VII SA/Wa 139/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Izabela Ostrowska Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki asesor WSA Michał Podsiadło (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2025 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 31 października 2024 r. znak: DLI-IX.7621.40.2024.SC w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę 1. Zaskarżonym postanowieniem z 31 października 2024 r. znak: DLI-IX.7621.40.2024.SC, Minister Rozwoju i Technologii utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] lipca 2024 r. znak: [...]w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego. 2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach. 2.1. Po rozpatrzeniu wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: inwestorem), decyzją z 6 grudnia 2017 r. nr 17/2017, Wojewoda Śląski zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa drogi ekspresowej [...] (obecnie[...]) [...], odcinek [...])", sprostowaną postanowieniem Wojewody Śląskiego z 29 stycznia 2018 r., znak: IFXIII.7820.69.2013. Od ww. decyzji zostały wniesione odwołania przez strony, w tym przez A.P.(dalej: skarżącą). W następstwie skutecznie wniesionych odwołań, decyzją z 12 kwietnia 2019 r. znak: DLI.1.6621.6.2018.SG.22, Minister Inwestycji i Rozwoju uchylił w części ww. decyzję Wojewody Śląskiego i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odnośnie odwołania skarżącej, postanowieniem z 28 maja 2018 r., znak: DLI,1.6621.6.2018.ŚG.7, Minister Inwestycji i Rozwoju stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. 2.2. Pismem z 31 stycznia 2024 r. skarżąca wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Ministra, powołując się na przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1, 4, 5, 6, 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym, pismem z 23 lutego 2024 r. Minister Rozwoju i Technologii wezwał skarżącą do: – dostarczenia orzeczenia sądu lub innego właściwego organu stwierdzającego sfałszowanie dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla ww. sprawy okoliczności faktyczne; – precyzyjnego wskazania, jakie zdaniem wnioskującej, wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania spornej decyzji Ministra nieznane organowi, który wydał tą decyzję oraz dokładnego wskazania i udowodnienia, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.; – precyzyjnego wskazania bez uzyskania jakiego wymaganego prawem stanowiska innego organu została wydana decyzja Ministra oraz dokładnego wskazania i udowodnienia, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.; – precyzyjnego wskazania jakie zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji Ministra (art. 100 § 2 k.p.a.) oraz przedłożenia orzeczenia organu lub sądu rozstrzygającego zagadnienie wstępne odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji Ministra oraz dokładnego wskazania i udowodnienia, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na ww. wezwanie. 2.3. Postanowieniem z [...] lipca 2024 r. znak: DLI-II.7621.8.2024.JK.4, Minister Rozwoju i Technologii odmówił wznowienia ww. postępowania administracyjnego, a jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia wskazał art. 149 § 3 w związku z art 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2024 poz. 572; dalej: k.p.a.). Pismem z 7 sierpnia 2024 r. skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie tej sprawy. 2.4. Utrzymując w mocy swoje dotychczasowe rozstrzygnięcie, Minister – w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia – wskazał, co następuje. 2.4.1. Minister podniósł, że skarżąca nie załączyła do wniosku o wznowienie orzeczenia sądu lub innego właściwego organu stwierdzającego sfałszowanie dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla przedmiotowej sprawy okoliczności faktyczne. Nie uczyniła tego również w odpowiedzi na wezwanie organu z 23 lutego 2024 r. w związku z tym wniosek o wznowienie postępowania oparty o art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., nie mógł wywołać skutku w postaci wznowienia postępowania. Skoro bowiem nie zapadły orzeczenia sądu lub innego właściwego organu, potwierdzające sfałszowanie, to nie było możliwości dochowania terminu z art 148 § 1 k.p.a., który nie rozpoczął biegu. 