VII SA/Wa 1330/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2009 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nośników reklamowych skargę oddala Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., nakazującej C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., rozbiórkę dwóch nośników reklamowych usytuowanych przy ul. [...] (działka ew. nr [...] z obrębu [...]) w W. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] Prezydent W. przekazał do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. sprawę samowolnie wybudowanych przez C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. dwóch nośników reklamowych, na nieruchomości stanowiącej cześć działki ew. nr [...] z obrębu przy ul. [...] w W. W dniu 5 lutego 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. zwrócił się do Wydziału Geodezji i Katastru [...] o udzielenie informacji, czy działka nr [...] z obrębu przy ul. [...] w W. objęta jest planem zagospodarowania przestrzennego oraz czy zlokalizowanie na niej nośników jest zgodne z zapisami planu. Z udzielonej odpowiedzi wynikało, iż oba plany zagospodarowania przestrzennego nie dopuszczają sytuowania nośników reklamowych na przedmiotowym terenie, wobec czego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] nakazał C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., rozbiórkę dwóch nośników reklamowych usytuowanych przy ul. [...] (działka ew. nr [...] z obrębu [...]) w W. Po rozpoznaniu odwołania C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od w/w decyzji organu I instancji, zapadła zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. W jej uzasadnieniu organ wskazał, że materiał dowodowy zebrany w sprawie był niepełny wobec czego przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe. Zauważył, iż w dniu 16 czerwca 2009 r. przedstawiciele organu odwoławczego dokonali oględzin dwóch nośników reklamowych zlokalizowanych przy ul. [...] (działka ew. nr [...] z obrębu [...]) w W. W wyniku kontroli stwierdzono, iż całość konstrukcji w/w urządzeń reklamowych posadowiona jest na podstawie żelbetowej w kształcie prostopadłościanu, który całkowicie zagłębiony jest w gruncie. Powierzchnia górna podstawy równa jest z powierzchnią terenu. Elementem nośnym konstrukcji jest słup stalowy. Do górnej jego części zamontowany jest ruszt stalowy z ekranem, na którym w dniu oględzin stwierdzono naklejone plansze reklamowe. Do słupa zamontowano dwa pomosty robocze do obsługi reklamy, natomiast do pomostów zamontowano lampy oświetleniowe. Podczas oględzin przedstawiciel inwestora oświadczył, iż lampy oświetleniowe nie są aktualnie podłączone do sieci elektrycznej, a urządzenia reklamowe nr 1 i nr 2 zostały wykonane w jednakowej technologii. Dodatkowo przedstawiciel inwestora oświadczył, iż oba te urządzenia zostały wykonane zgodnie z projektem budowlanym załączonym do akt sprawy i nie są trwale związane z gruntem. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż analiza dokumentacji zgromadzonej w sprawie wykazała, że sporne nośniki reklamowe należało zakwalifikować, jako obiekty budowlane trwale związane z gruntem. Organ przedstawił linię orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszącą się do kwestii rozumienia pojęcia wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane oraz rozumienia pojęcia wolno stojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych, o których mowa w art. 3 pkt 3 wymienionej ustawy. Wskazał również - powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego - że dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co sprowadza się do zapewnienia słupowi i tablicy stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru. Ponadto wskazał, iż budowa urządzeń reklamowych wolno stojących trwale z gruntem związanych wymaga pozwolenia na budowę i wbrew podnoszonym w odwołaniu argumentom nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 w/w ustawy. W związku z tym, zdaniem organu odwoławczego należało przyjąć, że przedmiotowe urządzenia reklamowe zostały zrealizowane z naruszeniem art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, tj. inwestor przystąpił do wykonania prac bez uzyskania ostatecznej decyzji właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej, a postępowanie przed organami nadzoru budowlanego winno toczyć się w trybie art. 48 w/w ustawy. Argumentując decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. organ podniósł, iż zgodnie z art. 48 ust. 2 w/w ustawy legalizacja stwierdzonej samowoli budowlanej jest możliwa, jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W przypadku niespełnienia jednej z w/w przesłanek, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje rozbiórkę obiektu (art. 48 ust. 1 w/w ustawy). W przedmiotowej sprawie nośnik reklamowy oznaczony na mapie sytuacyjnej numerem 1 znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]" zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Rady W. z dnia [...] czerwca 2004r. (opublikowanym w Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] z dnia [...] lipca 2004r. poz. [...]) w jednostce terenowej ZU1 stanowiącej tereny zieleni urządzonej, z warunkiem zachowania wartościowego drzewostanu. Przepis § 16 planu wyklucza umieszczanie stałych trwałych tablic reklamowych na terenach zieleni urządzonej ZU1 i ZU2. Natomiast nośnik reklamowy oznaczony na mapie sytuacyjnej numerem 2 znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części terenu [...] zatwierdzonym Uchwałą [...] Rady W. z dnia [...] października 2006r. (opublikowanym w Dz.Urz. Woj. [...]