VI SA/Wa 331/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2018 r. sprawy ze skargi P. G. L. z siedzibą w L., W. B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o udzieleniu patentu na wynalazek 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej P. G. L. z siedzibą w L., W. B. kwotę 2 217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z 14 grudnia 2017 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej "Urząd Patentowy RP") odmówił zmiany swojej decyzji z 15 marca 2011 r., na podstawie której udzielił na rzecz P. plc z siedzibą w W. B. (dalej "skarżąca") patentu na wynalazek pt.: "Uszczelniony wieloszybowy zespół okienny, sposób montowania uszczelnionego wieloszybowego zespołu okiennego oraz zespół mocujący do uszczelnionego wieloszybowego zespołu okiennego" nr P.362028. Jako postawę prawną skarżonej decyzji wskazano art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), dalej "k.p.a." w zw. z art. 252 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 776), dalej "p.w.p. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 15 marca 2011 r. Urząd Patentowy RP - na podstawie art. 24 i art. 52 p.w.p. (Dz.U. z 2003 r. nr 119; poz.1117 ze zm.), udzielił na rzecz skarżącej patentu na wynalazek pt.: "Uszczelniony wieloszybowy zespół okienny, sposób montowania uszczelnionego wieloszybowego zespołu okiennego oraz zespół mocujący do uszczelnionego wieloszybowego zespołu okiennego" (dalej "patent"). W maju 2015 r. skarżąca wystąpiła do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o zmianę ww. decyzji poprzez ograniczenie zakresu ochrony. Do wniosku załączyła wstępne propozycje zmian zastrzeżeń patentowych oraz podała, że jej żądanie podyktowane jest toczącym się przed Europejskim Urzędem Patentowym postępowaniem w sprawie unieważnienia europejskiego odpowiednika jej patentu. Nadto wyjaśniła, że zmierza do utrzymania ochrony patentowej w zbliżonym zakresie z tytułu posiadanych patentów we wszystkich krajach. W odpowiedzi Urząd Patentowy RP poinformował skarżącą, że nie ma możliwości dokonania żądanej przez nią zmiany, gdyż sprzeciwia się temu przepis art. 37 ust. 1 p.w.p. W jego ocenie zmiana decyzji o udzieleniu patentu stanowiłaby obejście zakazu wyrażonego w przepisie art. 37 ust. 1 p.w.p., i jako taka, jest niedopuszczalna. Polemizując z argumentami organu skarżąca stanęła na stanowisku, że skoro przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej nie zawierają regulacji pozwalającej na wzruszenie lub zmianę ostatecznej decyzji o udzieleniu patentu, to - zgodnie z art. 252 p.w.p., w sprawach nieuregulowanych w ustawie Prawo własności przemysłowej do postępowań przed Urzędem Patentowym RP stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie wyjaśniła, że wnioskowana przez nią zmiana nie ma na celu rozszerzenia przyznanej jej ochrony patentowej, a jedynie zmianę – ograniczenie, zakresu tej ochrony, co w jej ocenie jest dopuszczalne w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a to tym bardziej, że ustawa Prawo własności przemysłowej w żadnym z przepisów nie wyłącza możliwości stosowania art. 155 k.p.a. w postępowaniu przed Urzędem Patentowym RP. Skarżąca podkreśliła nadto, że za uwzględnieniem jej wniosku przemawia nie tylko jej słuszny interes, ale także interes społeczny, bowiem wynikiem tej zmiany będzie ograniczenie zakresu przyznanej ochrony na patent, co po jej stronie zawęzi monopol na ów patent, a tym samym rozszerzy zakres swobody działalności gospodarczej innych uczestników rynku. Zdaniem skarżącej potwierdzeniem jej stanowiska jest umieszczenie art. 37 p.w.p. w rozdziale pt. "Zgłoszenie wynalazku" oraz na to, że przepis ten nie odnosi się do zasad dokonywania zmiany decyzji ostatecznej, lecz do wprowadzania zmian do opisu patentowego w postępowaniu zgłoszeniowym. Zatem skoro niniejsze postępowanie