VII SA/Wa 1326/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant starszy referent Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi K. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedziba w M. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu skargę oddala. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwana dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku "K." sp. z o.o. ul. [...], [...] M. w sprawie zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] obręb [...] M. w związku z planowaną budową budynku handlowo – usługowego, nie udzielił zezwolenia na przebudowę ww. istniejącego zjazdu na zjazd publiczny. Z powyższą decyzją nie zgodziła się "K." sp. z o.o. z siedzibą w M., składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], na podstawie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku "K." sp. z o.o. z siedzibą w M., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż zarządzeniem nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r. droga krajowa nr [...], na rozpatrywanym odcinku, została zaliczona do dróg głównych ruchu przyspieszonego (klasa GP). Zaznaczył, że zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. nr 43, poz. 430 ze zm.), stosowanie zjazdów na drodze klasy GP jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie trudno dopatrzyć się istnienia takiej wyjątkowej sytuacji, która uzasadniałyby wydanie zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu na zjazd publiczny celem wykorzystywania go do dojazdu do planowanego budynku handlowo-usługowego, ponieważ istnieje możliwość dojazdu do działki nr [...] od strony ul. [...], która jest skomunikowana z drogą krajową nr [...] w dwojaki sposób: przez ulice [...] i [...] lub przez ulicę [...] i dodatkową jezdnię, zlokalizowaną po południowej stronie ww. drogi krajowej, łączącą się z nią na jej skrzyżowaniu z ul. [...]. W tej sytuacji wydanie zezwolenia na przebudowę przedmiotowego zjazdu na zjazd publiczny oznaczałoby naruszenie przepisu § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, powodujące zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, co należy uznać za niedopuszczalne, zgodnie bowiem z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych naczelną zasadą, jaką powinien kierować się zarządca drogi przy wydawaniu decyzji w sprawie lokalizacji zjazdu, jest zasada bezpieczeństwa ruchu drogowego, która obowiązuje także przy wydawaniu decyzji w sprawie przebudowy zjazdu i która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Organ wskazał, że dał pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, nad interesem indywidualnym, który w zasadniczym stopniu jest zaspokojony. Podał przy tym, że średni dobowy ruch na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr [...] jest bardzo duży (w 2010 r. wynosił 27270 poj./dobę) i prawie 3-krotnie przekracza średni dobowy ruch na całej sieci dróg krajowych (w 2010 r. wynosił on 9888 poj./dobę). Bezsporne zaś jest, że im większy ruch na drodze, tym ograniczenie płynności tego ruchu i prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku lub kolizji przy skręcaniu pojazdów z drogi na zjazd, szczególnie w przypadku zjazdu publicznego, nawet przy zastosowaniu dodatkowego pasa ruchu, jest większe. Dodał, iż prawo własności może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa, a do takich przepisów prawa należy niewątpliwie art. 29 ust. 1 i ust. 3 lub 4 ustawy o drogach publicznych, a decyzja wydana na podstawie tych przepisów ma charakter uznaniowy, zatem organ może, ale nie musi wyrazić zgody na zjazd. Ponadto, organ stwierdził, że jak wynika z dostarczonych przez stronę wypisów z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M., obsługę nowo projektowanego terenu, oznaczonego na rysunku planu symbolem [...], na którym jest położona działka nr [...] (a także działka nr [...]), mają zapewniać projektowane drogi dojazdowe, oznaczone na rysunku planu symbolami [...] i [...]