2.4.2. Odnośnie zarzutu z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. okoliczności, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, organ przypomniał, że w myśl art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z określonej w art 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się przyczyny o decyzji. Organ przypomniał, że decyzje o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowych zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (dalej: specustawa), która w sposób szczególny reguluje sposób doręczenia decyzji. Organ przytoczył treść art. 11f ust. 3 i 6 specustawy (w brzmieniu mającym zastosowanie w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju) i podkreślił, że decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej doręcza się na piśmie tylko inwestorowi. Natomiast pozostałe strony zawiadamiane są o wydaniu decyzji poprzez publiczne ogłoszenie, o którym mowa w art. 11f ust. 3 specustawy. W ocenie organu, publiczne doręczenie decyzji o skutkach prawnoprocesowych określonych w art. 49 k.p.a. wyklucza możliwość skutecznego żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.P.A., z powodu niemożności dowiedzenia się przez stronę decyzji o jej wydaniu i przez to uznaniu braku udziału strony w postępowaniu zakończonym tą decyzją. Zawsze bowiem z publicznym ogłoszeniem o wydaniu decyzji wiąże się domniemanie prawne jej doręczenia wszystkim stronom po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia. Nie można zatem skutecznie twierdzić, iż określona strona tej decyzji dowiedziała się o niej w innym czasie niż dzień domniemanego prawnie jej doręczania, wynikający z upływu terminu 14 dni od daty publicznego ogłoszenia informacji o wydaniu tej decyzji, o czym stanowi art. 49 k.p.a. Prowadziłoby to bowiem do podważenia sensu regulacji zawartej w art. 49 k.p.a. W niniejszej sprawie obwieszczenie informujące o wydaniu decyzji Ministra zostało zamieszczone w dniu 22 maja 2019 r. a więc przewidziany w przepisie art. 49 k.p.a. 14-dniowy termin skutkujący doręczeniem decyzji Ministra upłynął 5 czerwca 2019 r. Skoro więc decyzja Ministra została doręczona stronom 5 czerwca 2019 r., wskazany w art. 148 § 2 k.p.a. termin, w którym wnioskodawczyni mogła skutecznie wnieść podanie o wznowienie postępowania, upłynął 5 lipca 2019 r. Tymczasem przedmiotowy wniosek skarżącej o wznowienie postępowania został złożony w dniu 31 stycznia 2024 r., a więc z ponad czteroletnim uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Okoliczność ta przesądza o konieczności odmowy wznowienia postępowania. 2.4.3. Odnośnie do przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., Minister stwierdził, że skarżąca wnioskodawczyni nie wskazała, jakie jej zdaniem, wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji Ministra nieznane organowi, który wydał tą decyzję. Ponadto, wnioskodawczyni nie wskazała, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ wyjaśnił, że wezwał skarżącą do precyzyjnego wskazania, jakie jej zdaniem, wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji Ministra, nieznane organowi, który wydał tą decyzję, oraz do dokładnego wskazania udowodnienia, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Na doręczone skutecznie w dniu 29 lutego 2024 r. ww. wezwanie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 23 lutego 2024 r. wnioskodawczyni nie udzieliła odpowiedzi. Mając na uwadze powyższe oraz fakt, iż wnioskodawczyni nie wskazała, jakie jej zdaniem, wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ZRID Ministra nieznane organowi, który wydał tą decyzję, to także nie było możliwości dochowania terminu z art. 148 § 1 k.p.a. 2.4.4. W związku z tym, że skarżąca powołała się w swoim wniosku również na art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., Minister podniósł, że również i w tym zakresie skarżąca nie podała bez uzyskania jakiego wymaganego prawem stanowiska innego organu – ani we wniosku o wznowienie ani w odpowiedzi na wezwanie organu z 23 lutego 2024 r. Zatem również i w tym zakresie nie było możliwości dochowania terminu z art 148 § 1 k.p.a. Podobnie rzecz się ma z określeniem przez skarżącą naruszenia opisanego w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Skarżąca nie wskazała, jakie zagadnienie wstępne nie zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji Ministra nie przedłożyła także orzeczenia organu lub sądu rozstrzygającego zagadnienie wstępne odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji Ministra jak również nie wskazała, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. 