VII SA/Wa 1849/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Artur Kuś, asesor WSA Michał Podsiadło, Protokolant: specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2023 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 maja 2023 r. znak: DOA.7110.147.2022.KBA/PCE w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z 29 maja 2023 r. znak: DOA.7110.147.2022.KBA/PCE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "GINB", "organ odwoławczy", "organ II instancji") uchylił decyzję Wojewody [...] (dalej jako "Wojewoda", "organ I instancji") z [...] kwietnia 2022 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] (dalej jako "Starosta") z [...] czerwca 2020 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę bukaciarni na głębokiej ściółce z magazynem na paszę w miejscowości [...]na działce nr [...]obręb [...]i stwierdził jej nieważność. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Starosta [...]decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...]znak sprawy: [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił A.K. (dalej jako "skarżący", "Inwestor") pozwolenia na budowę bukaciarni na głębokiej ściółce z magazynem na paszę w miejscowości [...]na działce nr [...]obręb [...]. W dniu 24 listopada 2021 r. K.S. (dalej jako "uczestnik postępowania") wystąpił z wnioskiem do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2020 r. oraz o wstrzymanie jej wykonalności. Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2022 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 156 i 158 § 1 w związku z art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm. - dalej jako "k.p.a." oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. - dalej jako "P.b."), odmówił stwierdzenia, na wniosek K.S., nieważności decyzji Starosty [...]z [...] czerwca 2020 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A.K. pozwolenia na budowę bukaciarni na głębokiej ściółce z magazynem na paszę w miejscowości [...]na działce nr [...], obręb [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K.S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. GINB decyzją z 29 maja 2023 r. znak: DOA.7110.147.2022.KBA/PCE, po rozpatrzeniu ww. odwołania, uchylił decyzję Wojewody z [...] kwietnia 2022 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z [...] czerwca 2020 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę bukaciarni na głębokiej ściółce z magazynem na paszę w miejscowości [...]na działce nr [...], obręb [...]i stwierdził jej nieważność. W uzasadnieniu organ podał, że przedmiotem spornej inwestycji jest budowa bukaciarni na głębokiej ściółce z magazynem na paszę. W obiekcie przewidziana jest hodowla bydła opasowego w obsadzie do 40 DJP. Obiekt stanowić będzie samodzielną całość i został zaprojektowany na działce nr ewid. [...]w miejscowości [...]. Jak wynika z portalu mapowego www.geoportal.pl przedmiotowa działka nr ewid. [...]jest położona w odległości mniejszej niż 100 m od zabudowań znajdujących się na działkach sąsiadujących. Organ II instancji przywołał treść przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 P.b. Dalej organ wskazał, że Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę z 20 kwietnia 2020 r. dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działką inwestycyjną nr ew. [...]położoną w miejscowości [...]. Jako tytuł do nieruchomości Inwestor wskazał współwłasność wraz z S.K., która zawarła oświadczenie, że zapoznała się z projektem budowlanym spornej inwestycji i nie wnosi uwag ani zastrzeżeń. Jak wynika z analizy akt postępowania, przedmiotowa działka była położona na obszarze obowiązywania uchwały Rady Gminy w [...]z [...]marca 2003 r., Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2003 r., Nr 35, poz. 822). Mając na uwadze powyższe, organ wyjaśnił, że obowiązek przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy w niniejszym przypadku nie obowiązywał, wobec tego stwierdzono, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego uchybienia przywołanym wyżej przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 P.b. Organ przywołał treść art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. i wskazał, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno- budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. GINB zaznaczył, że z załącznika graficznego do ww. uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działka nr ewid. [...]położona jest na obszarze oznaczonym symbolem R - tereny użytków rolnych - grunty orne i łąki. Na terenach użytków rolnych - gruntów ornych i użytków zielonych - oznaczonych na rysunku planu symbolem R obowiązują, zgodnie z § 28 ust. 2 pkt 1 i 4 lit.a uchwały następujące zasady zagospodarowania: zachowanie podstawowej funkcji terenów - upraw rolnych (pkt 1); dopuszcza się budowę obiektów służących produkcji rolnej pod warunkiem dostępu do drogi publicznej (z wyłączeniem bezpośredniego włączenia do dróg powiatowych KZ) i niezbędnych sieci infrastruktury technicznej (pkt 4 lit. a). Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że kontrolowana decyzja Starosty z [...] czerwca 2020 r., nie narusza w sposób rażący ustaleń ww. uchwały Rady Gminy w [...]z [...]marca 2003 r., Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...]. Idąc dalej GINB przywołał treść art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283, dalej jako "u.o.ś.") i wskazał, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w myśl art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.ś. następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. GINB podniósł, że w dniu wydania spornego pozwolenia na budowę obowiązywało (jak słusznie podniósł Skarżący w odwołaniu) rozporządzenie Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a ww. rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w pkt 103, w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP i mniejszej niż 210 DJP - jeżeli ta działalność będzie prowadzona w odległości mniejszej niż 210 m od terenów lub gruntów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. mieszkaniowych, rolnych zabudowanych zajętych pod budynki mieszkalne, innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, zurbanizowanych niezabudowanych lub w trakcie zabudowy, rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone. Natomiast w myśl § 2 ust. 1 pkt 51 lit. b rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla zwierząt innych niż wymienione w lit. a w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalna możliwa obsadę zwierząt; współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do rozporządzenia. Organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne (vide. