VII SA/Wa 1712/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy skargę oddala Starosta W. decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108 poz. 908 z późn. zm.) w związku z przekroczeniem przez D. M. 24 punktów orzekł o zatrzymaniu prawa jazdy kategorii A,B,C,BE,CE,T dokument nr: [...] druk nr: [...] wydanego mu dnia [...] do czasu złożenia egzaminu z wynikiem pozytywnym. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że dnia [...] wpłynął wniosek Komendy Wojewódzkiej Policji zs. w R., nr [...] z dnia [...] o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania przez skarżącego pojazdami z w związku z przekroczoną przez niego liczbą punktów, tj. 29, w okresie od [...] do [...] za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego, głównie za przekroczenie prędkości. Skarżący w dniu 30.12.2010 r. złożył zaświadczenie o ukończeniu szkolenia uprawniającego go do zmniejszenia posiadanych punktów karnych. W związku z wątpliwościami dotyczącymi naliczonych punktów karnych Starosta W. skierował pismo do Komendanta Wojewódzkiego Policji w R., zwanego dalej KWP w R. Z uzyskanej odpowiedzi wynikało jednak, że aktualnie nie ma podstaw do anulowania przez KWP w R. wniosku o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego. Starosta wyjaśnił, iż w ramach posiadanych uprawnień organy administracji prowadząc przedmiotowe postępowanie, związane są wpisami w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i nie mogą prowadzić własnych ustaleń, co do ilości punktów przypisanych kierowcy, albowiem tylko właściwe organy policji prowadząc tę ewidencję są uprawnione do dokonywania wpisu do ewidencji przypisanych kierowcy punktów i do ich usuwania. Organ wskazał, że przepis art. 138 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym przyjmuje konstrukcję, tzw. decyzji związanej, co oznacza, że Starosta ma obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w sytuacji powzięcia wiadomości o przekroczeniu przez kierowcę 24 punktów karnych. Jest to decyzja, tzw. związana, tj. taka w której uprawniony organ stwierdzając określony stan rzeczy zobowiązany jest wydać przewidzianą prawem decyzję. Jest to obok formy fizycznego zatrzymania prawa jazdy, zatrzymanie dokumentu sprowadzające się do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy prawne umorzenia lub zawieszenia postępowania, jak wniosła strona we wniosku z dnia [...]. Kwestie zawieszenia postępowania zostały rozstrzygnięte przez organ postanowieniem z dnia [...], którym to odmówiono zawieszenia postępowania. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. postanowieniem z dnia [...]. Dodał, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, ze względu na istnienie zagrożenie dla życia lub zdrowia innych uczestników ruchu drogowego, a liczba 29 punktów budzi zastrzeżenia, co do bezpiecznego uczestnictwa w ruchu drogowym i wymaga obligatoryjnego sprawdzenia kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] znak : [...], działając na zasadzie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 z późn. zm.), art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej kpa. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami organu I instancji, co do stanu faktycznego i prawnego sprawy. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym zwanej dalej ustawą , ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja. W konsekwencji do kompetencji Policji, nie zaś Starosty, należy przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie. Wskazał, że Policja usuwa punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym. Organ podkreślił, że czynności te nie mogą być zatem dokonane przez Starostę, jak również nie jest on uprawniony do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów. W konsekwencji nie jest on władny dokonać samodzielnego obliczenia i odliczenia punktów z racji odbycia przez skarżącego szkolenia, dopóki takiego usunięcia nie dokona Policja, jako organ prowadzący ewidencję. Do tego czasu Starosta jest związany wskazaną przez Policję liczbą punktów przypisaną danej osobie zgodnie z ewidencją z racji naruszeń, których się dopuściła. Organ odwoławczy zaznaczył, że organ I instancji po uzyskaniu wiedzy pochodzącej z wniosku KWP w R. o przekroczeniu przez D. M. w ciągu roku 24 punktów karnych, zobowiązany był zgodnie z przepisem art. 138 ust. 1 ustawy wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Organ odwoławczy zgodził się także ze stanowiskiem organu I instancji, że decyzja wydana na podstawie art. 138 ust 1 ustawy ma charakter związany, a co za tym idzie właściwy Starosta ma obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy po powzięciu informacji o przekroczeniu 24 punktów karnych. Starosta z uwagi na fakt, że ewidencja prowadzona jest przez inny organ nie ma zatem uprawnienia, do oceny prawidłowości dokonanych naliczeń punktów karnych. Organ wyjaśnił, że regulacja zawarta w § 8 pkt 6 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, nie dopuszcza możliwości zmniejszenia liczby punktów, w wyniku odbycia szkolenia, otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed rozpoczęciem szkolenia dopuściła się naruszeń, za które liczba punktów przekroczyła 24. Tak było w przypadku D. M., który dopuścił się naruszeń w okresie od [...] do [...] a szkolenie odbył w dniu [...]