nie jest postępowaniem zgłoszeniowym – jego przedmiotem nie jest zgłoszenie wynalazku, ale decyzja ostateczna udzielająca prawa wyłącznego w postaci patentu, to art. 37 p.w.p. nie ma zastosowania w tej sprawie. Na potwierdzenie skarżąca przywołała stanowisko A. Szewca (System Prawa Prywatnego, Tom 14 A, Prawo Własności Przemysłowej pod redakcją R. Skubisza, Warszawa 2012 r. s. 436), z którego wynika, że możliwość zmiany decyzji o udzieleniu patentu istnieje pod warunkiem, że zostaną spełnione dwie przesłanki: 1) zmiana następuje wyłącznie na wniosek uprawnionego z patentu, 2) nie może prowadzić do stworzenia sytuacji ograniczającej swobodę działalności gospodarczej osób trzecich w porównaniu z zakresem tej swobody przed zmianą decyzji. Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie warunki te są spełnione m.in. wówczas, gdy wystąpi z wnioskiem o częściowe ograniczenie patentu. Urząd Patentowy RP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. jest możliwa, jednakże wyłącznie przy jednoczesnym spełnieniu wszystkich przesłanek w nim wskazanych. Niespełnienie chociażby jednej z tych przesłanek wyłącza natomiast możliwość zmiany lub uchylenia decyzji. Zdaniem Urzędu Patentowego RP przepisem szczególnym stojącym na przeszkodzie spełnienia wszystkich przesłanek z art. 155 k.p.a., wbrew wywodom skarżącej, jest art., 37 p.w.p. Literalne brzmienie tego przepisu wprost bowiem przesądza o braku możliwości wprowadzania zmian, rozumianych jako każda zmiana, zarówno rozszerzająca, jak i zawężająca, do zgłoszenia wynalazku po wydaniu prawomocnej decyzji. Zdanie pierwsze, in principio, wyraźnie wskazuje: "Do czasu wydania decyzji w sprawie udzielenia patentu zgłaszający może, z zastrzeżeniem ust. 2, wprowadzać uzupełnienia i poprawki do zgłoszenia wynalazku (...)". To w ocenie organu jednoznacznie dowodzi, że po wydaniu decyzji nie ma już możliwości wprowadzania zmian. Wbrew zdaniu skarżącej przepis art 37 p.w.p. nie określa także ram czasowych możliwości wprowadzania zmian. W związku z powyższym, tj. wobec niespełnienia wszystkich przesłanek do dokonania zmiany decyzji, Urząd Patentowy RP odmówił skarżącej dokonania wnioskowanej przez nią zmiany. P. plc z siedzibą w W. B., niezgadzając się z decyzją Urzędu Patentowego RP, w terminie zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wnosząc o jej uchylenie zarzuciła naruszenie: 1. art. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego niezbędnego do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, w zakresie w jakim Urząd Patentowy RP nie wyjaśnił innych przesłanek określonych w art. 155 k.p.a., poza - nie mającym zastosowania w niniejszej sprawie art. 37 p.w.p.; 2. art. 8 § 1 i 2, art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji: a. z jakiego względu odstąpiono od dotychczasowej praktyki, wobec czego takie postępowanie nie może budzić zaufania jego uczestników do władzy publicznej, a także rodzić pewności, że organ wydając decyzję odmowną kierował się zasadami równego traktowania. Co więcej bez uzasadnionej przyczyny odstąpił od utrwalonej praktyki, czym naruszył obowiązki sformułowane w art. 8 § 1 i 2 k.p.a.; b. na czym Urząd Patentowy RP oparł swoje stanowisko względem przyjętej interpretacji art. 37 p.w.p; 3. art. 155 k.p.a. poprzez wadliwą wykładnię ze względu na uznanie przez organ za lex specialis art. 37 p.w.p. w sytuacji, gdy norma ta nie może eliminować możliwości zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a., co doprowadziło do naruszenia art. 6 k.p.a. w zw. art. 22 Konstytucji RP poprzez ograniczenie swobody działalności gospodarczej skarżącej bez zezwolenia ustawowego i bez wskazania ważnego interesu publicznego; 4. art. 252 i art. 253 p.w.p. w zw. z art. 155 k.p.a. poprzez ich nie zastosowanie będące konsekwencją bezpodstawnego uznania niespełnienia wszelkich przesłanek