VI SA/Wa 650/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant ref. staż. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2018 r. sprawy ze sprzeciwu "Z." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala sprzeciw Sygn. akt: VI SA/Wa 650/18 Uzasadnienie Decyzją z [...] stycznia 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w [...] (dalej: "WIF"): 1. na podstawie art. 105 § 1 k p a. w związku z art. 104 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz w związku z art. 94a ust. 1 u.p.f. umorzył w całości postępowanie administracyjne wszczęte 30 września 2016 r. z wniosku [...] Okręgowej Izby Aptekarskiej w [...] w przedmiocie przestrzegania przepisów art. 94a ust. 1 u.p.f. przez podmiot "Z." sp. j. z siedzibą w [...], (obecnie "Z." sp. z o. o. z siedzibą w [...]), w aptece ogólnodostępnej o nazwie "A. w [...], przy ul, [...], w związku z używaniem przez ww. podmiot w nazwie apteki sloganu "[...]". Pismem z 13 stycznia 2017 r. [...] Okręgowa Izba Aptekarska w [...] odwołała się od ww. decyzji, zaskarżając ją w całości i wnosząc o: 1. uchylenie w całości decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z [...] stycznia 2017 r., znak: [...] ze względu na naruszenie art. 31 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; 2. przekazanie sprawy zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. do ponownego rozpoznania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] ze wskazaniem na przyczyny uchylenia i zobowiązanie do prowadzenia postępowania i wyjaśnienia sprawy; 3. nadto, abstrahując od dopuszczenia [...] Okręgowej Izby Aptekarskiej w [...] do postępowania na prawach strony, [...] Okręgowa Izba Aptekarska w [...] wniosła na podstawie art. 31 § 1 pkt 1 k.p.a. o wszczęcie postępowania z art. 145 k.p.a. i nast. k.p.a., gdyż działanie określone wnioskiem Strony w sprawie nadania nazwy apteki sprzecznej z prawem zakończone wydaniem decyzji z [...] września 2012 r., może stanowić próbę obejścia prawa, a decyzja narusza podstawowe prawa pacjenta oraz art. 6, 7, 8 k.p.a. Tym samym [...] Okręgowa Izba Aptekarska w [...] wniosła o wznowienie postępowania w sprawie na podstawie art, 145 i nast. k.p.a., żądając wyeliminowania wadliwej decyzji z obrotu prawnego; nadto wniosła o dopuszczenie [...]OIA na prawach strony do postępowania wszczętego zgodnie z wnioskiem w pkt 3 na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2018 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny uchylił decyzję z [...] stycznia 2017 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego, decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] została wydana z naruszeniem przepisów art. 7. 77 i 80 k.p.a., gdyż organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego w sprawie i nie podjął wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego. [...] Okręgowa Izba Aptekarska we wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego podniosła, że spółka "Z." sp. j. z siedzibą w [...], - obecnie - "Z." sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej jako Skarżąca) - prowadzi w aptece ogólnodostępnej o nazwie "A.", zlokalizowanej w [...], przy ul. [...], działalność reklamową polegającą na używaniu - w ulotkach, portalu internetowym oraz w nazwie apteki - sloganu "A.", nie przedstawiając dowodów na poparcie powyższych okoliczności. Organ I instancji umarzając postępowanie ograniczył się do wskazania, że "w niniejszym postępowaniu mamy do czynienia z sytuacją, gdy nazwa zawierająca sformułowanie « [...]» została nadana aptece decyzją, ostateczną w administracyjnym toku postępowania wydaną przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego. Przedsiębiorca ma prawo posługiwania się ww. nazwą prowadząc aptekę. