VII SA/Wa 1750/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M.S. i P.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz M.S. i P.S. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 1750/19 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], znak: [...] Wojewoda [...] (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. S. i P. S. od decyzji Starosty [...] (dalej; "organ I instancji") nr [...] z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...], umarzającej postępowanie wznowione postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z [...] kwietnia 2018 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W dniu [...] sierpnia 2018 r. do Starostwa Powiatowego w Ż. wpłynął wniosek M.S. i P.S. (dalej: "wnioskodawcy") o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] Nr [...] z dnia [...]kwietnia 2018 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku magazynowego z częścią socjalno-biurową wraz z wewnętrzną instalacją gazową, sanitarną i elektryczną na działce nr ew. [...],[...],[...] w miejscowości K. A., gmina R., o wstrzymanie wykonania decyzji pozwolenia na budowę oraz o udostępnienie akt przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi na wniosek postanowieniem Nr [..] z dnia [...] października 2018 r. organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. Równocześnie w dniu [...] października 2018 r. organ I instancji postanowieniem Nr [...] odmówił wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu zażalenia wnioskodawczyni, wydał w dniu [...] grudnia 2018 r. postanowienie Nr [...], którym utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Postanowienie to stało się następnie przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednocześnie postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2018 r. Starosta [...] odmówił udostępnienia akt sprawy dotyczących pozwolenia na budowę budynku magazynowego, na które zażalenie złożyła wnioskodawczyni. Po jego rozpatrzeniu Wojewoda [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Z kolei w dniu [...] listopada 2018 r. do organu I instancji wpłynęło pismo T. F., w którym wypowiedział się co do zebranych dowodów w sprawie, podważając wskazaną przez wnioskodawców datę, kiedy dowiedzieli się o wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz wniósł o przesłuchanie świadków. Następnie w dniu [...] listopada 2018 r. do organu wpłynęło pismo wnioskodawczyni dotyczące realizacji przedmiotowej inwestycji, zaś [...] listopada 2018 r. - pismo J.A., w którym także podważono termin, kiedy wnioskodawcy dowiedzieli się o przedmiotowej decyzji. Po przeprowadzeniu dowodów z przesłuchań świadków oraz analizie całości materiału dowodowego w sprawie Starosta [...] decyzją z [...] marca 2019 r., umorzył postępowanie wznowione postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2018 r. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyli wnioskodawcy, zarzucając organowi błędne ustalenie stanu faktycznego, błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także brak należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia oraz niewłaściwą wykładnię art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Po jego rozpatrzeniu Wojewoda [...] decyzją z 7 czerwca 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Przesłanki wznowienia postępowania określają: art. 145 § 1 oraz art. 145 a i b k.p.a. Tryb ten stanowi równocześnie odstępstwo od zasady stabilności decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 k.p.a. Złożenie przez określony podmiot wniosku o wznowienie postępowania powoduje wszczęcie tzw. postępowania wstępnego, które ogranicza się do sprawdzenia przez organ, czy wniosek pochodzi od uprawnionego podmiotu, czy strona powołała się na przyczyny wznowienia postępowania oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania. W przypadku zaistnienia łącznie tych przesłanek organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Brak spełnienia któregokolwiek z opisanych warunków skutkuje wydaniem postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania. Odmowa wznowienia postępowania może też nastąpić wtedy, gdy w sposób oczywisty z twierdzeń stron można wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji. Wojewoda [...] pokreślił, że zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest okolicznością faktyczną, która powinna być w sposób obiektywny ustalona w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Jeżeli strona występując z żądaniem wznowienia postępowania nie wskazuje przesłanek wznowienia postępowania, czy to poprzestając jedynie na wskazaniu przepisów k.p.a., czy też w ogóle nie uzasadniając wniosku, bądź też uzasadniając wniosek w sposób, który