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 95/17) wyjaśnił, że przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględniać maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą winien ustalić organ. Nie ma zatem znaczenia deklarowanie przez inwestora jakie zwierzęta zamierza on hodować, np. w cyklach produkcyjnych obejmujących zwierzęta o różnych DJP, lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o wielkość budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić. Jednocześnie zauważył, że po wybudowaniu obiektu inwestor lub jego następca może bardziej intensywnie wykorzystywać wybudowany obiekt niż wykazuje to w projekcie budowlanym. Kolejno organ II instancji zaznaczył, że jak wynika z projektu budowlanego zatwierdzonego sporną decyzją (Opis Technologiczny, 3. Charakterystyka obiektu i program produkcji, str. 30) Inwestor zamierza prowadzić hodowlę bydła w wieku do 18 miesięcy (bukatów). Jednocześnie zakłada się przebywanie w oborze 50 sztuk cieląt, 64 sztuk bydła opasowego od % roku do 1 roku, 16 sztuk bydła opasowego powyżej roku. W projektowanym budynku o łącznej powierzchni użytkowej przyziemia 609,48 m² przewidziano 11 kojców o powierzchni 36 m², korytarz paszowy (179,1 m²), pomieszczenie techniczne (17,46 m²), magazyn pasz (16,92 m²). Tym samym w projektowanym budynku bukaciarni przewidziano 396 m 2 (609,48 m² - 179,1 m² - 17,46 m² - 16,92 m²) powierzchni przeznaczonej na obsadę zwierząt. Niemniej jednak, w ocenie GINB, z uwagi na to, że z projektu budowlanego nie wynika, aby między magazynem pasz, a kojcem o nr 1.5 była projektowana stała przegroda (Projekt budowlany, rys. A-1, str. 37) należy podczas liczenia maksymalnej możliwej obsady zwierząt, zaliczyć przedmiotowe pomieszczenie jako potencjalnie przeznaczone dla zwierząt. Podsumowując, w ocenie GINB, rzeczywista powierzchnia budynku, na której mogą przebywać zwierzęta wynosi 412,92 m² (396 m² + 16,92 m²). Organ odwoławczy przytoczył treść § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010 r., nr 56, poz. 344 z póżn. zm., dalej jako "rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 lutego 2010 r.") i wyjaśnił, że cielę to młode zwierzę z gatunku bydło domowe, bez względu na płeć, do ukończenia 6 miesiąca życia. Kolejno organ wyjaśnił, że zgodnie § 15 ust. 3 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa powierzchnia kojca w przypadku, gdy cielęta utrzymuje się w tym kojcu grupowo, w przeliczeniu na jedną sztukę powinna wynosić co najmniej: 1) 1,5 m² - dla cieląt o masie ciała do 150 kg; 2) 1,7 m² - dla cieląt o masie ciała powyżej 150 do 220 kg; 3) 1,8 m² - dla cieląt o masie ciała powyżej 220 kg. Mając na uwadze powyższe regulacje GINB zaznaczył, że maksymalna obsada zwierząt tj. cieląt w projektowanym budynku (przy powierzchni deklarowanej) wynosi: - 220 największych cieląt (o masie powyżej 220 kg ) albo - 232 sztuki o masie ciała powyżej 150 do 220 kg albo - 264 sztuk cieląt najlżejszych cieląt (tj. do 150 kg masy ciała). Tymczasem dla rzeczywistej powierzchni przeznaczonej (412,92 m²), w ocenie GINB, na pobyt zwierząt maksymalna obsada wynosi: - 229 sztuk dla cieląt o masie ciała powyżej 220 kg; - 242 sztuk dla cieląt o masie powyżej 150 kg do 220 kg; - 275 sztuk dla cieląt o masie ciała do 150 kg. Kolejno organ odwoławczy przytoczył treść § 11 ust. 4 pkt 2 i 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1966, dalej jako "rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r.), w systemie utrzymywania bydła, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b, powierzchnia, w przeliczeniu na jedną sztukę, powinna wynosić w przypadku utrzymywania: 1) krów i jałówek powyżej 7. miesiąca ciąży - co najmniej 4,5 m²; 2) jałówek powyżej 6. miesiąca życia, jednak nie dłużej niż do 7. miesiąca ciąży - co najmniej 2,2 m²; 3) bydła opasowego o masie ciała do 300 kg - co najmniej 1,6 m²; 4) bydła opasowego o masie ciała powyżej 300 kg - co najmniej 2,2 m²; 5) buhajów - co najmniej 9 m². Tym samym w projektowanym budynku (według deklarowanej powierzchni na pobyt zwierząt) organ wskazał, że możliwe jest przechowywanie: 1) 88 sztuk krów i jałówek powyżej 7 miesiąca ciąży; albo 2) 180 sztuk jałówek powyżej 6. miesiąca życia, jednak nie dłużej niż do 7. miesiąca ciąży albo 3) 247 sztuk bydła opasowego o masie ciała do 300 kg albo 4) 180 sztuk bydła opasowego o masie powyżej 300 kg 5) 44 sztuk buhajów. Natomiast, w ocenie GINB, maksymalna obsada zwierząt przy wykorzystaniu możliwie maksymalnej powierzchni projektowanej bukaciarni wynosi: a) 91 krów i jałówek powyżej 7. miesiąca ciąży. b) 187 sztuk jałówek powyżej 6. miesiąca życia, jednak nie dłużej niż do 7. miesiąca ciąży c) 258 sztuk bydła opasowego o masie ciała do 300 kg albo d) 187 sztuk bydła opasowego o masie ciała powyżej 300 kg albo e) 45 sztuk buhajów. GINB mając na uwadze powyższe wyliczenia wyjaśnił, że zgodnie z załącznikiem do ww. rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, współczynnik przeliczania sztuk rzeczywistych na DJP wynosi w przypadku: 1) Buhajów-1,4 2) Krów -1 3) Jałówek cielnych - 1 4) Jałówek powyżej 1 roku - 0,8; 5) Jałówek od 16 do 1 roku - 0,3; 6) Cieląt do 16 roku - 0,15. Tym samym, zgodnie z deklarowaną powierzchnią, DJP dla poszczególnych grup bydła wynosi: 1) 44 sztuk buhajów-61,6 DJP; 2) 88 sztuk krów to DJP wynosi 88; 3) 247 sztuk bydła opasowego o masie ciała do 300 kg, to DJP wynosi 74,1; 4) 180 sztuk bydła opasowego o masie powyżej 300 kg to DJP wynosi 144; 5) 264 najlżejszych cieląt to DJP wynosi 39,6. Natomiast, biorąc pod uwagę, że rzeczywista obsada projektowanego budynku może wynosić: 1) 45 sztuk buhajów to DJP wynosi 63; 2) 91 sztuk krów to DJP wynosi 91, 3) 187 jałówek powyżej 1 roku (zakładając, że ważą więcej niż 300 kg) to DJP wynosi 149,6; 4) 258 jałówek od pól roku do 1 roku (zakładając, że ważą mniej niż 300 kg) to DJP wynosi 77,4; 5) 275 najlżejszych cieląt to DJP wynosi 41,25. Reasumując powyższe wyliczenia organ II instancji podniósł, że wyliczenia organu różnią się z wyliczeniami projektanta (patrz: Projekt budowlany, str. 30), wyjaśniając, że projektant obliczył DJP zgodnie z planowaną liczbą hodowanych sztuk bydła. Zadaniem organu jest wyliczenie, ile faktycznie sztuk bydła może przebywać w projektowanym budynku. Także przy przyjęciu najbardziej korzystnego wariantu wskazanego przez inwestora, DJP przekracza 40 jednostek (11 kojców po 36 m² każdy: 4 dla cieląt, 5 dla bydła opasowego powyżej 300 kg i 2 dla bydła opasowego powyżej roku): |4 x 36 m² = 144 m² /1,8 = 80 sztuk cieląt x 0,15 = 12 DJP | |+ | |5 x 36 m² = 180 m² / 2,2 = 81 sztuk bydła powyżej 300 kg x 0,3 (przy założeniu wieku do 1 roku) = 24,3 DJP | |+ | |2 x 36 m² = 72 m² / 2,2 = 32 sztuki bydła powyżej roku x 0,8 = 25,6 DJP. | Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że tylko przy uwzględnieniu 5 kojców zadeklarowanych przez inwestora, jako przeznaczone dla bydła opasowego powyżej 300 kg (wg zadeklarowanej powierzchni 396 m² i założeniu wieku powyżej roku), DJP przekracza 40 jednostek (36 m² x 5 = 180 m² / 2,2 = 81 sztuk x 0,8 = 64,8 DJP). Idąc dalej GINB stwierdził, że przedmiotowa inwestycja, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r., zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym stosownie do art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2023.1094, dalej jako ustawa o ochronie środowiska), inwestor zobowiązany był wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Zdaniem organu w aktach sprawy brak jest takiego dokumentu. Mając powyższe na uwadze w ocenie GINB, w analizowanym przypadku doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z uwagi na nieuzyskanie przez inwestora wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., może stwierdzić nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. GINB powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wyjaśnił, że naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest ono oczywiste. Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy. Rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny, niepowodujący wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Podkreślił, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. W ocenie organu II instancji powyższe przesłanki zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy. Organ podniósł rażące naruszenie przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. są przepisami, których stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne. Organ stwierdził, że skutki analizowanego uchybienia są szczególnie poważne i podkreślił, że niektóre rodzaje inwestycji, ze względu np. na ich oddziaływanie na środowisko lub też społeczne kontrowersje związane z ich funkcjonowaniem, powinny pozostać w sferze reglamentacji prawno-budowlanej w celu ochrony szeroko rozumianego interesu społecznego. Organ powołując się na wyrok NSA z 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 215/14 zauważył, że zezwolenie na realizację inwestycji, niezgodnie z wymaganiami ochrony środowiska - bez wymaganej decyzji środowiskowej - stanowi wyraz niewypełnienia podstawowych wymogów, od których ustawodawca uzależnia pozytywne rozpatrzenie wniosku inwestora. Jednocześnie organ podniósł, że wszelkie unormowania w tym zakresie powinny być zaś przestrzegane w sposób restrykcyjny. Powołując się na art. 5 Konstytucji RP, który stanowi, że Rzeczpospolita Polska strzeże m. in. dziedzictwa narodowego oraz zapewnia ochronę środowiska, kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju. Z kolei w myśl art. 74 Konstytucji RP, ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych. Pozostawienie w obrocie prawnym kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji organu stopnia podstawowego, akceptowałoby próbę obejścia obowiązujących przepisów związanych z ochroną środowiska, a jednocześnie sprzeciwiało się podstawowym obowiązkom władzy publicznej, określonym w ustawie zasadniczej. Realizacja tego rodzaju obiektu wbrew podstawowym wymogom prawa, dotyczących ochrony środowiska, nie może być akceptowana w świetle zasad praworządnego państwa. Idąc dalej GINB wskazał, że zgodnie z art. 35 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Kolejno zauważył, że w myśl § 12 ust. 1 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji, dalej jako rozporządzenie w sprawie warunków technicznych) jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Dalej zgodnie z § 12 ust. 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, budynek inwentarski lub budynek gospodarczy, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, nie może być sytuowany ścianą z oknami lub drzwiami w odległości mniejszej niż 8 m od ściany istniejącego na sąsiedniej działce budowlanej budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego lub budynku użyteczności publicznej, lub takiego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem ust. 4 pkt 3. Po przeanalizowaniu projektu zagospodarowania działki GINB uznał, że planowana bukaciarnia oddalona jest od granicy z działką nr ewid. [...] o 9,95 m, od działki nr ewid. [...]o 4,05 m, od działki drogowej nr ewid. [...] zaprojektowana została w odległości 1,8 m, a od działki drogowej nr ewid. [...]w odległości min. 51,47 m. W odległości 8 m od elewacji budynku brak innych budynków. Analiza projektu budowlanego wskazała, że nie narusza on w sposób rażący przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto organ zauważył, że projekt budowlany zatwierdzony kwestionowanym pozwoleniem na budowę został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach, legitymujące się aktualnym zaświadczeniem o wpisie na listę właściwego samorządu zawodowego. W dokumentacji zatwierdzonej kontrolowanym pozwoleniem na budowę znajdują się m.in. oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej wymagane przepisem art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego oraz informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Nadto projekt budowlany zatwierdzony kwestionowanym pozwoleniem na budowę został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach, legitymujące się aktualnym zaświadczeniem o wpisie na listę właściwego samorządu zawodowego. W dokumentacji zatwierdzonej kontrolowanym pozwoleniem na budowę znajdują się m.in. oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej wymagane przepisem. W ocenie organu odwoławczego kontrolowana decyzja Starosty [...] z [...] czerwca 2020 r., Nr [...]znak: [...], nie jest obarczona pozostałym wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie była trwale niewykonalna w dniu jej wydania, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Mając na uwadze powyższe rażące naruszenie prawa, GINB uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2022 r., znak: [...] i stwierdzić nieważność decyzji Starosty [...]z [...] czerwca 2020 r., Nr [...], znak: [...]. Z decyzją GINB z 29 maja 2023 r., nie zgodził się skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika , wnosząc pismem z 23 czerwca 2023 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Ww. rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. Prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a tj.: a. niewłaściwe zastosowanie art. 158 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez błędną ocenę, że decyzja Starosty [...]z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], znak [...]jest dotknięta wadą nieważności, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że Organ nie miał podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...]z dnia [...] czerwca 2020 r.; b. błędną wykładnię § 3 ust. 1 pkt. 104 lit. a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko skutkującej przyjęciem, że użyte w tym przepisie określenie dużych jednostek przeliczeniowych (DJP) oznacza maksymalną możliwą obsadę zwierząt podczas gdy przepis ten nie stanowi, że przez "DJP" należy rozumieć maksymalną możliwą obsadę zwierząt i w związku z tym przez liczbę DJP w projektowanym zamierzeniu budowlanym należy rozumieć obsadę zwierząt przedstawioną w dokumentacji projektowej, która jest dla Skarżącego jak i organu wydającego pozwolenie na budowę wiążąca; c. błędnym zastosowaniu art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. b P.b. w zw. art. 71 ust. 2 ustawy o ochronie środowiska poprzez przyjęcie, że planowana przez Skarżącego budowa jest przedsięwzięciem wymagającym uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy planowana przez Skarżącego budowa nie jest ani przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. 2. Innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci naruszenia: a. art. 7a k.p.a. poprzez dokonanie nieuprawnionej wykładni rozszerzającej przepisu § 3 ust. 1 pkt. 104 lit. a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko skutkującej przyjęciem, że użyte w tym przepisie określenie dużych jednostek przeliczeniowych (DJP) oznacza maksymalną możliwą obsadę zwierząt podczas gdy przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego jest odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej § 3 ust. 1 pkt. 104 lit. a ww. rozporządzenia i wątpliwości te należało rozstrzygnąć na korzyść Skarżącego poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]; b. art. 10 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie Skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranego materiału przez Organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji; c. art. 80a k.p.a. poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny materiału dowodowego skutkujące: i. zaliczeniem przez Organ na poczet maksymalnej możliwej obsady zwierząt pomieszczenia magazynu paszowego znajdującego się obok kojca 1.5 (projekt budowlany, rys. A-1, str. 37), podczas gdy ze złożonego wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia budowlanego Projektu budowlanego, Opisu technologicznego, Charakterystyki obiektu i Programu produkcji wynika wprost, że pomieszczenie to nie jest przeznaczone do przechowywania zwierząt, gdyż magazyn pasz o określonych w projekcie wymiarach jest niezbędny do prowadzenia racjonalnej hodowli zwierząt zgodnie z zamierzeniem Skarżącego; ii. stwierdzeniem, że rzeczywista powierzchnia budynku, na której mogą przebywać zwierzęta wynosi 412,92 m², podczas gdy ze złożonego wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia budowlanego Projektu budowlanego, Opisu technologicznego, Charakterystyki obiektu i Programu produkcji wynika wprost, że powierzchnia ta wynosi 396 m²; iii. stwierdzeniem, że maksymalna możliwa obsada zwierząt w projektowanym budynku wynosi od 41,25 DJP do 149,6 DJP, podczas gdy ze złożonego wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia budowlanego Projektu budowlanego, Opisu technologicznego, Charakterystyki obiektu i Programu produkcji wynika wprost, że obsada ta nie przekracza 40 DJP (dokładnie 39,5 DJP); d. art. 107 § 1 pkt. 6 k.p.a. poprzez niewyczerpujące i niekonkretne uzasadnienie prawne wydanego rozstrzygnięcia ograniczające się wyłącznie do ogólnikowego stwierdzenia ustalonych faktów oraz przywołania "suchych" norm prawnych bez dokonania ich subsumpcji do ustalonego stanu faktycznego co uniemożliwia dokonanie kontroli prawidłowości zastosowania przez organ art. 158 i 156 k.p.a.; W uzasadnieniu skargi szeroko opisano przebieg postępowania oraz powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne przedstawiono stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie na podstawie art. 145a p.p.s.a. organu do wydania w decyzji utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r., znak [...]; względnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika. Na podstawie art. 61 § 2 pkt. 1 p.p.s.a. wniósł o wstrzymanie przez organ wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Uzasadnienie skargi stanowiło polemikę ze stanowiskiem organu wobec uznania, że zaskarżona decyzja Starosty [...]z [...] czerwca 2020 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa Idąc dalej skarżący podniósł, że deklarowana przez niego "obsada zwierząt oraz przyjęty przez niego model hodowli ma na celu poprawę dobrostanu zwierząt, realizowanego w ramach Działania Dobrostan zwierząt, które jest jednym z działań PROW 2014-2020 i zostało wdrożone na podstawie art. 33 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), a jego szczegółowe zasady określa rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 marca 2020 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Dobrostan zwierząt" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 382 z późn. zm.), które zostało wydane na podstawie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1234)." Działanie to obejmuje sektory świń i bydła (krów) i owiec. Te gatunki zwierząt dominują w produkcji zwierzęcej w Polsce. Biorąc pod uwagę obowiązujące standardy dobrostanu zwierząt i powszechne praktyki produkcyjne, w stosunku do tych gatunków zidentyfikowano największe potrzeby w zakresie promocji warunków ponadstandardowych. Mając powyższe na uwadze zarzucono organowi dokonanie nieuprawnionej wykładni rozszerzającej przepisu § 3 ust. 1 pkt. 104 lit. a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wyjaśnił, że organ dowolnie przyjął, że użyte w tym przepisie określenie "dużych jednostek przeliczeniowych" (DJP) oznacza maksymalną możliwą obsadę zwierząt. Jednakże, zapis dotyczący określenia DJP jako maksymalnej możliwej obsady zwierząt został wyłącznie użyty w § 2 ust. 1 pkt. 51 r.p.m.z.o.ś. Wskazał, że wykładnię tę należy uznać za nieprawidłową, gdyż w uzasadnieniu do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 817) racjonalny ustawodawca wyłącznie w przypadku § 2 ust. 1 pkt. 51 r.p.m.z.o.ś. wskazał, że DJP należy rozumieć jako maksymalną możliwą obsadę (nie rozwijając tej myśli i nie precyzując co należy rozumieć przez "maksymalną obsadę"), natomiast w żaden sposób, chociażby szczątkowo, nie zasygnalizował, że w przypadku, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt. 104 lit. a r.p.m.z.o.ś DJP należy rozumieć jako maksymalną możliwą obsadę. Reasumując skarżący podniósł, że wykładnia rozszerzająca przepisu § 3 ust. 1 pkt. 104 lit. a dokonana przez organ odwoławczy jest sprzeczna z intencją ustawodawcy, narusza zasadę jasności i pewności prawa oraz prowadzi do nadmiernego rozszerzenia treści przepisu. Organ ten przekroczył swoje uprawnienia, próbując wprowadzić własne interpretacje przepisów i nadmiernie je rozszerzając. W rezultacie, organ ten naruszył zasadę prawnego zaufania, która jest nieodłącznym elementem ochrony praw podmiotów zainteresowanych. Idąc dalej skarżący zarzucił organowi, całkowite zignorowanie i pominięcie stanowiska organu wydającego pozwolenie na budowę, jak również stanowisko Wojewody [...] wyrażone w uzasadnieniu decyzji I instancji, a który również nie dopatrzył się w niniejszej sprawie rażącego naruszenia przepisów prawa, Ponadto skarżący stwierdził, że organ odwoławczy naruszył zasadę in dubio pro libertate, nie uwzględniając korzystnej dla skarżącego wykładni przepisu oraz nie uzasadnił wystarczająco interesu publicznego, który miałby być chroniony przez jego interpretację. Organ powinien udowodnić, że interes publiczny, który miałby być chroniony przez szeroką interpretację przepisu, jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych skarżącego. Taki brak uzasadnienia narusza prawo skarżącego do ochrony jego praw przed nieuzasadnionym ograniczeniem. Nadto skarżący podnosi, że jego planowana budowa nie spełnia kryteriów znaczącego oddziaływania na środowisko, co powinno wykluczać konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżący twierdzi, że organ błędnie zastosował przepisy prawa, przyjmując nieuprawnione stanowisko co do wymogu uzyskania takiej decyzji oraz naruszył zasadę prawidłowej wykładni oraz zasad legalności. Kolejno skarżący zarzucił organowi naruszenie obowiązkowego zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu obejmującego fazę wszczęcia postępowania, fazę postępowania wyjaśniającego, fazę między zakończeniem postępowania wyjaśniającego a wydaniem decyzji oraz fazę wydawania decyzji. Podniósł, że w niniejszej sprawie organ informował Skarżącego pismami z dni: 30.01.2023, 28.02.2023, 28.03.2023, 28.04.2023 r. o przedłużeniu postępowania z uwagi na niezakończone