VII SA/Wa 1728/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Ścieszka, Sędziowie: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska (spr.), , Protokolant: referent Radosław Fijałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Ministra Finansów z dnia 15 maja 2025 r. znak: PR9.8011.8.2025.8.HXRK w przedmiocie rozłożenia na raty opłaty legalizacyjnej oddala skargę Minister Finansów zaskarżoną decyzją z 15 maja 2025 r., znak : PR9.8011.8.2025.8.HXRK, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "kpa" oraz art. 67a § 1 pkt 1 w związku z art. 67b § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111), dalej: "O.p." w związku z art. 49 ust. 2a i art. 49c ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r. poz. 418), dalej: "P.b" po rozpatrzeniu odwołania M. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Hotel M., od decyzji Wojewody Wielkopolskiego z 20 grudnia 2024 r., znak: OA-XIII.3150.594.2024.13 odmawiającej rozłożenia na raty opłaty legalizacyjnej w kwocie 375.000,00 zł, ustalonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu P., dalej : "PINB" z 12 lutego 2019 r., znak: PINB/WOW/430/51/2017/6270 za samowolną rozbudowę budynku hotelowo-mieszkalnego z usługami gastronomicznymi o budynek gospodarczo-rekreacyjny (kategoria XIV) położony na działkach nr ewidencyjne [...], [...] i [...] przy ul. G. [...] w B., gm. T., utrzymał w mocy decyzji Wojewody Wielkopolskiego. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco : PINB po przeprowadzeniu kontroli 30 maja 2017 r. ustalił, że M. P., dalej: "Strona", "Odwołujący", "Skarżący", inwestor i właściciel nieruchomości przy ul. G. [...] w B., dokonał rozbudowy budynku hotelowo-mieszkalnego z usługami gastronomicznymi o dodatkowy budynek gospodarczo-rekreacyjny, którego nie przewidywała decyzja z 9 maja 2017 r. zatwierdzająca projekt budowlany zamienny. W związku z powyższym PINB postanowieniem z 12 lutego 2019 r. ustalił dla M. P. opłatę legalizacyjną w kwocie 350.000,00 zł za samowolną rozbudowę budynku hotelowo-mieszkalnego z usługami gastronomicznymi o budynek gospodarczo- rekreacyjny (kategoria XIV) położony na działkach nr ewidencyjne [...], [...] i [...] przy ul. G. [...] w B., gm. T. Na ww. postanowienie M. P. złożył zażalenie. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dalej jako "WINB" postanowieniem z 12 listopada 2019 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej. Na rozstrzygnięcie Organu II instancji została złożona skarga przez Inwestora do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wyrokiem z 9 stycznia 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 20/20 ww. Sąd oddalił skargę. Wyrok nie został zaskarżony. Dnia 10 sierpnia 2020 r. do Wojewody Wielkopolskiego, dalej "Wojewoda" został złożony pierwszy wniosek o udzielenie ulgi w spłacie ustalonej opłaty legalizacyjnej w kwocie 375.000,00 zł. Decyzją z 29 stycznia 2021 r. Wojewoda odmówił umorzenia ww. opłaty legalizacyjnej wobec niespełnienia wymaganych przesłanek z ordynacji podatkowej. Organ I instancji wskazał, że sytuacja finansowa, majątkowa oraz życiowa M. P. jest na znacznie wyższym poziomie niż przeciętnej rodziny w Polsce, a w sytuacji Wnioskodawcy nie stwierdzono nadzwyczajnych zdarzeń losowych (powódź, pożar, utrata majątku). Minister Finansów, dalej: "Minister" decyzją z 29 marca 2021 r. utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. Organ II instancji ustalił, iż M. P. ma możliwość spłaty nałożonej opłaty legalizacyjnej. Wnioskodawca dysponuje majątkiem ruchomym i nieruchomym o szacowanej wartości ok. 4.204.500,00 zł, tj. wielokrotnie przewyższającym kwotę powstałej opłaty legalizacyjnej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M. P. Wyrokiem z 1 października 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1062/21 WSA w Warszawie oddalił skargę M. P. na ww. decyzję Ministra Finansów. W dniu 21 sierpnia 2024 r. M. P. złożył do Wojewody Wielkopolskiego drugi wniosek o udzielenie ulgi w spłacie opłaty legalizacyjnej w kwocie 375.000,00 zł, tym razem poprzez rozłożenie jej na raty. Decyzją z 20 grudnia 2024 r. Wojewoda Wielkopolski po wyważeniu interesu podatnika i interesu publicznego odmówił M. P. rozłożenia na raty opłaty legalizacyjnej. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. P. Organ odwoławczy pismem z 21 lutego 2025 r. wezwał Stronę do złożenia wyjaśnień i dodatkowych dokumentów, dotyczących aktualnej sytuacji życiowej (osobistej, rodzinnej, zdrowotnej, finansowej i majątkowej) oraz wezwał do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Minister Finansów skierował w tym przedmiocie 16 pytań do Odwołującego. Strona nie odpowiedziała na wezwanie Organu w wyznaczonym terminie. Pismem z 17 marca 2025 r. Minister Finansów przedłużył Odwołującemu termin do złożenia wyjaśnień i przekazania dokumentacji w sprawie. Pomimo przedłużenia terminu, Strona nie odpowiedziała na wezwania Organu Odwoławczego i nie przekazała materiału dowodowego niezbędnego do rozpatrzenia sprawy. Organ zwrócił się także do Naczelnika Urzędu Skarbowego P. o informacje dotyczące podatnika M. P. prowadzącego