VII SA/Wa 20/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 maja 2022 r. sprawy ze skargi Ł. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2021 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę 1. Zaskarżoną decyzją z 29 października 2021 r. znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie umorzyło postępowanie odwoławcze w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudwy. 2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach. 2.1. Decyzją nr [...] z [...] lipca 2021 r. Prezydent. W. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-usługowego z garażem podziemnym, kompleksowym zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną infrastrukturą techniczną i wjazdami planowanej do realizacji na części działki nr ew. [...] (dawniej [...]) oraz na częściach działek nr ew. [...], [...] [...] z obrębu . (wjazdy i infrastruktura), położonych przy ul. [...] i ul.[...], w dzielnicy [...] W. 2.2. Odwołanie od tej decyzji wniósł L.L. (dalej: skarżący), uzupełniając je następnie pismem z 18 września 2021 r. Skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.; dalej: k.p.a.) przez nieprawidłowe ustalenie katalogu stron postępowania, a ponadto zgłosił zarzut błędnego ustalenia frontu działki, nieprawidłowego ustalenia parametrów: szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, linii zabudowy. Skarżący podniósł ponadto zarzuty błędnego sporządzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej, braku kumulatywnego spełnienia warunków umożliwiających wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jak również naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego. Skarżący wyjaśnił, że w toku postępowania przed organem I instancji usiłował uzyskać możliwość udziału w postępowaniu, lecz Prezydent. W.pismem z [...] lipca 2021 r. odmówił uznania go za stronę postępowania i tym samym dopuszczenie do udziału w tym postępowaniu. 2.3. Uzasadniając umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., Kolegium wyjaśniło, że rozpoznając odwołanie skarżącego w pierwszej kolejności należało ustalić czy podmiotowi, który złożył odwołanie przysługuje przymiot strony lub czy działa w imieniu strony. 2.3.1. Kolegium podniosło, że skarżący jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr [...]usytuowanym w budynku przy ul. [...] w W., Dla przedmiotowego lokalu prowadzona jest księga wieczysta nr [...] Budynek znajduje się na działce nr ew. [...] obr. [...], która zlokalizowana jest w sąsiedztwie terenu inwestycji. Projektowana inwestycja dotyczy działek nr [...] [...], [...], [...] obr. [...] położonych na południowy zachód od działki, na której zlokalizowana jest ww. nieruchomości budynkowa. Kolegium dokonało sprawdzenia księgi wieczystej dla ww. nieruchomości lokalowej i ustaliło, że lokal mieszkalny nr [...] znajduje się na 7 kondygnacji budynku położonego na działce nr 53/4. Jak wynika z załącznika graficznego do zaskarżonej decyzji, lokal będący własnością skarżącego położony jest w odległości ok. 130 m od terenu, na którym planowana jest inwestycja, zaś część położona najbliżej lokalu mieszkalnego skarżącego ma mieć 8 kondygnacji. 2.3.2. W ocenie Kolegium, skarżący ani we wniosku, ani w odwołaniu nie wykazał istnienia jego interesu prawnego w rozstrzygnięciu sprawy. Kwestia immisji wzmożonego ruchu pojazdów, dostępu do naturalnego światła będzie mogła być przedmiotem badania w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazał w jaki sposób "realizacja planowanej inwestycji wpłynie na możliwość korzystania z uprawnień składających się na uprawnienia właścicielskie". Zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji". Kolegium wyjaśniło, że warunkiem koniecznym do występowania podmiotu jako strony postępowania, jest posiadanie interesu prawnego lub obowiązku związanego z prowadzonym postępowaniem albo żądanie przez podmiot czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Biorąc pod uwagę konieczność istnienia konkretnego przepisu prawa na podstawie, którego strona może realizować swoje roszczenie, podniesiono, że skarżący nie wykazał istnienia po jego stronie interesu prawnego w niniejszej sprawie, ani nie wskazał w jaki sposób przedmiotowa decyzja ma wpływ na jego sytuację prawną. To zaś skutkowało koniecznością umorzenia postępowania odwoławczego. 3. Pismem z 30 listopada 2021 r.L. L. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Kolegium, zarzucając wydanie jej z naruszeniem: 1) art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez bezzasadne umorzenie postępowania odwoławczego, 2) art. 138 § 2 k.p.a. przez rezygnację z wydania decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 3) art. 28 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżący nie może być uznany za stronę postępowania o ustalenie warunków zabudowy, 4) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez rezygnację z uwzględnienia i rozważenia stanowiska reprezentowanej Strony, 5) art. 8 k.p.a. przez rezygnację z realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, 6) art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady przekonywania, 7) art. 7 i 77 k.p.a. poprzez błędne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie, w szczególności uzupełniającego postępowania dowodowego, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. 4. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 4.1. W piśmie z 7 marca 2022 r. uczestnik postępowania G. Sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. 5.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. Za podstawę faktyczną wyroku przyjęto stan faktyczny prawidłowo ustalony w zaskarżonej decyzji. 6. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. 6.1. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, umorzenie postępowania odwoławczego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy organ II instancji stwierdzi, że zaszły okoliczności skutkujące bezprzedmiotowością tego postępowania, co ma miejsce wówczas, gdy w postępowaniu tym nastąpił brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego skutkujący brakiem podstaw do merytorycznego załatwienia sprawy co do jej istoty (zob. wyrok NSA z 1 kwietnia 2022 r., I OSK 25/21, LEX nr 3349106). Zgodnie bowiem z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. 6.2. Umorzenie postępowania odwoławczego w kontrolowanej sprawie wynikało z przeprowadzonej przez Kolegium oceny co do braku u podmiotu wnoszącego odwołanie statusu strony kontrolowanego postępowania administracyjnego. Sąd zauważa, że postępowanie przed organem odwoławczym składa się z trzech faz: wstępnej, rozpoznawczej i orzeczniczej. "W fazie wstępnej organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu zbadanie, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. W razie pozytywnego wyniku czynności fazy wstępnej organ nie wydaje żadnego aktu. Wówczas rozpoczyna się kolejna faza postępowania odwoławczego, w ramach której organ podejmuje czynności w celu rozpoznania sprawy. Natomiast jeśli organ stwierdzi niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminowi do jego wniesienia, wówczas ma obowiązek wydać postanowienie, które kończy nie tylko fazę wstępną, lecz także jednocześnie ostatecznie całe postępowanie odwoławcze" (A. Golęba, w: H. Knysiak-Molczyk (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W. 2015, s. 921-922). Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych lub przyczyn podmiotowych, przy czym do tych drugich należy brak legitymacji procesowej i w konsekwencji odwoławczej podmiotu, który odwołanie wniósł. Brak legitymacji odwoławczej odznacza się tu jednak pewną specyfiką, bowiem jego weryfikacja może wymagać określonych czynności wyjaśniających – w konsekwencji zwykło się przyjmować, że wypowiedź organu w tej mierze, poza przypadkami oczywistymi, nie powinna przyjmować formy postanowienia z art. 134 k.p.a., lecz formę decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, przewidzianej w art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. A. Golęba, tamże, s. 924-925 i 942). 