nawet bez głębszej analizy prowadzi do przekonania, że argumenty tam wskazane nie stanowią przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego, to właściwy organ administracji powinien odmówić wznowienia postępowania, przyjmując, że istnieją formalne przeszkody do oceny wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym. Ponadto na wnioskodawcy ciąży obowiązek udowodnienia kiedy (w jakim konkretnie terminie) dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z kolei organ administracji ma obowiązek tą informację zweryfikować na podstawie zgormadzonego materiału dowodowego. Jednocześnie organ II instancji podniósł, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, zawarty w art. 148 § 2 k.p.a. zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć jako uzyskanie informacji pozwalających zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi przede wszystkim o takie dane, jak nazwa organu, który wydał decyzję oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Zatem dla ustalenia zachowania ustawowego terminu do skutecznego wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. istotny jest sam fakt powzięcia przez wnioskodawcę wiadomości o istnieniu decyzji. W związku z powyższym, dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego nie jest wymagane fizyczne doręczenie decyzji. Bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania organ liczy zatem od chwili, gdy wnioskodawca powziął wiadomość istnieniu rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wskazał, że istota niniejszego postępowania sprowadza się do ustalenia, kiedy wnioskodawcy dowiedzieli się o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. W trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji otrzymał wnioski dowodowe dotyczące przekroczenia terminu w jakim wnioskodawcy złożyli wniosek o wznowienie postępowania. Organ przeprowadził więc postępowanie wyjaśniające z zeznań świadków oraz wyjaśnień złożonych przez strony postępowania, a w konsekwencji doszedł do przekonania, że wnioskodawcy nie dotrzymali miesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. Z ustaleń organu I instancji wynika, że wnioskodawcy składając wniosek o wznowienie postępowania byli w posiadaniu informacji pozwalających zidentyfikować zarówno decyzję udzielającą pozwolenia na budowę, takich jak nazwa organu, który wydał decyzje, przedmiot i lokalizacja inwestycji oraz sposób i datę rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Wojewody [...] powyższe informacje są równoznaczne z dowiedzeniem się o istnieniu decyzji w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Wojewoda [...] stwierdził, że obowiązek udowodnienia, kiedy strona konkretnie dowiedziała się o wydaniu decyzji spoczywa na stronie żądającej wznowienia postępowania, jednak organ administracyjny, stosownie do art. 7 i art. 9 k.p.a., nie jest przez to zwolniony od podjęcia czynności mających na celu wyjaśnienie tej kwestii. Przedstawione przez stronę dowody zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego organ powinien skonfrontować z innymi dowodami, pozostającymi w jego dyspozycji, a w szczególności z tymi, jakie znajdują się w aktach sprawy, co do której żąda się wznowienia. W rozpoznawanej sprawie organ ustalił, że tablica informacyjna została wywieszona na terenie budowy w dniu 1 kwietnia 2018 r. od strony drogi i była dostępna dla wszystkich. Na tablicy znajdowały się informacje o rodzaju prowadzonych robót budowlanych, adresie, numerze pozwolenia, imieniu i nazwisku inwestora, imieniu i nazwisku oraz nazwie i formie wykonawcy, imieniu i nazwisku kierownika budowy oraz inspektora nadzoru inwestorskiego, a także o nazwie firmy projektowej. Wnioskodawcy mieszkają w bliskiej odległości od realizowanej inwestycji i biorąc pod uwagę ich zainteresowanie inwestycją, nie jest możliwe aby nie zapoznali się z powyższą tablicą. Równocześnie z zeznań świadków wynika, że na etapie robót ziemnych i powstawania konstrukcji stalowej wiedzieli jakiego rodzaju inwestycja jest realizowana na sąsiednie działce. Z zapisów z dziennika budowy wynika, że roboty ziemne i prace fundamentowe prowadzone były w kwietniu i maju 2018 roku, a prace nad konstrukcją stalową w lipcu 2018 roku. Ponadto Starosta [...] ustalił, że wnioskodawczyni przyszła do urzędu w pierwszej połowie lipca 2018 roku i została poinformowana o wydaniu pozwolenia na budowę oraz o tym jakiej inwestycji pozwolenie dotyczy (zeznania pracownika urzędu – B.F.). Organ ustalił więc, że wnioskodawczyni dowiedziała się o wydaniu decyzji najpóźniej w dniu [...] lipca 2018 r. W niniejszej sprawie organ stopnia podstawowego wprawdzie wznowił postępowanie, ale ze względu na przeprowadzone postępowanie wyjaśniające