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny stoi na stanowisku, że nie ma podstaw, aby zobowiązać stronę do usunięcia z nazwy apteki kwestionowanego sformułowania «[...]»". Jednocześnie organ nie podjął żadnych kroków zmierzających do ustalenia, czy Strona rzeczywiście prowadziła działania, które mogłyby w świetle art. 94a ust. 1 u.p.f. zostać uznane za naruszające zakaz reklamy, o którym mowa w ww. przepisie. Organ odwoławczy zaznaczył, że utrwalona linia orzecznicza w zakresie rozumienia pojęcia "reklamy aptek i ich działalności" pozwala na przyjęcie, iż reklamą może być w pewnych przypadkach również nazwa apteki zawierająca zwroty wartościujące, czy sugerujące korzyść związaną z zakupem, zachęcająca do dokonania zakupów w konkretnej aptece. Przywołał w tym zakresie treść wyroku z 28 listopada 2014 r., sygn. akt: VI SA/WA 1740/14, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że: "Niewątpliwie, z jednej strony skarżąca jest uprawniona do używania w obrocie swojej nazwy, która została zarejestrowana przez [...] WIF, ale z drugiej strony używanie tej nazwy w obrocie zostało ograniczone przez zakaz reklamy wyrażony w art. 94a ust. 1 u.p.f. (. . .) nie jest dopuszczalne takie graficzne przedstawienie nazwy apteki, które same w sobie nie zawierając elementów ocennych ani zachęcających do zakupu, mogą jednak zostać przyjęte przez jej odbiorców jako zachęta do zakupu. (...) W ocenie Sądu, charakter informacyjny, co wyżej wskazano interpretując zdanie 2 art. 94a ustawy, ma bowiem jedynie informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. W tej sytuacji informacja o nazwie apteki poprzez graficzne wyeksponowanie sloganu reklamowego «[...]» nie może zostać zaaprobowana jako zgodna z prawem. Stanowi zatem ominięcie zakazu reklamy apteki". Tak więc organ odwoławczy wskazał, że Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w [...] powinien ustalić, czy Skarżąca rzeczywiście prowadzi działania o charakterze reklamowym z wykorzystaniem nazwy "[...]". W tym celu organ powinien zebrać wszystkie "zamierzone" przez siebie dowody, jak również podjąć działania realnie służące ich pozyskaniu. Ponadto Organ, świadomy braku obowiązku Strony do dostarczania dowodów, powinien rozważyć możliwość skierowania się do innych podmiotów, na które wskazuje dotychczas zebrany materiał, czy też skorzystania z innych ustawowych uprawnień (np. kontrolnych). GIF wyjaśnił, że przepis art. 138 § 2 k.p.a, stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Uwzględniając podane wyżej przepisy, orzecznictwo oraz informacje dotyczące postępowania, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji dopuścił się wydania decyzji z naruszeniem przepisów: art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., przy czym zakres uchybień dotyczy istoty sprawy, tj. ustalenia, czy Strona rzeczywiście prowadzi działania, mogące naruszać art. 94a ust. 1 u.p.f. GIF nakazał, aby [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w [...], ponownie rozpatrując sprawę: 1. przeprowadził postępowanie dowodowe w celu ustalenia, czy "Z." sp. j. z siedzibą w [...], (obecnie "Z." sp. z o. o. z siedzibą w [...]), rzeczywiście prowadzi działalność reklamową apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." zlokalizowanej w [...], przy ul. [...], polegającą na umieszczaniu w ulotkach, folderach, portalach internetowych sloganu "[...]"; 2. rozważył możliwości poszukiwania dowodów, np. w oparciu o swoje ustawowe kompetencje (np. kontrolne), informacje znane z urzędu, czy dane będące w posiadaniu podmiotów innych, niż Strona; 3. w przypadku ewentualnego uznania, że Strona swoim działaniem narusza zakaz reklamy o którym mowa w art. 94a ust. 1 u.p.f.- uwzględnił przesłanki z art. 129b ust. 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne, które determinują zakres postępowania dowodowego; 4. przyjmując określone fakty za udowodnione - wskazał dowody, na których oparł się bezpośrednio, czy też z których wywnioskował określone fakty; 5. w przypadku wyczerpania możliwości dowodowych, uważnie ocenił zebrany materiał dowodowy, zważając na niemożność rozstrzygania wątpliwości na niekorzyść Strony. Następnie Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od decyzji organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie następujących przepisów: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) naruszenie art 7 k.p.a, poprzez przyjęcie, że [...] Wojewódzki inspektor Farmaceutyczny jako organ I instancji rozpoznając sprawę nie przeprowadził postępowania dowodowego, z urzędu nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; b) naruszenie art. 77 k.pa. poprzez przyjęcie, że [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny jako organ ! instancji nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego; c) naruszenie art, 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny jako organ I instancji rozpoznał sprawę nie na podstawie całokształtu materiału dowodowego; 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: a) naruszenie art. 94a u.p.f. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nieutrzymanie w mocy decyzji organu 1 instancji z uwagi na brak naruszenia przez Spółkę zakazu reklamy aptek; b) naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nieutrzymanie w mocy decyzji organu I instancji z uwagi na istnienie w sprawie przesłanki do umorzenia postępowania w postaci bezprzedmiotowości prowadzenia postępowania. Mając na uwadze powyższe zarzuty, Skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) oraz umorzenie postępowania w sprawie na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a, w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r, poz. 1257); 2. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1) i § 3 p.p.s.a. do momentu rozpoznania niniejszej skargi przez Sąd; 3. dopuszczenie i przeprowadzenie na podstawie art, 106 § 3 p.p.s.a., dowodu z dokumentu obejmującego wydruk z ogólnodostępnego rejestru aptek na okoliczność prowadzenia przez spółkę obecnie apteki pod nazwą "A.", a nie: "A.", co nie przedłuży postępowania a stanowi istotną okoliczność w sprawie; 4. zasądzenie na podstawie art. 200 p.p.s.a. od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz Skarżącej kosztów postępowania obejmujących koszty zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 17 maja 2018 r. WSA w Warszawie przekazał sprawę do rozpoznania na rozprawie na podstawie art. 64d§2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.). Na rozprawie w dniu 10 września 2018 r. Sąd oddalił wniosek dowodowy o dopuszczenie i przeprowadzenie na podstawie art, 106 § 3 p.p.s.a., dowodu z dokumentu obejmującego wydruk z ogólnodostępnego rejestru aptek na okoliczność prowadzenia przez spółkę obecnie apteki pod nazwą "A.", a nie: "A.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja pozostaje bowiem w zgodzie z obowiązującym prawem. Zaskarżoną do tut. Sądu decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., organ odwoławczy - Główny Inspektor Farmaceutyczny - uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2017 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Nie podzielił tym samym poglądów [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...], który umorzył postępowanie wszczęte 30 września 2016 r. z wniosku [...] Okręgowej Izby Aptekarskiej w [...] w przedmiocie przestrzegania przepisów art. 94a ust. 1 u.p.f. przez skarżącą w aptece ogólnodostępnej o nazwie "A." zlokalizowanej w [...], przy ul. [...], w związku z używaniem przez ww. podmiot w nazwie apteki sloganu "[...]", albowiem uznał, iż zachodzi w sprawie bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Organ I instancji pogląd o bezprzedmiotowości postępowania toczącego się w ww. sprawie wywiódł z zachodzącej w sprawie okoliczności posługiwania się nazwą apteki: "A.", nadaną na podstawie decyzji [...]WIF z dnia [...] września 2012 r. Swoje stanowisko oparł, wskazując na prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 czerwca 2015 r. (sygn. akt: VI SA/Wa 263/15), w którego uzasadnieniu stwierdzono m.in., iż nie można karać podmiotów prowadzących apteki za używanie nazwy apteki zaakceptowanej w zezwoleniu, bo stanowiłoby to naruszenie zasad konstytucyjnych, w tym zasady zaufania obywateli do organów władzy publicznej (art. 2 Konstytucji RP oraz art. 8 k.p.a.). Z kolei Główny Inspektor Farmaceutyczny zaskarżone rozstrzygnięcie wydał w oparciu o treść, odmiennego w swojej wymowie, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2014 r. (sygn. akt: VI SA/Wa 1740/14). Jak wynika z treści uzasadnienia powyższego wyroku, WSA w Warszawie podzielił "utrwalony pogląd – aktualny na gruncie art. 94a cyt. ustawy - zawarty w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2007 r., VII SA/Wa 1707/07, z dnia 6 marca 2008 r., VII SA/Wa 2216/07, czy też w wyroku z dnia 14 maja 2008 r. VII SA/Wa 2215/07, a także w wyroku z dnia 20 września 2010 r., VI SA/Wa 838/10, stanowiący, że za reklamę działalności apteki należy uznać każde