VII SA/Wa 1433/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kramek, , Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.), Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi E. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz E. L. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Stan faktyczno-prawny w przedmiotowej sprawie przedstawia się następująco: Zawiadomieniem z [...] stycznia 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB) poinformował Wojewodę [...], że prowadzi postępowanie administracyjne, którego przedmiotem jest linia napowietrzna SN, zlokalizowana na działkach o nr geod. [...], [....], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości [...] (obręb [...]), gm. [...]. Zgodnie ze wskazaniem PINB, linia ta rozpoczyna swój bieg od przebiegającej równolegle do niej istniejącej linii SN (od słupa usytuowanego na działce o nr geod. [...]), przez teren ww. działek do stacji transformatorowej "[...]", zlokalizowanej na działce o nr geod. [...]. PINB wskazał, że na terenie działek nr [...], [...] i [...] wykonano modernizację linii napowietrznych SN w latach 1981-1982. Zatwierdzony projekt modernizacji linii nie przewidywał natomiast lokalizacji spornej linii SN i sytuowania stacji transformatorowej w obrębie działki o ówczesnym nr [...] - aktualnie [...], [...] i [...]. Projekt zakładał, że ww. linie średniego napięcia przebiegać będą od stacji transformatorowej zlokalizowanej na działce o nr geod. [...], następnie przez teren działek o nr geod. [...], [...] i [...]. W związku z powyższym PINB wszczął postępowanie naprawcze i wydał w sprawie decyzję z [...] kwietnia 2015 r. (znak: [...]). Decyzja została utrzymana przez organ II instancji (decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] czerwca 2015 r., znak [...]), a skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję organu odwoławczego została oddalona (prawomocny wyrok z 23 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 1027/15). W ocenie PINB, zachodzą podstawy z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] (dalej: Starosta) z [...] grudnia 2016 r. nr [...], zezwalającej na budowę energetycznej linii kablowej średniego napięcia 15 kV oraz przebudowę istniejącej linii napowietrznej średniego napięcia 15 kV do realizacji na działce nr [...] w miejscowości [...], gm. [...], ponieważ dotyczy ona sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Decyzją z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], Wojewoda [...] (dalej: Wojewoda, organ I instancji), działając na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm. zwanej dalej: P.b.), po rozpatrzeniu z urzędu sprawy o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty z [...] grudnia 2016 r., odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że tożsamość sprawy administracyjnej zachodzi wówczas, gdy występują w niej identyczne podmioty i posiada ona ten sam przedmiot, objęty tym samym stanem prawnym, w niezmienionym stanie faktycznym. W rozpatrywanej sprawie zachodzi tożsamość podmiotowa, ponieważ obie decyzje zostały wydane dla tego samego inwestora – [...]. Jednak nie można tutaj mówić o tożsamości przedmiotowej sprawy administracyjnej. Nie zachodzi bowiem ani tożsamość praw i obowiązków, których adresatem jest [...]., ani tożsamość podstawy prawnej i faktycznej tych praw i obowiązków. Decyzję z [...] kwietnia 2015 r., znak [...] wydał PINB na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. W decyzji tej organ nadzoru nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego linii napowietrznej średniego napięcia, uwzględniającego zmiany dokonane w trakcie budowy względem zatwierdzonego wcześniej projektu budowlanego. Natomiast decyzja z [...] grudnia 2016 r. nr [...] została wydana przez Starostę na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 P.b. Decyzja ta dotyczyła zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla [...] Oddział w [...] energetycznej linii kablowej średniego napięcia 15 kV, realizowanej na działce o nr geodezyjnym [...] w miejscowości [...], obrębie [...], gm. [...]