VII SA/Wa 1244/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek (spr.), sędzia WSA Andrzej Siwek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2021 r. sprawy ze skargi H. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Przedmiotem skargi H. D. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej: "Kolegium", "organ I instancji") z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...], wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., znak [...] Wójt Gminy S. (dalej: "Wójt", "organ I instancji") po rozpoznaniu wniosku S. S. (dalej: inwestor") ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zabudowy zagrodowej składającej się z budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego do przechowywania środków produkcji rolnej zlokalizowanej we wsi K., gm. S. na działce nr ewid. [...] oraz odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie biogazowni rolniczej o mocy do 0,499 MW wraz z wyposażeniem technologicznym i infrastrukturą towarzyszącą na tej samej działce. Po rozpoznaniu odwołania inwestora Kolegium decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. uchyliło decyzję Wójta z dnia [...] listopada 2019 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium zarzuciło, że decyzja organu I instancji nie rozważa podstawowej okoliczności, a mianowicie czy zamierzenie budowlane można uznać jako realizowane w ramach zabudowy zagrodowej. Ponadto Kolegium zwróciło uwagę na zmianę legislacyjną uchwaloną na podstawie art. 4 pkt 2 ustawy 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1524) i zobowiązało tę zmianę odnieść do niniejszej sprawy i zbadać, czy w sprawie mamy do czynienia z instalacją odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ I instancji decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., znak [...], na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, 3 i 4, art. 63 ust. 2, 3 i 4, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") oraz zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589) i z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 64, poz. 1588) ustalił inwestorowi warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zabudowy zagrodowej składającej się z budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego do przechowywania środków produkcji rolnej oraz biogazowni rolniczej o mocy do 0,499 kW wraz z wyposażeniem technologicznym i infrastrukturą towarzyszącą zlokalizowanej we wsi K., gm. S. na działce nr [...], obręb ewidencyjny K. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że część wnioskowanej inwestycji, tj. biogazownia rolnicza jest instalacją odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Przemawiają za tym zarówno wyjaśnienia inwestora, jak i charakterystyka inwestycji przedstawiona we wniosku. Wobec tego w dla tej części inwestycji nie jest konieczne spełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Dalej Wójt wskazał, że zgodnie z jego Zarządzeniem z dnia [...] kwietnia 2020 r., średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie S. wynosi 7, 16 ha. Powierzchnia gospodarstwa rolnego inwestora zgodnie z oświadczeniem z dnia 17 kwietnia 2020 r. wynosi 127 ha. Z tego powodu, dla części wnioskowanej inwestycji obejmującej budowę zabudowy zagrodowej składającej się z budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego do przechowywania środków produkcji rolnej zastosowanie ma art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Za zastosowaniem tego przepisu przemawia fakt, że inwestor prowadzi gospodarstwo rolne, o którym poinformował we wniosku, zaś wymieniony we wniosku budynek mieszkalny oraz budynek gospodarczy do przechowywania środków produkcji rolnej spełniają przesłanki do zakwalifikowania ich jako zabudowę zagrodową. Wójt podkreślił, że dla przyjęcia, że poszczególne grunty stanowią jedno gospodarstwo rolne nie ma decydującego znaczenia ich wzajemne położenie, a więc to czy tworzą one zwarty kompleks, czy też są rozproszone, czy znajdują się w granicach administracyjnych jednej lub kilku gmin, czy też ich rozproszenie spowodowane jest usytuowaniem drogi publicznej. Istotne jest ich funkcjonalne powiązanie, które pozwala na stwierdzenie, że stanowią one zorganizowaną całość gospodarczą. Następnie organ I instancji podkreślił, że w związku z brakiem obowiązku stosowania zasady dobrego sąsiedztwa dla wnioskowanej inwestycji odstąpiono od wyznaczania obszaru analizowanego i sporządzanie części graficznej analizy, o których mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wójt stwierdził, że z uwagi na treść § 3 ust. 1 pkt 47 i pkt 82 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) wnioskowana biogazownia