VI SA/Wa 850/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej "SKO w [...] "), po rozpatrzeniu odwołania Pani A. S. (dalej także "skarżąca" lub "strona skarżąca") od decyzji Prezydenta m. [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...], nakładającej na skarżącą karę pieniężną za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] oraz umieszczenie w nim kiosku handlowego o powierzchni 4 m2, od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] stycznia 2014 r., w kwocie 22.248 zł - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 40 ust. 6 i ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm. - dalej "u.d.p.") - utrzymało w mocy sporną decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent m. [...], decyzją nr [...], z dnia [...] grudnia 2013 r., odmówił Pani A. S. wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] pod kiosk handlowy o powierzchni 4 m2, w okresie od [...] października 2014 r. do [...] sierpnia 2022 r. SKO w [...], decyzją nr [...], z dnia [...] marca 2014 r., utrzymało w mocy ww. decyzję. Strona nie wniosła skargi do Sądu. Ww. decyzja stała się zatem ostateczna w dniu [...] marca 2014 r. W dniu [...] września 2014 r. Pani A. S. ponownie złożyła wniosek o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego pod przedmiotowy kiosk handlowy, w okresie od [...] października 2014 r. do [...] października 2024 r. Decyzją nr [...], z dnia [...] października 2015 r. Prezydent m. [...] orzekł w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] pod kiosk handlowy o powierzchni 4 m2, w okresie od [...] października 2014 r. do [...] sierpnia 2022 r. oraz odmówił wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] pod kiosk handlowy o powierzchni 4 m2 w okresie od [...] sierpnia 2022 r. do [...] października 2024 r. SKO w [...], decyzją [...], z dnia [...] lutego 2016 r., utrzymało ww. decyzje w mocy. Następnie decyzją nr [...], z dnia [...] października 2015 r., Prezydent m. [...] wymierzył Pani A. S. karę pieniężną za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] oraz umieszczenie w nim kiosku handlowego o powierzchni 4 m2, od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] stycznia 2014 r., w kwocie 22.248 zł. Od powyższej decyzji Pani A. S. wniosła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie art. art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie wyjaśnienia sprawy w sposób wymagany przez przepisy a w szczególności nierozważenie kwestii przedawnienia wymierzenia kary pieniężnej, 2) naruszenie art. 105 k.p.a., poprzez niewydanie orzeczenia o umorzeniu postępowania. Wskazaną na wstępie decyzją SKO w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2015 r. W uzasadnieniu wyjaśniono podstawę prawną decyzji przywołując w tym zakresie przepis art. 39 oraz 40 ust. 1, 2, 3, 6, 10 i 12 u.d.p. Wskazano także, że dla rozstrzygnięcia w tej istotne były następujące okoliczności: 1) Pani A. S. posiadała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w okresie od dnia [...] lipca 2006 r. do dnia [...] września 2007 r. (decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r.); 2) wniosek strony z dnia [...] lipca 2012 r. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w okresie od [...] sierpnia 2012 r. do [...] sierpnia 2022 r., został załatwiony negatywną decyzją zarządcy drogi z dnia [...] grudnia 2013 r., utrzymaną w mocy decyzją SKO w [...] z dnia [...] marca 2014 r., która to decyzja nie została zaskarżona do sądu administracyjnego; 3) ponowny wniosek strony w ww. zakresie został - jak wskazano wyżej - załatwiony decyzją umarzającą organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2015 r., utrzymaną w mocy wyżej opisaną decyzją SKO w [...]; 4) po dniu [...] września 2007 r. strona nie posiadała zezwolenia na zajęcie pasa drogowego; 5) kolejne kontrole pasa drogowego prowadzone przez zarządcę drogi potwierdziły funkcjonowanie w pasie drogowym ww. kiosku handlowego. Kontrole te miały miejsce w dniach [...] maja 2012 r., [...] czerwca 2012 r., [...] listopada 2013 r. oraz [...] stycznia 2014 r. SKO w [...] wskazało także, że z pisma PINB wynika, że obiekt skarżącej jest samowolą budowlaną. Już w 2011 r. została wydana decyzja o rozbiórce, zaś na dzień [...] sierpnia 2015 r. wyznaczono środek egzekucyjny - wykonanie zastępcze rozbiórki kiosku skarżącej. Z akt wynika, że przedmiotowy kiosk znajdował się w pasie drogowym jeszcze w dniu [...] lipca 2015 r. i został usunięty przed kontrolą w dniu [...] sierpnia 2015 r. SKO w [...] wskazało także, że w związku z art. 40 d ust. 3 u.d.p. obowiązek zapłaty kary za 2012 r. przedawni się dopiero z końcem 2017 r. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie brak było także podstaw do umorzenia postępowania w przedmiocie bezprawnego zajmowania pasa drogowego za lata 2012-2014 skoro kiosk w tym okresie znajdował się w pasie drogowym, a został usunięty dopiero w 2015 r. Pismem z dnia [...] marca 2016 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ("WSA") w Warszawie skargę na decyzję SKO w [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...]. Wnosząc w petitum skargi o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m. [...] z dnia [...] października 2015 r. i umorzenie postępowania w sprawie, strona skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu: 1) naruszenie przepisów art. 39 ust. 3 i art. 43 u.d.p. przez ich niezastosowanie, 2) naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - poprzez niedokonanie dokładnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy, 3) naruszenie art. 175 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że zarzut opisany w pkt 1 skargi uzasadniony jest tym, że wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2008 r., VI SA/Wa 592/08, wydany w sprawie dotyczącej zajęcia przedmiotowego pasa drogowego, wyraźnie wskazywał na możliwość zastosowania art. 39 ust. 3 u.d.p. i art. 43 u.d.p. Sąd stwierdził w ww. wyroku, że organy "nie wskazały, dlaczego nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek umożliwiający odstąpienie od odległości zawartych w omawianym przepisie". Skarżąca podkreśliła, że jej kiosk o wymiarach 2 m x 2 m stał na chodniku w odległości 1,60 m od krawężnika, a więc nie utrudniał komunikacji pieszej ani samochodowej. Zarzut przedstawiony w pkt 2 skargi znajduje zaś - zdaniem skarżącej - uzasadnienie w fakcie, ze uprzednio SKO odrzuciło dowody dotyczące okresu sprzed 1 kwietnia 2009 r. Identyczne argumenty winny dotyczyć postępowania dowodowego po tej dacie. W tych okolicznościach organ II instancji winien podjąć odpowiednie kroki zmierzające do uzupełnienia materiału dowodowego. W szczególności dotyczy to dokonania analizy zdjęć i wyrysów z map. Wskazują one, że obecnie już nieistniejący, dobrowolnie rozebrany kiosk o wymiarach 2mx2m = 4m kw. stał na chodniku. Powyższe zaniechanie stanowi w ocenie strony skarżącej naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Niezależnie od powyższych zarzutów, skarżąca stwierdziła, że przepis art. 40 u.d.p. nie spełnia wymogów proporcjonalności ze względu na skalę represyjności wymierzanej kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed WSA w Warszawie w dniu 14 czerwca 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej - podtrzymując dotychczasowe stanowisko skarżącej - wniósł o uchylenie obu spornych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga Pani A. S. nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja SKO w [...] wydana w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] poprzez umieszczenie w nim kiosku handlowego o powierzchni 4 m2, w okresie od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] stycznia 2014 r., nie narusza przepisów prawa. I tak, wskazać należy, że materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm., dalej "u.d.p."). Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Za zajęcie pasa drogowego, bez zezwolenia zarządcy drogi, z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 (art. 40 ust. 12 u.d.p.). Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala zaś dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, z tym że stawki opłaty, o których mowa w art. 40 ust. 4 i 6 u.d.p., nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 5 u.d.p., nie może przekroczyć 200 zł. Wiążąca w sprawie wysokość stawek ww. zakresie wynika z uchwały nr XXXI/666/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego nr 148, poz. 3717 z późn. zm.). Ww. przepisy (art. 40 ust. 12 u.d.p.) ustanawiają więc odpowiedzialność administracyjną z tytułu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi albo o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 marca 2014 r., II GSK 110/13, wskazał, że związanie właściwego organu dyspozycją przepisu art. 40 ust. 12 u.d.p. uzależnione jest od stwierdzenia określonego przepisem stanu faktycznego. Dokonując tego ustalenia organ nie bada przyczyny, dla której nastąpił stan nieakceptowalny przez obowiązujące przepisy, poza jego zainteresowaniem pozostaje również stopień winy strony przy zajęciu pasa drogowego, nie ma też możliwości miarkowania kary pieniężnej. W świetle tak pojmowanej istoty kary administracyjnej przyjąć należy, że okoliczności faktyczne, które mają uzasadniać wymierzenie stosownej kary administracyjnej, muszą zostać ustalone w sposób nie budzący wątpliwości. Dokonując analizy zarówno akt sprawy, jak i samej zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że organy nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem w toku postępowania wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonały pełnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, wskazując w uzasadnieniu oby wydanych decyzji przyczyny nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. W ramach prowadzonego postępowania zadaniem organów było m.in. jednoznaczne ustalenie, że strona skarżąca dopuściła się zajęcia pasa drogowego we wskazany w decyzji sposób. Konieczność dokładnego wyjaśnienia kwestii, kto i w jakim zakresie, zajął teren znajdujący się w granicach pasa drogowego, w postępowaniu dotyczącym zajęcia tego pasa, jest bowiem kwestią kluczową dla dalszych ocen w zakresie prawidłowości nałożenia kary pieniężnej. I tak, należy zauważyć, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia danego obiektu w pasie drogowym, a zatem zobowiązanym do uzyskania stosownego zezwolenia zarządcy drogi, jest właściciel danego obiektu. On jest w tym zakresie podmiotem stosunku publicznoprawnego w relacjach z organem administracji publicznej. Odpowiednio, właściciel obiektu umieszczonego w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi, jest biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, prowadzonym w oparciu o art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. (por.: wyroki NSA z dnia 8 lutego 2011 r., II GSK 204/10, z dnia 17 sierpnia 2011 r., II GSK 803/10). Przyjmuje się jednocześnie, że opłata za samowolne zajęcie pasa drogowego powinna być nałożona na podmiot, który faktycznie zajął pas drogowy bez zezwolenia, a nie na osobę, która potencjalnie takiego zajęcia mogła dokonać (R. Strachowska, Ustawa o drogach publicznych. Komentarz, ABC, 2012, i cyt. tam wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 października 2008 r., III SA/Łd 272/08, LEX nr 511394, a także wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 maja 2010 r., II SA/Gl 57/10). W tej sytuacji, należy uznać, że legitymowanym w sprawie odpowiedzialności administracyjnej za zajęcie pasa drogowego powinien być każdorazowo faktyczny sprawca czynu objętego sankcją w postaci kary pieniężnej albowiem osoba zajmująca pas drogowy może umieścić w nim zarówno rzecz własną, jak i cudzą, jednakże dla odpowiedzialności opartej na przepisach art. 40 ust. 1 i ust. 12 pkt 1-3 u.d.p. istotne jest jedynie ustalenie, kto i w jakim zakresie zajął pas drogowy (por. m.in. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 8 marca 2012 r., II SA/Ol 1049/11, a także wyrok NSA z dnia 13 marca 2012 r.). Uwzględniając powyższe w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości prawidłowość ustalenia, że to skarżąca, jako właściciel spornego kiosku, jest stroną postępowania o zajęcie pasa drogowego. Należy przy tym zauważyć, iż strona skarżąca nie negowała w toku postępowania, w tym przede wszystkim w uzasadnieniu odwołania wniesionego od decyzji organu pierwszej instancji, jak i w skardze złożonej do Sądu, iż to ona była podmiotem zajmującym faktycznie sporny odcinek pasa drogowego w okresie wskazanym w decyzji SKO w [...]. Ustaliwszy powyższe wskazać należy, że w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za nielegalne zajęcie pasa drogowego znaczenie ma także ustalenie, czy faktycznie zajęty został pas drogowy drogi publicznej, w jaki sposób to nastąpiło i w jakim okresie czasu. W ocenie Sądu w sprawie wykazane zostały także i powyższe okoliczności. Dla porządku wskazać należy, że zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p. pas drogowy jest to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się jednocześnie, że dowód na okoliczność umieszczenia obiektu w pasie drogowym nie będzie pełny, jeżeli w materiałach dowodowych sprawy nie zostanie przedstawiony urzędowy dokument geodezyjny określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p., z drugiej zaś - kolizję umieszczonego w pasie drogowym obiektu z tymi liniami, pozwalający stwierdzić przypadek zajęcia tego pasa drogowego (wyrok WSA w Warszawie z 17 lutego 2006 r., VI SA/Wa 1665/07). W celu wykazania granic pasa drogowego niezbędnym jest więc przedłożenie planu gruntu z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi tego gruntu (wyrok NSA z 17 czerwca 2008 r., II GSK 171/08). W ramach kontrolowanej sprawy o przebiegu zajętego pasa drogowego świadczą takie dowody, jak mapy sporządzone przez uprawnionego geodetę z wyraźnym wskazaniem linii granicznych pasa drogowego i zaznaczeniem usytuowania obiektu skarżącej oraz zdjęcia tegoż obiektu (kiosku handlowego). Wykazanie w powyższy sposób kolizji kiosku skarżącej z wyznaczonym pasem drogowym jest - zdaniem Sądu - wystarczające. Dowody na ww. okoliczności znajdują się w aktach sprawy. Skarżąca nie podnosi w stosunku do nich żadnych konkretnych zastrzeżeń, które mogłyby