VII SA/Wa 1750/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , Sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 lutego 2021 r. sprawy ze skargi C D i R D na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2020 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a., w wyniku rozpatrzenia odwołania C D i R D utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2019 r. znak [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2010 r. znak [...]. W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) stwierdził, że Starosta [...] decyzją z [...] października 2008 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił K K i M K pozwolenie na przebudowę i nadbudowę pensjonatu oraz rozbudowę i adaptację budynku gospodarczego na kawiarnię na działce nr ew. [...] w [...]. W wyniku rozpoznania wniosku inwestorów decyzją z [...] lipca 2010 r. znak: [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 36a ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), dalej: p.b., orzekł o zmianie ww. decyzji z [...] października 2008 r. w zakresie zmiany opracowania projektu - zmiana funkcji parteru budynku pensjonatowego istniejącego z funkcji apartamentowej z częścią składową na funkcję barową oraz zatwierdził aneks do projektu budowlanego. Pismem z 16 lipca 2019 r. Wojewoda [...] zawiadomił o wszczęciu na wniosek C D i R D postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2010 r. (w ramach odrębnego postępowania organ nadzoru rozpoznał tożsamy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2008 r. Postępowanie to zakończyło się decyzją GINB z [...] lipca 2020 r. znak [...] poddaną kontroli sądowej w postępowaniu o sygn. VII SA/Wa 1749/20), a następnie decyzją z [...] sierpnia 2019 r. na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z uwagi na to, że kontrolowane rozstrzygnięcie nie narusza przepisów regulujących wydanie pozwolenia na budowę w stopniu nakazującym stwierdzić jego nieważność. Nie uwzględniając odwołania złożonego przez C D i R D, GINB we wskazanej wyżej decyzji z [...] lipca 2020 r. utrzymującej w mocy decyzję z [...] sierpnia 2019 r. przyjął, że analiza kontrolowanej decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2010 r., znak: [...] prowadzi do wniosku, iż nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ zauważył, że zakres zmian objętych ww. decyzją dotyczącą budynku pensjonatu znajdującego się na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...] odnosi się do parteru pensjonatu, na którym inwestor zaplanował przebudowę wnętrza w zakresie ścian działowych i zmianę przeznaczenia na sezonowy punkt gastronomiczny. Zgodnie z zamierzeniem, piętra pensjonatu zostaną wybudowane według pierwotnego projektu, ale wykorzystane zostaną jako mieszkanie inwestora. Parter budynku podzielony będzie na pomieszczenia kuchni z zapleczem socjalnym, magazynowym, przygotowawczym, salę konsumpcji oraz toaletę ogólnodostępną dla klientów. W pierwotnym projekcie zaplanowano zwiększenie wysokości otworów okiennych w pomieszczeniu sklepu, niemniej wprowadzona zmiana przywraca istniejącą wysokość tych otworów. Otwór okienny we wstępnie planowanej sypialni apartamentu wykonany będzie jako otwór drzwiowy wejścia do toalety ogólnodostępnej. W wyniku wprowadzonych zmian, jak zauważył również organ, w projekcie zamiennym nieznacznemu zwiększeniu uległa powierzchnia użytkowa budynku (tj. z 193,45 m² na 194,93 m², zaś pozostałe parametry budynku pozostają bez zmian (zob. Projekt budowlany - Zmiana - Opis techniczny - str. 3). GINB wskazał na treść art. 36a ust. 1 i 3 p.b., podnosząc, że zgodnie z brzmieniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 p.b. pozwolenie na budowę (decyzja o zmianie pozwolenia na budowę) może być wydane wyłącznie temu kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisów art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 p.b., powyższe dokumenty inwestor powinien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę (zmianę pozwolenia na budowę). W analizowanym przypadku, jak stwierdził organ, inwestorzy wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożyli oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ew. [...] na cele budowlane. Odwołując się do akt sprawy, GINB zauważył, że działka nr ew. [...], na której zrealizowana została sporna inwestycja, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęta była postanowieniami uchwały Rady Gminy [...] z [...] grudnia 1999 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru centralnego [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2000 r. Nr [...], poz. [...]), dalej: m.p.z.p. Powyższa działka inwestycyjna położona jest na obszarze oznaczonym w ww. planie miejscowym symbolem UM5. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 6 m.p.z.p. teren oznaczony na rysunku planu m.in. symbolem UM5 to teren usługowo - mieszkaniowy i usługowy w zależności od przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego oraz rodzaju usług, natomiast w § 11 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. wskazano, że na terenach UM1 do UM10 ustala się tereny usługowe o przeznaczeniu podstawowym pod usługi komercyjne i publiczne z dopuszczeniem uzupełniającej funkcji mieszkaniowej. W świetle powyższego, zdaniem GINB, należy przyjąć, że zakres zmian obejmujący budynek pensjonatu na działce nr ew. [...] w [...] nie narusza rażąco ustaleń m.p.z.p. GINB nie stwierdził również, aby rozwiązania projektowe zamienne zatwierdzone kontrolowaną decyzją Starosty [...] z [...] lipca 2010 r. rażąco uchybiały przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690), dalej: rozporządzenie MI. Organ wskazał, że projekt budowlany zamienny spornej inwestycji został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, jak też pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr. inż. W W, a także przez rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych mgr. inż. H J. Odnosząc się do argumentacji odwołujących dotyczącej braku sprawdzenia projektu budowlanego przez osobę do tego upoważnioną, GINB wyjaśnił, że w myśl art. 35 ust. 1 pkt 4 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W myśl art. 20 ust. 3 pkt 2 p.b. obowiązek, o którym mowa, nie dotyczy jednakże projektów obiektów budowlanych o prostej konstrukcji, jak budynki mieszkalne jednorodzinne, niewielkie obiekty gospodarcze, inwentarskie i składowe, co obejmuje również projektowane zmiany w spornym budynku. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), dalej: u.o.g.r.l. poprzez brak wyłączenia działki z produkcji użytków rolnych, GINB wyjaśnił, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż działka nr ew. [...] oznaczona była w ewidencji gruntów symbolem B-RV. Symbol "B" oznacza tereny mieszkaniowe, a "R" - grunty orne. Natomiast oznaczenie "V" odnosi się do klasy gleby. Do odwołania skarżący dołączyli mapę ewidencyjną, na której działka nr ew. [...] jest oznaczona symbolem Br-RV, gdzie symbol "Br" oznacza grunty rolne zabudowane. Z przepisów u.o.g.r.l. wynika, że podlegają obowiązkowi wyłączenia z produkcji rolnej grunty rolne zaliczone do klasy V, ale tylko te wytworzone z gleb pochodzenia organicznego. W aktach sprawy brak jest informacji na temat rodzaju gleby występującej na działce nr ew. [...], tym niemniej zgodnie z art. 4 pkt 11 u.o.g.r.l. przez pojęcie "wyłączenia gruntów z produkcji" rozumie się rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowania gruntów. Organ nadzoru zwrócił uwagę na to, że przedmiotem decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2010 r. nie była budowa nowego obiektu budowlanego, a ponadto jak wynika z projektu zagospodarowania terenu oraz dołączonej do odwołania mapy ewidencyjnej działka nr ew. [...] nie miała wyłącznie charakteru rolnego, ale charakter mieszany. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 17 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220), dalej: u.o.p. dotyczącego braku zachowania odległości 100 m od brzegu jeziora [...], GINB stwierdził, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 u.o.p. w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania kontrolowanej decyzji w parku krajobrazowym mogą być wprowadzone zakazy budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, tym niemniej przedmiotem decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2010 r. jest zmiana decyzji z [...] października 2008 r. "w zakresie zmiany opracowania projektu: zmiana funkcji parteru budynku pensjonatowego istniejącego z funkcji apartamentowej z częścią składową na funkcję barową", która nie wiąże się z budową nowego obiektu budowlanego, co przesądza o tym, że w badanej sprawie przepis ten nie znajdował zastosowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję GINB z [...] lipca 2020 r. r. złożyli C D i R D, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili niedostrzeżenie, że decyzja Starosty [...] z [...] lipca 2010 r. została wydana nie tylko z rażącym naruszeniem prawa, ale naruszeniem mającym charakter "przerażający". Skarżący, nie różnicując spraw zakończonych decyzjami GINB w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2008 r., a także z [...] lipca 2010 r., wskazali na naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 35 § 3 i art. 36 § 1 k.p.a.), a także przepisów prawa materialnego – przepisów u.o.g.r.l., p.b. (art. 3 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt d, pkt 2 lit. a i b, pkt 8 i 