2.4.5. Minister podniósł następnie, że ostatnią przesłanką wznowienia postępowania wskazaną przez skarżącą jest przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Jak trafnie wskazano w postanowieniu Ministra Rozwoju i Technologii, decyzja Wojewody Śliskiego, sprostowana postanowieniem Wojewody Śląskiego z 29 stycznia 2018 r. została zaskarżona w administracyjnym toku instancji i stanowiła główny przedmiot postępowania odwoławczego prowadzonego przez Ministra Inwestycji i Rozwoju. Decyzja Wojewody Śląskiego nie miała w sprawie odwoławczej (dotyczącej tej decyzji) charakteru zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., bowiem stanowiła główny przedmiot tego postępowania w ramach administracyjnej kontroli instancyjnej. To dopiero w decyzji Ministra dokonano korekty merytoryczno- reformatoryjnej decyzji Wojewody Śląskiego (zmieniono treść poszczególnych zapisów decyzji Wojewody Śląskiego, jak i poszczególnych załączników graficznych do tej decyzji). Po wydaniu decyzji Ministra, decyzja Wojewody Śliskiego nadal funkcjonuje w obrocie prawnym, ale w brzmieniu dotyczącym niektórych jej zapisów ustalonym w decyzji odwoławczej Ministra Inwestycji i Rozwoju. Jednocześnie Minister wskazał, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest decyzją zintegrowaną, w której połączono kilka odrębnych procedur i rozstrzygnięć administracyjnych w jedną decyzję, jako podstawę rozpoczęcia robót budowlanych. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wywołuje różne skutki prawne: lokalizuje inwestycję, wydziela geodezyjnie działki gruntu, wywłaszcza nieruchomości na potrzeby budowy inwestycji, wprowadza ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, udziela pozwolenia na rozpoczęcie prac budowlanych. Decyzja Ministra nie została także wydana w oparciu o powołaną przez skarżącą decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 28 lipca 2021 r. znak: DLI-VI.7615.126.2021.MC, uchyloną prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1474/22. Decyzja Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 28 lipca 2021 r., utrzymywała w mocy decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 2 kwietnia 2021 r., znak: IFVIIIa.7570.11.2020 w przedmiocie ustalenia odszkodowania, natomiast sporna decyzja Ministra dotyczyła jedynie samego zezwolenia na realizację inwestycji. W spornej decyzji Ministra jak i w decyzji Wojewody Śląskiego o zezwoleniu, nie ustalano odszkodowania za nieruchomości objęte zakresem przedmiotowej inwestycji drogowej. Kwestie związane z ustaleniem wysokości i wypłatą odszkodowań, mimo iż w pewnym stopniu są związane z decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stanowią oddzielne byty, podlegające odrębnym trybom zaskarżenia. W świetle tego, powołany przez skarżącą wyrok WSA w Warszawie z 17 listopada 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 1474/22, w żaden sposób nie dotyczy decyzji Ministra. A zatem wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji odszkodowawczej Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 28 lipca 2021 r. i wydanej nowej decyzji odszkodowawczej Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 10 maja 2023 r., z oczywistych względów nie prowadzi do zaistnienia przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. 2.4.6. W związku z tym, zdaniem Ministra w sposób oczywisty w sprawie nie występują przesłanki wznowienia opisane przez skarżącą we wniosku, tj. wynikające z art. 145 § 1 pkt 1, 5, 6, 7 k.p.a. (w związku z brakiem odpowiedzi na wezwanie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 23 lutego 2024 r.), oraz z art. 145 § 1 pkt 4 i 8 k.p.a., co przesądza o konieczności odmowy wznowienia postępowania. Wyjaśniono również, że Minister rozpatrując wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem odmawiającym wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra, związany jest zakresem zaskarżenia zawartym we wniosku o wznowienie postępowania z 31 stycznia 2024 r. Zatem analiza ewentualnego wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. lub zmiany decyzji Ministra na podstawie art. 154 k.p.a., oznaczałaby wykroczenie poza wyznaczone granice kompetencji organu odwoławczego w postępowaniu wznowieniowym. Przede wszystkim jednak ewentualna zmiana lub uchylenie decyzji na podstawie art. 154 k.p.a. wymaga przeprowadzenia postępowania administracyjnego w przewidzianym dla tego przepisu trybie. Wniosek strony w tym zakresie zostanie zatem rozpoznany odrębnie. 