VI SA/Wa 456/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi C. Spółka jawna z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji (w sprawie zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki poprzez zmianę nazwy apteki) oddala skargę w całości Główny Inspektor Farmaceutyczny (zwany dalej organem) decyzją z dnia [... grudnia 2015 r., nr [...] po rozpatrzeniu wniosku C. Spółka jawna z siedzibą Ł. (zwanej dalej stroną/spółką/skarżącą) wniesionego od decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego (zwanego dalej organem I instancji) z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], którą organ stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego (zwany dalej WIF) z dnia [...] sierpnia 2012 r., zmieniającej zezwolenie na prowadzenie apteki poprzez zastąpienie dotychczasowej nazwy apteki, utrzymał decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. w mocy. WIF decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], zmienił zezwolenie na prowadzenie apteki w Ł. przy ul. W. [...], udzielone stronie poprzez zastąpienie dotychczasowej nazwy apteki "[...]" nazwą: "[...]". Zmiany dokonano na wniosek spółki. Organ I instancji zawiadomił spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji WIF z dnia [...] sierpnia 2012 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 6 k.p.a. i zwrócił się o zajęcie stanowiska w tym zakresie. Spółka uznała, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji zmieniającej nazwę apteki. W jej ocenie, przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm. zwaną dalej u.p.f.) nie ograniczają w żaden sposób możliwości nadawania aptekom nazw. Jej zdaniem, takiego ograniczenia nie stanowi zakaz reklamy aptek i ich działalności (art. 94a ust. 1 u.p.f.). Uznała, że swoboda przedsiębiorcy w tym zakresie wynika ze swobody działalności gospodarczej, określonej w art. 2 Konstytucji RP. Wszczęcie niniejszego postępowania narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Uznała, że niedopuszczalne jest, aby WIF wydał decyzję umożliwiającą posługiwanie się określoną nazwą apteki, a następnie GIF po upływie dwóch lat kwestionował taką możliwość. Spółka, powołując się na orzecznictwo, zaznaczyła, że rażące naruszenie prawa ma miejsce wtedy, gdy decyzja dotknięta wadą pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisem niebudzącym wątpliwości interpretacyjnych oraz powoduje powstanie sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w państwie prawa. Jej zdaniem WIF wydał prawidłową decyzję, opartą o przepisy art. 99 ust. 2, art. 102 i art. 108 ust 4 pkt 4a u.p.f., a postępowanie w tym zakresie było prowadzone z zachowaniem zasad wynikających z przepisów k.p.a. Uznała, że w konsekwencji powołanych w odwołaniu argumentów, postępowanie wszczęte przez GIF powinno zostać umorzone. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. organ I instancji stwierdził nieważność decyzji WIF z dnia [...] sierpnia 2012 r., uznając, że spełniona została przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Zdaniem organu I instancji, w razie wykonania decyzji, tj. w przypadku posługiwania się nazwą apteki "[...]", przedsiębiorca narażałby się na odpowiedzialność z tytułu naruszenia art. 94a ust. 1 u.p.f. - zakazu reklamy aptek i ich działalności a to zgodnie z art. 129b ust. 1 u.p.f, zagrożone jest nałożeniem kary pieniężnej w wysokości do 50 000 zł. Organ I instancji nie dopatrzył się innych wad decyzji, uzasadniających stwierdzenie nieważności. Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając naruszenie przepisów prawa formalnego i procesowego. Wskazała, że nazwa apteki nadana w zezwoleniu na prowadzenie apteki uprawnia do posługiwania się nią przez przedsiębiorcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i nie może być uznana za prowadzenie niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej. Jej zdaniem nie zaistniałaby przesłanka prowadzenia reklamy. Ponadto podniosła, że naruszono zasadę zaufania obywateli do organów państwa poprzez wydanie przez WIF zezwolenia na prowadzenie apteki o nazwie "[...]", a następnie - po upływie trzech lat - wydanie przez organ I instancji decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji WIF. Wskazała na prowadzenie sprawy z przekroczeniem wszelkich terminów ustawowych oraz niepodejmowanie żadnych działań w okresie od dnia 17 października 2014 r. do dnia wydania zaskarżonej decyzji. Ponadto stwierdziła, że organ I instancji błędnie uznał, że wykonanie decyzji WIF z dnia [...] sierpnia 2012 r., wywołałoby czyn zagrożony karą. Zaskarżoną decyzją GIF utrzymał decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. w mocy. Jego zdaniem decyzja WIF jest dotknięta wadą nieważności, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Wskazał, że prawidłowe jest stanowisko organu I instancji, że w razie wykonania decyzji, tj. w razie posługiwania się w obrocie gospodarczym nazwą "[...]", przedsiębiorca prowadzący aptekę naruszyłby zakaz prowadzenia reklamy apteki i ich działalności. Powołując się na liczne orzeczenia WSA i NSA stwierdził, że zgodnie z art. 94a ust. 1 u.p.f., "zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności" wskazał, że "za reklamę działalności apteki należy uznać każde działanie, skierowane do publicznej wiadomości, niezależnie od sposobu i metody jego przeprowadzenia oraz środków użytych do jego realizacji, jeżeli jego celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych oferowanych w danej aptece". Jego zdaniem, utrwalona linia orzecznicza w zakresie rozumienia pojęcia "reklamy aptek i ich działalności" pozwala na przyjęcie, że reklamą może być w pewnych przypadkach również nazwa apteki zawierająca zwroty wartościujące, czy sugerujące korzyść związaną z zakupem w tej konkretnej aptece, zachęcająca do dokonania zakupów w danej aptece. Wskazał, że w orzecznictwie podnosi się, że sposób prowadzenia reklamy, środki użyte do realizacji nie są kluczowe dla oceny, czy dane działania naruszają art. 94 ust. 1 u.p.f. Zdaniem organu umieszczanie haseł reklamowych (typu niskie ceny, wysokie rabaty, itd.) obok nazwy apteki stanowi praktykę niedopuszczalną ze względu na zakaz reklamy, to tym bardziej sama nazwa apteki nie może zawierać tego rodzaju wyrażeń i powinna zostać poddana ocenie zgodności z art. 94a ust. 1 u.p.f. Uznał, że przyjęcie przeciwnego stanowiska umożliwiłoby obejście przepisów, obniżając skuteczność zakazu reklamy i godząc w założenie o racjonalności ustawodawcy. Jego zdaniem bezwzględny zakaz reklamy aptek i ich działalności nie został ustanowiony po to, by jednocześnie umożliwić nieograniczone "ukrywanie" haseł reklamowych w nazwach aptek. Wskazał, że w takim przypadku powstałaby nieuzasadniona różnica pomiędzy "hasłami reklamowymi" (zachęcającymi do zakupu w konkretnej aptece) umieszczanymi obok nazw aptek (w folderach, ulotkach, na szyldzie itd.), a tymi które w istocie nazwa zawiera. Jego zdaniem nazwa apteki "[...]" narusza art. 94a ust. 1 u.p.f., jednoznacznie opisując prowadzoną przez spółkę aptekę jako bardzo tanią. W konsekwencji, eksponowanie nazwy apteki - a zwłaszcza zwrotu "[...]" - w treści szyldu, plakatów, ulotek, itd. zachęca odbiorców do zakupy w konkretnej aptece. Wykonanie decyzji WIF wywołuje czyn zagrożony karą (administracyjną). Zgodnie z art. 129b ust. 1 u.p.f., "Karze pieniężnej w wysokości do 50 000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki; punktu aptecznego, (...) oraz ich działalności". Brzmienie przepisu art. 129b ust. 2 u.p.f. przesądza o obowiązku nałożenia kary pieniężnej w przypadku naruszenia art. 94a ust. 1 u.p.f. Jednocześnie, przepisy nie stanowią o jakichkolwiek okolicznościach pozwalających na odstąpienie od jej nałożenia. Dotyczy to również przypadków, w którym zaprzestano prowadzenia reklamy jeszcze przed wydaniem decyzji w