VI SA/Wa 604/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi Izby Komorniczej w [...] na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości (dalej: organ), działając na podstawie art. 134 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Rady Izby Komorniczej w [...] (dalej: skarżąca, Izba) z 6 listopada 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Sprawiedliwości z [...] października 2017 r. nr [...] o powołaniu L. S. (dalej: uczestnik postępowania) na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...], stwierdził niedopuszczalność wniosku. Okoliczności faktyczne sprawy przedstawiają się następująco: Decyzją z [...] października 2017 r. Minister Sprawiedliwości powołał L. S. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. Pismem z 27 października 2017 r. (data wpływu 31 października 2017 r.) uczestnik postępowania poinformował organ, że rezygnuje z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Następnie w dniu 14 listopada 2017 r. do organu wpłynął wniosek Izby (pismo z 6 listopada 2017 r, data nadania pisma 10 listopada 2017 r.) o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. Minister Sprawiedliwości stwierdził niedopuszczalność wniosku skarżącej. W ocenie organu wniosek nie mógł być rozpoznany, bowiem został złożony w czasie posiadania przez decyzję z [...] października 2017 r. przymiotu ostateczności i prawomocności. Wniesienie wniosku nastąpiło po doręczeniu organowi oświadczenia strony o zrzeczeniu się prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co uniemożliwiało jego merytoryczne rozpoznanie i skutkować musiało stwierdzeniem niedopuszczalności wniosku. Odwołując się do treści art. 28 k.p.a. organ wskazał, że w jego ocenie skarżąca nie ma interesu prawnego w złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, bowiem żaden przepis prawa materialnego, w tym przypadku ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1277 ze zm.; dalej u.k.s.e.), nie przyznaje organom samorządu komorniczego statusu strony w postępowaniach w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego, a decyzja o powołaniu na stanowisko komornika sądowego nie rozstrzyga bezpośrednio, ani też pośrednio, o prawach czy obowiązkach samorządu komorniczego. Z przepisu art. 11 ust. 4 u.k.s.e. wynika wprost, że samorząd komorniczy jest jedynie organem opiniodawczym, współdziałającym przy wydawaniu decyzji w przedmiocie powołania komornika sądowego. Samorządowi komorniczemu jako organowi opiniodawczemu nie przysługuje prawo występowanie w charakterze strony, ponieważ samorząd ten uczestniczy w postępowaniu o powołaniu na stanowisko komornika na zasadach określonych w art. 106 k.p.a., przez co wykluczony jest jego jednoczesny udział jako strony w tym postępowaniu. Uprawnienie rady do wyrażenia opinii nie oznacza, że mogłaby ona być uznana za stronę postępowania. Zakres działania rady izby komorniczej został w ustawie określony wyczerpująco. Rada może wykonywać jedynie czynności określone w art. 93 u.k.s.e., a jej działania mogą być podejmowane wyłącznie w sprawach należących do tak określonego zakresu działania. Ukształtowanie treści decyzji należy zatem wyłącznie do kompetencji Ministra Sprawiedliwości, a organ współdziałający ma kompetencję ustawową wyłącznie do zajęcia stanowiska w sprawie rozstrzyganej przez właściwy organ. Za twierdzeniem, że organy samorządu komorniczego nie są stroną postępowań w przedmiocie powołania na stanowisko komornika przemawia również fakt, że ich opinie nie są dla Ministra Sprawiedliwości wiążące i mają jedynie pomóc organowi w podjęciu trafnej decyzji, Wskazał, że prezentowane stanowisko znajduje potwierdzenie w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 marca 2017 r. VI SA/Wa 2042/16, z 29 marca 2017 r. VI SA/Wa 2383/16; z 20 kwietnia 2017 r. VI SA/Wa 2382/16; z 26 kwietnia 2017 r. VI SA/Wa 2446/16; z 9 maja 2017 r. VI SA/Wa 135/17; z 31 maja 2017 r. VI SA/Wa 134/17; z 13 czerwca 2017 r. VI SA/Wa 40/17; z 20 czerwca 2017 r. VI SA/Wa 2449/16, z 22 czerwca 2017 r. VI SA/Wa 409/17; z 7 lipca 2017 r. VI SA/Wa 2604/16; z 28 lipca 2017 r. VI SA/Wa 2448/16; z 8 listopada 2017 r. VI SA/Wa 1172/17; z 10 listopada 2017 r. VI SA/Wa 1091/17; z 18 grudnia 2017 r. VI SA/Wa 1171/17; z 18 grudnia 2017 r. VI SA/Wa 1284/17 oraz z 19 grudnia 2017 r. VI SA/Wa 1874/17. Podkreślił, że wyrok z 20 kwietnia 2017 r. VI SA/Wa 2382/16 oddalający skargę samorządu komorniczego uzyskał już walor prawomocności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia z [...] stycznia 2018 r. Organowi zarzuciła naruszenie art. 28 k.p.a w zw. z art. 134 k.p.a. poprzez odmówienie Izbie przymiotu strony w postępowaniu o powołaniu L. S. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...], pomimo tego, że posiada ona interes prawny w tym postępowaniu, a w konsekwencji stwierdzenie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ze względu na przyznanie przymiotu strony wyłącznie uczestnikowi postępowania i złożenie przez niego oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; naruszenie art. 28 k.p.a.a w zw. z art. 127a § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja z [...] października 2017 r. ze względu na złożone przez uczestnika postępowania (ostatnią ze stron postępowania) oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stała się ostateczna i prawomocna, podczas gdy Izba jest także stroną niniejszego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] stycznia 2018 r. nr [...], którym to, działając na podstawie art. 134 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Rady Izby Komorniczej w [...] (dalej: skarżąca) z [...] listopada 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Sprawiedliwości z [...] października 2017 r. nr [...] o powołaniu L. S. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...], organ stwierdził niedopuszczalność wniosku strony skarżącej. Istota sporu wymagała rozważenia, czy sprawy w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego dotyczą indywidualnego interesu prawnego izb komorniczych, czy też indywidualnych interesów osób ubiegających się o powołanie na stanowisko komornika sądowego, a co za tym idzie, czy są własnymi sprawami samorządu zawodowego komorników, czy też nie. Zdaniem Sądu - wbrew stanowisku skarżącej - Minister Sprawiedliwości prawidłowo przyjął, że Izba Komornicza w [...] nie mogła skutecznie zainicjować postępowania odwoławczego poprzez złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z [...] października 2017 r. Stanowiący podstawę prawną zaskarżonego postanowienia przepis art. 134 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza, w drodze postanowienia, niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z treści tego uregulowania wynika, iż niedopuszczalność odwołania i uchybienie terminu do wniesienia odwołania są odrębnymi instytucjami proceduralnymi (v. wyrok NSA z 10 listopada 1998 r., sygn. akt III SA 898/97, Lex nr 35125). Przesłanki wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania i postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania są rozłączne. Na tle przepisu art. 134 k.p.a. wyróżnia się dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) - przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Przepisy postępowania administracyjnego nie precyzują, w jakim wypadku odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) należy uznać za niedopuszczalne. Kwestia ta była jednak przedmiotem licznych wypowiedzi doktryny. W nauce prawa jednolicie przyjmuje się między innymi, że niedopuszczalność wniesienia środka odwoławczego ma miejsce wówczas, gdy dana decyzja czy postanowienie nie podlega zaskarżeniu, a także wtedy, kiedy akt administracyjny nie wszedł do obrotu prawnego wskutek niedoręczenia którejkolwiek ze stron (zob. G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, LEX, 2010, wyd. III, teza 2 do art. 134 oraz B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. C.H. Beck, 2011, teza 5 do art. 134). Przesłanki podmiotowe to złożenie odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) przez podmiot nie mający legitymacji do tego, a zatem nie będący stroną postępowania. W orzecznictwie, jak i w doktrynie jednolicie przyjmuje się, że strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu w pierwszej instancji, ma możliwość złożenia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) z tym, że termin do jego wniesienia dla takiej strony liczy się od dnia doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu. Sąd akceptuje tezę, że termin ten może zostać stronie przywrócony, a sprawa rozpatrzona (B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, W-wa 1996, s. 564 i nast., A. Wróbel: Komentarz aktualizowany do art. 134 k.p.a., Lex Omega 26/2013, wyrok NSA z 16 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1391/98, LEX nr 41308, wyrok NSA z 16 lipca 2002 r., sygn. akt II SA 2230/00, nie publik.). W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wnioskowała o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a wniosek został wniesiony po upływie terminu na wniesienie tego środka zaskarżenia przez stronę postępowania. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji odwołanie służy jedynie stronie, zaś stroną na podstawie art. 28 k.p.a., jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego jest rozumiane jako przyznanie podmiotowi przez przepis prawa materialnego, określonych korzyści lub nałożenie na niego określonych obowiązków. Sąd uznał, że skarżąca nie posiada przymiotu strony w postępowaniu w sprawie powołania na stanowisko komornika sądowego, albowiem nie istnieją przepisy prawa materialnego, które mogłyby być podstawą do wykazania przez izbę komorniczą interesu prawnego uzasadniającego możliwość uznania izby za stronę ww. postępowania. Przekonanie (interes faktyczny) Izby Komorniczej w [...] o posiadaniu przez nią statusu strony nie mogło skutkować uwzględnieniem wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Ministra Sprawiedliwości z [...] października 2017 r. Jak stanowi art. 93 ust. 1 pkt 2 u.k.s.e. rada izby wyraża opinię w sprawie powoływania i odwoływania komorników i asesorów komorniczych. Z kolei tryb powołania na stanowisko komornika określa art. 11 tejże ustawy, a rada właściwej izby komorniczej ma tylko możliwość wyrażenia opinii o kandydacie ubiegającym się o przyjęcie do samorządu. Opinia ta, jest wydawana w ramach współdziałania organów - zgodnie z art. 106 k.p.a., polegająca na tym, że jeden z organów jest zobowiązany przed podjęciem decyzji do zasięgnięcia opinii innego organu, ale opinią nie jest prawnie związany. Ukształtowanie treści decyzji należy zatem wyłącznie do kompetencji organu administracji, w niniejszej sprawie Ministra Sprawiedliwości, natomiast organ współdziałający ma kompetencję ustawową wyłącznie do zajęcia stanowiska w sprawie rozstrzyganej przez właściwy organ. Opinie sporządzone przez organy samorządu zawodowego nie mają mocy wiążącej, lecz jedynie mają pomóc organowi w podjęciu trafnej decyzji. Uprawnienie izby komorniczej do wyrażenia opinii nie oznacza, że mogłaby ona być uznana za stronę postępowania w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego. Powyższe znajduje swoje odzwierciedlenie m. in. w: - art. 11 ust. 1 u.k.s.e. (Komornika powołuje Minister Sprawiedliwości na wniosek zainteresowanego, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej), - art. 11 ust. 4 u.k.s.e. (Minister Sprawiedliwości przesyła odpisy wniosków, o których mowa w ust. 1 i 3, wraz z załącznikami, radzie właściwej izby komorniczej w celu wyrażenia opinii w terminie 21 dni. Brak opinii nie stanowi przeszkody do nadania wnioskom dalszego biegu), - art. 15a ust. 3 u.k.s.e. (Odwołanie komornika z zajmowanego stanowiska w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 6, 7 i 9 oraz w ust. 2, następuje po uprzednim wysłuchaniu komornika, chyba że nie jest to możliwe, oraz po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej, która przedstawia opinię w terminie 21 dni od dnia otrzymania wniosku o wyrażenie opinii. Nienadesłanie opinii w tym terminie przez radę izby komorniczej nie wstrzymuje wydania decyzji w przedmiocie odwołania komornika), - art. 93 ust. 1 pkt 2 u.k.s.e. (Do zakresu działania rady izby komorniczej należy wyrażanie opinii w sprawie powoływania i odwoływania komorników i asesorów komorniczych). Na opiniodawczą rolę samorządu komorniczego wskazują również m. in. przepisy dotyczące przeniesienia komornika sądowego (art. 15 b ust. 1 u.k.s.e.), powołania na stanowisko asesora komorniczego (art. 32 ust. 3, 4, 6, 7a u.k.s.e.). W orzecznictwie sądowo-administracyjnym jednolicie przyjmuje się, że organ administracji współdziałający z organem prowadzącym postępowanie, nie jest stroną postępowania administracyjnego i nie jest legitymowany do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na taką decyzję (tak m.in. /w:/ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 1994 r., sygn. akt II SA 1971/93; podobnie: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie /w:/ wyrok z dnia 8 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 283/05). Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że sprawy o powołanie na stanowisko komornika sądowego nie dotyczą indywidualnego interesu prawnego izb komorniczych, lecz indywidualnych interesów osób ubiegających się o powołanie na stanowisko komornika sądowego. Tym samym nie są własnymi sprawami samorządu komorniczego. Decyzja w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego w żadnej mierze nie dotyczy indywidualnego własnego interesu izby komorniczej, w przeciwieństwie do strony postępowania, posiadającej interes prawny w wydaniu rozstrzygnięcia o powołaniu. Uprawnienie skarżącej do wyrażenia opinii nie skutkuje uznaniem za stronę postępowania. Uprawnienie to nie jest bowiem źródłem interesu prawnego, który uzasadniałby wniesienie przez Izbę Komorniczą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odnosząc się do formy rozstrzygnięcia sprawy, uznać należy, że stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, w trybie art. 134 k.p.a. (zamiast umorzenia