działalność pod firmą Hotel M. W dniu 28 marca 2025 r. właściwy miejscowo Urząd Skarbowy dostarczył informacje egzekucyjne i podatkowe dotyczące Strony. Rozpoznając sprawę Minister Finansów przychylił się do oceny sytuacji Odwołującego wyrażonej w decyzji Wojewody Wielkopolskiego. Wskazał, że Odwołujący nie udowodnił, aby w jego sytuacji życiowej wystąpiły nadzwyczajne okoliczności przemawiające za udzieleniem mu ulgi w spłacie zobowiązania, a jego sytuacja materialna nie wskazuje na potrzebę udzielenia pomocy z budżetu Skarbu Państwa. Dodatkowo przyczyny powstania należności obciążają Stronę, która nie ma przymusu uiszczania przedmiotowej opłaty legalizacyjnej. Minister Finansów wskazał, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji jest art. 67a § 1 pkt 1 w związku z art. 67b § 1 O.p. w związku z art. 49 c P.b. oraz art. 104 kpa. Stosownie do treści art. 67a § 1 pkt 1 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może zgodnie z wnioskiem Strony odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty. Zgodnie z treścią art. 67b § 1 pkt 2 O.p., organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a tej ustawy, które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Minister wskazał, że wydanie decyzji w przedmiocie ulgi w spłacie opłaty legalizacyjnej poprzedzone musi być w każdym przypadku obowiązkiem ustalenia istnienia ustawowych przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Ocena, czy zachodzą takie przesłanki jest dokonywana po zbadaniu sytuacji osobistej, rodzinnej, majątkowej, finansowej i zdrowotnej podmiotu, który występuje o zastosowanie wobec niego ulgi. Dodał, że decyzja indywidualna ma charakter uznaniowy, a więc pozostaje w zakresie dyskrecjonalnej władzy organu administracji publicznej (organ może udzielić ulgi, ale nie ma obowiązku jej udzielenia). Minister wyjaśnił, że za "ważny interes podatnika" uznaje się sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest wstanie uregulować zaległości podatkowych, np. z powodu utraty możliwości zarobkowania lub utraty majątku, ale także normalną sytuację ekonomiczną podatnika, z uwzględnieniem wysokości osiąganych dochodów, wydatków, możliwości spłaty innych zobowiązań finansowych. Z kolei przy wykładni pojęcia "interes publiczny" należy uwzględnić respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego. W tak pojmowanym interesie publicznym należy uznać sytuację, w której np. w przypadku spłaty zaległości podatkowych (w tym przypadku ustalonej opłaty legalizacyjnej), zaszłaby konieczność korzystania przez podatnika z pomocy społecznej. Odnosząc się do sytuacji rodzinnej i osobistej Strony, Minister wziął pod uwagę między innymi treść odwołania Strony: "w marcu 2023 roku, M. P. rozstał się z partnerką i dowiedział się, że nie jest on biologicznym ojcem jej dziecka". Organ ustalił, że M. P. (59 Iat) zamieszkuje sam i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe pod adresem ul. G. [...], [...] B. Odwołujący nie ma innych członków rodziny na utrzymaniu i nie wskazuje na spełnienie znamion rodziny w trudnej sytuacji społecznej (ubóstwo, bezdomność, bezrobocie, problemy rodziny wielodzietnej, podeszły wiek). Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że M. P. nie korzysta z pomocy właściwego miejscowo Ośrodka Pomocy Społecznej. Organ ocenił także sytuację zawodową Strony i wskazał, że M. P. jest w wieku produkcyjnym, jest aktywny zawodowo i wykazuje możliwości rozwojowe i zarobkowe. Zgodnie z danymi dostępnymi w CEIDG M. P. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą Hotel M. (NIP: [...]), (REGON: [...]) od 10 sierpnia 1998 r. Główny przedmiot działalności przedsiębiorstwa dotyczy hoteli i podobnych obiektów zakwaterowania, ale świadczone są zróżnicowane usługi, w tym sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek. Odnosząc się do aktualnej sytuacji finansowej Strony w zakresie dochodów, Minister wyjaśnił, że zarówno Organowi I instancji, jak również Organowi odwoławczemu nie udało się uzyskać od Wnioskodawcy bezpośrednich wyjaśnień w tym zakresie. Natomiast Naczelnik Urzędu Skarbowego P. dostarczył jedynie częściowe dane z zeznań rocznych PIT-36L i PIT-37 za lata 2021-2023 M. P. Minister stwierdził, że analiza sytuacji finansowej Odwołującego w zakresie wydatków nie była możliwa z uwagi na brak wyjaśnień w tym zakresie. W związku z niepełnymi danymi Minister nie mógł dokonać przeliczenia dochodów i wydatków Strony. Organ odwoławczy ustalił natomiast sytuację majątkową M. P. w zakresie nieruchomości podając, że posiada 7 różnych nieruchomości w różnych miejscowościach. Ponadto, posiada ruchomości w postaci przyczepy ciężarowej marki K. - rok prod. 1997- nr rej. [...] oraz 6 zabytkowych luksusowych samochodów osobowych. Majątek Odwołującego został oszacowany przez Organ I instancji na ok. 4.204.500,00 zł. Dodatkowo, zgodnie z informacjami przekazanymi przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P. w okresie 2022 - 2025 r. odnotowano następujące czynności cywilnoprawne z udziałem M. P.: - 2 czerwca 2022 r. zakup 2 lokali niemieszkalnych położonych w L., Al. J. [...] o