ustalił, że wnioskodawcy złożyli podanie o wznowienie postępowania z uchybieniem jednomiesięcznego terminu. W związku z tym twierdzenie wnioskodawców, że dowiedzieli się o spornej decyzji dopiero z dniem doręczenia jej zanonimizowanej treści należy uznać za bezzasadne, gdyż art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M.S. oraz P.S., domagając się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i poprzedzającej go decyzji Starosty [...], a także o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, jednocześnie zarzucając organowi naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przez jego niewłaściwą wykładnię, a co za tym idzie niewłaściwe zastosowanie oraz art. 148 § 2 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne ustalenie stanu faktycznego, - art. 7,art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 81 k.p.a. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że w rozpoznawanej sprawie na szczególną uwagę zasługują zeznania A.J. (kierownika budowy), który stwierdził, że tablica informacyjna dotycząca spornej inwestycji została wywieszona [...] kwietnia 2018 r., a ponadto, że nigdy nie miał okazji spotkać się ze skarżącymi, stąd też nie rozmawiał z nimi o budowie. Ponadto skarżący podnieśli, że próbowali znaleźć szczegóły dotyczące decyzji o pozwoleniu na budowę na stronie Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego (www.gunb.gov.pl), gdzie publikowane są pozwolenia na budowę. Wpisując numer decyzji, będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego ([...]), pojawiały się informacje dotyczące innej budowy - wniosku złożonego przez J.S. dotyczącego rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na zupełnie innej nieruchomości. Niemożliwym zatem było poznać zakres, bądź chociaż tytuł decyzji. W związku z wezwaniem urzędu, fakt ten udowodniony został przez skarżących i zaprotokołowany przez notariusza aktem notarialnym nr Rep. [...] nr [...]. Z tego względu w ocenie skarżących organ powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe na tę okoliczność, w tym wyjaśnić dlaczego oraz od kiedy do kiedy, na stronie GUNB po wpisaniu numeru decyzji – [...] - pojawiały się, czy też nadal pojawiają się fałszywe i niezgodne ze stanem rzeczywistym informacje. Żaden z organów okoliczności tej w ogóle nie zbadał, ani też się do niej nie odniósł. Nie podjęto też wniosków skarżących zamieszczonych w pismach o zbadanie tej okoliczności. Organy nie odniosły się również do tej okoliczności w treści uzasadnienia wydawanych decyzji oraz nie wyjaśniły jaki to miało wpływ na proces ich podejmowania oraz dlaczego odmówiły wiary dokumentowi urzędowemu, jakim jest akt notarialny. Równocześnie podkreślili, że A.G. również zeznała, że zgłaszała do tutejszego urzędu problem z informacjami zawartymi na tablicy informacyjnej. Zeznała ponadto, że urzędnik poinformował ją, że "nie może udzielić informacji, a po pokazaniu numeru decyzji, który widniał na tablicy - że numer ten nie jest związany z tą inwestycją". Zeznania te pozostają w zgodzie z treścią przedłożonych przez skarżących dowodów z dokumentów (aktu notarialnego), co również nie zostało zbadane przez organy I i II instancji. Z tego względu wobec utraty zaufania do informacji uzyskanej z tablicy informacyjnej i z przeglądarki RWDZ oraz wobec oporu urzędników przed udzieleniem jakichkolwiek informacji dotyczących decyzji (zasłaniających się ochrona danych osobowych) i przedstawienia skarżącym choćby rozmiaru inwestycji prowadzonej na działce sąsiadującej z działką skarżących, w dniu [...] sierpnia 2018 r. złożyli oni wniosek o udostępnienie informacji publicznej i w ramach tego o udostępnienie treści samej decyzji i treści projektu, który stał się podstawą jej wydania. Organ przedstawił zanonimizowaną treść decyzji w dniu [...] sierpnia 2018 r., lecz odmówił przedłożenia samego projektu. Dopiero z chwilą uzyskania zanonimizowanej treści decyzji skarżący mogli ustalić jakiej inwestycji ona faktycznie dotyczy, oraz jaki jest jej zakres czy rozmiary. Stąd też dopiero wówczas zaistniała okoliczność kiedy skarżący dowiedzieli się o rozstrzygnięciu w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. i dopiero w tej dacie byli w stanie sformułować wniosek o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady wystąpiły, dlatego skarga została uwzględniona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2019r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2019 r., umarzającą postępowanie wznowione postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z [...] kwietnia 2018 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę budynku magazynowego z częścią socjalno-biurową wraz z wewnętrzną instalacją