. z dnia [...] listopada 2006r. nr [...] poz. [...]). w jednostce terenowej ZP16. której przeznaczeniem podstawowym jest zieleń publiczna (zieleń bulwaru [...] między rzeką a ulicą [...]). Przepis § 125 ust. 3 pkt 5 planu zakazuje realizacji innych obiektów i urządzeń poza wymienionymi jako dopuszczalne tj. obiektami małej architektury oraz przebudową i budowa obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej. Ponadto zgodnie z § 21 ust. 2 planu nie dopuszcza się umieszczania reklam i znaków informacyjno-plastycznych na obrzeżach parków i zieleńców". Z uwagi na to, iż oba plany zagospodarowania przestrzennego, nie dopuszczają sytuowania nośników reklamowych trwale związanych z gruntem na przedmiotowym terenie, tj. tym samym brak jest możliwości legalizacji stwierdzonej samowoli budowlanej, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że należało utrzymać w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. nakazującą inwestorowi dokonanie rozbiórki nośników reklamowych. Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożyła C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne i nieprawidłowe przyjęcie przez organ odwoławczy, że: 1) z artykułu 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane wynika, iż przepis ten dotyczy wyłącznie instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach i tym samym przepis ten nie ma zastosowania do prac budowlanych, polegających na instalowaniu urządzeń reklamowych wolnostojących, trwale związanych z gruntem; 2) zakwalifikowanie urządzeń reklamowych do "budowli" w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, tj. jako obiekt budowlany nie będący budynkiem, ani obiektem małej architektury (art. 3 pkt 3), stanowi wystarczającą przesłankę uzasadniającą wprowadzenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla instalacji przedmiotowych urządzeń reklamowych; 3) roboty budowlane związane z zamontowaniem przedmiotowych nośników reklamowych realizowane być powinny w trybie artykułu 28 ustawy Prawo budowlane; II. naruszenia przepisów postępowania w postaci: 1) artykułu 77 § 1 w związku z artykułem 7 k.p.a., polegającego na nie przeprowadzeniu przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego, w tym dowodowego, którego wyniki uzasadniałby przyjętą przez organ podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, mianowicie, że przedmiotowe nośniki reklamowe charakteryzują się cechą trwałego powiązania z gruntem, co implikuje przyjęciem, że są to "budowle" w rozumieniu art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane i tym samym, że nie są to "obiekty małej architektury" o charakterze tymczasowym; 2) artykułu 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez brak w treści decyzji uzasadnienia faktycznego oraz uzasadnienia prawnego, w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej 3) rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Bbudowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej ppsa). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organów obu instancji stanowił w niniejszej sprawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 48 ust. 2 w/w ustawy legalizacja stwierdzonej samowoli budowlanej jest możliwa, jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także nie narusza przepisów, a tym przepisów techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W przypadku niespełnienia jednej z w/w przesłanek, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje rozbiórkę obiektu (art. 48 ust. 1 w/w ustawy). Wskazać należy, iż dyspozycja art. 48 ustawy Prawo budowlane odnosi się do obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Prezydent W. przekazał do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. sprawę samowolnie wybudowanych dwóch nośników reklamowych przez C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na nieruchomości stanowiącej część działki ew. nr [...] z obrębu przy ul. [...] w W. Podczas rozpoznawania sprawy, prowadząc postępowanie dowodowe dotyczące dwóch nośników reklamowych zlokalizowanych przy ul. [...] (działka ew. nr [...] z obrębu [...]) w W. (oględziny z dnia 16 kwietnia 2009 r.), organy nadzoru budowlanego ustaliły, że całość konstrukcji w/w urządzeń reklamowych posadowiona została na podstawie żelbetowej w kształcie prostopadłościanu, który całkowicie zagłębiony został w gruncie. Powierzchnia górna podstawy równa jest z powierzchnią terenu. Elementem nośnym konstrukcji jest słup stalowy. Do górnej jego części zamontowany został ruszt