. Odnosząc się do zarzutu nie ustosunkowania się do wniosku dowodowego skarżącego z dnia 27 grudnia 2010 r. organ odwoławczy wskazał, że zaświadczenie nr [...] z [...] zostało dołączone do akt sprawy, ale nie mogło być brane pod uwagę. Zaznaczył, że poczynił stosowne ustalenia, występując z zapytaniem do KWP w R. w dniu [...] o sprawdzenie w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego dokonania wpisu tymczasowego i ostatecznego dotyczącego wykroczenia drogowego popełnionego w dniu [...]. Podkreślił, że instytucja przesłuchania strony postępowania, uregulowana w art. 86 kpa ma zaś zastosowanie jedynie w przypadku, gdy po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały nie wyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo w trybie art. 10 § 2 Kpa odstąpił od stosowania art. 10 § 1 Kpa poprzez uniemożliwienie się stronie wypowiedzenia w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem rozstrzygnięcia. Wskazał, iż organ I instancji postąpił tak, gdyż załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego. Dodał, że odstąpienie to zostało w przepisowy sposób utrwalony w aktach sprawy. Uznał, iż słusznie nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Z uwagi na nieprzepisowy sposób prowadzenia przez skarżącego pojazdów, stwarzający potencjalne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego eliminacja go z ruchu drogowego, do czasu spełnienia prawnych wymagań, leży w interesie społecznym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył D.M. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie : - art. 6,7,8 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegającą na przeprowadzeniu przedmiotowego postępowania administracyjnego, bez należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, gdzie to organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Skarżący podniósł, iż zarówno Policja jak i Starosta Powiatowy w W. nie mieli podstaw do skierowania go na egzamin kontrolny z uwagi na fakt, iż na dzień wydania decyzji w sprawie, liczba punków karnych na jego koncie wynosiła 23. Skarżący dodał, iż organy administracji I i II stopnia wydały decyzję wykorzystując nieznajomość prawa przez skarżącego, jednocześnie nie informując go i nie wskazując w jaki sposób może skutecznie wnieść sprzeciw, co do sposobu zaewidencjonowania punktów karnych na jej koncie. Wskazał, iż organy samorządowe wydając decyzję opierały się wyłącznie na zasadzie "związalności", zgodnie z nadesłanym wnioskiem Komendanta Policji w R. Bezkrytyczne podejście do ww. dokumentu, brak relacji na wnioski dowodowe strony spowodowały, w ocenie skarżącego naruszenie jego praw. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje : Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tej sytuacji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podniosła strona. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji są zgodne z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...], którą zatrzymano skarżącemu prawo jazdy kategorii A,B,C,BE,CE,T wydane w dniu [...] przez Starostę W. do czasu złożenia egzaminu z wynikiem pozytywnym. Decyzji nadano na podstawie art. 108 § 1 kpa. rygor natychmiastowej wykonalności. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108/05 poz. 908 ze zm.) zwanej dalej ustawą oraz wydanego na jej podstawie (art. 130 ust. 4) Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236/02 poz. 1998 ze zm.)., zwanego dalej Rozporządzeniem. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 138 ust. 1 ustawy-Prawo o ruchu drogowym decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d i g, wydaje starosta. Oznacza to, że ustawodawca na starostę nałożył obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Zatrzymanie prawa jazdy następuje albo z powodu upływu terminu jego ważności (art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d), jak również z uwagi na fakt przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g), co miało miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja (stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia, komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych). W konsekwencji do kompetencji Policji, nie zaś starosty jako organu administracji