gazową, sanitarną i elektryczną na działce nr ew. [...],[...],[...] w miejscowości K. A., gmina R.. Na wstępie należy wyjaśnić, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą, wyliczoną enumeratywnie w przepisach prawa procesowego (zob. B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2016, s. 638). Odstępstwo od zasady ne bis in idem i od zasady trwałości decyzji ostatecznej jest tu zatem podyktowane nie tyle wadliwością samego rozstrzygnięcia, ile wadliwością poprzedzających je czynności procesowych (por. E. Mzyk, Wznowienie postępowania administracyjnego, Warszawa – Zielona Góra 1994, s. 19). W każdym przypadku uruchomienia instytucji wznowienia postępowania od razu pojawia się kwestia istnienia przyczyn opisanych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. W dalszej kolejności, i tylko w wypadku pozytywnych ustaleń co do przyczyn wznowienia postępowania, wyłania się, niejako na dalszym planie, kwestia, której dotyczyła decyzja wydana w toku instancji i która wobec uchylenia tej decyzji musi być rozstrzygnięta na nowo. Idzie tu oczywiście o sprawę administracyjną – tę samą sprawę administracyjną, która była już wcześniej przedmiotem czynności jurysdykcyjnych. "W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania dopuszczalne jest wyłącznie rozstrzygnięcie tożsamej pod względem podmiotowym, przedmiotowym i podstawy prawnej sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną" (B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, tamże, s. 695). Zanim jednak dojdzie do wznowienia postępowania w konkretnej sprawie muszą zostać zweryfikowane przesłanki jego dopuszczalności – przesłanki rozumiane jako warunki, od których zależy samo uruchomienie odnośnego trybu nadzwyczajnego. Kształtują się one różnie w zależności od tego, czy wznowienie ma nastąpić z urzędu, czy też na żądanie strony. Zawsze należy do nich zakończenie sprawy decyzją ostateczną (art. 145 § 1 ab initio k.p.a.) oraz brak przepisu szczególnego wyłączającego dopuszczalność wznowienia postępowania. W tym drugim przypadku dodatkowo trzeba brać pod uwagę: legitymację składającego podanie, zachowanie terminu do złożenia podania oraz wskazanie w podaniu okoliczności odpowiadającej przyczynie wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z 12 lipca 2011 r., II OSK 2598/10, LEX nr 1083642). Niespełnienie przesłanek, o których mowa, jest podstawą do wydania postanowienia odmownego, przewidzianego w art. 149 § 3 k.p.a. Gdyby zaś organ z takich czy innych przyczyn wszczął (wznowił) postępowanie podlega ono umorzeniu jako bezprzedmiotowe (por. wyrok NSA z 18 lutego 2011 r., II OSK 176/10, CBOSA; wyrok WSA w Bydgoszczy z 21 czerwca 2011 r., II SA/Bd 464/11, LEX nr 1085635; E. Klat-Górska, L. Klat-Wertelecka, Odmowa wznowienia postępowania administracyjnego, Samorząd Terytorialny 2006, nr 7-8, s. 121). Przy czym bezprzedmiotowość postępowania może być pierwotna, gdy sprawa, która jest załatwiana, nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, bądź następcza, jeżeli utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego. Co do zasady, w sytuacji gdy wniosek o wznowienie opiera się o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawiera stwierdzenie, że składający to podanie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, w którym został pominięty, to weryfikacja tych twierdzeń następuje w następnej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania( NSA z 20 sierpnia 2010 r. II OSK 1332/09, LEX nr 737704). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy skarżący dochowali miesięcznego terminu (od dowiedzenia się o wydaniu decyzji) do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Jak wynika z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie zaś z § 2 tego artykułu termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Na tle pojęcia "dowiedzenia się o wydaniu decyzji" orzecznictwo sądowoadministracyjne jest niezwykle obszerne ale przede wszystkim stałe i jednolite. Otóż termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie biegnie od momentu powzięcia kompletnej wiedzy o trybie, możliwości jego złożenia czy wszystkich informacjach o sprawie, lecz od dowiedzenia się o decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, przy czym wiedza ta musi być na tyle konkretna aby pozwalała przyjąć, że dany podmiot został pozbawiony możliwości działania. Zwrot ten należy zatem interpretować w ten sposób, że chodzi w nim o uzyskanie informacji pozwalających co najmniej na identyfikację rozstrzygnięcia administracyjnego, którego strona nie otrzymała. Jest to zatem zdarzenie faktyczne wywołujące skutek w postaci rzeczywistego powzięcia wiadomości przez stronę umożliwiających identyfikację decyzji. Nie