określonych w tej normie prawnej; 5. art. 37 p.w.p. poprzez: a. wadliwą wykładnię rozszerzającą prowadzącą do nieuprawnionego wniosku, że przepis dotyczący postępowania zgłoszeniowego wynalazku ma zastosowanie do odrębnej procedury administracyjnej odnoszącej się do zmiany decyzji administracyjnej w trybie art. 155 k.p.a.; b. wadliwe zastosowanie jako lex specialis, podczas gdy zakres przedmiotowy tego przepisu odnosi się do warunków zmiany zakresu ochrony patentowej, a nie jak przedmiot postępowania w trybie art. 155 k.p.a. do zakresu zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie odmownej decyzji Urzędu Patentowego RP oraz o zasądzenie na jej rzecz od Urzędu Patentowego RP zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zarzuty zostały omówione ze szczególnym uwzględnieniem tego, że ograniczenie zakresu ochrony patentowej na wniosek uprawnionego jest dopuszczalne i dokonywane przez Europejski Urząd Patentowy, co też uczyniono np. we wrześniu 2014 r., przed wystąpieniem z wnioskiem w tej sprawie. W ocenie skarżącej art. 37 p.w.p. nie dotyczy dokonywania zmian decyzji ostatecznych przyznających prawo, ale odrębnej procedury administracyjnej, tj. dopiero kształtującej proces ubiegania się o prawo do patentu. Zatem zakres przedmiotowy art. 37 p.w.p. w stosunku do art. 155 k.p.a. wyklucza możliwość uznania tego pierwszego jako specjalnego względem drugiego. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 252 i art. 253 p.w.p. w zw. z art. 155 k.p.a. skarżąca wskazała, że w katalogu spraw określonych w art. 253 p.w.p. nie ma spraw dotyczących zmiany decyzji o udzieleniu - w oparciu o przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej - praw wyłącznych. Skarżąca przywołała stanowisko W. Jakimowicza (Wykładnia w prawie administracyjnym, Zakamycze 2006), a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2010 r. (II FSK 1424/09) i postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 kwietnia 2014 r. (II SA/Wa 2051/13). Dopuszczalność zastosowania przepisu art. 155 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. potwierdza jej zdaniem nadto wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 2006 r. ( sygn. akt II GSK 54/05) W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Istota rozpoznawanej sprawy dotyczyła oceny prawidłowości decyzji Urzędu Patentowego RP, który uznał, że nie jest możliwa zmiana decyzji z 15 marca 2011 r. w trybie art. 155 k.p.a. bowiem nie zezwala na to przepis szczególny , jakim jest art. 37 p.w.p. Zdaniem organu, literalne brzmienie tego przepisu wprost przesądza o braku możliwości wprowadzania zmian, rozumianych jako każda zmiana, zarówno rozszerzająca, jak i zawężająca, do zgłoszenia wynalazku po wydaniu prawomocnej decyzji. Stosownie do art. 37 ust. 1 p.w.p. do czasu wydania decyzji w sprawie udzielenia patentu zgłaszający może, z zastrzeżeniem ust. 2, wprowadzać uzupełnienia i poprawki do zgłoszenia wynalazku, które nie mogą wykraczać poza to, co zostało ujawnione, w dniu dokonania zgłoszenia, jako przedmiot rozwiązania w opisie zgłoszeniowym wynalazku obejmującym opis wynalazku, zastrzeżenia patentowe i rysunki. W myśl art. 37 ust. 2 p.w.p. zmiana zastrzeżeń patentowych w sposób rozszerzający pierwotny zakres żądanej ochrony może być dokonana tylko do czasu ogłoszenia o zgłoszeniu i przy zachowaniu ograniczenia określonego w ust. 1. Zgodnie z art. 37 ust. 3 p.w.p. w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, a także w każdym innym przypadku, gdy w toku postępowania nastąpi zmiana zakresu żądanej ochrony, zgłaszający obowiązany jest do nadesłania odpowiednio zmienionego skrótu opisu wynalazku. Przepisy art. 42 ust. 1 oraz art. 46 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio. Sąd podzielił stanowisko skarżącej, że umiejscowienie cytowanego przepisu w w rozdziale