działanie, skierowane do publicznej wiadomości, niezależnie od sposobu i metody jego przeprowadzenia oraz środków użytych do jego realizacji, jeżeli jego celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych oferowanych w danej aptece.". Zdaniem WSA, posługiwanie się nazwą apteki, zawierającą slogan reklamowy, nie należy do okoliczności wyłączających stosowanie zakazu reklamy aptek, przewidzianego w art. 94a upf. W składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny prezentuje, analogicznie, jak w ostatnio przywołanym wyroku, pogląd, iż zakres reklamy, jak wynika z przywołanego orzecznictwa, jest bardzo szeroki i tak też jest interpretowany przez judykaturę. Wyłączenia od ww. zakazu są stosunkowo nieznaczne i nie podlegają wykładni rozszerzającej. Przewidziane są już w art. 94a ust. 1 p.f., zgodnie z którym: "Zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego." Przepis ten w cytowanym brzmieniu zaczął obowiązywać od dnia 1 stycznia 2012 r. na mocy art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. Nr 122, poz. 696). Założeniem nowelizacji było wprowadzenie całkowitego zakazu reklamy aptek i punktów aptecznych oraz zakazu reklamy placówek obrotu pozaaptecznego odnoszącej się do produktów leczniczych i wyrobów medycznych, co słusznie wskazał organ. Na tle wcześniejszego, mniej restryktywnego unormowania art. 94a ust. 1 p.f. (Zabroniona jest reklama działalności aptek lub punktów aptecznych skierowana do publicznej wiadomości, która w sposób bezpośredni odnosi się do produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na wykazach leków refundowanych, lub produktów leczniczych lub wyrobów medycznych o nazwie identycznej z nazwą produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na tych wykazach.) wyrażano stanowisko, że reklamą jest działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług w danej aptece. Reklamą działalności apteki będzie więc zamiar przyciągnięcia potencjalnych klientów do dokonania zakupu towarów sprzedawanych w aptece - niezależnie od form i metod jej prowadzenia oraz użytych do jej realizacji środków - jeśli jej celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych lub wyrobów medycznych (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 17 października 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 698/08 i z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1960/07 oraz z dnia 20 września 2010 r. wydany w sprawie VI SA/Wa 838/10). Pojmowanie reklamy w obszerny sposób przedstawił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07, LEX nr 341805, w którym wyjaśnił, że "reklama oznacza każde przedstawienie (wypowiedź) w jakiejkolwiek formie w ramach działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub wykonywania wolnych zawodów, dokonane w celu wspierania zbytu towarów lub usług. Powszechnie przyjmuje się, że reklamą są wszelkie formy przekazu, w tym także takie, które nie zawierając w sobie elementów ocennych ani zachęcających do zakupu, mogą jednak zostać przyjęte przez ich odbiorców jako zachęta do kupna. (...) Przy rozróżnieniu informacji od reklamy trzeba mieć na względzie, że podstawowym wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez podmioty, do których jest kierowany". Podobne stanowisko wyraża także doktryna np.: M. Koremba w Komentarzu do art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne, czy A. Rabiega - Przyłęcka w głosie do wyroku WSA z dnia 6 marca 2008 r., VII SA/Wa 2216/07 (teza 5): "nawet jeśli uzna się, iż określona działalność nie stanowi reklamy produktów leczniczych np. ze względu na jedynie informacyjny charakter przekazu, nie wyklucza to zakwalifikowania jej jako spełniającej cechy reklamy działalności apteki.", LEX/el.2011, czy D. Harasimiuk, Zakaz reklamy towaru w prawie europejskim i polskim, Oficyna 2011, pkt. 3.2.1.3. Jak wskazał Sąd Najwyższy w powołanym wyżej wyroku z dnia 2 października 2007 r., stanowi reklamę zarówno leków, jak i sprzedającej je apteki przedstawienie listy leków o obniżonej, promocyjnej cenie, wykazanej przez porównawcze zestawienie ceny niższej, stosowanej przez aptekę, obok ceny wyższej, określonej jako "cena typowa", "cena stara" lub w inny sposób sugerujący, iż apteka okresowo sprzedaje lek po obniżonej, promocyjnej