postępowanie wyjaśniające, natomiast przed wydaniem decyzji nie poinformował Skarżącego o zakończeniu prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Podsumowując skarżący podniósł, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy dopuścił się nieuprawnionej wykładni przepisu dotyczącego obsady zwierząt w kontekście przedsięwzięć oddziałujących na środowisko. Organ przekroczył swoje uprawnienia, rozszerzając treść przepisu i wprowadzając własne interpretacje. Skarżący argumentuje, że termin "duże jednostki przeliczeniowe" (DJP) powinien bvć rozumiany jako obsada zwierząt deklarowana przez wnioskodawcę i określana w dokumentacji projektowej, co jest zgodne zarówno z wykładnią językową, jak i celowościową przepisu. Wykładnia organu odwoławczego prowadziłaby do nadmiernych wymagań dla przedsięwzięć i naruszałaby zasady jasności, pewności prawa oraz prawnego zaufania. Z kolei przedstawiona przez skarżącego interpretacja przepisu zapewnia klarowność, przewidywalność i adekwatną ochronę środowiska. W rezultacie, należy uznać, że organ odwoławczy popełnił błąd w wykładni przepisu, a argumentacja skarżącego jest uzasadniona i zgodna z zasadami prawidłowej legislacji. Skarżący twierdzi, że organ nie dostarczył jasnego i konkretnego uzasadnienia dotyczącego interesu publicznego, który miał być chroniony przez zastosowaną interpretację przepisu, oraz dlaczego nie uwzględnił interesu prywatnego skarżącego. Skarżący argumentuje, że organ naruszył zasadę in dubio pro libertate, nie rozważając korzystnej dla niego wykładni przepisu. W kontekście zasady in dubio pro libertate, organ powinien uwzględnić interpretację przedstawioną przez stronę postępowania, jeśli przepis budzi wątpliwości interpretacyjne. Ponadto, organ nie wykazał wystarczającego uzasadnienia interesu publicznego i zignorował stanowisko innych organów w sprawie. Zarzuty skarżącego dotyczą również błędnego zastosowania przepisów dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, twierdząc, że jego planowana budowa nie spełnia kryteriów znaczącego oddziaływania na środowisko. W rezultacie organ naruszył zasady prawidłowej wykładni oraz zasadę legalności, co doprowadziło do nieuzasadnionego narzucenia skarżącemu obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto, organ dopuścił się naruszenia prawa proceduralnego, uniemożliwiając skarżącemu wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału przed wydaniem decyzji. Podsumowując, skarżący zarzuca organowi naruszenie zasad i przepisów dotyczących interpretacji przepisów oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżący argumentuje, że organ nie dostarczył wystarczającego uzasadnienia dotyczącego interesu publicznego i naruszył zasadę in dubio pro libertate. Ponadto, organ błędnie zastosował przepisy dotyczące decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, naruszając prawa skarżącego. W niniejszej sprawie Organ odwoławczy nie dostarczył jasnego i konkretnego uzasadnienia dotyczącego interesu publicznego oraz nie uwzględnił interesu prywatnego skarżącego. Naruszenie tej zasady in dubio pro libertate oraz brak uzasadnienia stanowią naruszenie prawa skarżącego do ochrony jego praw. Organ odwoławczy zignorował również stanowisko organu wydającego pozwolenie na budowę oraz stanowisko Wojewody [...]. W przypadku niniejszej sprawy, organ błędnie zastosował przepisy dotyczące decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uzasadniając konieczność uzyskania takiej decyzji mimo braku spełnienia kryteriów znaczącego oddziaływania na środowisko. Zasada "in dubio pro libertate" powinna być stosowana, gdy występują niedające się usunąć wątpliwości interpretacyjne przepisu prawa materialnego, a możliwe są sprzeczne wnioski przy zastosowaniu reguł wykładni. Zasada ta nakazuje organowi obiektywną ocenę i wykładnię przepisu, uwzględnienie stanowiska strony i wybór optymalnego rozwiązania prawidłowego dla niej. Organ powinien uwzględnić stanowisko organu wydającego pozwolenie na budowę oraz stanowisko Wojewody [...]. W niniejszej sprawie organ całkowicie zignorował te stanowiska, co również stanowi naruszenie przepisów prawa. W przypadku niniejszej sprawy zasada "in dubio pro libertate" ma zastosowanie, ponieważ przepis budzi wątpliwości interpretacyjne. Skarżący przedstawił swoją wykładnię przepisu, korzystną dla niego, minimalizującą ograniczenia dla jego działalności i chroniącą jego interes prywatny. Organ odwoławczy nie dostarczył wystarczającego uzasadnienia dotyczącego interesu publicznego chronionego przez jego interpretację. W postępowaniach administracyjnych, w których nałożone są obowiązki lub ograniczone są uprawnienia stron, niejasność przepisów nie powinna prowadzić do negatywnych konsekwencji dla stron. Organ powinien uwzględnić interesy strony i interes publiczny, a takie wyważenie powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Brak jasnego uzasadnienia narusza prawo skarżącego do ochrony jego praw przed nieuzasadnionym ograniczeniem. W niniejszej sprawie organ odwoławczy naruszył zasadę "in dubio pro libertate", nie uwzględniając korzystnej dla skarżącego wykładni przepisu oraz nie uzasadnił wystarczająco interesu publicznego chronionego przez jego interpretację. Organ powinien udowodnić, że interes publiczny, który miałby być chroniony przez szeroką interpretację przepisu, jest rzeczywiście ważniejszy od interesu prywatnego skarżącego. Jednakże, organ nie dostarczył takiego uzasadnienia, co narusza prawo skarżącego do ochrony jego praw przed nieuzasadnionym ograniczeniem. W świetle powyższych argumentów, organ odwoławczy powinien uwzględnić wykładnię przepisu zaproponowaną przez skarżącego, uwzględnić interesy stron oraz interes publiczny i dokonać wyważenia tych interesów. Niedostarczenie jasnego i konkretnego uzasadnienia oraz ignorowanie stanowisk innych organów w tej sprawie stanowiło naruszenie przepisów prawa i praw skarżącego. Podsumowując, organ odwoławczy nie wykazał należytej staranności w interpretacji przepisu prawa, nie dostarczył wystarczającego uzasadnienia dotyczącego interesu publicznego i nie uwzględnił stanowisk innych organów. Naruszył zasadę "in dubio pro libertate" oraz prawo skarżącego do ochrony jego praw. W związku z tym, skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego i uwzględnienie zarówno interesu publicznego, jak i prywatnego skarżącego. GINB postanowieniem z 2 sierpnia 2023 r. wstrzymał wykonanie własnej decyzji z 29 maja 2023 r. W odpowiedzi na skargę, MWINB wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Uczestnik postępowania K.S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika pismem z 22 września 2023 r. złożył pismo procesowe będące odpowiedzią na skargę, jednocześnie wnosząc o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podniesiono, że organ w sposób prawidłowy, zbadał możliwość obsady projektowanego założenia i na tej podstawie stwierdził, że planowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Uczestnik postępowania podniósł, że zamierzenie inwestycyjne planowane przez skarżącego jest poszerzeniem obecnie prowadzonej hodowli w miejscowości [...]na działce nr [...]