VI SA/Wa 3989/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym całkowite zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. J. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2452/13 odrzucającym skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 804/10 wydanym w sprawie ze skargi J.J. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie skreślenia z listy podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącej J. J. prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata Prawomocnym postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3989/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. J. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2452/13 odrzucającym skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 804/10. W dniu 27 kwietnia 2015 r. wpłynęło do Sądu pismo sporządzone osobiście przez skarżącą, nazwane skargą kasacyjną, uzupełnione następnie pismem z dnia 8 czerwca 2015 r. sporządzonym również osobiście przez stronę skarżącą. W załączeniu do powyższego pisma skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 24 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił powyższą skargę kasacyjną J. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z akt sprawy wynika, że przesyłając stronie skarżącej postanowienie z dnia 2 kwietnia 2015 r., skarżąca została prawidłowo pouczona przez Sąd o trybie wniesienia skargi kasacyjnej. Pomimo prawidłowego pouczenia, w dniu 27 kwietnia 2015 r. wpłynęła do Sądu skarga kasacyjna sporządzona osobiście przez skarżącą. Sąd mając na względzie powyższe okoliczności oraz uwzględniając dyspozycję art. 175 § 1 i 2 oraz art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), postanowieniem z dnia 24 września 2015 r. odrzucił skargę kasacyjną wniesioną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3989/14. Zgodnie z przepisem art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi. Przepis art. 247 p.p.s.a. wprowadza negatywną przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Prawo to nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi, co oznacza, że gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała - w świetle przesłanek wynikających z art. 246 p.p.s.a. - przyznanie stronie prawa pomocy, to stwierdzenie przez sąd, iż w danej sprawie mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi, powoduje odmowę przyznania tego prawa (por. m.in. M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015 i powołane tam postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I OZ 788/07, postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2011 r., II FZ 66/11, a także post. NSA z 14 lutego 2012 r., II GZ 43/12 oraz postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2012 r., II FZ 906/12; podobnie: postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2014 r., II FZ 1622/13, czy też postanowienie NSA z dnia 27 maja 2014 r., II OZ 494/14). W piśmiennictwie oraz orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy nie ulega najmniejszej wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. Zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r., I OZ 273/08, a także postanowienie NSA z dnia 10 października 2007 r., II GZ 119/07, czy też postanowienie NSA z dnia 11 września 2013 r., II FPP 1/13). Warto zauważyć jednocześnie, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II GZ 146/08 stwierdził wyraźnie, że art. 247 p.p.s.a. ma zastosowanie także w sytuacji, gdy występuje oczywista bezzasadność skargi kasacyjnej. Mając na względzie powyższe, uznać należy, że nie zasługuje na uwzględnienie wniosek skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z uwagi na odrzucenie skargi kasacyjnej z powodu sporządzenia jej przez skarżącą osobiście, Sąd na podstawie art. 247 ww. ustawy, odmówił przyznania prawa pomocy, albowiem doszedł do wniosku, że oczywista bezzasadność skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy kwalifikuje się ona do odrzucenia. Wobec powyższego, skoro w niniejszej sprawie skarżąca osobiście sporządziła skargę kasacyjną, zasadnym było zastosowanie art. 247 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie przepisu art. 247 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.