sprawie. Wobec powyższego organ uznał, że decyzja WIF zmieniająca nazwę apteki na "[...]" jest dotknięta wadą nieważności określonej w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. Wskazał, że norma art. 94 a u.p.f., została błędnie zastosowana w sytuacji, gdy nazwa apteki określona w decyzji WIF z dnia [...] sierpnia 2012 r. nie stanowi niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej i nie powstała przesłanka prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej wbrew przepisom art. 94a u.p.f. Wskazał, że niezastosowany został art. 102 pkt. 4 u.p.f. poprzez uznanie przez organ, że nazwa apteki nadana w zezwoleniu na prowadzenie apteki ogólnodostępnej przez organ administracji państwowej, nie uprawnia do posługiwania się nią przez przedsiębiorcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wskazywał na naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art 8. k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów państwa, poprzez wydanie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej z użyciem nazwy: "[...]", a następnie, po upływie 2 lat od wydania decyzji, wszczęcie postępowania przez organ drugiej instancji i wydanie (po upływie 3 lat) decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji WIF z dnia [...] sierpnia 2012 r. Podnosił naruszenie art. 12 § 1 w związku z art. 35 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z przekroczenie wszelkich terminów wynikających z k.p.a. tj. od dn. 29 lipca 2014 r. do 24 czerwca 2015 r. (data otrzymania decyzji organu pierwszej instancji), w tym w szczególności poprzez niepodjęcie jakichkolwiek działań w okresie od 17 października 2014 r. do dnia wydania decyzji organu pierwszej instancji, jak również postępowanie w sprawie z wniosku o ponowne sprawy prowadzono z przekroczeniem terminów wynikających z k.p.a. tj. od 6 lipca 2015 r. do 7 stycznia 2016 r. (data otrzymania zaskarżonej decyzji). Wskazywał na błędne zastosowanie art. 156 § 1 pkt. 6 k.p.a. poprzez uznanie, że wykonanie decyzji WIF z dnia [...] sierpnia 2012 r. powoduje czyn zagrożony karą, podczas gdy takie działanie nie mogło pociągnąć za sobą takiej groźby. W uzasadnieniu skargi rozwinął argumenty. Biorąc pod uwagę stawiane zarzuty wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowanie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] grudnia 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2015 r. stwierdzającą nieważność decyzji WIF z dnia [...] sierpnia 2012 r., zmieniającej zezwolenie na prowadzenie apteki poprzez zastąpienie dotychczasowej nazwy apteki. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 718; dalej p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zgodnie art. 94a ust. 1 u.p.f. "Zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego". Wskazany przepis obowiązuje od dnia 1 stycznia 2012 r. na mocy art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. z 2011 r. Nr 122, poz. 696 ze zm.). Założeniem nowelizacji było wprowadzenie całkowitego zakazu reklamy aptek i punktów aptecznych oraz zakazu reklamy placówek obrotu pozaaptecznego odnoszącej się do produktów leczniczych i wyrobów medycznych. Jednoznaczne stanowisko sądów wskazuje, że reklamą jest działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług w danej aptece. Reklamą działalności apteki będzie więc zamiar przyciągnięcia potencjalnych klientów do dokonania zakupu towarów sprzedawanych w aptece - niezależnie od form i metod jej prowadzenia oraz użytych do jej realizacji środków - jeśli jej celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych lub wyrobów medycznych (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 17 października 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 698/08 i z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1960/07 oraz z dnia 20 września 2010 r. wydany w sprawie VI SA/Wa 838/10). Pojmowanie reklamy w obszerny sposób