VI SA/Wa 566/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 13 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. sp. z o.o. z siedzibą w W. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi W. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Skarżąca – W. sp. z o.o. z siedzibą w W., w prawidłowym trybie i terminie, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sąd") skargę, którą w jej imieniu podpisał K. F.. W nagłówku tej skargi K. F. został wskazany jako osoba reprezentująca Skarżącą. Do skargi nie zostały załączone żadne dokumenty. Sąd wezwał zatem K. F. do uzupełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez nadesłanie KRS Skarżącej oraz pełnomocnictwa upoważniającego go do działania w imieniu Skarżącej przed sądami administracyjnymi. Sąd pouczył przy tym kto może być pełnomocnikiem Skarżącej (tj. o treści art. 35 p.p.s.a.). Jednocześnie Sąd wezwał K. F. do uiszczenia w terminie 7 dni, pod tym samym rygorem, wpisu od skargi w kwocie 1.138 złotych (k. 11-12 akt). Oba wezwania zostały przesłane na adres wskazany w skardze i doręczone 26 kwietnia 2018 r. upoważnionemu pracownikowi (z.p.o. k. 21 akt). Dnia 30 kwietnia 2018 r. (k. 20 akt) na adres Sądu został nadany KRS Skarżącej oraz udzielone przez nią K. F. pełnomocnictwo procesowe. Wpis od skargi w kwocie 1.138 złotych został na konto Sądu uiszczony 5 maja 2018 r. (k. 22 akt). Wobec tego, że z nadesłanego pełnomocnictwa nie wynikało czy K. F. należy do kręgu osób wymieniony w art. 35 p.p.s.a., Sąd ponownie wezwał go do wykazania tego faktu. W odpowiedzi zostało nadesłane, podpisane przez Prezesa Skarżącej, pismo, w którym potwierdzono wszystkie czynności dokonane przez "pełnomocnika K. F." oraz stwierdzono, że pełnomocnictwo dla K. F. zostało już do akt złożone (k. 24 akt). Nadto do sprawy została przedłożona skarga podpisana przez Prezesa Skarżącej (k. 25-28 akt). Wobec tego, że w dalszym ciągu nie wyjaśniono czy K. F. należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 p.p.s.a., a tym samym czy może być pełnomocnikiem Skarżącej, Sąd raz jeszcze wezwał o jednoznaczne wyjaśnienie tej kwestii. W odpowiedzi K. F. oświadczył (k. 35 akt), że nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd postanowieniem z 19 lipca 2018 r. (k. 38 akt) odrzucił skargę, gdyż wpis od niej uiszczono po terminie, tj. 5 maja 2018 r., a to w sytuacji, gdy siedmiodniowy, ustawowy termin na jego uiszczenie upłynął 4 maja 2018 r. Postanowienie zostało doręczone Skarżącej 26 lipca 2018 r. (z.p.o. k. 44 akt). Dnia 31 lipca 2018 r. Skarżąca odrzucenie skargi zażaliła. Negując skuteczność doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu od skargi podniosła, że wezwanie to doręczono osobie, która oświadczyła, że nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 p.p.s.a., zatem osobie niemogącej być jej pełnomocnikiem (k. 52-54 akt). Zażalenie zostało wniesione skutecznie. Jednocześnie Skarżąca tego samego dnia wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi podnosząc, że wezwanie w tym przedmiocie zostało skierowane do jej pełnomocnika, który odebrał je 26 kwietnia 2018 r., jednakże w okresie od 23 kwietnia do 4 maja 2018 r. przebywał on na zwolnieniu lekarskimi i nie dlatego mógł uiścić wpisu w terminie. Na dowód przedstawiono zwolnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie, w sferze faktów, należy przypomnieć – co w ocenie Sądu jest niesporne, że skargę w imieniu Skarżącej podpisał i wniósł K. F., który ostatecznie – po trzech wezwaniach Sądu, oświadczył, że nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 p.p.s.a. Istotnie, zarówno wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, jak i do uiszczenia wpisu od skargi, zostały skierowane do K. F., który pełnomocnikiem Skarżącej być nie może. Z akt wynika, że pomimo skierowania owych wezwań do osoby nieuprawnionej – choć na ów czas Sąd tej wiedzy nie posiadał, zarówno KRS, jak i pełnomocnictwo procesowe zostały przesłane do Sądu z zachowaniem zakreślonego terminu. Jedynie wpis od skargi został uiszczony dzień po jego upływie. Bezsprzecznym jest w sprawie również to, że w piśmie z 6 czerwca 2018 r. Skarżąca potwierdziła wszelkie czynności dokonane przez pełnomocnika K. F.. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu, albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do treści art. 87 § 1 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 art. 87 p.p.s.a.). Nadto w myśl § 4 art. 87 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z kolei zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu złożony w niniejszej sprawie przez Skarżącą wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi jest niedopuszczalny, przedwczesny, a to z uwagi na jednoczesne złożenie go wraz z zażaleniem na postanowienie odrzucające skargę z uwagi na nieterminowe uiszczenie od niej należnego wpisu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd - który Sąd podziela, zgodnie z którym czynności procesowe, polegające na równoczesnym złożeniu środka zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę (pełnomocnika) terminowi procesowemu (w tej sprawie zażalenia) i wniosku o przywrócenie tego terminu procesowego do dokonania czynności (w tej sprawie do uiszczenia wpisu od skargi), wykluczają się wzajemnie, zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, jak i wewnętrznej sprzeczności ich podstaw. Wniosek o przywrócenie terminu jest oparty bowiem na twierdzeniu, że do uchybienia terminowi doszło, jednak nastąpiło to bez winy strony (pełnomocnika), która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę (pełnomocnika) terminowi do dokonania czynności procesowej jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło, a Sąd poczynił w tym zakresie błędne ustalenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 24 listopada 2016 r. sygn. akt II GZ 1194/16; z 21 października 2016 r. sygn. akt II GZ 1043/16; z 30 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FZ 220/15; z 10 marca 2016 r., sygn. akt II OZ 209/16; z 14 grudnia 2015 r. sygn. akt I FZ 523/15; z 19 sierpnia 2015 r. sygn. akt II OSK 1873/15; z 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OZ 233/15, dostępne w Internecie). Jeżeli Skarżąca kwestionuje uchybienie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, to nie może jednocześnie skutecznie wnosić o przywrócenie tego terminu. Zatem w sytuacji, gdy skutecznie złożyła ona zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi, początek biegu terminu do ewentualnego złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, wyznaczać będzie data doręczenia jej orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie owego zażalenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2016 r. sygn. akt II GZ 938/16; z 30 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FZ 220/15; z 25 lutego 2016 r. sygn. akt II OZ 197/16, dostępne w Internecie). Reasumując, skoro Skarżąca jednocześnie wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz skutecznie złożyła zażalenie na postanowienie odrzucające skargę z uwagi na nieterminowe uiszczenie od niej należnego wpisu, to wniesienie tego zażalenia stworzyło procesową przeszkodę dla merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, gdyż skutkuje tym, że w dniu złożenia owego wniosku nie rozpoczął jeszcze biegu siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Wobec powyższego wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi podlega odrzuceniu jako przedwczesny, a tym samym niedopuszczalny. Sąd niezależnie od powyższego zauważa, że niezrozumiałe są stanowiska Skarżącej, wzajemnie się wykluczające, zawarte w uzasadnieniach wniosku o przywrócenie terminu i zażalenia. Nie można bowiem z jednej strony twierdzić, że wezwanie w przedmiocie wpisu od skargi nie zostało skutecznie doręczone i wnosić z tego powodu o uchylenie postanowienia z 19 lipca 2018 r., przy jednoczesnym uznaniu, że doręczenie takiego wezwania jednak nastąpiło dnia 26 kwietnia 2018 r., ale nie zostało ono wykonane w terminie z uwagi na fakt, że K. F. – pełnomocnik, w tym czasie przebywał na zwolnieniu lekarskim i na tą okoliczność przedkładać zwolnienie. Dodatkowo Sąd zauważa również, że wezwanie w przedmiocie kosztów zostało przesłane wraz z drugim wezwaniem, które zostało wykonane w terminie, a to mimo podnoszonej przez Skarżącą okoliczności pozostawania K. F. na zwolnieniu lekarskim. Poza tym, nie bez znaczenia w sprawie jest także to, że Skarżąca ostatecznie potwierdziła wszelkie czynności dokonane przez K. F.. Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie art. 88 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.