podlegać weryfikacji. Stąd Sąd uznaje, że wartość tych dowodów nie została skutecznie podważona, co oznacza, że istotne dla rozstrzygnięcia fakty mogły być na ich podstawie przez organ ustalone. Także okres zajęcia pasa drogowego został prawidłowo ustalony w postępowaniu administracyjnym na podstawie danych wynikających ze znajdujących się w aktach dowodów. Przypomnieć w tym miejscu należy, że poprzednia kara z tego tytułu nałożona była na skarżąca za okres od [...] kwietnia 2009 r. r. do dnia [...] maja 2012 r. Kary tej dotyczy prawomocny wyrok tut. Sądu z dnia 17 września 2015 r., VI SA/Wa 2616/14. W tej zaś sprawie karę wymierzono za następny okres, tj. od dnia [...] maja 2012 r. do dnia [...] stycznia 2014 r. Posadowienie kiosku handlowego skarżącej w pasie drogowym drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] dokumentują znajdujące się w aktach sprawy zdjęcia z uwidocznioną datą wykonania. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, istotne w sprawie okoliczności zostały wykazane bez naruszenia prawa i mają pełne potwierdzenie - w prawidłowo ocenionym przez ten organ - materialne dowodowym zgromadzonym w toku postępowania administracyjnego. Ustosunkowując się zaś do zarzutów strony skarżącej, należy przede wszystkim wskazać, iż w postępowaniu dotyczącym nałożenia kary za samowolne zajęcie pasa drogowego SKO w [...] nie było związane ustaleniami i wytycznymi wynikającymi z uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2008 r., VI SA/Wa 592/08. Otóż, nie ulega wątpliwości, że przedmiotowy wyrok WSA w Warszawie został wydany w wyniku rozpoznania skargi strony skarżącej na decyzję SKO w [...], nr [...], z dnia [...] stycznia 2008 r., która z kolei wydana została w wyniku rozpoznania wniosku skarżącej o dalsze zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. A zatem powołany przez stronę skarżącą wyrok WSA w Warszawie nie zawierał jakichkolwiek odniesień do stanu faktycznego niniejszej sprawy, tym bardziej, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iż z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika bezspornie, że wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na określony okres nie tworzy dla strony skarżącej żadnego roszczenia na przyszłość, gdyż każde zezwolenie na każdy kolejny okres jest wydawane od nowa, po zbadaniu, czy istnieją przesłanki do wydania zezwolenia w tym nowym okresie. W tej sytuacji, uznać należy, iż powołany przez stronę skarżącą wyrok WSA w Warszawie, VI SA/Wa 592/08, dokonywał jedynie oceny poprawności proceduralnej wydanych wówczas (tj. w 2007 i 2008 r.) dwóch decyzji administracyjnych odmawiających udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, natomiast analiza akt niniejszej sprawy wskazuje jednoznacznie, że w okresie, za który nałożono na skarżącą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego, strona ta nie posiadała stosownego zezwolenia zarządcy drogi na posadowienie w pasie drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] kiosku handlowego. Reasumując należało stwierdzić, że organ administracji rozpatrzył całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego i ocenił go w kontekście przesłanek nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie obiektu bez zezwolenia zarządcy drogi. Organ administracji przed wydaniem decyzji umożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, realizując w ten sposób prawo skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu i dając możliwość zajęcia końcowego stanowiska w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia. Nie doszło również do naruszenia zasady ochrony słusznego interesu Skarżącej, zasady zaufania obywateli do organów państwa. Wydając rozstrzygnięcie organ działał na podstawie przepisów prawa, prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów i podjął wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Organ orzekający wziął pod uwagę wszystkie podnoszone przez skarżącą okoliczności i zgromadzone w toku postępowania dowody, a odnosząc je do podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia sformułował wnioski, które mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów. W ocenie Sądu, nie sposób zgodzić się również z zarzutem strony skarżącej dotyczącym konstytucyjnych zasad ochrony praw jednostki i proporcjonalności. Sąd wskazuje, że wysokość kar administracyjnych, jako element polityki państwa w poszczególnych dziedzinach życia, jest wyłączną kompetencją ustawodawcy i nie ma możliwości oceniania przez sądy czy strony, czy wysokość danej kary przewidziana przez ustawodawcę w wystarczającym stopniu realizuje cel jej wprowadzenia, przy jednoznacznej treści przepisu nakładającego karę. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.