9, art. 28 ust. 2, art. 33 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1-4), u.o.p. oraz ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858), dalej: u.z.z.w. Podnieśli, że wniosek inwestorów został złożony [...] lipca 2010 r. a decyzja wydana [...] lipca 2010 r., co oznacza, że organ w sprawie nie przeprowadził "żadnego postępowania". Brak jest w niej uzasadnienia, uzgodnień i informacji o skutecznym poinformowaniu o niej stron postępowania. W ocenie skarżących, jakkolwiek GINB rozpatrzył sprawę pod względem merytorycznym, to w stopniu niedostatecznym, albowiem bardzo ogólnikowo odniósł się do zgłoszonych zastrzeżeń, pomijając niektóre, ewentualnie zwracając uwagę na kwestie mało istotne. Skarżący podkreślili, że ich zdaniem sprawą zajmowały się "osoby nieprzygotowane pod względem merytorycznym", co wpływało na sposób jej rozstrzygnięcia, jak i długi czas trwania postępowania. Odnosząc się do istniejącego obiektu, skarżący wskazali, że jest on użytkowany od czterech lat i działania wszystkich organów mają charakter fasadowy. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, że kontrolowana decyzja Starosty [...] nie powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, jak również uznając, że postępowanie prowadzone w sprawie nie odznaczało się zarzucaną wadliwością proceduralną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji [...] lipca 2020 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja GINB nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub też stwierdzenie jej nieważności. Odnośnie do przepisów, które stanowiły podstawę prawną rozpatrzenia zaskarżoną decyzją GINB wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2010 r. Sąd zobowiązany jest wyjaśnić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest przesądzenie, czy dana decyzja jest obarczona wadliwością kwalifikowaną w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. O dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji może przesądzić wyłącznie fakt wystąpienia jednej z wad określonych w ww. przepisie. Powyższe powoduje, że we wskazanym trybie inne dostrzeżone w badanej decyzji wadliwości nie mają wpływu na ocenianą jej legalność. Z tym wnioskiem koresponduje równoczesne uznanie, że naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego i procesowego przy załatwianiu sprawy może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli ma charakter rażący. Rozumienie tego pojęcia na gruncie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nakłada zaś na organ nadzoru wymóg wykazania, że naruszenie prawa, do którego doszło, pozostaje oczywiste, a więc polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, dotyczy przepisu, który nie wymaga dla ustalenia jego znaczenia stosowania złożonych dyrektyw interpretacyjnych, a ponadto naruszenie to wywiera skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (por. wyrok NSA z 22 września 2020 r. sygn. II OSK 2068/18; wyrok NSA z 17 grudnia 2019 r. sygn. II OSK 3270/18). Ze wskazanymi warunkami zespolone jest także wymaganie, zgodnie z którym podstawą do ustalenia prawidłowości zastosowania normy prawa materialnego jest stan faktyczny ustalony przy wydaniu decyzji objętej żądaniem stwierdzenia nieważności (por. wyrok NSA z 23 czerwca 2020 r. sygn. II OSK 3393/19). Mając na uwadze przywołane wyżej zasady, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że prawidłowość zaskarżonej decyzji z [...] lipca 2020 r. jest wynikiem poprawności ustaleń przyjętych w kontrolowanej sprawie przez GINB. Pozostają one zgodne z powyższym sposobem rozumienia art. 156-158 k.p.a., a równocześnie potwierdzają, że Staroście [...] nie można skutecznie zarzucić dopuszczenia się rażącego naruszenia prawa przy rozpatrywaniu wniosku K i M K o wydanie decyzji zmieniającej decyzję z [...] października 2008 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę i nadbudowę pensjonatu oraz rozbudowę i adaptację budynku gospodarczego na kawiarnię na działce nr ew. [...] w [...] , jak też wydania decyzji z [...] lipca 2010 r. obarczonej innymi wadami kwalifikowanymi wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. Powyższą ocenę Sąd sformułował, uwzględniając przedmiot badanego przez organ nadzoru rozstrzygnięcia, co jest związane z koniecznością kierowania się rozróżnieniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oraz decyzji zmieniającej wskazaną decyzję. Obie decyzję są ze sobą powiązane, rozstrzygając o przedmiocie oraz ostatecznych ustaleniach i warunkach prowadzenia określonego procesu inwestycyjnego, niemniej każda z nich cechuje się odrębnością, która przekłada się również na sposób oceny jej legalności. Należy w tym kontekście zauważyć, że art. 36a ust. 1 