. Budowa tych dróg należy do Gminy M., co wynika z przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), który stanowi, że "Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy: gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego". Podkreślił także, że droga krajowa nr [...], obecnie droga klasy GP, w przyszłości będzie dostosowana do parametrów drogi klasy S (ekspresowa). Zgodnie zaś z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia stosowanie zjazdów na drodze klasy S jest zabronione. Odnosząc się do zarzutów i argumentów strony, organ wskazał, że skoro przebudowany zjazd z drogi krajowej nr [...] miałby zapewniać tylko wjazd do mającego powstać na terenie działki nr [...] budynku handlowo-usługowego, co oznacza, że wyjazd z tego obiektu byłby realizowany przez planowane drogi dojazdowe ([...] i [...]) i łączące się z nimi ulice [...] i [...], to nic nie stoi na przeszkodzie, by te drogi i ulice były wykorzystane również do dojazdu do planowanego budynku. Ewentualne podwyższenie parametrów technicznych i eksploatacyjnych istniejących ulic należy do ich zarządców. Podkreślił także, że zjazd objęty żądaniem przebudowy zapewnia połączenie drogi krajowej nr [...] z dodatkową jezdnią zlokalizowaną w pasie drogowym ww. drogi. Jezdnia ta została wybudowana wyłącznie w celu obsługi komunikacyjnej terenów rolnych i budynków mieszkalnych jednorodzinnych przyległych do pasa drogowego. Oznacza to, że istniejący zjazd jest zjazdem indywidualnym. Wbrew twierdzeniu strony zmiana charakteru tego zjazdu, wynikająca ze zmiany jego przeznaczenia, użytkowanie go przez pojazdy o dużych gabarytach oraz zwiększona częstotliwość jego użytkowania niewątpliwie przyczynią się do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego, którego natężenie jest bardzo duże, i jego płynności, nawet po wyposażeniu przebudowanego zjazdu w pas wyłączania. Organ uznał również, że chybiony jest zarzut, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199) oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, ponieważ w niniejszej sprawie powyższe przepisy prawa nie miały zastosowania, podobnie jak przepis art. 106 k.p.a. Wadliwość zaś niewskazania w zaskarżonej decyzji przepisu rozporządzenia, który sprzeciwiałby się wydaniu zezwolenia na przebudowę przedmiotowego zjazdu, została usunięta w niniejszej decyzji. Skargę na powyższą decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 10 kwietnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła "K." sp. z o.o. z siedzibą w M., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych, poprzez bezzasadne orzeczenie odmowy wydania zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w m. M. na zjazd publiczny, - art. 7 i 77 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie, - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, iż organ powołał się jedynie w sposób ogólny na przepis § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, wskazując przy tym, że w niniejszej sprawie nie zachodziły uzasadnione okoliczności, które umożliwiałyby zgodnie z powyższym przepisem na lokalizację wnioskowanego zjazdu. Zdaniem Spółki, w sprawie istotne jest jednak to, że wbrew twierdzeniom organu, przebudowa istniejącego zjazdu z drogi krajowej nie spowoduje naruszenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wręcz przeciwnie, dokonanie przebudowy zjazdu poprawi bezpieczeństwo użytkowników drogi krajowej. Należy bowiem zauważyć, że w projekcie przebudowy zastosowano rozwiązania dostosowane do klasy i funkcji drogi, poprzez wykonanie pasa wyłączenia, z którego odbywać się będzie zjazd na teren inwestycji, co dodatkowo zwiększy szerokość jezdni na tym odcinku i umożliwi bezpieczny, bezkolizyjny zjazd na teren inwestycji bez zaburzania płynności i bezpieczeństwa. Strona zauważyła przy tym, że w miejscu planowanego zjazdu publicznego już obecnie istnieje powszechnie wykorzystywany zjazd. Z przedmiotowego zjazdu korzystają za pośrednictwem drogi serwisowej biegnącej wzdłuż drogi krajowej nr [...] nie tylko okoliczni mieszkańcy, ale również inne osoby wykorzystujący omawiane rozwiązanie komunikacyjne jako alternatywę dla innych połączeń z drogą krajową. Wbrew twierdzeniom organu intensywność wykorzystywania istniejącego obecnie zjazdu jest bardzo duża bowiem nie ogranicza się ona jedynie do obsługi komunikacyjnej terenów rolnych i budynków mieszkalnych przyległych do pasa drogowego. Przebudowa istniejącego zjazdu na zjazd publiczny nie spowoduje wzrostu niebezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wydanie zgody na przebudowę zjazdu nie będzie sprzeczne ze wskazanym przepisem rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Skarżąca podkreśliła, że wobec powyższego, nie zachodzi jakikolwiek konflikt pomiędzy interesem społecznym a indywidualnym. Co więcej, uwzględnienie interesu indywidualnego wnioskodawcy spowoduje równocześnie poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wynika zatem z tego, że planowana inwestycja nie tylko jest korzystna dla wnioskodawcy, ale wbrew twierdzeniom organu, jest ona również zasadna mając na uwadze interes ogólnospołeczny. W ocenie strony, także rozstrzygnięcie organu nie zawiera wszystkich koniecznych elementów składających się na prawidłowo skonstruowane uzasadnienie, pozwalające na ustalenie motywów, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji. W szczególności organ nie wskazał przekonujących argumentów dlaczego uznał, że planowana przebudowa zjazdu zakładająca między innymi pas wyłączenia z drogi krajowej wpłynie negatywnie na bezpieczeństwo w ruchu drogowym na omawianym terenie, mając przy tym na uwadze, że obecnie powszechnie i intensywnie wykorzystywany zjazd z drogi krajowej takiego pasa wyłączenia nie posiada. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Z przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, wynika, że budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Przepisy powyższej ustawy nie określają wprost przesłanek wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu w określonym miejscu lub jego przebudowę. Jednakże w art. 29 ust. 4 ustawodawca wskazał, że zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Wymogi te określone zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Z powołanego przepisu wynika, że organ administracyjny, wydając decyzję w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego lub jego przebudowę, kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a ponadto kryteriami wyznaczonymi przez ww. rozporządzenie. Wskazać również należy, iż charakter przepisu art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych wskazuje na to, że ewentualne wyrażenie zgody bądź jej odmowa następuje w formie decyzji administracyjnej, w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że organ ma możliwość wyboru treści rozstrzygnięcia, jednak wybór ten powinien wynikać z wszechstronnego i obiektywnego rozważenia okoliczności faktycznych sprawy (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 428/05, publ. LexPolonica nr 1878062 oraz z dnia 7 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2235/06, publ. LEX nr 329687). Zauważyć również należy, iż decyzje wydane na zasadzie uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu jak każde inne, jednakże sąd nie wnika w celowość wydania decyzji. Kontrola ogranicza się do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawnych dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej i czy organ przy jej wydawaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy zindywidualizowanymi przesłankami. Sąd podziela pogląd organu administracyjnego, zgodnie z którym przebudowa istniejącego zjazdu na zjazd publiczny z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] obręb [...], zmniejszałaby bezpieczeństwo w ruchu drogowym na drodze nr [...], a co za tym idzie, stan taki stanowi podstawę do odmowy udzielenia zezwolenia na przebudowę zjazdu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 316/08). W rozpoznawanej sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ustalił, iż droga krajowa nr [...], na rozpatrywanym odcinku, zakwalifikowana została zarządzeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2008r. (ze zmianami) Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych ruchu przyspieszonego (klasa GP), wobec czego warunki stosowania zjazdów z tej klasy drogi określa § 9 ust. 1 pkt. 3 ww. rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem stosowanie zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, czyli jedynie wówczas gdy brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie drogi klasy D lub L – czyli z dróg niższych. Ustanowienie zjazdu w przypadku drogi klasy GP jest stosowane warunkowo w