VII SA/Wa 137/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. nr [...]. Zaskarżonym postanowieniem organ uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] (ustalające dla inwestora [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. wysokość opłaty legalizacyjnej na sumę 100.000 zł za samowolne prowadzenie robót budowlanych związanych z nadbudową budynku przy ul. [...] [...] w W.) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosek nie zawierał odrębnego uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę uczestnik postępowania – Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. wniosła o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji lub postanowienia zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt. GZ 138/04, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżąca nie uprawdopodobniła istnienia żadnej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca, oprócz sformułowana wniosku o wstrzymanie wykonania przez sąd zaskarżonego postanowienia w całości, zaniechała jakiegokolwiek uzasadnienia powyższego wniosku. Brak wskazania i uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania nie zasługuje na uwzględnienie także z innych powodów, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu. Podkreślić bowiem należy, że Sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do Sądu (postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasadą jest, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym wykonania nałożonych na adresata obowiązków lub przyznanych praw. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania (postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2011 r. sygn. akt II OZ 564/11, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że co do zasady wszelkie orzeczenia kasacyjne nie nadają się do wykonania, gdyż mają charakter czysto procesowy, nie wywołują skutków materialnoprawnych (por. postanowienia NSA: z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt II OZ 489/10; z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 3/11; z dnia 16 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FZ 142/11; z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II OZ 791/13; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi i zarazem wniosku o wstrzymanie wykonania jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. nr [...], uchylające w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] (o ustaleniu dla inwestora, tj. skarżącej spółki, wysokości opłaty legalizacyjnej) i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powyższe postanowienie jest rozstrzygnięciem kasacyjnym, wydanym na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej: k.p.a.. Zaskarżone postanowienie nie stanowi aktu podlegającego wykonaniu. Nie wywołuje ono bowiem żadnych skutków materialnych, nie wiąże się z obowiązkiem działania, zaniechania czy też znoszenia zachowania innych podmiotów. Jedyny skutek, jaki postanowienie to wywołuje, to skutek procesowy w postaci uchylenia postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Z tej przyczyny nie mógł być zatem uwzględniony wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.