3. W skardze z 15 grudnia 2024 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A.P. zaskarżyła ww. postanowienie Ministra w całości. W skardze ponowiła zarzuty pod adresem decyzji Ministra z 12 kwietnia 2019 r. znak: DLI.1.6621.6.2018.SG.22, jak również wskazała na nieprawidłowości przy wydaniu postanowień tego organu z 10 września 2021 r. Podniosła, że na skutek spornej decyzji prowadzone są prace budowlane wykraczające poza zakres projektu budowlanego. Zarzuciła również wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem m.in. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., art. 9 i 11 k.p.a., art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., jak również art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazała, że nieruchomości wywłaszczone na skutek spornej decyzji nie zostały wykorzystane zgodnie z celem wywłaszczenia. 4. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. 5.1. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem prawa, uzasadniającym jego uchylenie. Za podstawę wyrokowania przyjęto stan faktyczny prawidłowo ustalony przez organ. 6. Zaskarżone postanowienie wydano na skutek podania skarżącej o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Ministra Inwestycji i Rozwoju z 12 kwietnia 2019 r. znak: DLI.1.6621.6.2018.SG.22 w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa drogi ekspresowej [...] (obecnie [...]) [...], odcinek [...]" 6.1. Należy w tym miejscu przypomnieć, że "wznowienie postępowania jest instytucją procesową pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą, wyliczoną enumeratywnie w przepisach prawa procesowego" (T. Kiełkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, art. 145). Zgodnie z art. 145-145b k.p.a., wznowienie postępowania administracyjnego następuje, gdy: – dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; – decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; – decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 k.p.a.; – strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; – wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; – decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; – zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2 k.p.a.); – decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. – gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. – gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanej decyzji. – gdy zostało wydane orzeczenie sądu stwierdzające naruszenie zasady równego traktowania, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. z 2020 r. poz. 2156), jeżeli naruszenie tej zasady miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. 6.2. Kontrolowane postępowanie zostało wszczęte z inicjatywy skarżącej, która żądając wznowienia postępowania administracyjnego powołała się na art. 145 § 1 pkt 1, 4, 5, 6, 7 i 8 k.p.a. W związku z tym, organ, prowadząc wznawiając postępowanie na wniosek strony, związany był podstawami wznowieniowymi zawartymi w złożonym wniosku i nie mógł odnosić się do innych podstaw, niewskazanych przez skarżącą w pierwotnym wniosku o wznowienie. Innymi słowy, podana przez stronę w podaniu o wznowienie postępowania podstawa tego wznowienia wiążąco wyznacza granice tego nadzwyczajnego postępowania (por. wyrok NSA z 12.10.2012 r., II OSK 1925/12, LEX nr 1233716). Dlatego słusznie organ wskazał, że rozszerzanie wniosku o inne podstawy prawne na kolejnych etapach postępowania, nie może rozszerzyć zakresu postępowania nadzwyczajnego – Minister prawidłowo więc rozpoznał w zaskarżonym postanowieniu (ponownie) wniosek skarżącej w zakresie sprecyzowanym w jego pierwotnej formie. 6.3. Ponadto w myśl art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie zaś do art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Na tle tych przepisów słusznie zauważa się, że obowiązek udowodnienia okoliczności jaką jest złożenie wniosku o wznowienie postępowania w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. ciąży na wnioskodawcy, chociaż nie zwalnia to organów administracji od zbadania, czy zachowano termin do wniesienia rozpoznawanego żądania. W związku z tym to strona powinna udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania i to w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o tej okoliczności. Właściwy organ ma natomiast obowiązek dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (por. wyrok NSA z 22.10.2024 r., II OSK 20/22, LEX nr 3829859). 