroczenie rozprawy ze względu na złamanie kości ramieniowej i wynikłą z tego niezdolność do pracy, co udokumentowała zaświadczeniem lekarza sądowego. Zdaniem skarżącej okoliczność ta stanowiła przesłankę do odroczenia rozprawy przez Sąd, zgodnie z przepisem art. 109 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Pomimo tego Sąd wniosku jej pełnomocnika nie uwzględnił, co jak skarżąca podkreślała pozbawiło ją możliwości obrony swych praw i dało podstawę do stwierdzenia, że wystąpiła przesłanka nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 pkt 5 p.p.s.a. Skarżąca zaznaczyła, że zapadły podczas nieobecności pełnomocnika skarżącej wyrok - uprawomocnił się 8 marca 2011 r., a pełnomocnik do 9 marca 2011 r. przechodził rehabilitację po przebytym urazie, na dowód czego załączyła odpis karty informacyjnej ze szpitala, z którego wynika, że jej pełnomocnik M. M. przebywał w Oddziale Dziennym [...] w dniach od [...] lutego 2011 r. do [...] marca 2011 r. Na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2011 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że mocodawca nie wyraził zgody na udzielenie pełnomocnictwa substytucyjnego innemu radcy prawnemu lub adwokatowi, gdyż sprawa była prowadzona od samego początku przez tego samego pełnomocnika. Dodał także, że nie mógł zasięgnąć informacji co do wyniku sprawy, albowiem przebywał już w szpitalu. Wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2011 r. o sygn. akt VI SA/Wa 973/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2523/10. Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 23 sierpnia 2011 r. wywiodła skarżąca spółka. Wyrokiem z dnia 26 września 2013 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 716/12 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu powołanego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wbrew poglądowi Sądu I instancji, zaistniała przeszkoda była przeszkodą, której pełnomocnik skarżącego nie mógł przezwyciężyć, albowiem – skoro mocodawca nie udzielił zgody na udzielenie pełnomocnictwa substytucyjnego innemu radcy prawemu lub adwokatowi, to pełnomocnik strony skarżącej takiego pełnomocnictwa substytucyjnego nie mógł udzielić. Był bowiem związany wolą swojego mocodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł również, że okoliczność, iż znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo nie zawierało ograniczeń odnośnie do udzielenia substytucji, nie oznacza, iż strona skarżąca nie mogła w późniejszym terminie modyfikować tego pełnomocnictwa, m.in. w zakresie dalszego udzielania substytucji. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w sprawie nie było podstaw do odmowy odroczenia rozprawy (art. 109 p.p.s.a.), a w konsekwencji, iż zachodzi nieważność postępowania, o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., oraz że wskutek naruszenia przepisów prawa strona była pozbawiona możności działania (art. 271 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że pozostaje jeszcze do rozważenia kwestia, czy zachodzi przesłanka do wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 271 pkt 2 zd. 2 p.p.s.a. Zalecił, by Sąd I instancji w toku ponownego rozpoznania spraw ustalił, czy i kiedy ustała niemożność działania pełnomocnika strony skarżącej w rozumieniu art. 271 pkt 2 zd. 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył przy tym, że pełnomocnik strony skarżącej przedłożył kartę informacyjną nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., w której stwierdzono, iż "(...) Przebywał w Oddziale Dziennym [...] w dniach: [...]02.2011 r. – [...]03.2011 r.". Dodał także, że Sąd I instancji powinien zatem ocenić, czy leczenie w tym okresie pełnomocnika strony skarżącej pozwalało mu na podjęcie działania przed uprawomocnieniem się wyroku objętego skargą o wznowienie postępowania. Na rozprawie w dniu 28 marca 2014 r. Sąd postanowił wznowić postępowanie zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2011 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2523/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie podkreślenia wymaga, że rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany był oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2013 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 716/12, zgodnie z dyspozycją art. 190 p.p.s.a. W myśl powołanego przepisu wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej NSA mają moc wiążącą, zaś odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Niewątpliwie ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (tak również: m.in. H. Knysiak-Molczyk /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 681-682 i powołane tam orzecznictwo). Pamiętać należy przy tym, iż ocena prawna, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez NSA istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu. W konsekwencji należy uznać, iż związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. W powołanym wyroku z dnia 26 września 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w badanej sprawie nie było podstaw do odmowy odroczenia rozprawy (art. 109 