jest natomiast konieczne zapoznanie się z jej pełną treścią, czy też z aktami sprawy bądź załącznikami do decyzji. Podsumowując, przez dowiedzenie się o decyzji należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego skarżący w dniu [...] sierpnia 2018 r. złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. wskazując, że o decyzji dowiedzieli się w dniu [...] lipca 2018 r. Następnie organ I instancji postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. w związku z ze wskazaną przesłanką z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Dopiero na tym etapie postepowania przeprowadził z naruszeniem zasad wynikających z art. 7 i 77 k.p.a oraz 80 k.p.a, postępowanie wyjaśniające na okoliczność terminu złożenia wniosku o wznowienie , uznając , że termin ten został uchybiony. W tym względzie przede wszystkim wskazać należy, iż jedną z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Wyraża ją art. 7 k.p.a., w świetle którego na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Zasada ta znajduje zastosowanie zarówno w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym, jak i w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie nadzwyczajnym, do którego należy tryb wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, co ma miejsce w kontrolowanej przez Sąd sprawie. Dokonana w kontekście realizacji tej zasady analiza akt sprawy dowodzi, że organy wbrew obowiązkom płynącym z powołanej zasady nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, co w konsekwencji doprowadziło do wydania przedwcześnie decyzji o umorzeniu wznowionego postępowania z uwagi na uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postepowania. Zdaniem organu skarżący o decyzji dowiedzieli się z tablicy informacyjnej wywieszonej na terenie budowy od strony drogi w dniu [...] kwietnia 2018r. W tym miejscu należy wyjaśnić, ze rozpoczęcie robót budowlanych i wywieszenie przez inwestora tablicy informacyjnej tylko wtedy świadczy o powzięciu przez stronę wiadomości o decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy strona nie kwestionuje faktu wywieszenia tablicy informującej o udzielonym pozwoleniu na budowę i zapoznania się z informacjami zawartymi na tej tablicy. Powiązanie umieszczenia tablicy informacyjnej z przepisem art. 148 § 2 k.p.a. jest tylko takie, że skoro do strony musi dotrzeć wiadomość o wydaniu decyzji i udzielonym w niej pozwoleniu na budowę (niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja), to wykazanie faktu zaznajomienia się w określonym czasie z treścią tablicy informacyjnej może stanowić dowód na to, z jaką chwilą strona dowiedziała się o decyzji (por. wyroki NSA z dnia: 7 października 1999 r. sygn. akt IV SA 1600/97; 10 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 622/05; 30 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1845/08 – orzeczenia przywołane w wyroku NSA z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2071/10, dostępnym jw.). W szczególności nie ma podstaw do domniemania, że dzień wywieszenia tablicy informacyjnej jest dniem dowiedzenia się o decyzji, w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. Jednak z wywieszonej tablicy informacyjnej wynikał nr decyzji Starosty [...] [...] z dnia [...] kwietnia 2018r. Po odczytaniu nr decyzji skarżący, dochowując aktów staranności, starali się ustalić treść decyzji na stronie Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego ( www.gunb.gov.pl) prowadzącego rejestr pozwoleń na budowę i gdzie pod wskazanym wyżej numerem ujawniono, że pozwolenie dotyczy rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wydane dla J.S., a więc zupełnie innej inwestycji na innej nieruchomości (akt notarialny nr Rep. [...] nr [...]). Skarżący więc, wbrew stanowisku organu, na podstawie tablicy informacyjnej nie uzyskali wiedzy, czego dokładnie dotyczy decyzja, zwłaszcza rodzaju inwestycji ( budynku magazynowego , a nie budynku mieszkalnego jednorodzinnego), a w następstwie tego, czy ich nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji i czy mogła naruszać ich interes prawny, uzasadniając tym samym podjęcie ewentualnych działań zmierzających do wzruszenia niekorzystnego rozstrzygnięcia. Wiedzę tę, skarżący, uzyskali dopiero po złożeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej w dniu [...] sierpnia 2018 r., kiedy to otrzymali zanonimizowaną decyzję co nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2018r. Skarżąca przyznaje , że jak ustalił to organ, w drugiej połowie lipca 2018r. udała się do organu architektoniczno-budowlanego, gdzie uzyskała informacje , że wydano pozwolenie na budowę na działkach sąsiednich, jednak ze względu na wejście w życie przepisów RODO odmówiono jej informacji