pow. 24,6 m 2 oraz Al. J. [...] o pow. 28,65 m 2, - 3 stycznia 2023 r. zakup pojazdu marki L. 2900 cm 3, rok prod.1979, - 2 stycznia 2025 r. zakup samochodu osobowego marki N., rok prod. 2020. Minister zaznaczył, że Strona nie przedstawiła wyciągów z rachunku bankowego, zatem Organ nie mógł dokonać analizy w tej materii. W zakresie zobowiązań finansowych Strona również nie złożyła wyjaśnień. Organ ustalił natomiast na podstawie informacji przekazanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P., że Odwołujący posiadał zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług w 2022 i 2023 r. w kwotach 604,00 zł, 674,00 zł, 1409,00 zł i 900,00 zł, które zostały uregulowane po terminie płatności. Wobec Podatnika było prowadzone w 2023 r. postępowanie egzekucyjne na rzecz Wierzyciela Burmistrza Miasta L. za nieuiszczony podatek od nieruchomości, w kwocie należności głównej 2.342,00 zł, które zostało zakończone spłatą zobowiązania. Minister ustalił, według danych znajdujących się na stronie Urzędu Konkurencji i Konsumentów (www. uokik.gov.pl) w aplikacji SUDOP (System Udostępniania Danych o Pomocy), że M. P. otrzymał pomoc de minimis w łącznej kwocie 7.818,00 euro, zaś w okresie ostatnich 3 lat w wysokości 87,26 euro, zatem nie przekracza limitu pomocy de minimis wynoszącego 300.000,00 euro. Odwołujący nie wypełnił przekazanego wniosku o udzielenie pomocy de minimis. Minister zaznaczył, że Strona oświadczyła w odwołaniu, iż: "M. P. jest osobą niepełnosprawną, która wskutek zdarzenia losowego sprzed lat utraciła wzrok". Dla Organu nie jest jednak jasna sytuacja zdrowotna Odwołującego, który pomimo wezwania nie wyjaśnił i nie udokumentował swoich problemów związanych ze wzrokiem. Do akt sprawy zostało załączona jedynie kopia wypisu z treści orzeczenia lekarskiego orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 15 marca 2001 r. stwierdzająca całkowitą niezdolność do pracy spowodowaną stanem narządu wzroku. Organ podkreślił, że nie uzyskał informacji o aktualnym stanie zdrowia M. P. W ocenie Organu odwoławczego, ustalona ogólna sytuacja M. P. nie wskazuje, aby zaistniały nadzwyczajne względy, nagłe zdarzenia losowe, sytuacje spowodowane działaniem czynników zewnętrznych, na które zobowiązany nie miał wpływu, a które doprowadziły do braku możliwości wywiązania się z zobowiązania. Zgromadzony materiał dowodowy nie wykazał wystąpienia w życiu Odwołującego nagłej i niezależnej od niego sytuacji, która wpływa na brak możliwości spłaty zobowiązania. Organ dodał, że M .P. nie udowodnił powyższego. Minister Finansów zaznaczył, że M. P. nie wykazał woli przedstawienia swojej sytuacji życiowej w wyczerpującym zakresie i wykazywał bierną postawę przez cały okres trwania postępowania administracyjnego. Strona nie odpowiedziała na wezwania organu, uniemożliwiając tym samym wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności dotyczących jej sytuacji życiowej. Ustalenie sytuacji podmiotu możliwe było zatem jedynie na podstawie danych przekazanych przez Organ I instancji, inne Organy administracji publicznej oraz dostępne publicznie. Minister Finansów stwierdził, że na bazie zgromadzonego materiału dowodowego nie dopatrzył się wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności w sytuacji osobistej, rodzinnej i zdrowotnej M. P. Odwołujący jest aktywny zawodowo, od 27 lat prowadzi działalność gospodarczą, ma możliwości rozwojowe i zarobkowe. Zgłaszane przez Stronę problemy prowadzonej działalności uznać zaś należy za jeden z elementów szeroko rozumianego ryzyka gospodarczego. Ponadto, Organ I i II instancji ustalił, iż M. P. w 2019 r. nabył nieruchomość w L., a w 2022 r. sprzedał nieruchomość w P., w 2022 r. Odwołujący nabył dwa lokale w L. oraz od 2020 r. nabył łącznie 4 luksusowe i zabytkowe samochody osobowe. Ww. czynności majątkowe miały miejsce już po ustaleniu opłaty legalizacyjnej postanowieniem PINB z 12 lutego 2019 r., co wskazuje, że Wnioskodawca dysponował środkami finansowymi niezbędnymi do jej uregulowania, przeznaczał je jednak na inne cele. Minister wskazał, że przedmiotowa opłata legalizacyjna została ustalona ponad 6 lat temu, co stanowi wystarczający okres dla zgromadzenia niezbędnych środków do jej choć częściowego uregulowania. Zdaniem Organu, nie powinno być przyzwolenia na postawę dyskryminującą zobowiązania wobec sektora finansów publicznych. Minister zaznaczył, że częściowe umorzenie, odroczenie, lub rozłożenie na raty należności powinno wynikać z możliwości płatniczych zobowiązanego, tj. z konkretnych danych finansowych, ujętych w wyliczeniu bezpośrednio wskazującym na potrzebę udzielenia ulgi w danej kwocie lub formie. Z przedstawionej natomiast przez Stronę sytuacji finansowej nie wynika dlaczego opłata legalizacyjna powinna być rozłożona na raty oraz jakie są podstawy, wynikające z sytuacji finansowej podmiotu, do określenia terminów jej spłaty czy wysokości kwot rat. W przypadku dotyczącym rozłożenia na raty należności szczególnie istotne jest posiadanie zdolności zapłaty rat przez cały okres objęty kredytowaniem. Na podstawie zebranych informacji, Organ nie może stwierdzić