p.p.s.a.), a w konsekwencji, iż zachodzi nieważność postępowania, o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., oraz że wskutek naruszenia przepisów prawa strona była pozbawiona możności działania (art. 271 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Sąd I instancji do ustalenia, czy i kiedy ustała niemożność działania pełnomocnika strony skarżącej w rozumieniu art. 271 pkt 2 zd. 2 p.p.s.a. Sąd zauważył przy tym, że pełnomocnik strony skarżącej przedłożył kartę informacyjną nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., w której stwierdzono, iż "(...) Przebywał w Oddziale Dziennym [...] w dniach: [...]02.2011 r. – [...]03.2011 r.". Dodał także, że Sąd I instancji powinien więc ocenić, czy leczenie w tym okresie pełnomocnika strony skarżącej pozwalało mu na podjęcie działania przed uprawomocnieniem się wyroku objętego skargą o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa strona była pozbawiona możności działania, przy czym nie można żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Skoro zatem Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w badanej sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania z uwagi na pozbawienie strony możności działania, to wyjaśnienia wymaga - czy niemożność działania trwała przez okres do uprawomocnienia się wyroku z dnia 4 lutego 2011 r. Z przedłożonej przez pełnomocnika skarżącej karty informacyjnej nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. wynika, że przebywał on w Oddziale Dziennym [...] w dniach: [...]02.2011 r. – [...]03.2011 r., natomiast wyrok z dnia 4 lipca 2011 r. uprawomocnił się w dniu 8 marca 2011 r., a więc w okresie, gdy pełnomocnik skarżącej leczył się. Mając powyższe na uwadze Sąd pozostaje na stanowisku, że udokumentowanie leczenie pełnomocnika skarżącej nie pozwalało mu na podjęcie działań przed uprawomocnieniem się wyroku objętego skargą o wznowienie postępowania, co oznacza, że w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Sąd uznał także na podstawie akt sprawy, że w sprawie został zachowany trzymiesięczny termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym i termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Jak wynika z akt sprawy – odpis wyroku z dnia 4 lutego 2011 r. został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 5 kwietnia 2011 r., co oznacza, że wniesiona w dniu 27 kwietnia 2011 r. skarga o wznowienia została złożona w ustawowym terminie. Rozpoznając zatem na nowo sprawę ze skargi C.S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji – Sąd na wstępie zaznacza, że również w tej sprawie zobowiązany jest wziąć pod uwagę ocenę prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wyrokiem z dnia 19 października 2010 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 880/09 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 355/09 uchylający decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 grudnia 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia 18 września 2008 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że licencja jako pozwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej usuwa w sposób zindywidualizowany ustawowy zakaz podjęcia działalności gospodarczej, a tym samym daje prawo do korzystania z konstytucyjnej zasady wolności gospodarczej. Wyjaśnił, że w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja, w której zakaz podjęcia i wykonywania działalności gospodarczej został usunięty w stosunku do przekształcanego przedsiębiorstwa państwowego. NSA przypomniał, że uprawnione z licencji przedsiębiorstwo uległo przekształceniu w spółkę handlową na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji, co skutkowało, ze względu na treść wskazanego przepisu, wstąpieniem we wszystkie stosunki prawne, których podmiotem było przedsiębiorstwo państwowe, bez względu na charakter prawny tych stosunków. NSA podkreślił także, że zastosowanie w art. 1 ust. 1 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji sformułowania "bez względu na charakter prawny tych stosunków", odmiennego od użytego w art. 553 § 1 K.s.h. słabszego określenia "wszystkie" w odniesieniu do przekształcanych i przekształconych spółek handlowych, wskazuje na zamiar ustawodawcy objęcia sukcesją uniwersalną również uprawnień z zakresu pozwoleń udzielanych przekształcanemu przedsiębiorstwu państwowemu, mimo braku zapisu ustawowego podobnego do art. 553 k.s.h., w ramach którego wymieniono jako podlegające sukcesji zezwolenia, koncesje i ulgi. Z tego powodu, w ocenie NSA nie można przyjmować, by generalnie obowiązywała reguła wygasania uprawnień o opisywanym charakterze z chwilą przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę handlową. Jednocześnie NSA wskazał, że ustawodawca w art. 16 ust. 1 u.t.d. enumeratywnie wymienia przypadki wygasania licencji, wśród których brak przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę, w art. 13 ust. 1 u.t.d. formułuje zasadę nieprzenoszalności uprawnień z licencji na osoby trzecie, a w art. 13 ust. 2 pkt 2 u.t.d. stanowi, że organ, który udzielił