na temat zakresu i przedmiotu inwestycji jak i osoby inwestora. Nie można także przyjąć , że o przedmiocie decyzji o pozwoleniu na budowę, skarżący zaczerpnęli wiedzę z trwających robót budowlanych, a konkretnie z faktu , że w miesiącu lipcu rozpoczęto montaż konstrukcji stalowej hali. W tym czasie bowiem zaniepokojeni rozmiarem inwestycji skarżący podjęli próbę uzyskania informacji na temat przedmiotu i rozmiarów inwestycji. Tym samym wobec zaistnienia okoliczności spornej odnośnie daty, od której należy liczyć – stosownie do treści art. 148 § 2 k.p.a. – miesięczny termin do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania , rolą organów obu instancji było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, w ramach którego należało ustalić w jakiej dacie skarżący o wydanej decyzji się dowiedzieli, biorąc pod uwagę błędną informację umieszczoną na stronie Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego ( www.gunb.gov.pl) prowadzącego rejestr pozwoleń na budowę, do których to zarzutów organ zupełnie się nie odniósł opierając się wyłącznie na dowodach osobowych których zeznania są niejednoznaczne i dają odpowiedzi na szczególne pytanie " kiedy skarżący dowiedzieli się o decyzji". W ocenie Sądu, w sytuacji, w której informacja zamieszczona na tablicy informacyjnej nie pozwalała na weryfikację zakresu zamierzenia inwestycyjnego, nie można było uznać, iż to właśnie data zapoznania się przez skarżących z tablicą informacyjną budowy byłaby relewantna z punktu widzenia początku biegu miesięcznego terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W takim bowiem przypadku, w okolicznościach tej konkretnej sprawy, skarżący nie dysponowałaby w tej dacie stosowną wiedzą, czy decyzja mogłaby naruszać ich interes prawny i czy ich nieruchomość pozostaje w obszarze oddziaływania inwestycji, uzasadniając potrzebę podjęcia próby wzruszenia tej decyzji. Wobec braku bezspornych dowodów w omówiony wyżej zakresie, co najmniej przedwczesne było stwierdzenie przez organ pierwszej instancji, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie został przez wnioskodawców dochowany, a co za tym idzie przedwczesnym było umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a . Organ administracji badający zachowanie terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. powinien ustalić konkretną datę, w której strona dowiedziała się o decyzji, gdyż od tego konkretnego dnia rozpoczyna bieg termin jednego miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W przypadku gdy organ nie ustali tej daty, powinien – jako początek biegu terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. – przyjąć datę wskazaną przez stronę, prowadzić postępowanie wznowieniowe i zakończyć je jedną z decyzji, o których mowa w art. 151 k.p.a. ( NSA w wyroku z dnia 22 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 475/13, CBOSA). W sprawie niniejszej, w przypadku braku możliwości wyjaśnienia okoliczności błędnej informacji na stronie GUNB , za pewna datę dowiedzenia się o decyzji należy przyjąć datę otrzymania zanonimizowanej decyzji w wyniku dostępu do informacji publicznej. Należy przy tym mieć na uwadze , że przepis art. 7a k.p.a stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Rozstrzyganie wątpliwości prawnych "na korzyść strony" należy rozumieć w ten sposób, że norma prawna powinna być tak zinterpretowana, aby prawa strony były jak najlepiej chronione. W związku z tym wskazać należy, że jeżeli jest więcej sposobów interpretacji normy prawnej, które można uznać za korzystne dla strony, to przy aprobacie strony, organ winien wybrać rozwiązanie dla strony najkorzystniejsze. Dlatego też, organy przy ponownym rozpoznaniu sprawy, powinny – zgodnie z art. 141 § 4 in fine p.p.s.a. – uwzględnić poczynione przez Sąd uwagi i kierować się oceną prawną wyrażoną w przedmiotowym orzeczeniu, mając na uwadze, że dopiero moment powzięcia obiektywnej wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania otwiera bieg terminu do złożenia podania o wznowienie, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Dla oceny zachowania terminu określonego w tym przepisie nie jest zatem ważne, w jaki sposób strona uzyska wiedzę o wydanej w sprawie decyzji. Niemniej jednak przywołany przepis wymaga, aby strona rzeczywiście znalazła się w posiadaniu informacji o decyzji – i faktu tego nie można zastąpić jakimkolwiek domniemaniem. Mając zatem na uwadze wskazane powyżej okoliczności Sąd uznał ,że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a w związku z art. 7 , 77, 80 k.p.a w związku z art. 148 § 2 k.p.a i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł, jak w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie przepisu art. 200 .