pt. "Zgłoszenie wynalazku" ma istotne znaczenie. Po pierwsze dlatego, że wniosek skarżącej, dotyczący ograniczenia zakresu patentu, został złożony w trybie art. 155 k.p.a., zatem nie jest to postępowanie zgłoszeniowe lecz postępowanie szczególne, nadzwyczajne. Ponadto postępowanie to dotyczy wydanej już decyzji ostatecznej, zaś w art. 37 p.w.p. nie ma mowy o decyzji ostatecznej. W art. 37 p.w.p. chodzi o decyzję przyszłą, która dopiero zostanie wydana po przeprowadzeniu postępowania zgłoszeniowego, a w którym " do czasu wydania decyzji" zgłaszający może " wprowadzać uzupełnienia i poprawki". W tym stanie rzeczy do wniosku złożonego przez skarżącą o zmianę decyzji poprzez ograniczenie zakresu ochrony organ powinien zastosować przepisy k.p.a. W myśl art. 252 p.w.p. w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się, z zastrzeżeniem art. 253, odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 253 ust. 1 stanowi z kolei, że przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o terminach załatwiania sprawy nie stosuje się do rozpatrywania zgłoszeń dokonanych w celu uzyskania patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji., zaś art. 253 ust.2 p.w.p., że przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o wznowieniu postępowania i stwierdzeniu nieważności decyzji nie stosuje się, jeżeli okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania bądź stwierdzenie nieważności decyzji mogą być podniesione w sporze o unieważnienie udzielonego patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji. W wyroku z dnia 18 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że: " Przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej nie regulują instytucji wznowienia postępowania, a zatem skoro możliwość uruchomienia tego trybu postępowania nie została wyłączona w przypadku postępowania spornego, na zasadach ogólnych zastosowanie w tym zakresie będzie miał kodeks postępowania administracyjnego." ( sygn. akt VI SA/Wa 18/08, LEX nr 470054). Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 11 czerwca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 435/07 uznał, że wyłączenie, o którym mowa w art. 253 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) dotyczy jedynie postępowania zgłoszeniowego i rejestrowego, nie ma ono natomiast zastosowania w postępowaniu spornym.(LEX nr 356417). Idąc tym tokiem rozumowania, skoro przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej odsyłają do przepisów k.p.a. zatem co do zasady art. 155 k.p.a. będzie miał zastosowanie do decyzji ostatecznej o udzieleniu patentu. Po drugie, wbrew stanowisku organu, art. 37 p.w.p. nie jest przepisem lex specialis, w tym sensie, że nie sprzeciwia się możliwości zmiany decyzji ostatecznej. Nie jest też trafne stanowisko organu, że literalne brzmienie art. 37 p.w.p. przesądza o braku możliwości wprowadzania każdej zmiany po wydaniu prawomocnej decyzji. Analizując brzmienie niektórych innych przepisów szczególnych Sąd zauważa, że zazwyczaj wyraźnie wskazują one przypadki tego wyłączenia. I tak zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa " Do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 250 i z 1975 r. Nr 16, poz. 91) nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności i uchylenia lub zmiany decyzji." Także ustawa z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów w art. 82 ust. 1 stanowi, że: "Art. 82. 1. Od decyzji Prezesa Urzędu stronie nie przysługują środki prawne wzruszenia decyzji przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego, dotyczące wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji." Dlatego też słuszny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 155 k.p.a. poprzez wadliwą wykładnię ze względu na uznanie przez organ za lex specialis art. 37 p.w.p. w sytuacji, gdy norma ta nie może eliminować możliwości zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a., co doprowadziło do naruszenia art. 6 k.p.a. w zw. art. 22 Konstytucji RP poprzez ograniczenie swobody działalności gospodarczej skarżące. Sąd zauważa, że art. 155 k.p.a. wyraźnie stanowi, iż zmianie lub uchyleniu podlega decyzja administracyjna, którą pojmować należy w sposób materialnoprawny.(wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2011 r., sygn. akt II GSK 871/10 (opubl. Lex nr 1135754). Musi więc być zachowana tożsamość materialna sprawy administracyjnej, będąca podstawą prawidłowego zastosowania regulacji wskazanej w art. 155 k.p.a.( wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1386/17). Tożsamość ta w niniejszej sprawie została zachowana. Potwierdzeniem możliwości zastosowania art. 155 k.p.a. do ostatecznych decyzji o udzieleniu patentu są przepisy monachijskiej Konwencji o udzielaniu patentów europejskich, które przewidują możliwość ograniczenia patentu europejskiego. W myśl art. 105b dodanego przez art. 1 pkt 51 Aktu z dnia 29 listopada 2000 r. rewidującego nin. Konwencję (Dz.U.2007.236.1736) z dniem 13 grudnia 2007 r., a dotyczącego ograniczenia lub unieważnienia patentu europejskiego; "(1) Europejski Urząd Patentowy bada, czy zostały spełnione wymogi dotyczące ograniczenia lub unieważnienia patentu ustalone w Regulaminie wykonawczym. (2) Jeśli Europejski Urząd Patentowy uważa, że wniosek o ograniczenie lub unieważnienie patentu europejskiego spełnia te wymogi, wówczas podejmuje decyzje o ograniczeniu lub unieważnieniu patentu europejskiego. W przeciwnym przypadku odrzuca wniosek. (3) Decyzja o ograniczeniu lub unieważnieniu patentu europejskiego ma zastosowanie do patentu europejskiego we wszystkich umawiających się państwach, w odniesieniu do których został on udzielony. Decyzja obowiązuje od daty ukazania się informacji o tej decyzji w Europejskim Biuletynie Patentowym." Z treści złożonego wniosku wynika, że taka właśnie procedura została wszczęta bowiem Europejski Urząd Patentowy decyzją z dnia 11 września 2014 r. ograniczył skarżącej zakres ochrony patentu europejskiego EP 1 354 103 na ten sam wynalazek, co umożliwiło skarżącej utrzymanie ochrony patentowej z tytułu posiadanych patentów we wszystkich odnośnych krajach w podobnym zakresie. W konsekwencji zasadne są także pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 252 i art. 253 p.w.p. w zw. z art. 155 k.p.a. oraz art. 37 p.w.p. a także naruszenie przepisów postępowania przez nie wyjaśnienie innych przesłanek określonych w art. 155 k.p.a. Reasumując, należy stwierdzić, że rozpoznając wniosek skarżącej o zmianę/ograniczenie decyzji o udzieleniu patentu, Urząd Patentowy dokonał błędnej wykładni (mylnego rozumienia normy prawnej) art. 155 k.p.a., które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownego rozpoznania wniosku skarżącej właśnie pod kątem przesłanek z art. 155 k.p.a., a mianowicie czy za tą zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony bowiem, jak już wyżej wskazano, przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie. Należy jednak podkreślić, że chodzi tu o zmianę zawężającą zakres ochrony patentowej, nie zaś o rozszerzenie tej ochrony. Dla Sądu jest rzeczą oczywistą, że w trybie art. 155 k.p.a. nie jest możliwe rozszerzenie zakresu ochrony patentowej udzielonej w oparciu o art. 37 p.w.p. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Działając w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. - Sąd zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym zwrot uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 1000 zł. O wysokości kosztów zastępstwa procesowego orzeczono na mocy § 14 ust. 1 pkt 1, lit. b) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265 t.j.) oraz kwotę 17 zł, poniesioną tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.