6.4. Zgodnie z art. 149 § 1 i 3 k.p.a., wznowienie postępowania, jak również odmowa wznowienia postępowania następują w drodze postanowienia. Odmowa wznowienia postępowania może nastąpić w szczególności, gdy z treści wniosku o wznowienie postępowania w sposób oczywisty i niebudzący żadnych wątpliwości wynika, że wnioskodawca nie ma przymiotu strony postępowania wznowieniowego, co wskazuje na to, że wniosek powinien określać stanowisko samego wnioskodawcy w zakresie spełniania przymiotu strony (por. wyrok NSA z 5.09.2023 r., II OSK 2751/20, LEX nr 3616047). Odmowa wznowienia może nastąpić z przyczyn formalnych a nie merytorycznych. Może do niej dojść także wtedy gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń stron wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji (por. wyrok NSA z 30.01.2008 r., II OSK 1949/06, LEX nr 437529). 7. W ocenie Sądu, okoliczności sprawy potwierdzają stanowisko Ministra o wystąpieniu przedmiotowych podstaw odmowy wznowienia spornego postępowania administracyjnego. W oczywisty sposób można było bowiem wyprowadzić z twierdzeń skarżących wniosek o braku związku między podstawami wznowienia, a treścią spornej decyzji. 7.1. Przede wszystkim organ prawidłowo ocenił, że w pierwotnym wniosku o wznowienie skarżąca nie skonkretyzowała powołanych przez siebie podstaw wznowienia w zakresie dotyczącym art. 145 § 1 pkt 1, 5, 6 i 7 k.p.a. Minister prawidłowo zatem wezwał skarżącą do sprecyzowania, które dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (i skąd wynika ich fałszywość), a ponadto jakie dowody istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji wyszły na jaw, a były nieznane organowi, który wydał decyzję, jak również bez jakiego wymaganego prawem stanowiska innego organu została wydana sporna decyzja administracyjna. Prawidłowo również wezwano skarżącą do podania, jakie zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu spornej decyzji. Skarżąca nie wskazała żadnych konkretnych informacji odnoszących się do podanych zagadnień, które mogłyby mieć jakikolwiek związek z wydaniem spornej decyzji Ministra z 12 kwietnia 2019 r. Konsekwentnie, skarżąca nie podała również, kiedy dowiedziała się o okolicznościach mających stanowić przyczynę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1, 5, 6 i 7 k.p.a. W związku z tym nie sposób przyjąć, aby wniosek skarżącej (nieuzupełniony w odpowiedzi na wezwanie organu) opierał się na ustawowej podstawie wznowienia postępowania. W przypadkach wynikających z art. 145 § 1 pkt 1, 5, 6 i 7 k.p.a. nie wystarczy bowiem samo powołanie się na te przepisy – niezbędne jest skonkretyzowanie podstaw wznowienia w taki sposób, w jaki oczekiwał tego organ w wezwaniu z 23 lutego 2024 r. Nieudzielenie przez skarżącą jakichkolwiek wyjaśnień w odpowiedzi na to wezwanie, uniemożliwiało organowi weryfikację, czy wskazane przez nią okoliczności (gdyby je jednak wskazała) stanowią ustawową podstawę wznowienia, jak również pozbawiało organ możliwości oceny, czy wniosek o wznowienie w odniesieniu do każdej z tych podstaw osobno, został wniesiony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. 7.2. Minister prawidłowo wyjaśnił skarżącej również, na czym polegać może podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Istotnie bowiem, w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. kładzie się nacisk się na konieczność wykazania istnienia związku przyczynowego między decyzją organu, a inną decyzją lub orzeczeniem sądu. O istnieniu związku przyczynowego, o którym mowa w analizowanym przepisie prawa, możemy mówić wtedy, gdy jedna decyzja jest związana inną decyzją lub orzeczeniem sądu. Celem tej przesłanki wznowienia postępowania jest usunięcie sprzeczności między decyzjami oraz między decyzjami ostatecznymi, a orzeczeniami sądów, które następnie zostaną uchylone lub zmienione. W orzecznictwie Naczelnego Sąd Administracyjnego przyjmuje się, że w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. chodzi o decyzje związane, czyli takie, które muszą ze sobą współistnieć w takim sensie, że jedna jest efektem drugiej, a jej brak w obrocie czyni drugą zbędną czy wręcz wadliwą. Podkreśla się, że w przepisie tym chodzi o ścisły, istotny związek przyczynowy (por. wyrok NSA z 29 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2049/20). Niewątpliwie rację miał organ, kiedy stwierdzał, że decyzja Wojewody Śląskiego z 6 grudnia 2017 r. nie miała