postępowania odwoławczego) jest – co do zasady - możliwe w sytuacji, gdy brak interesu prawnego po stronie wnoszącego odwołanie nie budzi wątpliwości. Ustalenie interesu prawnego wnoszącego odwołanie, wynikającego z prawa materialnego, nie zawsze jest możliwe już na etapie postępowania wstępnego. Wówczas, gdy konieczne jest zweryfikowanie tej okoliczności w toku postępowania rozpoznawczego, to w przypadku wyniku negatywnego, tj. w razie braku legitymacji odwołującego się - postępowanie odwoławcze umarza się na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 942/05, ONSAiWSA 2007/2/50, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 stycznia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1609/05, LEX nr 307511, wyrok NSA z 8 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1192/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA, uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 1999 r., sygn. akt OPS 16/98, ONSA 1999/4/119, B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006, str. 597). W rozpatrywanej sprawie występuje jednak specyficzna sytuacja, ponieważ skarżąca wniosła odwołanie po upływie terminu na wniesienie tego środka zaskarżenia przez strony postępowania, co dodatkowo przemawia za prawidłowością skorzystania przez organ z instytucji niedopuszczalności odwołania, przewidzianej art. 134 k.p.a. Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Konsekwencją niezłożenia odwołań przez strony postępowania, podobnie jak uchybienia ustawowemu terminowi (powodujące bezskuteczność odwołania), jest ostateczność decyzji. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 k.p.a.). W tym miejscu podnieść należy, że nowelą z dnia 7 kwietnia 2017 r. do procedury administracyjnej wprowadzona została instytucja zrzeczenia się przez stronę postępowania prawa do wniesienia odwołania. Jak stanowi art. 127a § 1 i 2 w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania strona może zrzec się prawa do wniesienia odwołania wobec organu administracji publicznej który wydał decyzję. Z dniem doręczenia organowi oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje się ostateczna i prawomocna. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, gdyż jedyny podmiot posiadający przymiot strony pismem z 27 października 2017 r. (data wpływu do organu 31 października 2017 r.) złożył oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do ponownego rozpoznania sprawy. W związku z tym w chwili złożenia przez skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (data wpływu do organu 14 listopada 2017 r.; data nadania wniosku 10 listopada 2017 r.) decyzja z [...] października 2017 r. posiadała już walor ostateczności i prawomocności, a więc organ zobligowany był do wydania postanowienia o niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Fakt złożenia środka odwoławczego przez podmiot mający przekonanie o posiadaniu przymiotu strony po upływie terminu dla stron postepowania nie powoduje, że decyzja objęta odwołaniem/wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy "odzyskuje" przymiot nieostateczności. Jak już wcześniej wskazano stronie, która nie brała udziału w postępowaniu przed organem I instancji, przysługuje prawo do wniesienia odwołania wówczas, gdy podmiot ten, któremu organ I instancji nie przyznał przymiotu strony, wnosi odwołanie w terminie przewidzianym dla stron postępowania, którym decyzję doręczono. Po upływie tego terminu, stronie pominiętej w postępowaniu, przysługuje jedynie wniosek o jego wznowienie (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lipca 2002 r., sygn. akt II SA 2230/00, M. Prawn. 2002/20/916, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 9 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 358/07, CBOSA). Jeżeli natomiast odwołanie wnoszone jest przez podmiot, któremu nie przysługiwał status strony w postępowaniu przed organem I instancji, i która nie wniosła odwołania od decyzji kończącej postępowanie w terminie otwartym dla innej strony postępowania biorącej w nim udział, organ odwoławczy winien stwierdzić jego niedopuszczalność w trybie art. 134 k.p.a., bowiem dotyczy ono decyzji ostatecznej. Pogląd ten, wyrażony m.in. w wyroku WSA w Łodzi z 14 marca 2011 r., II SA/Łd 1299/10 (LEX nr 994145) skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. W konsekwencji powyższych ustaleń, Sąd uznał, że w analizowanej sprawie nie naruszono zasad postępowania administracyjnego. Minister Sprawiedliwości wyczerpująco zbadał interes prawny strony skarżącej do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego. Jednocześnie organ uzasadnił zaskarżone postanowienie w sposób wymagany przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.