. Z tego tytułu interes indywidualny skarżącego nie może przeważać nad interesem społecznym, interesem publicznym. Skarżący pismem procesowym z dnia 4 października 2023 r. uzupełnił swoje stanowisko w sprawie. Pismo w głównej mierze stanowiło polemikę ze stanowiskiem organu. Dodatkowo skarżący wskazał, że dokonując kwalifikacji przedsięwzięcia na podstawie 3 ust. 1 pkt. 104 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko należy mieć na uwadze, że przy obliczaniu maksymalnej możliwej obsady inwentarza konieczne jest uwzględnienie założeń projektowych dotyczących rodzaju hodowanych zwierząt i sposobu hodowli, tak, aby uwzględnić przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1966). Kolejno skarżący pismem z 24 października 2023 r. uzupełnił swoje stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu podkreślono, że subiektywne przekonanie uczestnika postępowania (właściciela nieruchomości sąsiadującej) z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, że ma on interes prawny uzasadniający jego udział jako strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie. Dalej wyjaśnił, że potencjalna możliwość oddziaływania projektowanej inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi w każdym przypadku wiązać się z potrzebą badania w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Idąc dalej wskazano, że uczestnik postępowania K.S. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem zakwestionowanej decyzji organu architektoniczno- budowlanego. K.S. wywodzi swój interes prawny z tytułu przysługującego mu prawa własności działki nr [...]obręb [...], graniczącej bezpośrednio z nieruchomością Skarżącego objętej zakwestionowanym pozwoleniem na budowę. Skarżący mając na uwadze zapisy MPZP wyjaśnił, że to one wprowadzają ograniczenia w zakresie zabudowy działki należącej do uczestnika postępowania, a nie sporna inwestycja. Ponadto stwierdził, że działka nr ew. [...]stanowiąca własność K.S. nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego, a tym samym K.S. nie przysługuje przymiot strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a, w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Z powyższych względów, postępowanie z wniosku uczestnika postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...] czerwca 2020 r. powinno stać się bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2023, poz. 259 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga była niezasadna. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja GINB uchylająca decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2022 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z [...]czerwca 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę bukaciarni na głębokiej ściółce z magazynem na paszę w miejscowości [...]na działce nr [...], obręb [...]i stwierdzające jej nieważność. Należy przypomnieć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, zgodnie z którym postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od przyjętej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, która służy realizacji takich wartości jak pewność prawa, zaufanie do państwa, czy ochrona praw nabytych. W związku z tym wyeliminowanie ostatecznej decyzji administracyjnej w oparciu o przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłankę rażącego naruszenia prawa powinno następować tylko w okolicznościach bezspornych. Rażące naruszenie prawa musi być stwierdzone w sposób oczywisty i nie może podlegać jakimkolwiek wątpliwościom (por.m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2022 r., II OSK 1475/21). Zaznaczyć przy tym także należy, że o rażącym naruszeniu decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Skutki, które wywołuje orzeczenie uznane za rażąco naruszające prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie orzeczenia jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por.m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lipca 2022 r., II OSK 2490/19). Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do kwestii czy decyzja Starosty zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę budynku bukaciarni została z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowiska i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283, dalej "ustawa ocenowa"). Natomiast przepis art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy ocenowej. Z przywołanych przepisów wynika, że do podstawowych obowiązków organu architektoniczno-budowlanego przed podjęciem decyzji o wydaniu pozwolenia na budowę należy zbadanie zgodności planowanej zabudowy z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności ustalenie czy ze względu na rozmiar inwestycji zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odniesieniu do będącej przedmiotem wniosku inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego, należało zbadać zgodność przedłożonego projektu budowlanego z przepisami art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 2 pkt 2 oraz art. 72 ust. 1 ustawy ocenowej. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy ocenowej, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w myśl art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy ocenowej wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ustawy ocenowej jest wymagana w stosunku do przedsięwzięć polegających na chowie i hodowli zwierząt. Kwestię te regulowało w chwili wydania decyzji z 5 czerwca 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm., dalej "rozporządzenie z 2019r."). Przedsięwzięcia polegające na chowie i hodowli zwierząt w świetle tego rozporządzenia można zaklasyfikować do jednej z trzech kategorii : 1) przedsięwzięcia zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 pkt 51 rozporządzenia) ;2) przedsięwzięcie mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 pkt 103 i 104 i 105 rozporządzenie), 3) przedsięwzięcia nie należącej do żadnej z powyższych kategorii. Podział ten jest rozłączny, co oznacza, że dane przedsięwzięcie nie może być jednocześnie zaklasyfikowane jako zawsze znaczące oddziałujące na środowisko i potencjalnie znacząco oddziałujące na środowisko czy też potencjalnie oddziałujące i nie oddziałujące znacząco na środowisko. Z tego względu w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwaliła się linia orzecznicza, zgodnie z którą za liczbę DJP (dużych jednostek przeliczeniowych) przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę zwierząt nie tylko w przypadku badania, czy dane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ale także mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Stanowisko to jest aktualne zarówno w świetle obecnie obowiązującego rozporządzenia z 2019 r., jak i poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej "rozporządzenie z 2010r.") . Stosując § 3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia z 2019r. należy, tak samo jak w przypadku § 2 ust. 1 pkt 51, w zatwierdzonym projekcie budowlanym, za liczbę DJP przyjąć maksymalną możliwa obsadę zwierząt Nie ma także znaczenia deklarowanie przez inwestora jakie zwierzęta zamierza on hodować np. w cyklach produkcyjnych obejmujących zwierzęta o różnych DJP, lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o wielkość budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może ten budynek