VI SA/Wa 599/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2008 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę M. G. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...]w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. M. G. posiadał pozwolenie na broń myśliwską od 1987 r. Pismem z dnia [...] lipca 2006 r., Komenda Wojewódzka Policji w [...] zawiadomiła M. G. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, z uwagi na uzyskaną przez organ informację o prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu karnym o czyn z art. 286 § 1 k.k. W toku postępowania organ uzyskał wywiad środowiskowy o stronie, a także opinię z Polskiego Związku Łowieckiego - Koła Łowieckiego "[...]" w B. Sąd Rejonowy w Z. wyrokiem nakazowym z dnia [...] lipca 2006 r., sygn. akt [...] uznał M. G. winnym popełnienia występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 3 k.k. polegającego na tym, że działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Wojewódzki Sztab Wojskowy w [...], za co wymierzono mu karę grzywny w kwocie 800 złotych. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. wydaną na podstawie art. 20 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął M. G. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w sytuacji, gdy wobec danej osoby istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W szczególności pozwolenie należy cofnąć takiej osobie, która została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Organ podkreślił, iż powyższy zapis ustawowy ma charakter wiążący, toteż ujawnienie przez organ Policji faktu skazania M. G. za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. obligowało go do cofnięcia stronie pozwolenia na broń. Organ wskazał jednocześnie, iż cofnięcie pozwolenia na broń myśliwską, nie pozbawia strony możliwości aktywnego działania na rzecz myślistwa. M. G. wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Komendanta Głównego Policji podnosząc, iż według niego organ dokonał "daleko idącej nadinterpretacji" przepisów cytowanych w decyzji I instancji. Wyjaśnił, że z przepisów tych wynika obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń, ale tylko takiej osobie, wobec której istnieje uzasadniona obawa użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Według niego organ nie dokonał wystarczającej analizy stanu faktycznego sprawy i nie wykazał, jakoby skarżący zaliczał się do grupy osób mogących w sposób nieprawidłowy użyć broni. Skarżący podkreślił, iż podczas wieloletniej służby wojskowej dał się poznać jako człowiek odpowiedzialny i rzetelnie wykonujący swe obowiązki, toteż uznanie go za osobę "podwyższonego ryzyka" było wysoce krzywdzące. Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż bezspornym w sprawie jest, że M. G. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] lipca 2006 r. został skazany za czyn z art. 286 § 1 k.k. Organ zatem powołując się na przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji podkreślił, iż ustawodawca nakazał właściwym organom Policji cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, została skazana za przestępstwo przeciwko mieniu, jak miało to miejsce w niniejszym przypadku. W ocenie organu odwoławczego z treści tego przepisu wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż obawę użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego uzasadnia sam fakt prawomocnego skazania za popełnienie przestępstwa skierowanego przeciwko mieniu. Samo przestępstwo nie musi mieć przy tym bezpośredniego związku z bronią. Nie ma też znaczenia dowodowego, że czyn strony został zakwalifikowany przez sąd jako występek mniejszej wagi. Na poparcie tego stanowiska organ powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne. Organ podkreślił jednocześnie, iż nawet pozytywne opinie o stronie w miejscu zamieszkania i wśród myśliwych, jak również prawidłowe przechowywanie broni nie mogą być uznane za przesłankę pozwalającą odejść organom Policji od obligatoryjnej dyspozycji ustawowej art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] jako naruszających prawo, a w szczególności art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez ich błędną wykładnię oraz art. 6, 7, 10 § 1, 75 § 1, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym niejednokrotnie wyrażano pogląd, iż przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem karnym. Jeżeli bowiem skazanie za każde przestępstwo popełnione w warunkach umyślności powodowałoby cofnięcie pozwolenia na broń to powstałaby kara dodatkowa w postaci utraty pozwolenia na broń, nie przewidziana w przepisach prawa karnego. Ponadto kwestią fundamentalną jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym czynem, za który posiadacz pozwolenia na broń został skazany, a jego cechami charakteru i dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby obawę, że użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ nie wskazał natomiast jakie cechy osobowościowe skarżącego uzasadniają obawę niezgodnego z prawem użycia broni palnej. Nie wykazał również bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, a jego dotychczasowym postępowaniem, który uzasadniałby obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Podkreślił, iż występek którego się dopuścił jest jedynym przypadkiem naruszenia przez niego prawa i należy określić go jako zdarzenie incydentalne. Ponadto sąd karny uznał popełniony przez niego występek za wypadek mniejszej wagi. Skarżący zarzucił, iż zaskarżone decyzje wydane zostały w wyniku niewłaściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jego zdaniem, niezależnie od zapadłego wyroku karnego, organy Policji winny wziąć pod uwagę całokształt zebranego materiału, w tym pozytywną opinię służbową i w sposób indywidualny odnieść się do zaistniałego stanu faktycznego. Podkreślił, że jest emerytowanym oficerem Wojska Polskiego. Przez wiele lat służył ojczyźnie stojąc na straży bezpieczeństwa państwa i gwarantując użycie broni tylko zgodnie z jej przeznaczeniem. Myślistwo jest jego pasją, której w wieku emerytalnym poświęcał cały swój dostępny czas. Jego aktywność jako myśliwego bez uprawnień do posiadania broni palnej myśliwskiej ogranicza się do minimum i uniemożliwia mu doskonalenie umiejętności strzeleckich. W konkluzji skarżący stwierdził, iż cofnięcie mu pozwolenia do dysponowania bronią byłoby działaniem rażąco niesprawiedliwymi i niezgodnym z prawem. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga M. G. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym prawomocne skazanie ubiegającego się o pozwolenie na broń za choćby jedno z przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, Lex nr 1680056). Powyższa reguła ma zastosowanie także w sprawach dotyczących cofnięcia pozwoleń na broń i znalazła swoje potwierdzenie w stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym m. in. w wyroku tego Sądu z dnia 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 357/07. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa się za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wprowadzoną z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż taką obawę mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Należy zatem przyjąć, że wyrok skazujący i to bez względu na określony w nim wymiar kary jest niejako dowodem istnienia wobec skazanego obawy, że posiadacz broni palnej użyje tej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (podobnie wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2003 r., sygn. akt III SA 1173/01, niepublikowany). Fakt skazania M. G. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] lipca 2006 r., za przestępstwo przeciwko mieniu z art. 286 § 1 k.k. jest bezsporny w sprawie. Tym samym organy Policji miały obowiązek zaliczyć go do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W tej sytuacji, podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skargi, iż organy Policji dopuściły się naruszenia przepisów w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela argumenty Komendanta Głównego Policji, iż z cytowanych wyżej przepisów ustawy obroni i amunicji wynika, że organy policji były zobligowane cofnąć wydane pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej skarżącemu jako osobie skazanej za przestępstwo przeciwko mieniu. Cofnięcie to następuje bez względu na inne okoliczności świadczące o pozytywnej opinii o skarżącym w miejscu zamieszkania i wśród myśliwych, a także wieloletniej nienagannej służbie w Wojsku Polskim. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych powstałym na tle art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (vide:. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego - z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt II OSK 994/07; z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 917/07; z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 926/07, z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 847/07; z dnia 25 czerwca 2008, sygn. akt II OSK 698/07). Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących uchybienia przepisom postępowania należy podkreślić, że takie uchybienia mogą prowadzić do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy są na tyle poważne, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w zaskarżonych decyzjach nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Decyzje te nie noszą cech dowolności, organy Policji dokonały oceny zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego oraz wskazały na przesłanki, którymi kierowały się cofając skarżącemu pozwolenie na broń. Z tej przyczyny należy stwierdzić, iż w obu zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.