przedstawił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07, LEX nr 341805, w którym wyjaśnił, że "reklama oznacza każde przedstawienie (wypowiedź) w jakiejkolwiek formie w ramach działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub wykonywania wolnych zawodów, dokonane w celu wspierania zbytu towarów lub usług. Powszechnie przyjmuje się, że reklamą są wszelkie formy przekazu, w tym także takie, które nie zawierając w sobie elementów ocennych ani zachęcających do zakupu, mogą jednak zostać przyjęte przez ich odbiorców jako zachęta do kupna. Przy rozróżnieniu informacji od reklamy trzeba mieć na względzie, że podstawowym wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez podmioty, do których jest kierowany". Podobne stanowisko wyraża także doktryna np.: M. Koremba w Komentarzu do art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne, czy A. Rabiega - Przyłęcka w głosie do wyroku WSA z dnia 6 marca 2008 r., VII SA/Wa 2216/07 (teza 5): "nawet jeśli uzna się, iż określona działalność nie stanowi reklamy produktów leczniczych np. ze względu na jedynie informacyjny charakter przekazu, nie wyklucza to zakwalifikowania jej jako spełniającej cechy reklamy działalności apteki", LEX/el.2011, czy D. Harasimiuk, Zakaz reklamy towaru w prawie europejskim i polskim, Oficyna 2011, pkt. 3.2.1.3. Jak wskazał Sąd Najwyższy w powołanym wyżej wyroku z dnia 2 października 2007 r., stanowi reklamę zarówno leków, jak i sprzedającej je apteki przedstawienie listy leków o obniżonej, promocyjnej cenie, wykazanej przez porównawcze zestawienie ceny niższej, stosowanej przez aptekę, obok ceny wyższej, określonej jako "cena typowa", "cena stara" lub w inny sposób sugerujący, iż apteka okresowo sprzedaje lek po obniżonej, promocyjnej cenie. Stanowiska te, mimo że dotyczą wcześniejszego brzmienia art. 94a u.p.f. pozostają aktualne w odniesieniu do nowej regulacji zawartej w art. 94a u.p.f. Należy wskazać, że zakres reklamy działalności apteki interpretowany jest (i był również na gruncie poprzedniego stanu prawnego) przez judykaturę bardzo szeroko. Wyłączona ze wspomnianego zakazu została jedynie informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego (art. 94a ust. 1 in fine u.p.f.). Wnioskując a contrario uznać trzeba, że podanie innych informacji o działalności apteki lub jej walorach stanowić będzie jej reklamę. Niewątpliwie, z jednej strony skarżąca byłaby uprawniona do używania w obrocie swojej nazwy, która została zarejestrowana przez WIF, ale z drugiej strony używanie tej nazwy w obrocie zostało ograniczone przez zakaz reklamy wyrażony w art. 94a ust. 1 u.p.f. Jak to zostało opisane we wcześniejszych rozważaniach Sądu. Odpowiadając zatem na zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów Prawa farmaceutycznego Sąd uznał, że zarzuty te z przyczyn wyżej wskazanych nie mogą zostać uwzględnione. Z tego względu, uprawnione jest - zdaniem Sądu - stanowisko organów obu instancji, które nie zgadzają się z poglądami strony skarżącej, jakoby nazwa apteki ma jedynie charakter informacyjny. W ocenie Sądu, charakter informacyjny, co wyżej wskazano interpretując zdanie 2 art. 94a ustawy, ma bowiem jedynie informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. W tej sytuacji nazwa apteki nie może zostać zaaprobowana jako zgodna z prawem i stanowiłaby ominięcie zakazu reklamy apteki. Sąd w niniejszym składzie podziela zatem utrwalony pogląd – aktualny na gruncie art. 94a cyt. ustawy - zawarty w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2007 r., VII SA/Wa 1707/07, z dnia 6 marca 2008 r., VII SA/Wa 2216/07, czy też w wyroku z dnia 14 maja 2008 r. VII SA/Wa 2215/07, a także w wyroku z dnia 20 września 2010 r., VI SA/Wa 838/10, stanowiący, że za reklamę działalności apteki należy uznać każde działanie, skierowane do publicznej wiadomości, niezależnie od sposobu i metody jego przeprowadzenia oraz środków użytych do jego realizacji, jeżeli