. Decyzja Starosty przyznała inwestorowi prawo do budowy, zaś decyzja PINB nałożyła na niego obowiązek przedstawienia projektu zamiennego. Różne są też podstawy prawne obu decyzji. Decyzja z [...] kwietnia 2015 r. wydana została w toku postępowania naprawczego, prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego, natomiast decyzja z [...] grudnia 2016 r. została wydana przez organy administracji architektoniczno-budowlanej w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. W świetle powyższego Wojewoda stwierdził brak przesłanki z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. dotyczącej istnienia tożsamości spraw administracyjnych, o których mowa w zawiadomieniu PINB. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła E. L. (dalej: skarżąca, strona), wnosząc o jej zmianę przez stwierdzenie nieważności decyzji Starosty. Wskazała, że nie brała udziału w postępowaniu, zakończonym decyzją Wojewody, ale jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., ponieważ jest właścicielką działek o numerach: [...] i [...]. Decyzja Starosty z [...] grudnia 2016 r. legalizuje stan zastany na jej nieruchomości, związany z prowadzonym przez PINB postępowaniem naprawczym wobec linii energetycznej posadowionej w latach 1981-1982, przebiegającej przez jej działki, poprzez posadowienie dodatkowego słupa energetycznego na granicy działki nr [...] z działką nr [...], po stronie działki sąsiedniej, powodując zachowanie dotychczasowego przebiegu linii energetycznej, zwłaszcza że strefę ochronną ustanowiono po wybudowaniu budynku mieszkalnego i budynek częściowo znajduje się w strefie ochronnej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB, organ odwoławczy) decyzją z [...] kwietnia 2018 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę – umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a., uprawnionym do skutecznego kwestionowania decyzji w trybie odwoławczym jest wyłącznie podmiot, któremu przysługuje przymiot strony, tj. podmiot, który ma interes prawny w kwestionowaniu decyzji (art. 28 k.p.a.). Jeżeli zaś organ odwoławczy ustali, że osoba, która wniosła odwołanie nie jest stroną (tj. nie ma interesu prawnego do wniesienia odwołania), obowiązany jest na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyć postępowanie odwoławcze. Analizując treść art. 28 k.p.a. oraz orzecznictwo sądowe dotyczące interesu prawnego strony, organ odwoławczy podkreślił, że skarżąca nie brała udziału w niniejszym postępowaniu nieważnościowym i nie została jej doręczona decyzja Wojewody z [...] czerwca 2017 r. GINB ustalił, że skarżąca jest współwłaścicielką działek nr ewid. [...] i [...], położonych w miejscowości [...] (co potwierdza księga wieczysta nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział [...]), sąsiadujących bezpośrednio z działką nr [...], na której została zaprojektowana inwestycja objęta decyzją Starosty z [...] grudnia 2016 r., Nr [...]. Z mapy sytuacyjno-wysokościowej z naniesioną projektowaną siecią elektroenergetyczną (rys. nr 1-4) wynika, że część projektowanej linii kablowej oraz rura ochronna "Arot typu DVK 160 zostały zaprojektowane wzdłuż działki nr [...] i częściowo wzdłuż działki nr [...]. Sporna inwestycja została zaprojektowana w odległości 0,50 m od granicy z działką skarżącej [...]. Ponadto w odległości 0,50 m od granicy z działką nr [...] zaprojektowano słup typu 5/Kg-12/15/E. W ocenie organu odwoławczego, analiza akt sprawy, zwłaszcza dokumentacji projektowej spornej inwestycji, nie wykazała, aby budowa energetycznej linii kablowej średniego napięcia 15 kV oraz przebudowa istniejącej linii napowietrznej średniego napięcia 15 kV na działce nr [...], obr. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...], powodowała jakiekolwiek uciążliwości i utrudnienia, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w możliwości korzystania przez skarżącą z jej nieruchomości nr [...] i nr [...]. Sporna inwestycja nie wprowadzi również ograniczenia w zagospodarowaniu tych działek. GINB zauważył również, że sam fakt bezpośredniego sąsiedztwa działek skarżącej z nieruchomością, na której została zaprojektowana przedmiotowa inwestycja, nie przesądza o jej legitymacji procesowej do występowania w przedmiotowej sprawie w charakterze strony. Zgodnie z orzecznictwem sądowo - administracyjnym, praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji (por. wyrok WSA w Warszawie z 3 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08). Ponadto skarżąca nie wykazała w istocie żadnego przepisu prawa materialnego, stanowiącego podstawę jej żądania oraz nie wyjaśniła w jaki sposób