p.b. jest przepisem prawa materialnego regulującym przesłanki i dopuszczalność zmiany ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś art. 36a ust. 3 p.b. jest przepisem procesowym dotyczącym trybu postępowania w sprawie takiej zmiany. Oznacza to, że organ do którego wpłynie wniosek o wydanie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, o jakiej mowa w art. 36a ust. 1 p.b., obowiązany jest ten wniosek rozpoznać, procedując zgodnie z wymogami określonymi w art. 36a ust. 3 p.b. (por. wyrok NSA z 28 listopada 2018 r. sygn. II OSK 6/17). Zgodnie z powołanym przepisem w postępowaniu w sprawie zmiany pozwolenia na budowę przepisy art. 32–35 p.b. stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 15 września 2020 r. sygn. II OSK 1311/20; wyrok NSA z 7 lipca 2015 r. sygn. II OSK 2936/13; wyrok NSA z 30 listopada 2010 r. sygn. II OSK 1841/10; wyrok NSA z 14 kwietnia 2010 r. sygn. II OSK 674/09; wyrok NSA z 18 lutego 2010 r. sygn. II OSK 389/09) oraz w piśmiennictwie (por. A. Ostrowska [w:] Prawo budowlane. Komentarz red. A. Gliniecki, Warszawa 2012, s. 364) przyjmuje się, że zasada odpowiedniości stosowania art. 32–35 p.b. oznacza, iż czynności wskazane w tych przepisach są wykonywane w zakresie uzasadnionym wnioskowaną przez inwestora zmianą. Inwestor dołącza do wniosku o zmianę pozwolenia na budowę tylko te dokumenty, których dane uległy dezaktualizacji na skutek proponowanego przez niego odstąpienia, a organ dokonuje ich oceny, nie badając tych elementów wydanego wcześniej pozwolenia na budowę, których to odstąpienie nie dotyczy. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma zatem prawa dokonywać ponownej oceny całego zamierzenia inwestycyjnego. Jest bowiem związany ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a nowe postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu zmieniającego poprzedni projekt może dotyczyć jedynie wprowadzonych do niego zmian. Takie stanowisko jest uzasadnione przyjęciem, że zasadniczym celem art. 36a p.b. jest umożliwienie wprowadzenia do projektu budowlanego korekt, które inwestor uznaje za niezbędne lub potrzebne z punktu widzenia techniczno-użytkowych właściwości zaprojektowanego obiektu ujawnionych po uzyskaniu pozwolenia na jego budowę. Celem wprowadzenia wskazanej regulacji nie jest natomiast umożliwienie organowi administracji architektoniczno – budowlanego prowadzącemu postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego weryfikacji udzielonego pozwolenia na budowę. W kontrolowanym postępowaniu powyższa zasada determinowała granice, w ramach których GINB mógł poddać ocenie legalności z punktu widzenia art. 156 § 1 k.p.a. decyzję Starosty [...] z [...] lipca 2010 r. i jak przyjmuje Sąd, wymaganiu temu nie uchybił w stopniu wpływającym na wynik sprawy. Również skarżący w złożonym odwołaniu z [...] sierpnia 2019 r. oraz w skardze, w sytuacji jednoczesnego kwestionowania również decyzji z [...] października 2008 r. nr [...], zarzuty postawione spornemu rozstrzygnięciu zobowiązani byli zawęzić do jej faktycznego przedmiotu. Ten warunek powodował, że postawiony w skardze zarzut naruszenia przepisów u.o.g.r.l., u.o.p. oraz u.z.z.w. nie mógł zostać odniesiony do spornej inwestycji, jeżeli nie miała ona związku z realizacją nowego obiektu budowlanego na działce nr ew. [...] w [...], zasadniczo sprowadzając się wyłącznie do przebudowy pierwszej kondygnacji (parteru) istniejącego budynku (wykorzystywanego dotychczas jako pensjonat) i zmiany sposobu jego użytkowania. Z tego względu kwestia wyłączenia działki z produkcji użytków rolnych z uwagi na treść art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l., kwestia zachowania odległości (nowej zabudowy) od linii jeziora ze względu na treść § 6 pkt 7 rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z [...] września 2005 r. w sprawie wprowadzenia zakazów oraz ujednolicenia dotychczasowych zapisów ustanawiających obszar i granice [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...]) w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 7 u.o.p., jak też warunki późniejszej eksploatacji budynku nie mogły oddziaływać na badaną przez GINB ocenę zgodności z prawem decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę. Wbrew odmiennemu stanowisku skarżących, to czy dostawca ścieków przemysłowych w świetle art. 10 pkt 2 u.z.z.w. w związku z § 2 i § 4 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 14 lipca 2006 r. w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych (Dz. U. Nr 136, poz. 964) z uwagi na rodzaj, wielkość produkcji i stosowane procesy technologiczne jest zobowiązany do zainstalowania urządzeń podczyszczających ścieki przemysłowe i czy z tego obowiązku się wywiązał, a w