pomieścić (por. wyrok NSA z 4.07.2017 r., II OSK 95/17, LEX nr 2340934, wyrok NSA z 18.05.2023 r., II OSK 308/22, LEX nr 3567636, wyrok NSA z dnia 12.05.2022 r. sygn. akt II OSK 1839/19, LEX nr 3356972, Wyrok NSA z 30.08.2022 r., II OSK 2738/19, LEX nr 3522003) . Najpierw bowiem należy dokonać analizy liczby DJP, a dopiero później zaklasyfikować dane przedsięwzięcie do jednej z 3 kategorii. Zarzuty skargi dotyczące błędnej wykładni § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a rozporządzenia był niezasadny. Podobnie nietrafny jest zarzut naruszenia art. 7a k.p.a. GINB nie dokonał bowiem wykładni rozszerzającej, ani tym bardziej nie posłużył się analogią, ale dokonał poprawnej wykładni obejmującej zarówno posłużenie się dyrektywami językowymi, jak i systemowy i funkcjonalnymi. Należy podkreślić, że wykładnia ta nie tylko nie nastręcza żadnych problemów interpretacyjnych, nie rodzi nie dających się usunąć wątpliwości, ale jest jedyną możliwą. Przyjęcie odmiennej wykładni skutkowałby uznaniem, że jest możliwe, aby dane przedsięwzięcie zostało jednocześnie zaklasyfikowane do dwóch kategorii (przykładowo zawsze znacząco i jednocześnie potencjalnie znacząco oddziałujące na środowisko) – w zależności od sposobu obliczania DJP (maksymalna obsada, obsada deklarowana przez inwestora). Taki sposób interpretacji jest nie do pogodzenia z założeniem racjonalności prawodawcy i w sposób oczywisty niepoprawny. Postępowanie poprzedzające wydanie decyzji z [...] czerwca 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę nie zawiera analizy maksymalnej obsady DJP. Uzasadnienie tej decyzji w kwestii sprowadza się do kategorycznego stwierdzenia, że przedsięwzięcie nie należy do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko w myśl – nieobowiązującego już w chwili wydania decyzji z [...] czerwca 2020r. - rozporządzenia z 2010 r. Starosta [...]nie próbował jednak dokonać jakiejkolwiek analizy obsady zwierząt w budynku, który był przedmiotem wniosku o pozwolenie na budowę. W tym miejscu należy wskazać, że cytowany przez skarżącego wyrok NSA z 13.06.2023 r., II OSK 1994/20, LEX nr 3581781 zapadł w odmiennym stanie faktycznym. NSA nie odszedł od poglądu zaprezentowanego w wyroku z 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 95/17, dotyczącego kierowanie się maksymalną obsadą zwierząt (DJP), lecz wskazał, że w tamtej sprawie istotne znaczenie miało stwierdzone przez NSA zaniechanie przez organy dokonania własnych ustaleń co do obsady inwentarza w przeliczeniu na DJP z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Podkreślił, że w sprawie, w której zapadł wyrok z 4 lipca 2017 r. organy nie prowadziły żadnego postępowania w celu ustalenia tego wskaźnika, odmiennie niż w analizowanej przez NSA sprawie II OSK 1994/20. W obecnie rozstrzyganej sprawie organy architektoniczno – budowalny (starosta opolski) – podobnie jak w sprawie II OSK 95/17, a inaczej niż w sprawie II OSK 1994/20– nie prowadził żadnego postępowania w celu ustalenia wskaźnika obsady zwierząt. Z tego względu rację należy przyznać GINB, że decyzja jest dotknięta wadą nieważności. W ocenie Sądu trafne GINB uznał, że zezwolenie na realizację inwestycji, niezgodnie z wymaganiami ochrony środowiska - bez wymaganej decyzji środowiskowej - stanowi wyraz niewypełnienia podstawowych wymogów, od których ustawodawca uzależnia pozytywne rozpatrzenie wniosku inwestora. Naruszenie prawa w tym zakresie jest nie tylko rażące , ale rodzi poważne skutki społeczno – gospodarcze. Ochrona środowiska jest dobrem chronionym konstytucyjnie (art. 5 i 74 Konstytucji RP). Nalezy też zaaprobować pogląd organu odwoławczego, że pozostawienie w obrocie prawnym kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji organu stopnia podstawowego, akceptowałoby próbę obejścia obowiązujących przepisów związanych z ochroną środowiska, a jednocześnie sprzeciwiało się podstawowym obowiązkom władzy publicznej, określonym w ustawie zasadniczej. Realizacja tego rodzaju obiektu wbrew podstawowym wymogom prawa, dotyczących ochrony środowiska, nie może być akceptowana w świetle zasad praworządnego państwa. Należy także dodać, że nie może zostać wzięty pod uwagę argument skarżącego jakoby przyjęty przez niego model hodowli miał na celu poprawę dobrostanu zwierząt, realizowanego w ramach Działania Dobrostan zwierząt, które jest jednym z działań PROW 2014-2020 i zostało wdrożone na podstawie art. 33 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), a jego szczegółowe zasady określa rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 marca 2020 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Dobrostan zwierząt" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 382 z późn. zm.), które zostało wydane na podstawie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1234). Nie negując, że taki model prowadzenia hodowli jest pożądany z punktu widzenia dobrostanu zwierząt, to kwestie wymogów środowiskowych związanych z pozwoleniem na budowę uzależniona jest od obiektywnych przesłanek, wskazanych w rozporządzeniu z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Cel wprowadzenia wymogów przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest jasno określony – zapobieganie degradacji środowiska naturalnego i działanie zgodnie z zasadą przezorności, przenikającą całe prawo ochrony środowiska, również europejskie. Chociaż wymóg przedłożenia decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych wiąże się z powstaniem niekiedy znacznych kosztów dla inwestora, to ustawodawca zdecydował się na niego kierując się właśnie zasadą przezorności, reglamentując w ten sposób swobodę budowania. Z tego względu prawodawca nakazuje wziąć pod uwagę maksymalną możliwą obsadę zwierząt, nawet gdyby zgodnie z deklaracją inwestora obsada miałaby być dużo mniejsza. Proponowana przez skarżącego interpretacja abstrahuje od normy zawartej w rozporządzenia z 2019r. i sprowadza się do tego, że decydujące znaczenie ma deklarowana przez inwestora obsada zwierząt. Warto również dodać – co podkreśla sam skarżący – że obecnie z uwagi na nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – inwestycje o parametrach zbliżonych nie są dopuszczalne, co wskazuje również na skutki społeczno - gospodarcze, jakie wywołuje pozostawienie decyzji w obrocie prawnym. Uchwałą [...]w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...]z dnia [...]stycznia 2022 r. zatwierdzono nowy plan zagospodarowania przestrzennego dla wsi [...], zgodnie z którym projektowany budynek położony jest na terenie oznaczonym w w/w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem R1.21- tereny o przeznaczeniu podstawowym: tereny rolnicze, na których na podstawie §48 ust. 2 pkt. 2 ustala się zakaz lokalizacji budynków oraz budowli i urządzeń służących produkcji rolnej. W niniejszej sprawie zasadnie stwierdzono, że wydana decyzja o pozwoleniu na budowę stanowi rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, gdyż w sposób oczywiście sprzeczny z prawem zezwolono na wybudowanie budynku bez wymaganej decyzji środowiskowej. Niezasadne były również zarzutu naruszenia prawa procesowego. GINB dokonał trafnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a wyliczenia dotyczącej maksymalnej obsady