6.3. Kontrolowane postępowanie administracyjne było prowadzone w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Status strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy reguluje norma ogólna z art. 28 k.p.a. Zgodnie z nią, "stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Właściciele nieruchomości leżących w sąsiedztwie terenu wnioskowanego do ustalenia warunków zabudowy mają prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób, pod warunkiem, że projektowane przedsięwzięcie może godzić w ich indywidualny interes prawny - interes prawny wynikający z przepisów prawa (por. M. Romańska, w: H. Knysiak-Molczyk (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W. 2015, s. 197-199). Interes prawny będący podstawą legitymacji procesowej musi być indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd podkreśla, że właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym, w tym właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, mogą być stronami tego postępowania tylko wtedy, gdy wykażą swój interesprawny na podstawie art. 28 k.p.a. O interesie prawnym tych osób przesądza jednak zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (por. wyrok NSA z 23 lutego 2022 r., II OSK 613/19, LEX nr 3335163). W orzecznictwie dostrzega się także, że nie zawsze właściciel (użytkownik wieczysty) działki nawet bezpośrednio graniczącej z działką lub terenem, którego dotyczy postępowanie w sprawie warunków zabudowy, będzie uzyskiwał przymiot strony takiego postępowania (przy czym niewątpliwie będzie to sytuacja najczęstsza). Nie można bowiem z góry wykluczyć takich okoliczności sprawy, gdy ze względu na charakter inwestycji, jej usytuowanie na działce wynikające z ustalonych linii zabudowy, wielkość terenu objętego decyzją, czy też specyfikę działki sąsiedniej i jej usytuowanie względem terenu inwestycji, planowana zmiana sposobu zabudowy lub zagospodarowania terenu nie będzie w żaden sposób oddziaływać na sferę praw i obowiązków właściciel i nieruchomości sąsiedniej (zob. wyrok NSA z 2 lutego 2022 r., II OSK 78/19, LEX nr 3333981). W szczególności, z uwagi na istotę decyzji o warunkach zabudowy w ramach postępowania poprzedzającego jej wydanie, nie podlegają ocenie kwestie potencjalnych i przyszłych uciążliwości dla sąsiadów. Same warunki zabudowy, które w ogóle nie przesądzają o tym, że konkretna inwestycja zostanie zrealizowana, nie mogą być ocenienie w kategorii faktycznych immisji i oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Te okoliczności są oceniane w ramach postępowania o udzielenia pozwolenia na budowę (zgody budowlanej) na podstawie szczegółowych ustaleń projektu i oceny czy obiekt budowlany spełnia warunki techniczne jak np. zacienienie czy hałas (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2022 r., II OSK 290/19, LEX nr 3336005). 7. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd uwzględnił specyfikę stanu faktycznego, w którym została wydana. Jak bowiem wynika z niepodważonych (w tym zakresie) przez skarżącego ustaleń Kolegium, skarżący jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr [...] usytuowanego w budynku przy ul. [...] w W., Budynek ten znajduje się na działce nr ew. [...] obr. [...], która zlokalizowana jest w sąsiedztwie terenu inwestycji. Projektowana inwestycja dotyczy działek nr [...] [...], [...], [...]obr. [...] położonych na południowy zachód od działki, na której zlokalizowana jest ww. nieruchomości budynkowa. Należący do skarżącego lokal mieszkalny nr 1[...]znajduje się na 7 kondygnacji budynku położonego na działce nr [...], w odległości ok. 130 m od terenu, na którym planowana jest inwestycja, zaś część inwestycji położona najbliżej lokalu mieszkalnego skarżącego ma mieć 8 kondygnacji. 7.1. Należy zatem wskazać, że stroną w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy dla nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością wspólną jest, co do zasady, wspólnota mieszkaniowa reprezentowana przez zarząd (art. 21 ust. 1 u.w.l.) lub zarządcę (art. 18 ust. 1 u.w.l.). Jedynie wyjątkowo, w razie wykazania przez członka wspólnoty, że posiada on odrębny, a zwłaszcza rozbieżny ze wspólnotą interes prawny, może być on uznany za stronę (por. wyrok NSA z 10 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1346/15, Lex nr 2347742; wyrok NSA z 13 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1325/15, Lex nr 2081296; wyrok NSA z 21 października 2015 r. sygn. akt II OSK 3064/14, Lex nr 1987197). Jako przykład posiadania przez właściciela lokalu odrębnego własnego interesu prawnego podaje się sytuację, w której przedmiotem postępowania administracyjnego było ustalenie warunków zabudowy dla lokalu sąsiadującego z lokalem objętym odrębną własnością lokali (por. wyrok NSA z 19 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 917/09, Lex nr 597957). Jak słusznie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 1996/16, warunkiem uznania podmiotu posiadającego odrębną własność danego lokalu za stronę postępowania jest wykazanie, że planowana inwestycja będzie wpływać na konkretny lokal oraz godzić w uprawnienia dotyczące korzystania z niego. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że podmiot ten musi wykazać posiadanie swego zindywidualizowanego interesu prawnego. Może mieć to miejsce w sytuacji, gdy wykaże on, że planowana inwestycja będzie miała – w powiązaniu z odpowiednimi przepisami prawa materialnego - bezpośredni wpływ na jego prawa lub obowiązki, że będzie ingerować w wykonywane przez niego prawo własności do lokalu. W tym wyroku NSA wyraźnie stwierdził ponadto, że prawa do samodzielnego udziału w postępowaniu członek wspólnoty nie może wywodzić jedynie z faktu bycia współwłaścicielem nieruchomości wspólnej, skoro pozostaje ona w wyłącznym zarządzie wspólnoty, tj. ogółu właścicieli lokali. 7.2. Do stron kontrolowanego postępowania administracyjnego zaliczono m.in. Wspólnotę Mieszkaniową [...] i [...] której skarżący jest członkiem. Podejmując próbę wykazania własnego, tj. odrębnego od wspólnoty mieszkaniowej interesu prawnego, skarżący powołał szereg orzeczeń sądów administracyjnych. Podkreślił przy tym, że dla uznania danego podmiotu za stronę wystarczające jest, aby postępowanie "dotyczyło" jego interesu prawnego a niekoniecznie go naruszało. Następnie skarżący wskazał, że "swój indywidualny interes prawny, którego dotyczy przedmiotowe postępowanie (a tym bardziej dotyczyć będzie ostateczny wynik tego postępowania w postaci decyzji ustalającej warunki zabudowy), wywodzi z oddziaływania projektowanej inwestycji na lokal mieszkalny (...). O istnieniu takiego oddziaływania można mówić z perspektywy z jednej strony specyficznych parametrów architektonicznych i urbanistycznych projektowanej inwestycji a z drugiej strony lokalizacji nieruchomości lokalowej powodującej, że konkretne projektowane parametry mogą oddziaływać na (choć niekoniecznie naruszać) interes prawny właściciela lokalu mieszkalnego". Skarżący wskazał, że jego lokal "położony jest od strony projektowanej inwestycji, a w szczególności okna lokalu (...) skierowane są na wschód. Znajdują się one w odległości około kilkudziesięciu metrów od ściany projektowanego budynku, przy czym maksymalna wysokość projektowanego budynku została określona na 50 m n.p.t., zaś wielkość powierzchni nowej zabudowy kubaturowej określono w przedziale 0,62-0,64 (str. 2 decyzji) a minimalny poziom powierzchni biologicznie czynnej określono na 15% (str. 3 decyzji). Powierzchnia całkowita budynku wyniesie 25730 m2, a przewidywana liczba miejsc parkingowych 150 (str. 10 decyzji). Z perspektywy § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065) budynek o takich parametrach kwalifikowany jest do tzw. budynków wysokich (W). Oddziaływanie tego typu inwestycji przy tak określonym współczynniku wielkości nowej zabudowy przekracza wyłącznie nieruchomości bezpośrednio sąsiednie (styczne z działkami będącymi terenem inwestycji)". Następnie skarżący podniósł, że "swój interes prawny w przedmiotowej sprawie wywodzi z art. 140 oraz art. 144 KC. Projektowana inwestycja ze względu na parametry gwarantujące wysokie wykorzystanie terenu inwestycji będzie oddziaływała na lokal skarżącego w szczególny sposób, który jednocześnie nie dotyczy większości innych lokali położonych w tym samym budynku, ale z oknami skierowanymi w inną stronę niż wschodnia. Projektowany budynek wysoki może spowodować zacienie okien lokalu skarżącego, a jego funkcjonowanie będzie wywoływało także inne immisje pośrednie, w tym immisje dźwiękowe. Organ w tym zakresie całkowicie pominął rozważenie występowania tych poszczególnych immisji, stwierdzając, że różnego rodzaju immisje są rozpatrywane na etapie wydawania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę (str. 3 pisma z dnia 12 lipca 2021 r.). Pominął również rozważenie zagadnienia kumulatywnego oddziaływania na realizację uprawnień właścicielskich przez inne projektowane inwestycje wraz z inwestycją będącą przedmiotem analizowanego postępowania". 