VI SA/Wa 4151/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że wyroby nie są wyrobami medycznymi w sprawie ze skargi I. W. na decyzję Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że wyroby nie są wyrobami medycznymi postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca – I. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, którą stwierdzono, że produkowane przez skarżącą wyroby, zgłoszone jako wyroby medyczne, nie są wyrobami medycznymi. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji podając, że wobec stwierdzenie, że wyroby nie są wyrobami medycznymi, na które przewidziany jest preferencyjny podatek VAT (8%) Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął wobec niej postępowanie podatkowe w sprawie podatku VAT, które następnie zawiesił w związku z wniesieniem przez nią wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyjaśniła, że wydanie zaskarżonej decyzji i niewstrzymanie jej wykonania skutkować będzie podjęciem owego postępowania podatkowego i określeniem dla niej dodatkowego zobowiązania w podatku VAT, w czym upatruje niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci przymusowego egzekwowania przez Urząd Skarbowy potencjalnie i niezasadnie żądanej zapłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania skarżąca uczyniła w niniejszej sprawie decyzję, którą ustalono, że zgłoszone przez nią produkty nie są wyrobami medycznymi. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania zatem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę o to wnioskującą okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie wnioskującej ciąży bowiem obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji, mogłoby to ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz z 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). Na wstępie należy wyjaśnić także, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może znaleźć zastosowanie jedynie w stosunku do takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przykładowo w postanowieniu z 28 września 2011 r., sygn. akt II OZ 852/11, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Natomiast w postanowieniu z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na postawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja, jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżąca w sposób przekonywujący i pełny wykazała przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania ww. decyzji. Po trzecie czy ww. przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja, którą ustalono, że zgłoszone przez skarżącą produkty nie są wyrobami medycznymi. Zdaniem Sądu akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na zaprzestaniu oznaczania wyrobów jako wyroby medyczne i obciążeniu tych wyrobów inną stawką podatku VAT a niżeli preferencyjna stawka 8%. Wobec tego Sąd przyjął, że przedmiot niniejszego wniosku nadaje się do wykonania, a zatem skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przechodząc do samego żądania Sąd stwierdza, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostało bowiem oparte na obawie, że niewstrzymanie jej wykonalności pociągnie za sobą skutek w postaci podjęcia przez Urząd Skarbowy postepowania podatkowego, co z kolei skutkować będzie wymierzeniem skarżącej dodatkowego, niezasadnego zobowiązania podatkowego. Obawa taka w niniejszej sprawie zdaniem Sądu nie istnieje, a to w konsekwencji nie rodzi niebezpieczeństwa, którego obawia się skarżąca, a które uzasadniałoby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wynika z wyjaśnień skarżącej (pismo z 3 marca 2015 r.) oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego, który wszczął wobec skarżącej ww. postępowanie podatkowe (pismo z 27 lutego 2015 r.), postępowanie to w dalszym ciągu jest zawieszone, a to z uwagi na wniesienie przez skarżąca rzeczonej na wstępie skargi na decyzję objętą rozpoznawanym wnioskiem. Organ podatkowy uznał bowiem, że niniejsze postępowanie sądowe - w przedmiocie zaskarżonej decyzji jest, w myśl art. 201 § 1 pkt 2 o.p., zagadnieniem wstępnym, od rozstrzygnięcia którego zależy wynik postępowania podatkowego. W tym stanie rzeczy – skoro w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd - na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.