rolnicza nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie lub znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym, w świetle treści art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r., poz. 283) nie jest konieczne ani możliwe uzyskanie w stosunku do wyłączonych biogazowni rolniczych decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wójt stwierdził, że planowana inwestycja obejmuje zamierzenie budowlane przewidziane do zrealizowania jako zabudowę zagrodową w ramach gospodarstwa rolnego wnioskodawcy, a więc nie nastąpi zmiana przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Inwestycja jest również zgodna z przepisami odrębnymi. Organ I instancji zaznaczył, że inwestycja spełnia warunki, wyznaczone przez art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. Ponadto, projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy uzgodniono z właściwymi organami. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, D. M., M. D., Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K., E. S., Ł. R. i P. M., opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. Kolegium, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Wójta z dnia [...] listopada 2020 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, po przedstawieniu przebiegu postępowania, Kolegium wskazało, że inwestor postulował objęcie inwestycji normą z art. 61 ust. 4 u.p.z.p., co też organ I instancji przeanalizował, przy czym nie należy zapominać, że podstawowym celem inwestycji pomimo wnioskowanej chęci rozszerzenia zabudowy zagrodowej jest budowa biogazowni o deklarowanej mocy. W powyższym zakresie, w ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo uznał, że w sprawie w zakresie biogazowni zastosowanie znajduje norma z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., zaś w zakresie budynku mieszkalnego oraz gospodarczego zastosowanie ma art. 61 ust. 4 u.p.z.p. W następnej kolejności organ odwoławczy przytoczył treść art. 59 ust. 1, art. 4 ust. 1 i 2, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1, 3 i 4 u.p.z.p. wskazując, że planowana przez inwestora biogazownia stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 oraz art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Organ odwoławczy zaznaczył, że z uwagi na brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. bez znaczenia pozostaje charakter inwestycji, tj. czy należy jej przypisać rodzaj przemysłowy, czy też stricte rolniczy. Organ odwoławczy podkreślił, że zastosowanie normy z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyklucza konieczność badania dla tej części inwestycji przesłanki dobrego sąsiedztwa, jak również przesłanki dostępu do drogi publicznej. W powyższym zakresie nie jest nawet konieczne przeprowadzanie analizy funkcji, cech oraz zagospodarowania terenu. Kolegium wskazało w tym zakresie na wyrok NSA z dnia 6 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 3327/19. Badając natomiast w zakresie biogazowni przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. Kolegium stwierdziło, że nie budzi jego wątpliwości uzbrojenie terenu, bowiem w wynikach analizy zostało przesądzone, że jest ono wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Woda będzie dostarczana z projektowanego przyłącza wodociągowego, a zapotrzebowanie na energię zapewniać będzie projektowana biogazownia. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących lokalizacji sieci elektroenergetycznej organ odwoławczy wskazał, że wystąpienie kolizji i sposób jej rozwiązania pozostają poza zakresem niniejszego postępowania i będą rozstrzygane na następnym etapie postępowania inwestycyjnego. Kolegium stwierdziło, odnosząc się do kolejnej przesłanki w zakresie budowy biogazowni, dotyczącej braku konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe. Możliwe jest bowiem wydanie decyzji lokalizacyjnej dla części działki ewidencyjnej. Teren działki objęty wnioskiem w ewidencji gruntów i budynków figuruje jako grunty orne klasy IIIb, IVb, V, VI, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, łąki trwałe, pastwiska trwałe oraz lasy. Inwestycja jednak nie będzie realizowana na gruntach figurujących w ewidencji jako las, ani na gruntach ornych klasy III, wobec czego nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Organ odwoławczy wskazał, że inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wójt w sposób prawidłowy ustalił, że przedsięwzięcie jest zgodne z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, ustawą z dnia 28 września 1991 r. o lasach, ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Kolegium planowana inwestycja nie wymaga również uzyskania decyzji środowiskowej, albowiem przedsięwzięcie nie jest inwestycją wymienioną w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). Powołując się na § 3 pkt 47 i 82 tego rozporządzenia organ odwoławczy stwierdził, że przepisy te wyłączają planowaną instalację z racji na jej rozmiar 0,5 MW (50 kW) spośród inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. To zaś oznacza, że inwestycja jest zgodna z rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] zmienionym uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Sejmiku Województwa [...]