publicznej, należy przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie. Także Policja usuwa punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym (§ 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia). Podkreślić należy, że czynności te nie mogą być dokonane przez starostę, nie jest on także uprawniony do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów. W konsekwencji nie jest on władny dokonać samodzielnego odliczenia punktów z racji odbycia przez skarżącego szkolenia, dopóki bowiem takiego usunięcia nie dokona Policja, jako organ prowadzący ewidencję, dopóty starosta jest związany wskazaną przez Policję liczbą punktów przypisaną danej osobie zgodnie z ewidencją z racji naruszeń, których się dopuściła. Podkreślić należy, iż Starosta w wymienionych sytuacjach nie korzysta z uznaniowości przy podejmowaniu decyzji, bowiem przepisy stanowiące podstawę jego działania zawierają normy nakazujące dla tego organu. Przekroczenie punktów skutkuje zatem nakazem zatrzymania prawo jazdy, zaś starosta obciążony jest nakazem wydania decyzji o zatrzymaniu. Przy tym, w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy - Prawo o ruchu drogowym mowa jest o przekroczeniu przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, czyli o punktach przypisanych kierowcy, a nie o punktach wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (zob. np. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 1208/10, Lex nr 751976; wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2010 r" sygn. akt I OSK 1152/09, Lex nr 794166). Dodać należy, że Starosta orzekając w sprawie zatrzymania prawa jazdy związany jest domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym, tj. sformalizowanej informacji Komendanta Wojewódzkiego Policji, co do uzyskania przez kierującego pojazdem liczby punktów karnych uzasadniających wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy (zob. wyrok NSA z dnia 14 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 389/07, Lex nr 456707). Taką informację wraz z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiej Policji w R. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami przez skarżącego otrzymał Starosta W. Z otrzymanej informacji wynikało, że skarżący w okresie od 4.11.2009 r. do 17.09.2010 r., a więc w czasie krótszym niż rok uzyskał 29 punktów karnych. Starosta wydając zatem decyzję o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy związany był wskazaną przez WKP w R. liczbą punktów karnych przypisaną skarżącemu zgodnie z prowadzoną ewidencją. Słusznie zatem organ odwoławczy stwierdził, iż Starosta W. nie był uprawniony do samodzielnego odliczenia punktów karnych z racji odbycia przez skarżącego szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy. Dopóki bowiem takiego usunięcia nie dokona Policja, jako organ prowadzący ewidencję, dopóty starosta związany jest wskazaną przez Policję liczbą punktów przypisaną skarżącemu zgodnie z ewidencją naruszeń, których się dopuścił. Ponadto wskazać należy, iż stosownie do treści § 8 pkt 6 Rozporządzenia odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24, a sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie. Ostatnie wykroczenie skarżącego miało miejsce w dniu 17.09.2010 r., a szkolenie odbyło się w dniu 20.09.2010 r. Z zestawienia powyższych dat wynika zatem, że w dniu w którym odbyło się szkolenie skarżący dopuścił się naruszeń, za które suma ostatecznych i wpisanych tymczasowo punktów przekroczyła dopuszczalną liczbę 24. Słusznie zatem organy uznały, iż brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o zmniejszenie o 6 liczby posiadanych punktów karnych, ze względu na odbyte szkolenie. Prawidłowo także organ odwoławczy wskazał, iż nie zachodzi niezgodność pomiędzy § 8 pkt 6 ww. Rozporządzenia z art. 130 ust. 3 ustawy z którego wynika, iż kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1 może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wyjaśnić należy, że art. 130 ustawy jest ogólnym przepisem stanowiącym o ewidencji kierowców naruszających przepisy drogowe oraz dotyczącym spraw z zakresu punktacji za przekroczenie takich przepisów. Ustęp 4 tego artykułu zawiera natomiast jednoznaczną delegację ustawową pozwalającą m.in. określić w rozporządzeniu liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia. Zapis ten upoważnia zatem w wystarczającym stopniu ministra do stworzenia regulacji zawartej w ust. 6 rozporządzenia niedopuszczającym możliwości zmniejszenia liczby punktów, w wyniku odbycia szkolenia, otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed rozpoczęciem szkolenia dopuściła się naruszeń, za które liczba punktów przekroczyła 24 (tak jak w przypadku skarżącego). Wskazać należy, że celem nadrzędnym działań wszystkich organów funkcjonujących