jego celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych oferowanych w danej aptece. Innymi słowy, stosowane przez skarżącą Spółkę metody marketingowe, będące przejawem wolności gospodarczej, czy też ochrony zdrowia - nie są zakazane, o ile nie stoją w sprzeczności z zakazem ustawowym. Organy słusznie uważają, że nazwa apteki "[...]" narusza art. 94a ust. 1 u.p.f., jednoznacznie opisując prowadzoną przez spółkę aptekę jako bardzo tanią. W konsekwencji, eksponowanie nazwy apteki - a zwłaszcza zwrotu "" - w treści szyldu, plakatów, ulotek, itd. zachęca odbiorców do zakupy w konkretnej aptece. Wykonanie decyzji WIF wywołuje zatem czyn zagrożony karą (administracyjną). Zgodnie z art. 129b ust. 1 u.p.f., "Karze pieniężnej w wysokości do 50 000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, (...) oraz ich działalności". Brzmienie przepisu art. 129b ust. 2 u.p.f. przesądza o obowiązku nałożenia kary pieniężnej w przypadku naruszenia art. 94a ust. 1 u.p.f. Jednocześnie, przepisy nie stanowią o jakichkolwiek okolicznościach pozwalających na odstąpienie od jej nałożenia. W tym stanie rzeczy zasadne jest twierdzenie organów, że decyzja WIF zmieniająca nazwę apteki na "[...]" jest dotknięta wadą nieważności określonej w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., wobec czego Sąd nie podziela zarzutów naruszenia art. 94a u.p.f. i 156 § pkt 6 k.p.a. Sąd nie podziela zarzutów strony dotyczących naruszenie przez organy art. 102 pkt 4 u.p.f. przez jego niezastosowanie i uznanie, że nazwa apteki nadana w zezwoleniu nie uprawnia do posługiwania się nią przez spółkę w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Oczywistym jest, elementem zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej jakim jest nazwa apteki, o ile została nadana podlega ochronie w oparciu o zasadę swobody działalności gospodarczej. Niemniej jednak przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej jak słusznie twierdzi organ nie dają prawa do nieograniczonej dowolności w podejmowaniu działań. W świetle art. 22 Konstytucji RP, swoboda działalności gospodarczej może być ograniczona jedynie w drodze ustawy i ze względu na ważny interes publiczny. W tym wypadku organ słusznie uznał art. 94a ust. 1 u.p.f. jest takim ograniczeniem. Należy zauważyć, że GIF wszczął postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji WIF zgodnie z przysługującymi organowi kompetencjami. W celu zbadania przesłanek, na podstawie których dojdzie do stwierdzanie nieważności nie jest ograniczone w czasie (art. 156 § 2 k.p.a.). Powołanie się na przesłankę art. 156 § 1 ust.6 k.p.a. było w tym stanie faktycznym właściwe. Właściwość GIF, jak również możliwość wszczęcia postępowania z urzędu, wobec treści art. 157 § 1 i 2 k.p.a. nie może być kwestionowana Sąd nie dopatrzył się zatem ani naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 8, art. 12 § 1 w zw. z art. 35 k.p.a, ani mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia norm prawa materialnego, a więc art. 94a, art. 102 pkt 4 u.p.f . Organ administracji publicznej obowiązany był do działania na podstawie i w granicach przepisów prawa i wydając w niniejszej sprawie administracyjnej decyzję prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i procesowego obowiązujące w dacie jej wydawania Zdaniem Sądu, ocena dokonana została po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego i poprzedziło ją wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, związane ściśle z zasadą swobodnej oceny dowodów, która także została zachowana (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Zdaniem Sądu, uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., bowiem wynika z nich ocena faktów, prawa i subsumcji oraz cele i skutki rozstrzygnięcia, co w konsekwencji oznacza, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone z poszanowaniem zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.