. Przechodząc do oceny inwestycji w zakresie budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego do przechowywania środków produkcji rolnej, Kolegium uznało za prawidłowe ustalenia organu I instancji, w szczególności w zakresie zastosowania w sprawie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Kolegium podkreśliło, że z treści art. 61 ust. 4 u.p.z.p. wynika, że warunkiem odstąpienia od ustalania istnienia tzw. dobrego sąsiedztwa przy określaniu warunków zabudowy jest jednoznaczne ustalenie, że inwestor posiada gospodarstwo rolne, gospodarstwo rolne ma powierzchnię przekraczającą średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie, a planowana zabudowa ma charakter zabudowy zagrodowej i jest związana z tym gospodarstwem rolnym. Kolegium wyjaśniło, że zabudowa zagrodowa to w szczególności budynki mieszkalne, gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych. Istotne dla przyjęcia, że poszczególne grunty stanowią jedno gospodarstwo rolne nie ma decydującego znaczenia ich wzajemne położenie, a więc to czy tworzą one zwarty kompleks, czy też są rozproszone, czy znajdują się w granicach administracyjnych jednej lub kilku gmin, czy też ich rozproszenie spowodowane jest usytuowaniem drogi publicznej. Istotne jest ich funkcjonalne powiązanie, które pozwala na stwierdzenie, że stanowią one zorganizowaną całość gospodarczą. Zdaniem Kolegium Wójt wykazał, że objęty wnioskiem budynek mieszkalny oraz budynek gospodarczy do przechowywania środków produkcji rolnej spełniają przesłanki do zakwalifikowania ich do zabudowy zagrodowej. Organ I instancji ustalił bowiem, że inwestor posiada siedzibę gospodarstwa rolnego w niedalekiej odległości oraz prowadzi działalność rolniczą. Inwestor posiada gospodarstwo rolne o powierzchni 127 ha, które prowadzi osobiście. Wobec średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w gminie, wynoszącej 7,16 ha, inwestor spełnia warunki do objęcia go dyspozycją art. 61 ust. 4 u.p.z.p., wykluczającą konieczność badania przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa. Co do przesłanki dostępu do drogi publicznej, Kolegium podniosło, że pomimo wskazania w decyzji Wójta na brak konieczności zastosowania w sprawie normy z art. 61 ust. 3 i ust. 4 u.p.z.p., a tym samym brak czytelnego odniesienia się do tejże kwestii, to nie budzi wątpliwości spełnienie powyższego warunku. Świadczy o tym załącznik mapowy oraz pośrednio sama treść decyzji w zakresie rozważań nad linią zabudowy określoną zgodnie z ustawą o drogach publicznych w odległości 6 m od drogi gminnej – działki nr 16. Powyższe zostało również przesądzone w wynikach analizy stanowiących załącznik do decyzji. Oceniając przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. Kolegium stwierdziło, że zostały wypełnione w procedowanej sprawie. Spełniona jest przesłanka wystarczającego uzbrojenia terenu, gdyż inwestycja posiadać będzie dostęp do mediów, w tym przede wszystkim wody oraz energii elektrycznej, wytwarzanej w samej biogazowni. Ścieki bytowe odprowadzane będą do zbiornika bezodpływowego. Co więcej, wobec usytuowania obiektów nie będzie konieczne uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na inne cele. Organ odwoławczy zaznaczył, że wobec realizowanej zabudowy zagrodowej w zakresie budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego do zmiany przeznaczenia gruntów nie dojdzie, albowiem nadal będą one wykorzystywane do celów rolnych. Nie budzi również wątpliwości Kolegium, co jest konsekwencją stanowiska w zakresie biogazowni, spełnienie warunku zgodności z przepisami odrębnymi. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że zasygnalizowanie wszczęcia postępowania w sprawie utworzenia rezerwatu przyrody, nie mogło skutkować zawieszeniem postępowania. Ponadto, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wytycza podstawowe kierunki ukształtowania projektowanej inwestycji. Decyzja ta ma charakter wstępny i określa czy dana inwestycja jest na danym terenie możliwa. Oceny legalności inwestycji będą dokonywać właściwe organy w ramach oceny wypełnienia norm Prawa budowlanego. Podstawą do decyzji odmownej nie może być sam sprzeciw mieszkańców, czy też stron postępowania. Kolegium zaznaczyło, że podnoszona przez odwołujących się kwestia wykonania otworu, a następnie studni głębinowej, nie jest regulowana w decyzji o warunkach zabudowy, gdyż będzie ona rozstrzygana w odrębnych postępowaniach administracyjnych. Organ odwoławczy stwierdził również, że Wójt właściwie odniósł się do uwag zawartych w decyzji kasatoryjnej, rozważając zagadnienia ewentualnej konieczności uzyskania decyzji środowiskowej. Kolegium zaaprobowało stanowisko organu I instancji, który uznał się za związany wnioskiem inwestora i wskazywaną przez niego deklarowaną mocą biogazowni. Kolegium podkreśliło, że regulacje dotyczące obszaru "[...]" nie zabraniają realizacji wnioskowanej inwestycji. Obszar inwestycyjny nie jest również objęty żadną formą ochrony zabytków, dlatego też projekt decyzji nie był uzgadniany z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Za niezasadne Kolegium uznało zarzut nieuwzględnienia sposobu i miejsca składowania odpadów pofermentacyjnych. Ponadto Wójt prawidłowo określił i uzasadnił rozważenie sąsiedztwa z lasem. Równocześnie, w ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo odniósł się do kwestii stron postępowania. Pismem z dnia 24 maja 2021 r. skarżąca wraz ze Stowarzyszeniem [...] z siedzibą w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] kwietnia 2021 r., podnosząc zarzuty: I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niepoprawne zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.p.z.p. oraz § 3 i 9 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez wadliwe ustalenie granic obszaru analizowanego, które jest przeszkodą uniemożliwiającą właściwe określenie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu; II. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową interpretację i niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego ocenianej sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca i Stowarzyszenie wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wójta z dnia [...] listopada 2020 r. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w decyzji kasatoryjnej Kolegium nakazało organowi I instancji dokładne zbadanie znaczącego oddziaływania na środowisko, gdyż biogazownia rolnicza o mocy do 499 kW jest blisko granicy 500 kW, natomiast w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zaaprobował stanowisko organu I instancji, co do związania wnioskiem inwestora i wskazaniem deklarowanej mocy biogazowni. Podniesiono, że wnioskodawca składał wniosek o pozwolenie na budowę biogazowni w różnych miejscach, a organ I instancji nie wskazał, z jakich powodów nie udzielił pozwolenia na budowę biogazowni w innych lokalizacjach. Zdaniem skarżących Wójt nie odniósł się do naukowych ocen działalności biogazowni. Ponadto skarżący stwierdzili, że skoro § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa minimalne granice, które muszą być zachowane we wszystkich kierunkach, to organ zobligowany jest do zachowania tych minimalnych odległości od granic działki, tak aby wyznaczony obszar analizowany otaczał teren, na którym jest planowana inwestycja. Błędne określenie granic terenu, na podstawie którego organ przeprowadza analizę urbanistyczną, skutkować musi uznaniem samej analizy i wydanej na jej podstawie decyzji za wadliwe. Ponadto, zgodnie z regułami art. 107 § 3 k.p.a. organ powinien wyjaśnić, jakimi kryteriami kierował się wyznaczając takie, a nie inne granice obszaru analizowanego, zwłaszcza jeżeli wyznacza do analizy obszar minimalny. W decyzji organu I instancji nie sposób odnaleźć choćby jednego zdania na ten temat. W konsekwencji skarżący stwierdzili, że w procedowanej sprawie nie została sporządzona w sposób prawidłowy analiza architektoniczno-urbanistyczna. Niezależnie od powyższego wskazano, że kluczowym zagadnieniem dla rozstrzygnięcia sprawy jest charakter planowanej inwestycji i ustalenie czy biogazownia jest urządzeniem infrastruktury technicznej, do którego nie stosuje się wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. W ocenie skarżących wnioskowana inwestycja nie jest takim urządzeniem, zatem wymaga badania spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa. Skarżący wskazali w tym zakresie na na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 stycznia 2013 r. sygn. II SA/Kr 1588/12. W ocenie skarżących organ I instancji nieobiektywnie zinterpretował, czym jest zabudowa zagrodowa, inwestor posiada bowiem siedlisko w odległości ok. 1 km od planowanej inwestycji, prowadząc w nim gospodarstwo rolne. Szczegółowego rozważenia zatem wymagało, czy budynek gospodarczy na terenie planowanej inwestycji o powierzchni 30 m² jest w stanie pomieścić środki do produkcji rolnej dla gospodarstwa rolnego o powierzchni 127 ha. Ponadto, w ocenie skarżących zbadać należało możliwość przeniesie centrum życia osobistego inwestora i jego kilkuosobowej rodziny do domu o powierzchni 50 m². Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Prawomocnym postanowieniem z dnia 9 września 2021 r., sygn. VII SA/Wa 1244/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie narusza zdaniem Sądu prawa. Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] listopada 2020 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zabudowy zagrodowej składającej się z budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego do przechowywania środków produkcji rolnej oraz biogazowni rolniczej o mocy do 0,499 kW wraz z wyposażeniem technologicznymi i infrastrukturą towarzyszącą zlokalizowanej we wsi K., gm. S. na działce nr ewid. [...], obręb K. Spór w sprawie sprowadza się do oceny, czy organy obu instancji prawidłowo oceniły, że zaistniały podstawy do wydania na rzecz skarżącego decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Zarówno Kolegium, jaki Wójt Gminy S. zgodnie uznały, że przed wydaniem decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji nie ciąży na organach obowiązek przeprowadzenia oceny, czy inwestycja spełnia warunki tzw. dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), a w konsekwencji - wobec braku obowiązku przeprowadzenia analizy funkcji i cech zabudowy - nie jest także konieczne przeprowadzenie analizy oddziaływania inwestycji na ład przestrzenny. Według skarżącej natomiast, organy nie oceniły w sposób prawidłowy, czy planowana biogazownia jest urządzeniem infrastruktury technicznej korzystającym ze zwolnienia określonego w art. 61 ust 3 u.p.z.p. oraz czy, i w jakim zakresie istniejący w terenie objętym analizą ład przestrzenny, urbanistyczny i architektoniczny uzasadnia dopuszczenie lokalizacji inwestycji, która w ocenie skarżącej wprawdzie w części jest związana z produkcją rolną, to jednak jej celem nie jest wytwarzanie produktów rolniczych, a wytwarzanie energii ze źródła odnawialnego. Skarżąca nie zgodziła się z oceną organów także co do uznania, że objęty wnioskiem budynek mieszkalny i budynek gospodarczy do przechowywania środków produkcji rolnej spełniają przesłanki do zakwalifikowania ich jako zabudowy zagrodowej. W konsekwencji, według skarżącej, organy naruszyły nie tylko przepisy postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.), ale także naruszyły art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.p.z.p. wskutek jego niezastosowania w sytuacji, gdy planowana inwestycja narusza ład przestrzenny i zrównoważony rozwój terenów. Na wstępie należy wskazać, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć wydanych w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 zm.); dalej: "u.p.z.p.", która określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej, jak również zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalenia zasad ich zagospodarowania i zabudowy, przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę ich działań (art. 1 ust. 1). Ustawodawca nakazuje w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniać m.in. prawo własności (art. 1 ust. 1 pkt 7 u.p.z.p.). Prawo to może być wprawdzie ograniczone tzw. władztwem planistycznym jednostek samorządu terytorialnego (por. art. 6 ust. 1 u.p.z.p.), ale wszelkie przepisy ograniczające prawo własności powinny być interpretowane ściśle. Ograniczenia prawa własności, czyli wartości chronionej konstytucyjnie, mogą wyłącznie wynikać z ustaw (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Decyzja administracyjna może ograniczać prawo własności, ale jedynie wówczas, gdy u jej podstaw leży regulacja ustawowa. W przepisach u.p.z.p. w sposób bardzo wyraźny zaakcentowano konstytucyjnie chronione prawo własności. Jednym z jego elementów jest tzw. wolność zagospodarowania terenu, której ustawodawca dał wyraz w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., stwierdzając, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu osób trzecich. Urzeczywistnieniu ww. prawa służy niewątpliwie przepis art. 56 zd. pierwsze u.p.z.p., stanowiący o tym, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Na mocy art. 64 ust. 1 u.p.z.p., przepis ten odpowiednio stosuje się do decyzji o warunkach zabudowy, która - podobnie jak decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - jest wydawana wyłącznie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale - inaczej niż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - służy określeniu sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla przedsięwzięć niebędących inwestycjami celu publicznego (art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.). Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji o warunkach zabudowy powinno zostać poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, przeprowadzonym przez właściwy organ, w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. - z wyjątkami określonymi w dalszych ustępach, ust. 2-5 - przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy od istnienia co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten wprowadza do polskiego systemu prawnego "zasadę dobrego sąsiedztwa", uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania przestrzennego. Inaczej mówiąc, planowana inwestycja nie może odbiegać charakterem od istniejącej, w momencie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, sąsiedniej zabudowy, przy czym ratio legis art. 61 ust. 1 jest ochrona "ładu przestrzennego" (wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 646/06). Z kolei art. 61 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przewiduje, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe gdy teren ma dostęp do drogi publicznej. Wskazać należy, że w sprawach o ustalenie warunków zabudowy zasadą ogólną jest, że planowane zamierzenie powinno spełniać wszystkie wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Wyjątkiem od tej zasady jest przepis art. 61 ust. 3 i ust. 4 u.p.z.p., przy czym art. 61 ust. 3 ustawy planistycznej do dnia 28 sierpnia 2019 r. posiadał następujące brzmienie: "Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej". Na podstawie art. 4 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1524 ze zm.), zmieniono brzmienie art. 61 ust. 3 na następujące: "Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii". Oznacza to, że od dnia 29 sierpnia 2019 r. (data wejścia w życie ustawy zmieniającej w zakresie dotyczącym zmiany art. 61 ustawy planistycznej) zasada dobrego sąsiedztwa doznaje wyłączenia (innymi słowy: nie musi być zachowana, nie bada się jej), jeśli warunki zabudowy mają być wydane dla instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Zmiany przepisów tj. rozszerzenia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. o instalacje odnawialnego źródła energii, zdaje się nie dostrzegać skarżąca, która konieczność stosowania w sprawie zasady dobrego sąsiedztwa argumentuje wskazując, że spornej biogazowni w świetle przepisów ustawy Prawo energetyczne nie można zaliczyć do urządzeń infrastruktury technicznej. Sąd podziela ocenę organów, że planowana przez inwestora obok zamiaru rozszerzenia zabudowy zagrodowej, biogazownia jest inwestycją, o której mowa w art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii. W przepisie tym wskazano, że instalacja odnawialnego źródła energii oznacza - instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii, w tym magazyn biogazu rolniczego. Ponadto, w art. 2 pkt 22 tej ustawy wskazano, że odnawialne źródło energii, to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Z kolei z art. 2 pkt 2 ww. ustawy wynika, że biogaz rolniczy to gaz otrzymywany w procesie fermentacji metanowej surowców rolniczych, produktów ubocznych rolnictwa, płynnych lub stałych odchodów zwierzęcych, produktów ubocznych, odpadów lub pozostałości z przetwórstwa produktów pochodzenia rolniczego lub biomasy leśnej, lub biomasy roślinnej zebranej z terenów innych niż zaewidencjonowane jako rolne lub leśne, z wyłączeniem biogazu pozyskanego z surowców pochodzących ze składowisk odpadów, a także oczyszczalni ścieków, w tym zakładowych oczyszczalni ścieków z przetwórstwa rolno- spożywczego, w których nie jest prowadzony rozdział ścieków przemysłowych od pozostałych rodzajów osadów i ścieków. Z analizy wniosku inwestora - w szczególności wskazania na obiekty budowlane i urządzenia stanowiące całość techniczno – użytkową służące do wytwarzania biogazu rolniczego, w tym zbiorniki: fermentacyjny, wstępny, końcowy, szacht instalacyjny, budynek techniczny, w którym zlokalizowany zostanie zespół urządzeń kogeneracyjnych z całym osprzętem, czy silos magazynowy - wynika, że planowana inwestycja stanowi instalację odnawialnego źródła energii. Tego typu uznanie rodzi dalsze konsekwencje w postaci braku konieczności weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Zasadnie zatem organy pominęły te regulacje przy ocenie możliwości ustalenia warunków zabudowy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 października 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 378/21 – publ. Cbosa). Kolejnym wyjątkiem od zasady, że planowane zamierzenie powinno spełniać wszystkie wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. jest wspomniany przepis art. 61 ust. 4 u.p.z.p., który dla zabudowy zagrodowej znosi konieczność realizacji zasady dobrego sąsiedztwa wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Sąd podziela ocenę organów, co do tego, że projektowany budynek mieszkalny i budynek gospodarczy do przechowywania środków produkcji rolnej stanowi zabudowę zagrodową. Podkreślić należy, że ratio legis wprowadzenia regulacji art. 61 ust. 4 u.p.z.p. nie było umożliwienie dowolnej zabudowy w ramach tzw. zabudowy zagrodowej i obchodzenia w ten sposób przepisów ustanawiających zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, lecz jedynie umożliwienie rolnikom posiadającym relatywnie duże gospodarstwa rolne, na obszarze na którym brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wydzielenia obszaru przeznaczonego na zagrodę (siedlisko) tj. miejsce zamieszkania oraz bazę i zaplecze gospodarstwa. W sytuacji gdyby przepisu tego nie było, posadowienie zabudowań mieszkalnych i gospodarczych w obszarach rolnych, rzadko zabudowanych byłoby niemożliwe, ze względu na brak możliwości nawiązania do jakiejkolwiek zabudowy, w użytkowanej rolniczo okolicy. Wskazać też należy, że przepis ten ma na celu umożliwienie rolnikom zorganizowania sobie "miejsca pracy", które - ze względu na charakter działalności rolniczej - jest równocześnie związane z miejscem zamieszkania, a nie ułatwienie w lokalizowaniu wszelkich obiektów przez posiadacza zagrody (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia z dnia 17 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Po 763/20). Rozpoznając niniejszą sprawę należy mieć na uwadze, że nie ulega wątpliwości, że żaden przepis rangi ustawowej z dziedziny planowania i zagospodarowania przestrzennego terminu "zabudowa zagrodowa" nie definiuje. Jego definicję legalną zawiera wprawdzie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065) – które w § 3 pkt 3 przez "zabudowę zagrodową" nakazuje rozumieć "w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych" – jednak definicja ta, już choćby z uwagi na podustawowy charakter cytowanego przepisu oraz jego przynależność do dziedziny prawa budowlanego, nie może formalnie wiązać przy wykładni art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Przedstawione stanowisko Sądu jest zgodne z poglądem dominującym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w myśl którego w postępowaniu dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu definicja "zabudowy zagrodowej" zamieszczona w ww. rozporządzeniu nie ma zastosowania. W rezultacie pojęcie to było tradycyjnie interpretowane ("definiowane") w judykaturze przy zastosowaniu wykładni językowej – jako zespół budynków obejmujący dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położone w obrębie jednego podwórza (por. wyroki NSA: z 23 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1118/06; z 04 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1536/07; z 15 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1347/10; z 27 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2333/12; z 23 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3066/13 – publ. w Cbosa). Aktualnie w orzecznictwie wskazuje się, że związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa jako pewnej całości produkcyjnej. Nieodzownym warunkiem powstania zabudowy zagrodowej jest realizacja co najmniej jednego budynku mieszkalnego (w ramach jednego podwórza), który będzie powiązany funkcjonalnie z innymi budynkami gospodarczymi lub inwentarskimi (także zlokalizowanych na innych działkach), przeznaczonymi do prowadzenia działalności rolniczej w ramach jednego gospodarstwa rolnego (por. wyrok NSA z 10 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 1068/17). Tak rozumiane przesłanki do zastosowanie bardziej korzystnego dla inwestora art. 61 ust. 4 u.p.z.p., jednakże wprowadzającego wyjątkowe traktowanie niektórych inwestycji pod względem badania ich zgodności z istniejącym na obszarze analizowanym ładzie urbanistycznym, podlegają każdorazowo indywidualnej ocenie. W każdym przypadku, gdy inwestor wnosi o ustalenie warunków zabudowy dla zabudowy zagrodowej, należy dokonać oceny konkretnego przypadku, jakie gospodarstwo rolne związane jest z planowaną zabudową, czy ta planowana zabudowa pełni funkcję zabudowy zagrodowej dla tego gospodarstwa rolnego oraz jaki jest związek poszczególnych części gospodarstwa rolnego. Oczywiste jest, że dla tej oceny istotne znaczenie ma nie tylko rodzaj prowadzonej produkcji rolnej, ale także odległości między poszczególnymi częściami gospodarstwa rolnego (por. wyroki: NSA z 21 grudnia 2007 r., sygn. II OSK 1723/06; WSA