jednoznacznie, że sytuacja finansowa M. P. gwarantuje spłatę opłaty w ratach. Organ zaś nie może udzielić ulgi pozornej, tj. niemożliwej do realizacji. W tej sytuacji udzielenie ulgi naruszałoby zasadę równości wobec prawa w stosunku do podmiotów, które terminowo regulują zobowiązania publicznoprawne. Minister Finansów, na podstawie całokształtu materiału dowodowego stwierdził, że w niniejszej sprawie nie została spełniona także przesłanka ważnego interesu podatnika uzasadniająca udzielenie ulgi w spłacie należności. Odnosząc się do oceny zaistnienia przesłanki interesu publicznego organ wskazał, że wiąże się to z koniecznością ważenia relacji w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków, innych należności publicznoprawnych w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi w spłacie zobowiązania. Organ w danym przypadku powinien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi). Minister Finansów dokonał ważenia ww. wartości i wziął pod uwagę okoliczności powstania przedmiotowej należności, która jest następstwem działań M. P., tj. rozbudowy budynku hotelowo-mieszkalnego z usługami gastronomicznymi o budynek gospodarczo-rekreacyjny przy ul. G. w B. bez wymaganego zgłoszenia i uzyskania pozwolenia, co w konsekwencji spowodowało naruszenie ustawy Prawo budowlane. Organ wskazał, że przepisy dają możliwość zalegalizowania samowoli budowlanej poprzez uiszczenie opłaty legalizacyjnej bądź przewidują sankcję rozbiórki obiektu budowlanego w takim zakresie, w jakim wybudowano go z naruszeniem prawa. Samo uiszczenie opłaty legalizacyjnej ma charakter dobrowolny. Wnioskodawca ma zatem możliwość wyboru działania, a uiszczanie opłaty legalizacyjnej w kwocie 375.000,00 zł nie jest przymusowe. Organ dodał, że poprosił M. P. o stanowisko w sprawie możliwości ewentualnej rozbiórki przedmiotowego obiektu, jednak nie uzyskał odpowiedzi. Minister zauważył, że samowola budowlana powstała w związku z prowadzoną przez Stronę działalnością gospodarczą. M. P. jest przedsiębiorcą i działała na rynku jako profesjonalny podmiot, a jako taki jest zobowiązany do zachowania wzorców należytej staranności oraz do wykazania się odpowiednią wiedzą, rzetelnością i znajomością przepisów, szczególnie w zakresie prowadzonej działalności. Odwołujący powinien zatem przewidzieć obowiązek uzyskania właściwych pozwoleń na przebudowę prowadzonego hotelu i restauracji. Minister zaznaczył, że orzekając w zakresie udzielenia ulgi w spłacie tej należności może jedynie wziąć pod uwagę okoliczności sprawy legalizacyjnej, jednak nie ma kompetencji do podważania źródłowego rozstrzygnięcia i ustalonego nim stanu sprawy. Dodał, że w interesie publicznym leży, by wszyscy zobowiązani wywiązywali się z zapłaty należności stanowiących dochód budżetu państwa. Reasumując, Minister Finansów nie uwzględnił wniosku Strony o zastosowanie ulgi w postaci rozłożenia należności na raty, z uwagi na brak zaistnienia co najmniej jednej przesłanki ustawowej i tym samym brak podstawy prawnej do działania organu w ramach uznania administracyjnego i rozważenia udzielenia ulgi w spłacie w związku z przepisami dotyczącymi udzielenia przedsiębiorcy pomocy de minimis. Skargę na decyzję Ministra Finansów z 15 maja 2025 r., znak : PR9.8011.8.2025.8.HXRK wniósł M. P. Zaskarżonej decyzji zarzucił : 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 67a § 1 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie występuje ważny interes strony, uzasadniający rozłożenie na raty opłaty legalizacyjnej, podczas gdy Wnioskodawca będący osobą niepełnosprawną, żyjącą samotnie nie jest w stanie jednorazowo uiścić opłaty legalizacyjnej w kwocie 375.000,00 zł; 2. naruszenie przepisów postępowania, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, polegające na dokonaniu przez organ nienależytej oceny stanu faktycznego sprawy i objawiające się w przyjęciu, że posiadany przez skarżącego majątek i dochody pozwalają na uiszczenie w całości opłaty legalizacyjnej w wysokości 375.000,00 zł. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie swoich zarzutów. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 t.j.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie decyzja Ministra Finansów z 15 maja 2025 r., znak : PR9.8011.8.2025.8.HXRK, którą organ utrzymał w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z 20 grudnia 2024 r., znak: OA-XIII.3150.594.2024.13 odmawiającą rozłożenia na raty opłaty legalizacyjnej w kwocie 375.000,00 zł, ustalonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu P. z 12 lutego 2019 r. znak: [...] za samowolną rozbudowę budynku hotelowo-mieszkalnego z usługami gastronomicznymi o budynek gospodarczo-rekreacyjny (kategoria XIV) położony na działkach nr ewidencyjne [...], [...] i [...] przy ul. G. [...] w B., gm. T. Dokonując oceny prawidłowości decyzji wydanej przez Ministra Finansów wskazać należy, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 67a § 1 pkt 1 O.p. Na podstawie tego przepisu organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może zgodnie z wnioskiem Strony odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty. W niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie art. 67b § 1 pkt 2 O.p. stanowiący, iż Organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a tej ustawy, które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Podkreślić należy, że udzielanie wszelkich ulg stanowi wyjątek od zasady ponoszenia opłat w pierwotnie ustalonej kwocie i terminie. Ta forma wsparcia inwestora jest incydentalnym wyrazem pomocy państwa w ponoszeniu ciężarów i świadczeń publicznych. Wydanie decyzji w przedmiocie ulgi w spłacie opłaty legalizacyjnej poprzedzone musi być w każdym przypadku obowiązkiem ustalenia istnienia ustawowych przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Każdorazowo zatem w sprawach rozstrzyganych decyzją administracyjną organ zobowiązany jest do indywidualnego rozpatrzenia i ustalenia, czym jest ważny interes podatnika oraz interes publiczny. Zaznaczyć należy, że decyzja w przedmiocie ulgi ma charakter uznaniowy, tzn. pozostawia organowi stosującemu prawo pewien zakres luzu decyzyjnego, co nie oznacza, że organ wydając rozstrzygnięcie może zachowywać się w sposób dowolny. Organ jest zatem zobligowany w ramach postępowania wyjaśniającego do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a co za tym idzie do rozważenia istnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego w kontekście wniosku Strony. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub interes publiczny oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Kontroli Sądu nie podlega zatem uznanie samo w sobie, ale sposób, w jaki nastąpiło zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, uzasadnienie stanowiska organu, a także to czy swobodne uznanie organu podatkowego nie przekształciło się w uznanie dowolne (por. m.in. wyrok NSA z 8 maja 2002 r., sygn. akt SA/Sz 2548/00, LEX nr 78302) oraz wyrok NSA z 28 listopada 2001 r., sygn. akt SA/Sz 1292/00, LEX nr 78300). Po uwzględnieniu całokształtu materiału dowodowego i po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych organ powinien zatem jednoznacznie stwierdzić, czy zachodzą przesłanki wskazane w art. 67a § 1 pkt 1 O.p. Jeżeli pomimo istnienia przesłanek z art. 67a § 1 pkt 1 tej ustawy, podejmuje się decyzję polegającą na odmowie rozłożenia na raty opłaty legalizacyjnej powinny zostać szczegółowo określone motywy takiego rozstrzygnięcia (art. 210 § 4 O.p.). Podkreślić należy, że dla ustalenia istnienia przesłanek z art. 67a § 1 O.p. konieczne jest skonkretyzowanie użytych w tym przepisie pojęć "ważny interes podatnika" i "interes publiczny". Za "ważny interes podatnika" uznaje się sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest wstanie uregulować zaległości podatkowych, np. z powodu utraty możliwości zarobkowania lub utraty majątku, ale także normalną sytuację ekonomiczną podatnika, z uwzględnieniem wysokości osiąganych dochodów, wydatków, możliwości spłaty innych zobowiązań finansowych (wyrok NSA z dnia 10 marca 2009 r, sygn. akt I FSK 31/08). Właściwy organ, prowadząc postępowanie administracyjne na podstawie art. 67a § 1 ordynacji podatkowej, ustala więc, czy z przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów wynika jego ważny interes, tj. czy zaszły nadzwyczajne zdarzenia losowe lub wnioskodawca znajduje się w tak trudnej sytuacji ekonomicznej, że uzasadnia ona przyznanie pomocy ze strony państwa. W orzecznictwie przyjmuje się, że aby można było mówić o "ważnym interesie podatnika" na gruncie konkretnego stanu faktycznego, wnioskodawca musiałby wykazać przed organem, że z uwagi na ww. okoliczności, które zachwiały podstawami jego egzystencji, a nie tylko spowodowały pewne trudności, nie jest on w stanie uiścić ustalonej opłaty legalizacyjnej (m.in. wyrok WSA w Lu bl inie z dnia 3 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 517/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 lutego 2019 r" sygn. akt VII SA/Wa 1233/18). Istnienia przesłanki ważnego interesu podatnika nie można zatem rozpatrywać bez wnikliwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a więc wszelkich danych, które obrazują sytuację życiową i finansową osoby wnioskującej o rozłożenie na raty należności publicznoprawnej. Dane te obejmują przede wszystkim informacje dotyczące stanu majątkowego strony (w tym jej bieżących możliwości płatniczych), jej sytuacji rodzinnej, stanu zdrowia, źródła uzyskiwanych dochodów, realnych możliwości podjęcia lub zmiany zatrudnienia, a także skutków, jakie dla jednostki oraz osób pozostających na jej utrzymaniu może spowodować egzekucja zaległości objętej wnioskiem o umorzenie. Zaznaczyć należy, że przesłanka "ważnego interesu podatnika" może być uwarunkowana zarówno sytuacjami zwyczajnymi, jak i zdarzeniami o charakterze nadzwyczajnym wynikającymi z nieprzewidywalnych przypadków losowych, nadzwyczajnych zdarzeń, mających bezpośredni wpływ na sytuację podatnika. Natomiast przy wykładni pojęcia "interes publiczny" należy uwzględnić respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego. W tak pojmowanym interesie publicznym należy uznać sytuację, w której np. w przypadku spłaty zaległości podatkowych (w tym