w sferze ruchu drogowego jest poprawienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, czemu służy również instytucja zmniejszania liczby punktów za naruszanie przepisów ruchu drogowego w drodze udziału w szkoleniu. Aby przedstawione cele zmniejszania liczby punktów za udział w takim szkoleniu mogły zostać spełnione, koniecznym jest aby kierowcy naruszający przepisy ruchu drogowego świadomie i odpowiedzialnie kontrolowali swoją sytuację i podejmowali zawczasu dopuszczone przez prawo działania prowadzące do poprawy bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Udział w szkoleniu nie może być natomiast tylko sposobem na uniknięcie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji następującego po przekroczeniu 24 punktów czy zatrzymania prawa jazdy. Z tego względu, nie możliwa jest do zaakceptowania wykładni przepisów Prawa o ruchu drogowym, dopuszczająca stosowanie art. 130 ust. 3 tej ustawy bez względu na liczbę otrzymanych przez kierowcę punktów (patrz np. wyroki NSA o sygn. OSK 1152/09 z 17 czerwca 2010 r. i o sygn. OSK 723/10 z 22 marca 2011 r., wyroki WSA w Kielcach o sygn. II SA/Ke 190/11 i II SA/Ke 155/11 z dnia 6 kwietnia 2011 r., WSA w Poznaniu o sygn. IV SA/Po 148/1 lz 20 kwietnia 2011 r.). Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów dotyczących naruszenia przez organ art. 6, art.7, art. 8 i 9 kpa. stwierdzić należy, iż są one bezpodstawne. Organ dokonał bowiem stosownych ustaleń i wyjaśnień w sprawie. Skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania, uwzględniono także jego wnioski dowodowe w postaci dołączonego zaświadczenia o odbyciu szkolenia nr [...] z dnia [...]. Na wniosek skarżącego organ sprawdził także w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego dokonane wpisy tymczasowe i ostateczne, a w szczególności wpis dotyczący wykroczenia drogowego popełnionego w dniu [...]. W tym celu organ i instancji wystąpił w dniu [...] do KWP w R. z zapytaniem dotyczącym ilości posiadanych przez skarżącego punków karnych. Wobec ustalenia, że Sąd Rejonowy w Z. prawomocnym wyrokiem uznał skarżącego winnym zarzucanego mu czynu KWP w R. nie znalazł podstaw do anulowania wniosku o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do prowadzenia pojazdów. W ocenie Sądu, organy administracji architektoniczno-budowlanej dopełniły zatem wymogów dotyczących prowadzenia postępowania, a wynikających z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Prawidłowo także uznały, że załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego i z tego względu, nadały decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie bowiem z art. 108 § 1 kpa. rygor natychmiastowej wykonalności, decyzji może być nadany, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Ze względu na nieprzepisowy sposób prowadzenia pojazdu przez skarżącego, a tym samym stwarzanie potencjalnego zagrożenia dla innych uczestników ruchu drogowego, eliminacja skarżącego z ruchu drogowego do czasu spełnienia prawnych wymagań leży w szeroko rozumianym interesie społecznym. Odnosząc się do zarzutu odstąpienia przez organ I instancji w trybie art. 10 § 2 kpa. od możliwości wypowiedzenia się przez skarżącego w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem rozstrzygnięcia podkreślić należy, iż ze względu na bezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego słusznie organ uznał, iż załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki. Dodatkowo wskazać należy, że wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest czynnością materialno-techniczną podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej. Strona zainteresowania wykreśleniem punktów z ewidencji może zatem zwrócić się do organu prowadzącego tę ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie, w zależności od tego, czy i jakie organ ten zajmie stanowisko, skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 lub pkt 8 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2006r. I OSK 1087/05). Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, kwestia ta nie może natomiast być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym, w którym ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, jest przesłanką rozstrzygnięcia (np. w sprawie skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, o jakim mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym), ani też w postępowaniu sądowym prowadzonym ze skargi na decyzje wydane w takich sprawach. Zasadne ustalenia organów powodują zatem, że rozpoznana skarga nie podważyła ani legalności ani słuszności wydanego orzeczenia. Z powyższych względów, skoro zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji nie można zarzucić naruszenia obowiązujących przepisów, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).