w Rzeszowie z 9 września 2016 r., sygn. II SA/Rz 1649/15). W rozpoznawanej sprawie organy ustaliły, że inwestor posiada i prowadzi osobiście gospodarstwo rolne w niedalekiej odległości od planowanej inwestycji. Z akt sprawy wynika również, że powierzchnia tego gospodarstwa wynosi 127 ha, zaś średnia powierzchni gospodarstw rolnych w gminie S. wynosi 7,16 ha. Z kolei skarżąca wskazuje, że inwestor posiada siedlisko w odległości 1 km od planowanej inwestycji i w tym siedlisku prowadzi gospodarstwo rolne, co w jej ocenie stanowi o wątpliwym występowaniu w sprawie zabudowy zagrodowej. Jakkolwiek z ustaleń poczynionych przez organy nie wynika wprost, by inwestor rzeczywiście posiadał siedlisko w niedalekiej odległości od planowanej inwestycji, to nawet gdyby tak było to w orzecznictwie zwraca się uwagę, że "nie można z treści art. 61 ust. 4 u.p.z.p. wywieść niedopuszczalności jego stosowania dla planowanej w nowym miejscu zabudowy zagrodowej z uwagi na to, że w skład gospodarstwa rolnego wchodzi już jedno siedlisko. Wywiedzenie przez Sąd I instancji zasady, że w dużym gospodarstwie rolnym dopuszczalne jest funkcjonowanie, co do zasady, wyłącznie jednego budynku mieszkalnego było zatem błędne. Kluczowe znaczenie ma bowiem to czy planowane inwestycje zagrodowe pozostają w związku funkcjonalnym i organizacyjnym z gospodarstwem rolnym" (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2674/17 – pub. Cbosa). O ile nie da się racjonalnie wykluczyć sytuacji, w której rolnik zamierza wybudować drugie siedlisko z uwagi na znaczną powierzchnię posiadanego gospodarstwa rolnego, jak też nie da się wykluczyć, że warunki zamieszkiwania rodziny inwestora uzasadniają przeorganizowanie dotychczasowego siedliska na działkę nr [...], o tyle powierzchnia gospodarstwa rolnego inwestora (127 ha) pozwalałyby przyjąć za uzasadnione wybudowanie nowego siedliska, w niedalekiej odległości od istniejącego, jeśli jest ono niezbędne w prowadzeniu tak dużego gospodarstwa rolnego. Niemniej Sąd zaznacza, że czyni te rozważania jedynie w odniesieniu do stanowiska skargi o posiadaniu już przez inwestora siedliska, uznając poza tym za prawidłową ocenę organów, że objęty wnioskiem budynek mieszkalny i gospodarczy do przechowywania środków produkcji rolnej, w świetle okoliczności sprawy uzasadniają zakwalifikowanie ich jako zabudowy zagrodowej. Prawidłowo zatem organy zweryfikowały spełnienie przesłanki zabudowy zagrodowej i pominęły regulację z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przy ocenie możliwości ustalenia warunków zabudowy. Koniecznym było za to określenie czy istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3); czy teren inwestycji na działce nr 15 nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi(art. 61 ust. 1 pkt 5). Prawidłowo również Kolegium oceniło w oparciu o analizę urbanistyczną stanowiącą załącznik do decyzji Wójta, że teren na którym ma być realizowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej. Ustalenia i konkluzje organów, co do spełnienia wymogów w powyższym zakresie uznać należy za prawidłowe. Nie kwestionuje ich zresztą sama skarżąca. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi, jakoby Kolegium w sposób niekonsekwentny zmieniło swoje stanowisko względem poprzedniej decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. Sąd wyjaśnia, że przyczyną wydania tego rozstrzygnięcia był przede wszystkim brak uzasadnienia decyzji Wójta w zakresie zabudowy zagrodowej, brak odniesienia się do zgodności z przepisami odrębnymi i w tym aspekcie rozważenia zasadności pozyskania przez inwestora uprzednio decyzji środowiskowej, jak również nierozważenie znaczenia zmiany legislacyjnej jaka dokonała się w zakresie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Biorąc pod uwagę, że te zasadnicze aspekty sprawy zostały ponownie ocenione przez organ I instancji i umotywowane, organ odwoławczy posiadał możliwość zajęcia merytorycznego stanowiska i był w stanie prześledzić tok rozumowania organu I instancji. To, że w poprzednio wydanej decyzji stwierdzono brak rozważenia sprawy pod kątem zabudowy zagrodowej wynikało z treści samej decyzji organu I instancji, przy czym ponownie prowadząc postępowanie organ ten, jak słusznie oceniło Kolegium, uchybienie to skorygował i odniósł się rzeczowo do ww. zagadnienia. Tym samym Kolegium dokonało oceny sprawy, której zasadnicze aspekty zostały przez organ I instancji rozważone. Z tych względów Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, a jej zarzuty nie podważają dokonanej oceny prawidłowości działań organów administracji w niniejszej sprawie, wobec czego, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.