stalowy z ekranem, na którym w dniu oględzin stwierdzono naklejone plansze reklamowe. Do słupa zamontowano dwa pomosty robocze do obsługi reklamy, natomiast do pomostów zamontowano lampy oświetleniowe. Mając na uwadze przedstawione ustalenia, podzielić należy zdanie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż sporne nośniki reklamowe to obiekty budowlane trwale związane z gruntem, o których mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i na zrealizowanie których wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Podzielić należy także zdanie organu, iż postępowanie prowadzone przed organami nadzoru budowlanego winno toczyć się w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Sąd zauważa, iż w świetle przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane możemy mówić o co najmniej dwóch rodzajach urządzeń reklamowych. Do pierwszej grupy należy zaliczyć, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, na których zrealizowanie wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Do drugiej zaś grupy zaliczyć należy tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których wymagane jest - zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane - jedynie dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Przedmiotowa sprawa dotyczy wykonanych urządzeń reklamowych na gruncie, dlatego też kluczowym zagadnieniem jest wyjaśnienie kwestii, czy dokonane roboty stanowiły "instalowanie tablic i urządzeń reklamowych" w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, czy też stanowiły "budowlę" w rozumieniu przepisów tejże ustawy, której zrealizowanie objęte było obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowi; iż uzyskania pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Z treści przywołanego przepisu wynika, że ustawodawca wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych uzależnił tylko od "instalacji", natomiast faktycznie bez znaczenia dla tejże instalacji pozostaje miejsce, w jakim ma to nastąpić, a więc czy będzie miała ona nastąpić na budynku czy też na gruncie. W tych warunkach istotnym więc w ocenie Sądu pozostaje zdefiniowanie pojęcia "instalacji" w odniesieniu do urządzeń reklamowych. W myśl art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (...) wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 ppkt b wymienionej ustawy obiektem budowlanym jest budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Mając na uwadze definicję budowli określoną w treść przywołanego przepisu, stwierdzić należy, iż urządzenie reklamowe, wolno stojące, trwale związane z gruntem stanowi obiekt budowlany, o jakim mowa w art. 3 pkt 1 ppkt b ustawy Prawo budowlane. Przechodząc do analizy pojęcia "instalacji" stwierdzić trzeba, iż ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji tego pojęcia, w przeciwieństwie do pojęcia budowy. W tej sytuacji koniecznym jest odwołanie się do słownika języka polskiego zgodnie, z którym przez instalowanie należy rozumieć zakładanie, montowanie jakiegoś urządzenia technicznego (w nowym miejscu) (np. Słownik języka polskiego PWN, Warszawa 1988, str. 794). Bliskoznaczne pojęcie "montażu" oznacza zaś składanie, zespolenie części lub zespołów w dalsze zespoły lub gotowy wyrób (tenże Słownik, tom II, str. 209). Przedstawione rozumienie zarówno pojęcia instalowania, jak i montażu odnosi się do pewnego sposobu, rodzaju działania, w wyniku którego powstaje nowy twór. Stwierdzić należy, że w wyniku czynności instalowania ma powstać nowe urządzenie reklamowe, a zakres prac, jakie winny być wykonane przy realizacji tegoż 7 urządzenia zawsze będzie wynikał z konkretnej ściśle zindywidualizowanej sytuacji, którą będzie z kolei kreowała wielkość tegoż urządzenia, jak i miejsce jego posadowienia. Inne będą bowiem np. prace wykonywane przy realizacji urządzenia wolnostojącego o wadze kilku kilogramów, a inne o wadze kilku ton, inne przy urządzeniu o wysokości jednego metra, a inne przy urządzeniu o wysokości kilkunastu metrów. To, że ustawodawca wprost w przepisach ustawy Prawo budowlane nie wprowadził takiej klasyfikacji urządzeń reklamowych, nie oznacza, iż nie wynika ona z przepisów ogólnych, jak np. art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz z regulacji zawartych w przepisach o warunkach techniczno-budowlanych, czy też z elementarnych zasad projektowania obiektów budowlanych. Zauważyć trzeba, iż wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa stanowią wyznacznik tego, czy dany obiekt może być uznany za obiekt wolnostojący trwale związany z gruntem, czy też wolnostojący nie związany trwale z gruntem, czy też instalowany na innym obiekcie budowlanym. Dokonując kwalifikacji prawnej, czy dane urządzenie reklamowe wymaga pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia, należy także wziąć pod uwagę art. 5 ustawy Prawo budowlane w świetle, którego nie jest obojętna wielkość i cechy konstrukcyjne obiektu. W związku z powyższym stwierdzić trzeba, że dla przyjęcia, czy dokonane zgłoszenie wyczerpuje dyspozycję