dalszej kolejności, czy prawidłowo eksploatuje te urządzenia nie były zagadnieniami mogącymi podlegać badaniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] lipca 2010 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GINB dokonał weryfikacji kluczowych warunków wydania decyzji zatwierdzającej zaprojektowane rozwiązania zamienne, stwierdzając, że nie zostały one rozważone przez Starostę [...] wadliwie w stopniu nakazującym wyeliminować decyzję z [...] lipca 2010 r. ze skutkiem ex tunc i Wojewódzki Sąd Administracyjny to stanowisko w całości aprobuje, uznając, że argumentacja organu odnosząca się w szczególności do zastosowanych w sprawie przepisów p.b., rozporządzenia MI oraz m.p.z.p. jest trafna, a jednocześnie w sposób czytelny wyjaśnia przyjęty (odmowny) kierunek rozpatrzenia żądania skarżących. Przypomnienia wymaga, że w toku zainicjowanego przez skarżących postępowania ze względu na jego tryb analizie GINB podlegały nie tyle wadliwości procesowe obciążające kwestionowane postępowanie, które nie wpływają na obowiązywanie decyzji ostatecznej, ewentualnie mogą podlegać konwalidacji w ramach jego wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – brak udziału strony bez jej winy w postępowaniu), ale wady procesowe i materialnoprawne o znaczeniu podstawowym. Organ nadzoru nie mógł w tym zakresie kierować się czasem trwania postępowania zakończonego sporną decyzją Starosty [...], albowiem był on determinowany przede wszystkim wąskim zakresem modyfikacji wcześniej zatwierdzonego projektu budowlanego. Nie da się dostrzec za skarżącymi widocznej, ich zdaniem, w rozpoznawanym przypadku korelacji zachodzącej pomiędzy szybkością działania organu a stopniem odstąpienia od nałożonych na niego obowiązków procesowych. Prowadzi to do wniosku, że przypisywane Staroście [...] "przerażające naruszenie" obowiązujących przepisów postrzegać trzeba jako wyłącznie subiektywną ocenę wydanego przez organ rozstrzygnięcia, na którą zapewne w większym stopniu niż to zostało ujawnione oddziałuje konflikt z inwestorami, tj. K K i M K prowadzącymi w sąsiedztwie w atrakcyjnym turystycznie bez wątpienia miejscu działalność gospodarczą o zbliżonym profilu do działalności prowadzonej na nieruchomości należących do skarżących. Formułując taki wniosek Sąd nie odbiera skarżącym, jeżeli należąca do nich nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania spornego obiektu budowlanego, prawa do poszukiwania efektywnej ochrony w celu poddania pozwolenia na jego budowę stosownej weryfikacji w jednym z trybów nadzwyczajnych przewidzianych w k.p.a. Tym niemniej weryfikacja ta musi być oparta o istniejące ramy prawne i wykazanie przysługującego skarżącym interesu prawnego, którego naruszenia GINB w niniejszej sprawie nie stwierdził nie dlatego, że jak przyjmują skarżący sprawą tą w Głównym Urzędzie Nadzoru Budowlanego "zajmowały się osoby nieprzygotowane pod względem merytorycznym", ale ze względu na niezasadność podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności i w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] zarzutów względem wydanej przez Starostę [...] decyzji z [...] lipca 2010 r. Zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom procesowym, albowiem w kontrolowanej sprawie organ miał na uwadze potrzebę kierowania się kodeksowymi zasadami ogólnymi, dokonał wystarczających dla rozstrzygnięcia ustaleń stanu faktycznego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz w sposób prawidłowy ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, kierując się wymaganiami art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 w zw. z art. 36a ust. 1 i 3 p.b. W zaskarżonej decyzji GINB powody odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lipca 2010 r., w ocenie Sądu, zostały w wystarczający sposób ujawnione w treści uzasadnienia, które spełnia wymagania art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Treść zamieszczonej argumentacji pozwala uznać, że organ odwoławczy w toku instancji ponownie rozpatrzył sprawę w jej całokształcie, poddając weryfikacji również zarzuty postawione przez stronę decyzji Wojewody [...]. Wpływu na wynik sprawy nie mogły mieć zastrzeżenia skarżących dotyczące respektowania w kontrolowanym postępowaniu przez GINB dyspozycji art. 35 § 3 i art. 36 § 1 k.p.a., ponieważ instrumentem prawnym wymuszającym na organie przestrzeganie terminu załatwienia sprawy, a w wymiarze szerszym służącym doprowadzeniu do usunięcia naruszenia przez organ art. 12 k.p.a. (zasada szybkości postępowania) jest prawo do wniesienia ponaglenia (art. 37 § 1 k.p.a.), które jeżeli nie doprowadzi do korekty działania organu upoważnia stronę postępowania do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.