zależności od tego, czy w przypadku jego ustanowienia zapewniona będzie płynność ruchu i bezpieczeństwo użytkowników danej drogi. W takiej sytuacji organ administracji publicznej, korzystając z przyznanej mu uznaniowości w rozstrzyganiu sprawy, obowiązany jest wnikliwie wyważyć interes społeczny z interesem indywidualnym strony - wnioskodawcy, kierując się przy tym naczelną zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W wyroku z dnia 16 maja 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 395/07 (publ. LEX nr 344919) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wskazał, że dokonując uzgodnienia w kwestii możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą wynikającą z planowanej inwestycji organ winien kierować się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Przesłanka ta stanowi podstawowe kryterium oceny możliwości włączenia ruchu samochodowego z mającej powstać inwestycji do ruchu drogowego i niedopuszczalnym jest jej przedkładanie nad interes jednostki. W rozpatrywanej sprawie droga krajowa nr [...], przy której miałby być usytuowany zjazd (przebudowany na zjazd publiczny), należy do dróg klasy GP o dużym natężeniu ruchu drogowego, które jak wskazał organ, według generalnego pomiaru ruchu w roku 2010 r. wynosiło 27270 poj./dobę i prawie 3-krotnie przekraczało średni dobowy ruch na całej sieci dróg krajowych (w 2010 r. wynosił on 9888 poj./dobę). Należy podzielić więc pogląd organu, iż oczywiste i logiczne jest, że im większy ruch na drodze, tym ograniczenie płynności tego ruchu i prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku lub kolizji przy skręcaniu pojazdów z drogi na zjazd, szczególnie w przypadku zjazdu publicznego, nawet przy zastosowaniu dodatkowego pasa ruchu, jest większe. Ponadto, w stanie faktycznym sprawy, jak zaznaczył organ, indywidualny interes strony, jest w zasadniczym stopniu zaspokojony, ponieważ istnieje możliwość dojazdu do działki nr [...] od strony ul. [...], która jest skomunikowana z drogą krajową nr [...] w dwojaki sposób: przez ulice [...] i [...] lub przez ulicę [...] i dodatkową jezdnię, zlokalizowaną po południowej stronie ww. drogi krajowej, łączącą się z nią na jej skrzyżowaniu z ul. [...]. Stan taki przemawia za odmową wydania zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu publicznego, z uwagi na dyspozycję § 9 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia. Organ administracyjny ustalił również, na podstawie dostarczonych przez stronę wypisów z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M., że obsługę nowo projektowanego terenu, oznaczonego na rysunku planu symbolem 2.U.2, na którym jest położona działka nr [...] (a także działka nr [...]), mają zapewniać projektowane drogi dojazdowe, oznaczone na rysunku planu symbolami [...] i [...] Budowa tych dróg należy do Gminy M., co wynika z przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), który stanowi, że "Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy: gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego". Ponadto, droga krajowa nr [...], obecnie droga klasy GP, w przyszłości będzie dostosowana do parametrów drogi klasy S (ekspresowa). Zgodnie zaś z § 9 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia stosowanie zjazdów na drodze klasy S jest zabronione. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych zaznaczył, że skoro przebudowany zjazd z drogi krajowej nr [...] miałby zapewniać tylko wjazd do mającego powstać na terenie działki nr [...] budynku handlowo-usługowego, co oznacza, że wyjazd z tego obiektu byłby realizowany przez planowane drogi dojazdowe ([...] i [...]) i łączące się z nimi ulice [...] i [...], to nic nie stoi na przeszkodzie, by te drogi i ulice były wykorzystane również do dojazdu do planowanego budynku. Podkreślił także, że zjazd objęty żądaniem przebudowy zapewnia połączenie drogi krajowej nr [...] z dodatkową jezdnią zlokalizowaną w pasie drogowym ww. drogi. Jezdnia ta została wybudowana wyłącznie w celu obsługi komunikacyjnej terenów rolnych i budynków mieszkalnych jednorodzinnych przyległych do pasa drogowego. Oznacza to, że istniejący zjazd jest zjazdem indywidualnym. Wbrew zaś twierdzeniu strony zmiana charakteru tego zjazdu, wynikająca