VI SA/Wa 786/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 13 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi L. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2018 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – L. B., pismem z 30 marca 2018 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2018 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1 500 złotych za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Pismem z 3 września 2018 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W uzasadnieniu wniosku zarzucił organowi, że ten pomimo złożenia skargi nie wstrzymał wykonania zaskarżonej decyzji. Dlatego też zwrócił się do Sądu o informację, czy działanie organu było zgodne z prawem oraz, czy organ zobowiązany był wstrzymać wykonane decyzji do czasu rozpoznania skargi. Do wniosku załączył upomnienie z 13 sierpnia 2018 r. dotyczące należności z tytułu kary pieniężnej, informujące o skierowaniu sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego w przypadku nieuregulowania należności w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd podkreśla, że zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Przystępując do rozpoznania wniosku wskazać należy, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, jakimi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej (NSA [w:] postanowienie NSA z 21 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1830/12). Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (NSA [w:] postanowienie NSA z 31 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 465/12). Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (vide: Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365 i 644). Omawiana instytucja ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku poza przytoczeniem treści art. 61 § 3 p.p.s.a. powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione (NSA [w:] postanowienie NSA z 8 maja 2013 r., sygn. akt I GZ 145/13, postanowienie NSA z 27 lipca 2011 r., sygn. akt II GZ 294/11). Obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie jej wykonania mogłoby narazić stronę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnioskodawcy. Sąd nie może działać w tym zakresie za stronę. Zgromadzona dokumentacja sprawy służy weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide: NSA [w:] postanowienie NSA z 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672, postanowienie NSA z 12 lipca 2013 r. sygn. akt II OZ 605/13). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, o wykonaniu tego obowiązku nie świadczy samo zgłoszenie wniosku. Sąd ma na względzie okoliczność, iż przedmiotem kwestionowanej przez skarżącego decyzji jest orzeczenie ustalające należność pieniężną w wysokości 1 500 złotych. Nie ulega wątpliwości, że wykonanie decyzji nakładającej obowiązek zapłaty określonego świadczenia pieniężnego ma dla jej adresata niekorzystne konsekwencje. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia stosownej opłaty pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje jednak stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Tytułem wyjaśnień Sąd wskazuje, że ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.), stanowiąca podstawę prawną do nałożenia kary pieniężnej, nie przewiduje po stronie organu administracji publicznej, który wydał decyzję ostateczną, obowiązku wstrzymania wykonania decyzji w razie wniesienia skargi do sądu. W świetle powyższego, odpowiadając na zapytanie skarżącego, wskazać należy, że GITD po wniesieniu skargi przez skarżącego nie był zobowiązany do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tym niemniej zgodnie z treścią art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. skarżący, wnosząc skargę, mógł wystąpić do organu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy strona nie skorzystała z ww. uprawnienia. Odnosząc się do żądania strony dotyczącego odstąpienia od skierowania sprawy do postępowania egzekucyjnego i wstrzymania naliczania odsetek karnych Sąd wskazuje, że nie jest właściwy w powyższym zakresie. Jak wynika z pouczenia zawartego w treści przedłożonego przez skarżącego upomnienia nieuregulowanie w terminie należności z tytułu kary pieniężnej skutkować będzie naliczeniem odsetek oraz skierowaniem sprawy na drogę postepowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 26 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.) właściwy w sprawie organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. Z uwagi na powyższe adresatem wniosku o odstąpienie od skierowanie sprawy do postępowania egzekucyjnego oraz naliczania odsetek powinien być organ administracji publicznej (występujący w charakterze wierzyciela). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.