przypadku ustalonej opłaty legalizacyjnej), zaszłaby konieczność korzystania przez podatnika z pomocy społecznej (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 90/09). Ponadto: "Organ podatkowy obowiązany jest nie tylko do ustalania, czy zachodzą przesłanki wymienione w art 67a § 1 (ważny interes podatnika lub interes publiczny), lecz także obowiązany jest do wyważenia interesu społecznego z indywidualnym interesem strony, gdyż zobowiązuje go do tego art. 2 Konstytucji RP w każdym przypadku, w którym w sprawie ma zastosowanie norma prawna uzależniająca załatwienie sprawy od tzw. uznania administracyjnego" (wyrok NSA z dnia 8 października 2002 r., I SA/Wr 1458/01). Przenosząc te rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy podkreślić, że analiza treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, oraz akt administracyjnych wskazuje, iż organy obu instancji rozpoznały sprawę w sposób prawidłowy po dokonaniu wnikliwej i szczegółowej analizy sytuacji osobistej, rodzinnej, majątkowej, finansowej i zdrowotnej Skarżącego. Odnosząc się do sytuacji rodzinnej i osobistej Strony, Organ odwoławczy wziął pod uwagę między innymi treść odwołania Strony: "w marcu 2023 roku, M. P. rozstał się z partnerką i dowiedział się, że nie jest on biologicznym ojcem jej dziecka". Ustalił, że Skarżący ma 59 lat, zamieszkuje sam i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe pod adresem ul. G. [...], [...] B. Skarżący nie ma innych członków rodziny na utrzymaniu i nie wskazuje na spełnienie znamion rodziny w trudnej sytuacji społecznej (ubóstwo, bezdomność, bezrobocie, problemy rodziny wielodzietnej, podeszły wiek). Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Skarżący nie korzysta z pomocy właściwego miejscowo Ośrodka Pomocy Społecznej. Organy oceniły także sytuację zawodową Skarżącego. Ustaliły, że Wnioskodawca jest przedsiębiorcą - prowadzi działalność gospodarczą pod firmą Hotel M. Skarżący jest w wieku produkcyjnym, jest aktywny zawodowo i wykazuje możliwości rozwojowe i zarobkowe. Zgodnie z danymi dostępnymi w CEIDG Skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod firmą Hotel M. (NIP: [...]), (REGON: [...]) od [...] sierpnia 1998 r. Główny przedmiot działalności przedsiębiorstwa dotyczy hoteli i podobnych obiektów zakwaterowania, ale świadczone są zróżnicowane usługi, w tym sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek. Organy dokonały także analizy sytuacji finansowej Skarżącego. Podkreśliły, że zarówno Organowi I jak i II instancji nie udało się uzyskać od Skarżącego bezpośrednich wyjaśnień w zakresie dochodów. Organ pozyskał jednak częściowe dane od Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z zeznań rocznych Skarżącego PIT-36L i PIT-37 za lata 2021-2023. Organ wyjaśnił, że analiza sytuacji finansowej Skarżącego w zakresie wydatków nie była możliwa z uwagi na brak wyjaśnień Skarżącego w tym zakresie. W związku z niepełnymi danymi Minister nie mógł dokonać przeliczenia dochodów i wydatków Strony. Podkreślić należy, że Organ odwoławczy pismem z 21 lutego 2025 r., następnie ponowionym 17 marca 2025 r., wezwał Skarżącego do złożenia wyjaśnień i dokumentów obrazujących jego sytuację życiową oraz o nadesłanie wszelkich innych istotnych okoliczności dla sprawy. Skarżący nie odpowiedział jednak na wezwania, uniemożliwiając tym samym wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności dotyczących jego sytuacji życiowej. Tym samym stwierdzić należy, że Skarżący nie wykazał woli przedstawienia swojej sytuacji życiowej w wyczerpującym zakresie i wykazywał bierną postawę przez cały okres trwania postępowania administracyjnego. Ustalenie sytuacji Skarżącego możliwe było zatem jedynie na podstawie danych przekazanych przez Organ I instancji, inne Organy administracji publicznej oraz dostępne publicznie. Organom udało się ustalić sytuację majątkową Skarżącego w zakresie posiadanych nieruchomości, jak również w zakresie posiadanych ruchomości. Z uzyskanych informacji wynika, że Skarżący posiada 7 różnych nieruchomości w różnych miejscowościach oraz 6 zabytkowych, luksusowych samochodów osobowych oraz przyczepę ciężarową. Wskazać należy, że w skład ww. majątku Wnioskodawcy wchodzą nieruchomości w atrakcyjnej lokalizacji oraz samochody luksusowe i zabytkowe. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreśla się, iż przy ocenie możliwości uregulowania zaległości podatkowej uwzględnić należy również majątek zobowiązanego w kontekście potencjalnej możliwości choćby częściowego zaspokojenia wierzyciela (wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2551/13). A ponadto "posiadanie majątku o znacznej wartości wyklucza możliwość zastosowania wnioskowanej ulgi"(wyrok NSAzdnia 3 lutego 2016 r., II FSK 3530/13). Majątek Skarżącego został oszacowany przez Organ I instancji na ok. 4.204.500,00 zł. Dodatkowo, zgodnie z informacjami przekazanymi przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P. w okresie 2022 - 2025 r. odnotowano następujące czynności cywilnoprawne z udziałem Skarżącego : - 2 czerwca 2022 r. zakup 2 lokali niemieszkalnych położonych w L., Al. J. [...] o