VII SA/Wa 1644/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. F. o dokonanie wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2017 r. w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić dokonania wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1644/17. Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r., znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Pismem z dnia [...] października 2017 r. A. F. wystąpił o sporządzenie wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2017 r., gdyż treść ww. postanowienia jest wieloznaczna, budzi poważne wątpliwości i jest niezrozumiała. W treści wniosku zostało wskazane między innymi, że "Wysoki Sąd orzekł z obrazą wyroku kasacyjnego wydanego w tej samej sprawie tj. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.03.2016 r., sygn. akt II OSK 1835/14 (...). Postanowienie w niniejszej sprawie jest tak skomplikowane, że koniecznym stało się, aby Sąd zwrócił się z petycją do Sejmu RP o likwidację art. 28 wynikającego z art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Natomiast stosownie do treści art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony jest pogląd, że za pomocą instytucji wykładni wyroku nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, ale muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OZ 337/14, LEX nr 1 461 923, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt I GSK 148/10, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 1656/10, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2000/11, LEX nr 1 269 638). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu orzeczenia, bądź też co do innych jego skutków, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt II FZ 294/07, z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2000/11 LEX nr 1269638, z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 1121/11, LEX nr 1145479, z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 1018/11 LEX nr 1149513). W doktrynie podkreśla się także, iż przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt l OSK 23/08, z dnia 22 stycznia 2015r., sygn. akt II OZ 22/15 LEX nr 1628848). Ponadto przedmiotem wykładni wyroku mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II GZ 24/14, LEX nr 1 450 789, czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2012 r. sygn. akt I OZ 78/12, LEX nr 1 115 980). Jednocześnie wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2003r., sygn. akt I SA/Łd 1517/02, postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2015r. sygn. akt I OZ 66/15, postanowienie NSA z dnia 11 września 2012 r. sygn. akt I OSK 698/11). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wniosek o wykładnię orzeczenia nie jest zasadny. Przede wszystkim sentencja postanowienia z dnia 29 sierpnia 2017 r. nie nasuwa żadnych wątpliwości, rozstrzygnięcie jest bowiem jednoznaczne – Sąd skargę odrzucił. Treść uzasadnienia również nie nasuwa żadnych wątpliwości, gdyż wynika z niego, że skarga została odrzucona z powodu wniesienia jej z uchybieniem trzydziestodniowego terminu przewidzianego w art. 54 § 1 ppsa na skuteczne wniesienie skargi do Sądu, a także z powodu nie uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci jej podpisania. Oznacza to, że Sąd nie rozpoznawał merytorycznie skargi, a zatem nie mógł, wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, orzec z obrazą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1835/14. Z tego też względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 158 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.