charakteru "zagadnienia wstępnego" względem spornej decyzji Ministra, skoro dopiero tą sporną decyzją Minister rozpoznawał odwołania wniesione od ww. decyzji z 6 grudnia 2017 r. Decyzja organu I instancji nie stanowi zagadnienia wstępnego dla decyzji organu II instancji wydanej na skutek odwołania od tej pierwszej. Trafnie również organ wyjaśnił, że względem spornej decyzji Ministra z 12 kwietnia 2019 r., zagadnienia wstępnego nie stanowiła decyzja Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 28 lipca 2021 r. Decyzje te zostały wydane w odrębnych postępowaniach administracyjnych, mających różne przedmioty. Już tylko na marginesie należy zauważyć, że zagadnienie wstępne z istoty rzeczy nie może wynikać z decyzji, która została wydana później niż decyzja, dla której miałaby stanowić prejudykat. 7.3. Wreszcie, Minister trafnie ocenił, że skarżąca przekroczyła termin wynikający z art. 148 § 2 k.p.a. w odniesieniu do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1086/17, LEX nr 2479922, niedopuszczalne jest powoływanie się przez stronę postępowania na taką okoliczność, że pomimo publicznego ogłoszenia o wydaniu decyzji, o tej decyzji nie wiedziała. Prowadziłoby to bowiem do podważenia sensu regulacji zawartej w art. 49 k.p.a. Z jednej strony, po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia decyzje uznawane byłyby za ostateczne. Z drugiej strony każda ze stron postępowania mogłaby domagać się wznowienia postępowania twierdząc, że skoro faktycznie decyzji jej nie doręczono, to nie brała udziału w postępowaniu (por. także wyrok NSA z 10 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 307/15, LEX nr 2199275, wyrok NSA z 19 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 447/12, LEX nr 1559766). W tym zakresie Minister prawidłowo ocenił, że sporna decyzja Ministra została obwieszczona 22 maja 2019 r. toteż wynikający z art. 49 k.p.a. czternastodniowy termin skutkujący doręczeniem decyzji Ministra 5 czerwca 2019 r. Skoro więc decyzja Ministra została doręczona stronom 5 czerwca 2019 r., wskazany w art. 148 § 2 k.p.a. termin, w którym wnioskodawczyni mogła skutecznie wnieść podanie o wznowienie postępowania, 5 lipca 2019 r., tj. na wiele lat przed wniesieniem przez skarżącą o wznowienie postępowania. Co równie istotne, Minister wykazał, że skarżąca 14 maja 2021 r. odebrała postanowienie Wojewody Śląskiego oraz tytuł wykonawczy, w których wymieniono sporną decyzję. Decyzja ta została powołana również w decyzji odszkodowawczej, od której skarżąca wywiodła (skuteczną) skargę do WSA w Warszawie w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem z 17 listopada 2022 r. sygn. akt IV 1474/22. Zatem nawet gdyby terminu wynikającego z art. 148 § 2 k.p.a. nie liczyć od dnia przyjęcia fikcji doręczenia spornej decyzji na skutek obwieszczenia, to wniesione przez skarżącą podanie o wznowienie oparte na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. również należałoby uznać za spóźnione. Przekroczenie terminu z art. 148 k.p.a. musiało zatem skutkować odmową wznowienia postępowania administracyjnego. 7.4. W ocenie Sądu, wszystkie zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Minister dokładnie rozpoznał wniosek skarżącej o wznowienie postępowania i rzetelnie odniósł się do każdej z powołanych przez nią podstaw wznowienia. Prawidłowo również wezwał skarżącą do sprecyzowania podstaw wznowienia, umożliwiając jej ochronę swoich praw. Nie było natomiast obowiązkiem organu poszukiwanie – w zastępstwie skarżącej – konkretnych podstaw wznowienia, skoro sama skarżąca nie podała w zasadzie żadnych precyzyjnych informacji. Sąd zauważa również, że argumentacja skargi dotyczy w istocie wykonania spornej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, czy to w zakresie przebiegu robót budowlanych czy też egzekucji administracyjnej, względnie zagadnień odszkodowawczych. Tymczasem wznowienie postępowania nie jest instytucją, która służy realizacji takich celów. Zainicjowane przez skarżącą postępowanie nie mogło zatem doprowadzić do rezultatów oczekiwanych przez skarżącą. 8. Skarga okazała się zatem pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Również Sąd nie stwierdził z urzędu, aby przy wydaniu zaskarżonego aktu doszło do innych uchybień, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonego postanowienia lub stwierdzenie jego nieważności. W tym stanie rzeczy skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.