przedmiotowa inwestycja narusza jej indywidualny, konkretny interes prawny, pomimo iż to na podmiocie żądającym wszczęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną (por. wyrok NSA z 14 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1572/09). Zdaniem organu odwoławczego, skarżąca może bez przeszkód zagospodarować należącą do niej nieruchomość, zaś projektowana inwestycja nie ogranicza jej w tym w najmniejszym stopniu. W przedmiotowej sprawie wystąpiła więc przeszkoda formalnoprawna, tj. brak legitymacji po stronie skarżącej do skutecznego wniesienia odwołania od decyzji Wojewody, co obligowało organ odwoławczy do umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W odniesieniu do zarzutów odwołania GINB wyjaśnił, że przymiotu strony skarżącej w niniejszym postępowaniu nie sposób wywodzić z okoliczności, iż kwestionuje ona istniejąca już linię napowietrzną średniego napięcia 15 kV oraz wyznaczoną dla niej strefę ochronną, jak również że została uznana za stronę toczącego się przed organami nadzoru budowlanego postępowania w sprawie legalności istniejącej już linii napowietrznej średniego napięcia 15 kV. Ustalenie kręgu stron w każdym postępowaniu podlega odrębnej ocenie ze strony właściwego organu, z uwzględnieniem m.in. charakteru inwestycji, jej usytuowania, a także oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Ocenie w niniejszym postępowaniu podlega jedynie decyzja Starosty z [...] grudnia 2016 r. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego wniosła skarżąca, żądając jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: a) art. 28 k.p.a. przez jego błędną interpretację i uznanie, że skarżąca nie posiada przymiotu strony, co uprawniałoby ją do skutecznego wniesienia odwołania od decyzji Wojewody w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę, b) art. 138 par. 1 pkt 3 k.p.a. przez jego bezpodstawne zastosowanie i uznanie, że skarżąca nie posiada przymiotu strony, co uprawniałoby ją do skutecznego wniesienia odwołania od decyzji Wojewody w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś powyższa konstatacja skutkowała umorzeniem postępowania odwoławczego z uwagi na jego bezprzedmiotowość; 2) przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci: a) art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. przez jego niezastosowanie i bezpodstawne uznanie, że nieruchomość, której właścicielem jest skarżąca, nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, a tym samym nie posiada ona przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym. W piśmie procesowym z [...] lutego 2019 r. pełnomocnik skarżącej uzupełnił treść skargi i w ramach podniesionych zarzutów wskazał, że w związku z przedmiotową inwestycją na działce nr [...], pojawiła się co najmniej potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania na nieruchomość skarżącej oznaczoną nr [...]. Usytuowanie urządzenia przesyłowego powoduje naruszenie interesu prawnego skarżącej, ponieważ ustanowiona strefa ochronna bezpośrednio oddziałuje na jej nieruchomość, a tym samym powoduje naruszenie przepisów art. 140 k.c. oraz art. 143 k.c. Pełnomocnik dalej podniósł, że przepis art. 3 pkt 20 P.b. zawiera otwartą definicję obszaru oddziaływania; odsyła bowiem do przepisów odrębnych, którymi są również przepisy prawa cywilnego dotyczące własności czy ograniczonych praw rzeczowych. W tym znaczeniu nieruchomości sąsiednie z zasady znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, gdyż sposób ich zagospodarowania jest uzależniony od powstałego na sąsiedniej działce obiektu budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego. Przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie jest decyzja GINB z [...] kwietnia 2018 r. umarzająca postępowanie odwoławcze, zainicjowane odwołaniem skarżącej od decyzji Wojewody z [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z [...] grudnia 2016 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę energetycznej linii napowietrznej średniego napięcia 15 kV oraz przebudowę istniejącej linii napowietrznej średniego napięcia 15 kV na działce nr [...], obr. [...], położonej w [...], gmina [...]. Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. wskutek uznania braku interesu prawnego po stronie skarżącej w kwestionowaniu decyzji Wojewody. W przedmiotowej sprawie rozważenia zatem wymaga jedynie kwestia, czy skarżąca ma interes prawny do udziału w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty, a w konsekwencji, czy była uprawniona do wniesienia odwołania. Zgodnie bowiem z art. 127 § 1 k.p.a., prawo wniesienia odwołania służy tylko stronie. Stosownie z kolei do art. 28 k.p.a., stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Uprawnienie to oparte jest na przepisach prawa materialnego i przysługuje jedynie podmiotom, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. O tym więc, czy dany podmiot posiada przymiot strony w konkretnym postępowaniu, decyduje norma prawna, z której dla tego podmiotu wynikają wprost określone prawa i obowiązki. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia1998 r., sygn. akt II SA 1355/98). W postępowaniu o stwierdzenie nieważności stroną mogą być nie tylko podmioty uznane za strony w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji, a więc - przykładowo - osoby niesłusznie pominięte w postępowaniu zwykłym. Krąg tych podmiotów winien jednak być ustalony na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 P.b., będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 598/06, publ. Lex nr 598/06). Przepis art. 28 ust. 2 P.b. przewiduje, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Ustalenie stanu faktycznego, czy nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, zdefiniowanym w art. 3 pkt 20 P.b., wymaga zatem podjęcia szeregu czynności procesowych, które mogą być dokonane w toku postępowania, w każdym jego stadium. Przez obszar oddziaływania obiektu rozumie się teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. należą niewątpliwie uregulowania z różnych dziedzin prawa, nie tylko prawa administracyjnego. Przepisami odrębnymi, które wprowadzają dla innych działek ograniczenia związane z obiektem budowlanym inwestora, są także przepisy prawa cywilnego, które gwarantują właścicielowi nieruchomości sąsiedniej prawo do korzystania z jego nieruchomości oraz zakazują naruszania jego własności (art. 140, art. 144, art. 222 k.c.). Jeżeli obiekt budowlany jest tego rodzaju, że może oddziaływać na prawa właściciela innej nieruchomości, a także na sposób jej zagospodarowania i korzystania, to nieruchomość taka znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu i jej właściciel powinien być stroną w sprawie dotyczącej tego obiektu. W świetle powyższej argumentacji, zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie przeprowadził dostatecznej weryfikacji interesu prawnego skarżącej, przez co przedwcześnie podjął decyzję negatywną w tym zakresie. Przede wszystkim Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego, że skarżąca nie wyjaśniła, w jaki sposób przedmiotowa inwestycja narusza jej indywidualny, konkretny interes prawny. W tym zakresie Sąd w pełni akceptuje stanowisko strony zawarte w skardze, poparte orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że przy ocenie, czy podmiot jest stroną w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał (por. wyrok NSA z 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 451/13, publ. cbosa). Ustalenie stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera bowiem element potencjalności. Stroną tego postępowania powinny być zatem nie tylko osoby, których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów ustawy Prawo budowlane i przepisów odrębnych (wyrok NSA z 23 czerwca 2016 r., II OSK 2619/14, publ. cbosa). Niedopuszczalne jest uzależnianie przymiotu strony wyłącznie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich, czy też od naruszenia ich interesu prawnego. Sama potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Stroną takiego postępowania powinny być nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony planowanym zamierzeniem inwestycyjnym, ale też takie, na których nieruchomości planowane roboty budowlane mogą potencjalnie oddziaływać (wyrok WSA w Krakowie z 28 października 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 876/16, publ. cbosa). Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawił analizę dokumentacji projektowej (mapy z naniesioną projektowaną linią kablową), z której wynika, że część projektowanej linii kablowej oraz rura ochronna zostały zaprojektowane wzdłuż działki nr [...] i częściowo wzdłuż działki nr [...] (obie stanowią współwłasność skarżącej), przy czym brak dokładnego wskazania, w jakiej odległości przedmiotowa inwestycja jest usytuowana od ww. działek. Wprawdzie GINB wskazał, że sporna inwestycja została zaprojektowana w odległości 0,50 m od granicy działki nr [...], jednak takiego numeru działki nie ma na analizowanej mapie. Niewątpliwie w odległości 0,50 m od granicy działki nr [...] zaprojektowano słup typu [...]. Organ odwoławczy nie ustosunkował się jednak do stanowiska skarżącej zawartego w piśmie z dnia [...] września 2017 r., w którym wskazywała, że ten dodatkowy słup energetyczny przy granicy z jej działką w połączeniu z obecnym stanem nieruchomości, związanym ze wzniesioną w latach 1981-1982 linią napowietrzną średniego napięcia 15 kV, przebiegającą przez działki nr [...], [...] i [...], to obciążenie nieruchomości nr [...] ponad miarę, uniemożliwiające rozbudowę tej działki w stronę nieruchomości nr [...]. Skarżąca wskazywała również, że pozostawienie słupa energetycznego na granicy z jej działką nr [...] wpłynie negatywnie na możliwość zabudowy tej działki w stronę działki nr [...], jak również uniemożliwi jej prowadzenie działalności gospodarczej. Brak dokładnego rozważenia powyższych okoliczności przez organ odwoławczy powoduje, że jego ustalenia co do tego, iż skarżąca może bez przeszkód zagospodarować należącą do niej nieruchomość oznaczoną numerami: [...] i [...], a projektowana inwestycja nie ogranicza jej w tym w najmniejszym stopniu, zdaniem Sądu, są dowolne. GINB w swojej ocenie nie uwzględnił charakteru przedmiotowej inwestycji, kiedy wskazywał, że sam fakt bezpośredniego sąsiedztwa działek skarżącej z nieruchomością, na której zaprojektowano sporną inwestycję, nie przesądza o legitymacji procesowej strony. W zakresie realizowanych inwestycji należy uwzględnić nie tylko sposób zagospodarowania wywołany planowaną inwestycją, ale też jej charakter i rodzaj inwestycji. Nie można oceniać interesu prawnego skarżącej wąsko przez pryzmat tego, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji nie obejmował działek skarżącej, ponieważ nie został na nich zaprojektowany żaden słup czy rura ochronna, albo też nie przebiega bezpośrednio przez jej działki linia kablowa. Wskazana przez organ odwoławczy odległość zaprojektowanej inwestycji w wymiarze 0,50 m od granic z działkami skarżącej, w ocenie Sądu, jest odległością niewielką, którą można rozpatrywać w kategoriach ograniczeń w zagospodarowaniu działek skarżącej związanych z budową przedmiotowej inwestycji. Z wyjaśnień skarżącej wynika, że na jej nieruchomości ustanowiono strefę ochronną dla istniejącej już linii napowietrznej średniego napięcia 15 kV. Jednak organ odwoławczy nie wyjaśnił, w jaki sposób będzie przebiegała strefa ochronna dla projektowanej energetycznej linii kablowej na działce nr [...], objętej decyzją Starosty z [...] grudnia 2016 r., z wykorzystaniem słupa przy granicy z działką nr [...] oraz rury ochronnej przy granicy z działką nr [...], czy ustalenie tej strefy nie wpłynie ewentualnie na ograniczenia w zagospodarowaniu działek skarżącej. W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób należyty, wyczerpujący i wnikliwy położenia działek skarżącej względem planowanej inwestycji i w tym kontekście nie zbadał, czy leżą one w obszarze jej oddziaływania, biorąc pod uwagę charakter inwestycji, w szczególności położenie linii kablowej, słupa i rury ochronnej w niewielkiej odległości od granic działek strony. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy w przypadku pozytywnych ustaleń dla skarżącej, organ odwoławczy oceni ponadto, czy odwołanie skarżącej zostało złożone z zachowaniem terminu i zbada zarzuty odwołania, czemu da wyraz w rozstrzygnięciu merytorycznym, należycie uzasadnionym. Mając powyższe na uwadze, wobec naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 P.b. i art. 3 pkt 20 P.b., a w konsekwencji również art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., Sąd w punkcie pierwszym wyroku uchylił zaskarżoną decyzję, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265 j.t.). Na wysokość zasądzonych kosztów postępowania składają się: wpis (200 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł) oraz opłata od pełnomocnictwa (17 zł). Inne koszty zgłoszone przez pełnomocnika na rozprawie (koszty podróży w wysokości 300 zł) nie zostały w żaden sposób udokumentowane.