licencji, przenosi, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnienia z niej wynikające w razie połączenia, podziału lub przekształcenia, zgodnie z odrębnymi przepisami, przedsiębiorcy posiadającego licencję, pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę, przejmującego uprawnienia wynikające z licencji, wymagań określonych w art. 5 ust. 3 u.t.d. Zdaniem NSA z przedstawionego stanu prawnego wynika, że sformułowana w art. 1 ust. 1 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji zasada sukcesji generalnej przekształconej spółki Skarbu Państwa, w przypadku licencji na krajowy transport drogowym ulega istotnym modyfikacjom, albowiem uprawnienia z licencji udzielonej przekształcanemu przedsiębiorstwu państwowemu nie wygasają lecz zmieniają charakter na warunkowy. NSA podkreślił, że powstała w wyniku przekształcenia spółka handlowa będzie mogła korzystać z uprawnień pod warunkiem, że spełnia wymogi określone w art. 5 ust. 3 u.t.d., a dopóki nie nastąpi skuteczne przeniesienie uprawnień, dopóty spółka handlowa, legitymująca się jedynie licencją udzieloną przekształcanemu przedsiębiorstwu państwowemu, nie uzyska uprawnień do wykonywania transportu drogowego i - w razie jego wykonywania - podlegać będzie karze pieniężnej w związku z brakiem wymaganej licencji. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że w dacie kontroli skarżąca spółka wykonywała transport drogowy, pomimo, że nie zostały przeniesione na nią uprawnienia wynikające z licencji przysługujące przekształcanemu przedsiębiorstwu państwowemu. Okoliczność tę potwierdza zarówno okazany podczas kontroli w dniu [...] czerwca 2008 r. wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, udzielonej "C.", jak i złożony w toku postępowania dokument licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy udzielony C. w dniu [...] września 2008 r., a więc prawie cztery miesiące po przeprowadzonej kontroli. Wykonywanie transportu drogowego, jak wynika z regulacji zawartej w art. 5 ust. 1 u.t.d., wymaga uzyskania odpowiedniej licencji Zgodnie z art. 92 ust. 1 u.t.d. kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy podlega karze pieniężnej. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (art. 92 ust. 4 u.t.d.). W lp. 1.1 załącznika do u.t.d. ustawodawca wymienia naruszenie w postaci wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, za które przewiduje karę pieniężną w wysokości 8000 zł. Skoro zatem skarżąca spółka naruszyła zakaz wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, to zasadnie organy transportu drogowego nałożyły na nią karę pieniężną w wysokości określonej w lp. 1.1 załącznika do u.t.d. Przyjęcie, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego odpowiada prawu, oznacza, że skarga jest niezasadna. Przy czym konstatacja ta koreluje z wynikiem postępowania sądowego objętego wnioskiem o wznowienie. W tym ostatnim Sąd wydał wyrok oddalający skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2008 r. Innymi słowy, pomimo zaistnienia w niniejszej sprawie podstawy wznowieniowej z powodu pozbawienia możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa określonej w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. ponowne rozpoznanie sprawy nie doprowadziło do przyjęcia, że skarga zasługiwała na uwzględnienie., a stwierdzona przyczyna restytucyjna nie miała wpływu na treść uprzednio wydanego orzeczenia. Zgodnie z art. 282 § 2 p.p.s.a. - po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd stosownie do okoliczności oddala skargę o wznowienie postępowania albo uwzględniając ją zmienia zaskarżone orzeczenie albo je uchyla i skargę odrzuca lub postępowanie umarza. Z przepisu tego wynika, że po ponownym rozpoznaniu sprawy, sąd może: 1. oddalić skargę o wznowienie postępowania; 2. zmienić zaskarżone orzeczenie; 3. uchylić zaskarżone orzeczenie i odrzucić skargę; 4. uchylić zaskarżone orzeczenie i umorzyć postępowanie. Jeżeli po ponownym rozpoznaniu sprawy, np. z powodu nieważności, o której mowa w art. 272 p.p.s.a., mimo zaistnienia podstawy do uwzględnienia skargi o wznowienie postępowania, Sąd nie znajdzie podstaw do zmiany orzeczenia – skarga o wznowienie postępowania podlega oddaleniu (por. "Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego", autor: Bogusław Dauter, wydanie 3, LexisNexis, str. 609-610) Stanowisko to znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie NSA. Przykładowo w wyroku z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 1770/09 NSA stwierdził, że podjęcie orzeczenia o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania możliwe jest także wtedy, gdy mimo wystąpienia przesłanki nieważności z art. 271 p.p.s.a., ponowne rozpoznanie sprawy ze skargi doprowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Ponadto NSA w wyroku tym stwierdził, że uchylenie objętego skargą o wznowienie postępowania wyroku i ponowne wydanie wyroku oddalającego skargę, skutkowałoby jedynie oddaleniem skargi przez Sąd w innym składzie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 271 pkt 2, art. 275 i art. 282 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.