7.3. W ocenie Sądu, w sprawie zagospodarowania przestrzennego prawo do ochrony interesu prawnego może być skutecznie realizowane poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa materialnego, który chroni bezpośredni i rzeczywisty interes, a który zostaje naruszony postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. Zasada ta wynika bezpośrednio z treści art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (zob. wyrok NSA z 9 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 648/16, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym, zdaniem Sądu, Kolegium prawidłowo przyjęło, że skarżący nie legitymuje się w kontrolowanej sprawie interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a., który winien być indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie. Skarżący sam wskazuje, że jego interes w niniejszej sprawie wynika z faktu usytuowania jego lokalu po tej stronie budynku mieszkalnego, od której jest zlokalizowana działka, dla której ustalono warunki zabudowy. Przyjmując ten tok rozumowania, należałoby uznać, że jego interes jest zatem tożsamy z tym, którym cechują się wszyscy właściciele lokali położonych po tej samej stronie budynku. Widok na działkę inwestycyjną nie jest jednak w żadnej normie prawnej powiązany ze źródłem interesu prawnego. Odnośnie do kwestii immisji dźwiękowych i potencjalnego zacienienia jego lokalu (znajdującego się na 7 kondygnacji) przez 8-kondygnacyjny (od jego strony) budynek, w ocenie Sądu, Kolegium prawidłowo wskazało, że okoliczności te mogą być przedmiotem ochrony dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, tj. pozwolenia na budowę. Słusznie przyjęto, że okoliczności te nie wskazują na istnienie po stronie skarżącego interesu prawnego odrębnego od przysługującego wspólnocie mieszkaniowej. W ocenie Sądu, samo wskazywanie na immisje w postaci zapachów, czy nadmiernego hałasu, czy ogólne stwierdzenie, że nieruchomość jest wykorzystywana niezgodnie z przeznaczeniem, nie są wystarczające do stwierdzenia istnienia interesu prawnego. Sąd podkreśla, że ochrona przewidziana w art. 140 w zw. z art. 144 k.c., dotycząca immisji związanych z korzystaniem z nieruchomości, odnosi się wyłącznie do zjawisk już występujących, a nie przyszłych i hipotetycznych. Zasadnie można się więc na nią powoływać najwcześniej na etapie budowy obiektów. Przedmiotem oceny w postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie są zagadnienia związane z przyszłym i niepewnym wpływem planowanej inwestycji na korzystanie z nieruchomości sąsiadujących, a tym bardziej subiektywnie odczuwana uciążliwość inwestycji (zob. wyrok WSA w Warszawie z 4 lipca 2019 r., IV SA/Wa 287/19, LEX nr 2723983). Sąd podkreśla, że osoba trzecia ma interes prawny wynikający z art. 140 k.c. i 144 k.c. do uczestniczenia jako strona w postępowaniu ustalającym warunki zabudowy, w wyniku którego zapaść może lub zapadła decyzja tak kształtująca stosunki na nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływu na sposób wykonywania przez nią prawa własności na jej nieruchomości. Skarżący ani w odwołaniu ani w skardze nie przedstawił żadnych argumentów pozwalających przyjąć, że inwestycja, której dotyczy decyzja organu I instancji, będzie miała wpływ na sposób wykonywania przez niego prawa własności na jego nieruchomości lokalowej. 7.4. W związku z powyższym Sąd nie podzielił postawionych przez skarżącego zarzutów naruszenia art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez bezzasadne umorzenie postępowania odwoławczego, art. 138 § 2 k.p.a. przez rezygnację z wydania decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, art. 28 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżący nie może być uznany za stronę postępowania o ustalenie warunków zabudowy, art. 8, 10 § 1 i 11 k.p.a., jak również art. 7 i 77 k.p.a. poprzez błędne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie, w szczególności uzupełniającego postępowania dowodowego, co skutkowało wydaniem błędnej decyzji. Kolegium prawidłowo ustaliło, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w ramach którego wydano decyzję organu I instancji. Kolegium szczegółowo i wyczerpująco odniosło się do istotnych parametrów inwestycji, jak również parametrów lokalu należącego do skarżącego, a ponadto trafnie wyjaśniło skarżącemu niezasadność jego argumentacji, przemawiającej na rzecz przyznania mu statusu strony postępowania. 8. Zarzuty skargi okazały się zatem nieuzasadnione. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji lub stwierdzenie jej nieważności. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę stosownie do art. 151 p.p.s.a.