zwierząt dokonał na podstawie projektu budowalnego i dołączonych doń dokumentów (Projekt budowlany, Opis Technologiczny, 3. Charakterystyka obiektu i program produkcji). Trafnie również wziął pod uwagę przy obliczaniu powierzchni rzeczywistej budynku magazyn pasz. Słusznie GINB zwrócił uwagę, że z projektu budowlanego nie wynika, aby między magazynem pasz, a kojcem o nr 1.5 była projektowana stała przegroda, stąd podczas liczenia maksymalnej możliwej obsady zwierząt, zaliczyć przedmiotowe pomieszczenie jako potencjalnie przeznaczone dla zwierząt (por. wyrok WSA w Warszawie z 14.10.2020 r., VII SA/Wa 230/20, LEX nr 3122367.) Z tego względu trafnie do obliczeń maksymalnej obsady zwierząt GINB wziął pod uwagę powierzchnię 412, 92 m2 , a nie 396 m2. Jednocześnie z wyliczeń GINB wynika, ze maksymalna możliwa obsada zwierząt w projektowanym budynku wynosi od 41,25 DJP do 149,6 DJP. Ponadto, zgodnie w istotą wyroku NSA z dnia 4 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 95/17 przy ocenie maksymalnej dopuszczalnej obsady inwentarza żywego należy uwzględnić najmniej korzystny wariant. Wbrew zarzutom skargi GINB trafnie zaklasyfikował przedmiotowa inwestycja do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w myśl § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a rozporządzenia z 2019 r. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a rozporządzenia z 2019 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w pkt 103, w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP i mniejszej niż 210 DJP - jeżeli ta działalność będzie prowadzona w odległości mniejszej niż 210 m od terenów lub gruntów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. mieszkaniowych, rolnych zabudowanych zajętych pod budynki mieszkalne, innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, zurbanizowanych niezabudowanych lub w trakcie zabudowy, rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone. Z projektu zagospodarowania działki wynika, że planowana bukaciarnia oddalona jest od granicy z działką nr ewid. [...]o 9,95 m, od działki nr ewid. [...]o 4,05 m, od działki drogowej nr ewid. [...]zaprojektowana została w odległości 1,8 m, a od działki drogowej nr ewid. [...]w odległości min. 51,47 m. W odległości 8 m od elewacji budynku brak innych budynków. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych wydruków z ogólnodostępnego geoportalu wynika , że odległość granicy działki [...]od strony działki [...]do zabudowania na działce [...]wynosi 85,9 m,a zatem jest mniejsza niż 210 m. Zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Strona stawiająca zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. winna wykazać, iż uchybienie to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych oraz że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej wyżej normy prawa (por. wyrok NSA z 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1279/09; wyrok NSA z 21 lipca 2010 r. sygn. akt 881/10). Jak wskazano w wyroku NSA z 24 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 1691/18 uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykazane zostanie, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, a zatem wynik sprawy byłby odmienny, gdyby do uchybienia nie doszło. GINB uzupełnił materiał dowodowy poprzez pozyskanie wydruków z geoportalu oraz wydruków z elektronicznej księgi wieczystej, a nadto uczestnik postępowania przedłożył kserokopię umowy darowizny. Następnie zarządzeniem z 26 października 2022r. zawiadomił strony (ich pełnomocników) w trybie art. 10 § 1 k.p.a. i art. 73 § 1 k.p.a. o możliwości składania wyjaśnień w terminie14 dni. Po tym terminie GINB nie prowadził postępowania dowodowego, a jedynie wyznaczał nowe terminy zakończenia postępowania. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a jest zatem nietrafny. Zarzuty naruszenia przepisów art. 80 kp.a. i art. 107 § 1 pkt. 6 k.p.a. był niezasadny. Dokonana przez organ odwoławczy ocena materiału dowodowego nie przekraczała granic swobodnej oceny dowodów, a prawidłowo ustalony stan faktyczny pozwalał na rozstrzygnięcie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Sporządzone przez organ odwoławczy uzasadnienia spełnia kryteria wskazane w art. 107 § 1 pkt 6 7, pozwalając na kontrolę zaskarżonej decyzji. Już po zamknięciu rozprawy skarżący podniósł również kwestię braku interesu prawnego po stronie uczestnika postępowania, na wniosek którego zostało wszczęte postępowanie nieważnością. Kwestia interesu prawnego nie budziła żadnych wątpliwości w toku postępowania administracyjnego – zarówno organów administracyjnych, jak i samego skarżącego, który nie podnosił wczesnej tego argumentu. Analizując powyższą kwestię należy wskazać, że decyzja Starosty [...]została wydana w dniu [...]kwietnia 2020r. ,a zatem przed nowelizacją art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego , która weszła w życie 10 września 2020r. Oznacza to, że do oceny legitymacji czynnej do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności zastosowanie ma art. 28 ust. 3 i art. 3 pkt 20 P. b. przed nowelizacją. Przedmiotowa bukaciarnia została wybudowana w odległości 4,05 m od granicy działki uczestnika inicjującego postępowanie nieważnością. W wyrokach NSA wielokrotnie wskazywano, że przy ustalaniu kręgu stron postępowania analiza oddziaływania oznaczonej inwestycji na sąsiednie nieruchomości nie może sprowadzać się do badania, czy przyjęte rozwiązania prowadzą do naruszenia określonych norm. Trzeba bowiem przyjąć, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, bądź stwarzają możliwość ograniczenia w zagospodarowaniu działek sąsiednich, to właściciele takich nieruchomości mają status strony. Natomiast okoliczność, czy wykonywanie określonych robót narusza interes właściciela sąsiedniej nieruchomości, w tym także z uwagi na warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - jest przedmiotem postępowania administracyjnego, w którym podlega to wyjaśnieniu i rozstrzygnięciu. Właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji powinien mieć możliwość uczestniczenia w postępowaniu służącym wyjaśnieniu czy konkretny obiekt budowlany został zaprojektowany w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz z zapewnieniem wymogów przewidzianych w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2020 r. II OSK 1283/18, wyrok NSA z 26 października 2017 r. sygn. II OSK 2636/16, wyrok NSA z 14 grudnia 2012 r., II OSK 1494/11, wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r., II OSK 1698/11, wyrok NSA z 14 lipca 2011 r., II OSK 1182/10, wyrok NSA z 16 sierpnia 2012 r., II OSK 832/11, wyrok NSA z 9 października 2007 r., II OSK 1321/06, wyrok NSA z 14 września 2006 r., II OSK 1090/05, wyrok NSA z 12 kwietnia 2011 r., II OSK 644/10, wyrok NSA z 6 grudnia 2011 r., II OSK 1764/10, wyrok NSA z 25 lutego 2014 r., II OSK 2271/12, wyrok NSA z 9 czerwca 2014 r., II OSK 46/13, wyrok NSA z 29 stycznia 2014 r., II OSK 2064/12). Z tego względu należy uznać, że trafnie organy administracji przyjęły, że uczestnik postępowania posiadał legitymację do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]z [...]kwietnia 2020r. Z uwagi na powyższe skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.