pow. 24,6 m 2 oraz Al. J. [...] o pow. 28,65 m 2, - 3 stycznia 2023 r. zakup pojazdu marki L. 2900 cm 3, rok produkcji 1979, - 2 stycznia 2025 r. zakup samochodu osobowego marki N., rok produkcji 2020. Jak słusznie zauważył Minister ww. czynności majątkowe miały miejsce już po ustaleniu opłaty legalizacyjnej postanowieniem PINB z 12 lutego 2019 r., co wskazuje, że Wnioskodawca dysponował środkami finansowymi niezbędnymi do jej uregulowania, przeznaczał je jednak na inne cele. Jednak powiększanie majątku osobistego nie może odbywać się z pominięciem obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnych. Ponadto, przedmiotowa opłata legalizacyjna została ustalona ponad 6 lat temu, co stanowiło wystarczający okres dla zgromadzenia niezbędnych środków do jej choć częściowego uregulowania. Na podstawie informacji przekazanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P., Minister ustalił, że Skarżący posiadał zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług w 2022 i 2023 r. w kwotach 604,00 zł, 674,00 zł, 1409,00 zł i 900,00 zł, które zostały uregulowane po terminie płatności. Wobec Podatnika było prowadzone w 2023 r. postępowanie egzekucyjne na rzecz Wierzyciela Burmistrza Miasta L. za nieuiszczony podatek od nieruchomości, w kwocie należności głównej 2.342,00 zł, które zostało zakończone spłatą zobowiązania. Z powyższego wynika zatem, że Skarżący posiadał środki finansowe na spłatę posiadanych zaległości, gdyż wszystkie posiadane zaległości podatkowe zostały uregulowane. Ponadto, jak ustaliły organy, według danych znajdujących się na stronie Urzędu Konkurencji i Konsumentów (www. uokik.gov.pl) w aplikacji SUDOP (System Udostępniania Danych o Pomocy) Skarżący otrzymał pomoc de minimis w łącznej kwocie 7.818,00 euro, zaś w okresie ostatnich 3 lat w wysokości 87,26 euro, zatem nie przekracza limitu pomocy de minimis wynoszącego 300.000,00 euro. Zaznaczyć jednak należy, że Skarżący nie wypełnił przekazanego wniosku o udzielenie pomocy de minimis. Organy odniosły się także do sytuacji zdrowotnej Skarżącego, słusznie wskazując, że do akt sprawy zostało załączona jedynie kopia wypisu z treści orzeczenia lekarskiego orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 15 marca 2001 r. stwierdzająca całkowitą niezdolność do pracy spowodowaną stanem narządu wzroku. Zaświadczenie to jest sprzed 24 lat, natomiast Organ nie uzyskał żadnych informacji o aktualnym stanie zdrowia Skarżącego. Jak wskazuje orzecznictwo umorzenie zaległości podatkowych jest zastrzeżone dla sytuacji szczególnie trudnych, gdy ze względu np. na podeszły wiek uniemożliwiający podjęcie pracy, nieporadność życiową, wielodzietność czy też czy inne względy społeczne, nie jest realnie możliwe wywiązanie się ze zobowiązania (podobnie w wyroku WSA w Gdańsku z 23 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1185/17). Podkreślić należy, że rozłożenie na raty należności powinno wynikać z możliwości płatniczych zobowiązanego, tj. z konkretnych danych finansowych, ujętych w wyliczeniu bezpośrednio wskazującym na potrzebę udzielenia ulgi w danej kwocie lub formie. Z przedstawionej natomiast przez Stronę sytuacji finansowej nie wynika dlaczego opłata legalizacyjna powinna być rozłożona na raty oraz jakie są podstawy, wynikające z sytuacji finansowej podmiotu, do określenia terminów jej spłaty czy wysokości kwot rat. W przypadku dotyczącym rozłożenia na raty należności publicznoprawnych szczególnie istotne jest posiadanie zdolności zapłaty rat przez cały okres objęty kredytowaniem. Jak słusznie zauważył Minister, na podstawie zebranych informacji nie można stwierdzić jednoznacznie, że sytuacja finansowa M. P. gwarantuje spłatę należności w ratach. Organ zaś nie może udzielić ulgi pozornej, tj. niemożliwej do realizacji. W tej sytuacji udzielenie ulgi naruszałoby zasadę równości wobec prawa w stosunku do podmiotów, które terminowo regulują zobowiązania publicznoprawne. W ocenie Sądu, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, Organ słusznie nie dopatrzył się wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności w sytuacji osobistej, rodzinnej, finansowej, majątkowej i zdrowotnej Skarżącego. Sąd podziela także stanowisko organu, że przesłanka ważnego interesu podatnika nie może być utożsamiana z subiektywnym przekonaniem o potrzebie rozłożenia na raty należności publicznoprawnej. W tym kontekście, przyznanie ulgi w postaci rozłożenia na raty opłaty legalizacyjnej byłoby nadmiernym uprzywilejowaniem Skarżącego w stosunku do rodzin znajdujących się w skrajnie trudnym położeniu. Pojęcie interesu podatnika należy rozumieć możliwe szeroko, lecz jego wystąpienia nie można upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej jakiej doświadcza strona w związku z koniecznością wywiązania się z ciążących na niej zobowiązaniach. Należy podzieli także pogląd Ministra Finansów, że również przesłanka ważnego interesu publicznego, rozumiana jako respektowanie wartości wspólnych i istotnych dla całego społeczeństwa, nie uzasadnia rozłożenia na raty opłaty legalizacyjnej. W interesie publicznym leży, by wszyscy zobowiązani wywiązywali się z zapłaty należności stanowiących dochód państwa. Rezygnacja z należnego zgodnie z prawem świadczenia byłaby zbytnim uprzywilejowaniem Skarżącego w stosunku do innych podmiotów, które bez uszczerbku dla swojej sytuacji materialnej nie byłyby w stanie zapłacić opłaty legalizacyjnej. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie również interes publiczny nie przemawia za objęciem Skarżącego przywilejem rozłożenia na raty ustalonej opłaty legalizacyjnej.  Dodatkowo podkreślić należy, że obowiązek zapłaty opłaty legalizacyjnej nie jest obwarowany przymusem w tym znaczeniu, że brak zapłaty nie spowoduje przymusowego wyegzekwowania tej kwoty z majątku Skarzącego. Zgodnie z art. 49 ust. 3 w zw. z art. 48 ust. P.b. w przypadku nieuregulowania opłaty legalizacyjnej organ nadzoru budowlanego nakaże w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego w takim zakresie, w jakim został wykonany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Odmowa rozłożenia na raty zobowiązania powoduje, że Skarżący posiada wybór, czy spłacić jednorazowo ustalona opłatę legalizacyjną, czy zaniechać zapłaty i dokonać rozbiórki budynku gospodarczo-rekreacyjnego. Reasumując, prawidłowo organy stwierdziły, że nie została spełniona zarówno przesłanka ważnego interesu podatnika, jak i ważnego interesu publicznego. Organy dokonały właściwego wyważenia ww. wartości i wzięły także pod uwagę okoliczność powstania przedmiotowej należności, która jest następstwem działań Skarżącego tj. rozbudowy budynku hotelowo-mieszkalnego z usługami gastronomicznymi o budynek gospodarczo-rekreacyjny przy ul. G. w B. bez wymaganego zgłoszenia i uzyskania pozwolenia, co w konsekwencji spowodowało naruszenie ustawy Prawo budowlane. Zaznaczyć należy, że samowola budowlana powstała w związku z prowadzoną przez Stronę działalnością gospodarczą. M. P. jest przedsiębiorcą i działała na rynku jako profesjonalny podmiot, a więc jako taki jest zobowiązany do zachowania wzorców należytej staranności oraz do wykazania się odpowiednią wiedzą, rzetelnością i znajomością przepisów, szczególnie w zakresie prowadzonej działalności. Skarżący powinien zatem przewidzieć obowiązek uzyskania właściwych pozwoleń na przebudowę prowadzonego hotelu i restauracji. Konstruując wzorzec należytej staranności przedsiębiorcy w stosunkach jednostronnie i obustronnie profesjonalnych, należy brać pod uwagę to, że jego działalność ma charakter gospodarczy lub zawodowy, co oznacza m.in., że jest prowadzona stale i w założeniu przynajmniej, oparta na szczególnej wiedzy i umiejętnościach. Ustawodawca zakłada, że osoba ta nie tylko ma większą wiedzę i doświadczenie niż osoba nieprowadząca takiej działalności, ale jest od niej rzetelniejsza i ma większą zdolność przewidywania" (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 6 października 2016 r. sygn. akt I ACa 246/16). Odnosząc się do zarzutu skarżącego o niemożności zgromadzenia kwoty niezbędnej do uiszczenia omawianej opłaty legalizacyjnej wskazać należy, że od wydania postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej minęło 6 lat, a Skarżący w tym czasie nie podjął żadnej próby jej uregulowania, choćby w części, składając jedynie kolejne wnioski o umorzenie opłaty czy o rozłożenie opłaty na raty. Podkreślić przy tym należy, że Skarżący w 2019 r. nabył nieruchomość w L., a w 2022 r. sprzedał nieruchomość w P., w 2022 r. Odwołujący nabył dwa lokale w L. oraz od 2020 r. nabył łącznie 4 luksusowe i zabytkowe samochody osobowe. Ww. czynności majątkowe miały miejsce już po ustaleniu opłaty legalizacyjnej postanowieniem PINB z 12 lutego 2019 r., co wskazuje, że Wnioskodawca dysponował środkami finansowymi niezbędnymi do jej uregulowania, jednak przeznaczał je na inne cele. Dokonując analizy zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji Sąd uznał, że organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a.). Zdaniem Sądu, organy, wydając obie sporne decyzje oparły się na materiale zgromadzonym w sprawie. Dokonały również wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, oceniając przy tym w sposób pełny znaczenie i wartość poszczególnych dowodów i argumentów Strony dla toczącej się sprawy. Zdaniem Sądu, biorąc powyższe pod uwagę, uznać należy, że w zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organ odwoławczy poczyniłby w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi przeprowadzenie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zasługuje na aprobatę, zaś postawione zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem, uzasadnioną interesem Skarżącego. W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi ustawowe określone w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organ wyraźnie wskazał wszelkie istotne przesłanki zarówno faktyczne, jak i prawne, wyjaśniając przy tym dokładnie ich znaczenie dla Skarżącego. Jeśli natomiast chodzi o ocenę prawną wydanego orzeczenia, to należy stwierdzić, że mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności sprawy skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a., jako że nie miała usprawiedliwionych podstaw.