ze zmiany jego przeznaczenia, użytkowanie go przez pojazdy o dużych gabarytach oraz zwiększona częstotliwość jego użytkowania, niewątpliwie przyczynią się do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego, którego natężenie jest bardzo duże, i jego płynności, nawet po wyposażeniu przebudowanego zjazdu w pas wyłączania. Jeszcze raz należy się odnieść do kwestii bezpieczeństwa w ruchu drogowym i spostrzec, że zapewnienie jego przez organy Państwa, czego wyrazem jest m.in. prawna regulacja lokalizacji zjazdów z dróg, stanowi wyraz konstytucyjnej zasady ochrony życia, wyrażonej w art. 38 Konstytucji, jak również nakazu zapewniania bezpieczeństwa obywateli, zawarowanego w art. 5 Konstytucji. Z tego względu zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, będąca jedną z determinant decyzji wydawanej na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, ma trwałe źródło konstytucyjne. Ze względu zatem na swoją rangę, ochrona życia i bezpieczeństwa obywateli – także w aspekcie rozwiązań zwiększających bezpieczeństwo na drogach – w sytuacjach kolizyjnych przeważa nad interesem indywidualnym jednostki czy jej prawem własności. Organ rozpatrujący wniosek o lokalizację zjazdu (przebudowę) z drogi publicznej musi skrupulatnie przeanalizować w postępowaniu, czy i w jakim stopniu inwestycja ta będzie rzutować na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a następnie w sposób wyczerpujący, realizujący zasady k.p.a. oraz dyspozycję art. 107 § 3 tego Kodeksu – uzasadnić (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1422/13). W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze, organ przeanalizował w sposób należyty, z poszanowaniem zasad wynikających z art. 6, 7, 8, 11, 77 k.p.a., czy i w jakim stopniu inwestycja ta będzie rzutować na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a stanowisko swoje uzasadnił w sposób poddający się kontroli sądowej. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo dróg publicznych i posiada z urzędu informacje pozwalające na podejmowanie decyzji związanych z bezpieczeństwem na drogach. Strona zaś skarżąca nie przedstawiła żadnej opinii (np. biegłego), na potwierdzenie swojego stanowiska, że przebudowa istniejącego zjazdu z drogi krajowej nie spowoduje naruszenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a wręcz przeciwnie, że poprawi bezpieczeństwo użytkowników drogi krajowej, poprzez wykonanie pasa wyłączenia, z którego odbywać się będzie zjazd na teren inwestycji. Zauważyć bowiem należy, że strona winna współdziałać z organem w celu wyjaśnienia okoliczności faktycznych. Okoliczność, że obecnie istniejący zjazd wykorzystywany jest nie tylko do obsługi komunikacyjnej terenów rolnych i budynków mieszkalnych przyległych do pasa drogowego, nie może przemawiać za udzieleniem zgody na przebudowę zjazdu do parametrów zjazdu publicznego. Zmiana charakteru tego zjazdu, jak wskazał organ, wynikająca ze zmiany jego przeznaczenia, użytkowanie go przez pojazdy o dużych gabarytach oraz zwiększona częstotliwość jego użytkowania niewątpliwie przyczyniłaby się do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego, którego natężenie jest bardzo duże (3 – krotnie przekracza średni dobowy ruch na całej sieci dróg) i jego płynności, nawet po wyposażeniu przebudowanego zjazdu w pas wyłączania. Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dokonał prawidłowej analizy stanu prawnego i faktycznego oraz wydając swoje rozstrzygnięcie nie przekroczył granicy uznania administracyjnego. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ należycie wykazał z jakich powodów odmówił inwestorowi zgody na przebudowę istniejącego zjazdu na zjazd publiczny. Za decyzją odmowną przemawiał fakt, iż nie zachodzi żaden szczególny przypadek, o którym mowa w § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., bowiem strona ma zapewniony dojazd do swojej nieruchomości po drodze niższej kategorii. Ponadto w przyszłości będzie możliwe skomunikowanie nieruchomości za pośrednictwem projektowanych dróg dojazdowych, nadto sprzeciwia się temu planowane dostosowanie drogi krajowej do parametrów drogi ekspresowej, a obecnie wysokie natężenie pojazdów. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.