cenie. Stanowiska te, mimo że dotyczą wcześniejszego brzmienia art. 94a ustawy – Prawo farmaceutyczne pozostają aktualne w odniesieniu do nowej regulacji zawartej w art. 94a tej ustawy. Reasumując powyższe rozważania, kwestią sporną, wymagającą rozstrzygnięcia w trybie sądowoadministracyjnym, była prawidłowość zastosowania przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego art. 138 § 2 k.p.a. Wobec przedstawionych powyżej wywodów prawnych, rozstrzygających na korzyść organu spór dotyczący objęcia zakazem reklamy przewidzianym w art. 94a upf stanu faktycznego polegającego na posługiwaniu się sloganem reklamowym, stanowiącym równocześnie nazwę apteki. Sąd doszedł do przekonania, iż na aprobatę zasługuje również stanowisko o konieczności ponownego przeprowadzenia w sprawie postępowania dowodowego z uwagi na to, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ zasadnie - i w zgodzie z art. 138 § 2 k.p.a. - wskazał, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Mianowicie - nakazał, aby [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w [...], ponownie rozpatrując sprawę: 1. przeprowadził postępowanie dowodowe w celu ustalenia, czy "Z." sp. j. z siedzibą w [...], (obecnie "Z." sp. z o. o. z siedzibą w [...]), rzeczywiście prowadzi działalność reklamową apteki ogólnodostępnej o nazwie "A." zlokalizowanej w [...], przy ul. [...], polegającą na umieszczaniu w ulotkach, folderach, portalach internetowych sloganu "[...]"; 2. rozważył możliwości poszukiwania dowodów, np. w oparciu o swoje ustawowe kompetencje (np. kontrolne), informacje znane z urzędu, czy dane będące w posiadaniu podmiotów innych, niż Strona; 3. w przypadku ewentualnego uznania, że Strona swoim działaniem narusza zakaz reklamy o którym mowa w art. 94a ust. 1 u.p.f.- uwzględnił przesłanki z art. 129b ust. 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne, które determinują zakres postępowania dowodowego; 4. przyjmując określone fakty za udowodnione - wskazał dowody, na których oparł się bezpośrednio, czy też z których wywnioskował określone fakty; 5. w przypadku wyczerpania możliwości dowodowych, uważnie ocenił zebrany materiał dowodowy, zważając na niemożność rozstrzygania wątpliwości na niekorzyść Strony. Uznając, że okoliczności powyższe stanowią kwestie wymagające jednoznacznego przesądzenia w sprawie, Sąd doszedł do przekonania o słuszności stanowiska organu odwoławczego w powyższej kwestii, również w zakresie wskazań skierowanych do organu I instancji. Należy przy tym jednak zaznaczyć, iż zarzut zmiany podmiotu prowadzącego aptekę w toku postępowania administracyjnego (vide - pismo pełnomocnika Strony z dnia 27 lipca 2017 r. zawiadamiające o przejęciu dotychczas działającego podmiotu: spółki "Z." Sp.j. z siedzibą w [...] przez Z. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...][...] Wydziału Gospodarczego KRS z dnia [...] lutego 2017 r.) - nie został w sprawie jeszcze rozważony, na co wyraźnie wskazuje treść wskazań skierowanych do organu I instancji, zawartych w zaskarżonej decyzji. Należy zatem raz jeszcze wyraźnie podkreślić, iż ustalenie, czy skarżąca rzeczywiście prowadziła reklamę swojej apteki w zarzucanej formie, będzie dopiero teraz przedmiotem rozważań organu I instancji, który zgodnie z treścią zaskarżonej decyzji, ponownie rozpatrzy sprawę, stosując się do zasad określonych a art. 7,77 oraz 80 k.p.a. Tak więc Sąd uznał zarzut postawiony w tej mierze za przedwczesny. Z powyższym łączy się zapadłe na rozprawie w dniu 10 września 2018 r. postanowienie o oddaleniu wniosku dowodowego o dopuszczenie i przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dowodu z dokumentu obejmującego wydruk z ogólnodostępnego rejestru aptek na okoliczność prowadzenia przez spółkę obecnie apteki pod nazwą "A.", a nie: "A.". Ustalenia faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy bowiem leżą w gestii nie sądu administracyjnego, lecz organu, który winien je poczynić podczas ponownego postępowania administracyjnego, poddając poszczególne dowody stosownej analizie, w wyniku której dojdzie do przekonania o naruszeniu, bądź nie, zakazu określonego w art. 94a upf przez Skarżącą. Z uwagi na powyższe, Sąd uznał, że sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.