art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane istotne znaczenie ma zakres prac poprzedzających wykonanie robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego. Należy więc po pierwsze ustalić czy planowane prace nie mieszczą się w zakresie robót budowlanych dla realizacji, których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane jest bowiem normą szczególną w stosunku do regulacji o charakterze ogólnym, jaką stanowi art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Powyższy pogląd zaprezentowano w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego np. wyroki z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 923/05, z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 754/06, sygn. akt II OSK 735/08, z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 1509/06, z dnia 10 marca 2008 r. sygn. akt IIOSK186/07, z dnia 1 października 2009 r, sygn. akt II OSK 1461/08, a które to stanowisko skład orzekający w sprawie niniejszej podziela. Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że wielkość spornych urządzeń reklamowych jak i sposób ich osadzenia (całość konstrukcji urządzeń reklamowych posadowiona jest na podstawie żelbetowej w kształcie prostopadłościanu, który całkowicie zagłębiony jest w gruncie) świadczą o tym, że są to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Tym samym do tego typu budowli nie może mieć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowe urządzenie reklamowe niewątpliwie posiada trwałe związanie z gruntem, albowiem jego posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych np. wiatru. Ponadto umieszczenie reklamy w konkretnym miejscu wiąże się z użyciem urządzeń budowlanych i stanowi roboty budowlane z uwagi na jej ciężar i wymiary. Zasadnie zatem przyjęły organy administracji, iż była to budowla w postaci wolno stojących urządzeń reklamowych trwale związanych z gruntem i w konsekwencji przyjęły, że przedmiotowe urządzenia reklamowe zostały zrealizowane z naruszeniem art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, tj. inwestor przystąpił do wykonania prac bez uzyskania ostatecznej decyzji właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej. Zasadnie także przyjęły, iż postępowanie przed organami nadzoru budowlanego winno toczyć się w trybie art. 48 w/w ustawy. W przedmiotowej sprawie, organy nadzoru budowlanego, po ustaleniu dokonania przez C. Sp. z o.o. w W. samowoli budowlanej, prawidłowo postąpiły rozważając możliwość zastosowania w sprawie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W związku z tym, pismem z dnia 5 lutego 2009 r. wystąpiły do Wydziału Geodezji i Katastru [...] o informację czy działka, na której znajdują się sporne nośniki reklamowe objęta jest planem zagospodarowania przestrzennego oraz czy zlokalizowanie na niej nośników jest zgodne z zapisami planu. W odpowiedzi Wydziału Geodezji i Katastru [...] wskazał, iż nośnik reklamowy oznaczony na mapie sytuacyjnej numerem 1 znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]" zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Rady W. z dnia [...] czerwca 2004r. (opublikowanym w Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] z dnia [...] lipca 2004r. poz. [...]) w jednostce terenowej ZU1 stanowiącej tereny zieleni urządzonej, z warunkiem zachowania wartościowego drzewostanu. Przepis § 16 planu wyklucza umieszczanie stałych trwałych tablic reklamowych na terenach zieleni urządzonej ZU1 i ZU2. Natomiast nośnik reklamowy oznaczony na mapie sytuacyjnej numerem 2 znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części terenu [...] zatwierdzonym Uchwałą [...] Rady W. z dnia [...] października 2006r. (opublikowanym w Dz.Urz. Woj. [...]. z dnia [...] listopada 2006r. nr [...] poz. [...]). w jednostce terenowej ZP16. której przeznaczeniem podstawowym jest zieleń publiczna (zieleń bulwaru [...] między rzeką a ulicą [...]). Przepis § 125 ust. 3 pkt 5 planu zakazuje realizacji innych obiektów i urządzeń poza wymienionymi jako dopuszczalne tj. obiektami małej architektury oraz przebudową i budowa obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej. Ponadto zgodnie z § 21 ust. 2 planu nie dopuszcza się umieszczania reklam i znaków informacyjno-plastycznych na obrzeżach parków i zieleńców". Wobec tego, że oba plany zagospodarowania przestrzennego, nie dopuszczają na terenie, na którym znajduje się działka ew. nr [...] z obrębu [...], sytuowania nośników reklamowych trwale związanych z gruntem, a więc zachodzi okoliczność uniemożliwiająca zastosowanie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (legalizację samowoli budowlanej), zasadnie zarówno [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego jak i Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. orzekły nakaz rozbiórki nośników reklamowych zlokalizowanych przy ul. [...] (działka ew. nr [...] z obrębu [...]) w W. kierując go do inwestora tj. C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł w wyroku w trybie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 z późn. zm.).