VII SA/Wa 2027/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi W L-C na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania egzekucyjnego oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] lipca 2019 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO", "Kolegium"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej:"k.p.a.), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] (dalej: organ I instancji, "Prezydent") z [...] lutego 2019 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny i prawny. Decyzją z [...] marca 1977 r., nr [...], Urząd Dzielnicy [...] Wydział Architektury Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej zatwierdził plan realizacyjny inwestycji przy ul. [...] w [...], stanowiący integralną część decyzji, oraz zezwolił E C na budowę na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...] warsztatu rzemieślniczego na okres czasowy do końca 1985 r. Decyzja nakazywała przerwanie użytkowania i rozebranie budynku oraz usunięcie gruzu z posesji po dniu 31 grudnia 1985 r., na każde żądanie władz budowlanych, bez prawa odszkodowania. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wystąpiła A B, aktualna właścicielka nieruchomości, na której wybudowano sporny warsztat, wnosząc o stwierdzenie nieważności tej decyzji w części dotyczącej jej czasowości. Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2011 r., nr [...], stwierdził nieważność ww. decyzji z dnia [...] marca 1977 r. w części dotyczącej czasowości. Organ wskazał, że żaden z przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r. nie przewidywał wydawania pozwolenia na budowę na czas oznaczony. Wnioskiem z 5 lipca 2011 r. W L-C wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Wojewody [...] z [...] stycznia 2011 r. Wnioskodawca wskazał, że część jego posesji znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej decyzją z 1977 r., natomiast on nie został powiadomiony o wszczęciu i prowadzeniu postępowania nieważnościowego. Wojewoda [...] (po wznowieniu postępowania), decyzją z [...] marca 2012 r., nr [...], stwierdził wydanie ww. ostatecznej decyzji Wojewody z [...] stycznia 2011 r. z naruszeniem prawa i odmówił jej uchylenia z uwagi na fakt, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli W L - C i A N-L. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej:"GINB"), po rozpoznaniu odwołania, decyzją z [...] maja 2012 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z 22 marca 2012 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1687/12, uchylił decyzje organów obu instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 388/13, oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku . W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ rozpoznając po wznowieniu postępowania sprawę o stwierdzenie nieważności decyzji w części, nie uwzględnił, że ustawa Prawo budowlane z 1974 r., jak też obowiązujące w czasie wydawania pozwolenia na budowę rozporządzenia, przewidywały możliwość budowania obiektów tymczasowych oraz ustalania w pozwoleniu czasu ich istnienia. Ponadto, wyjaśnienia wymaga kwestia tytułu prawnego inwestora do nieruchomości objętej przedmiotową inwestycją w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dochodzący wznowienia postępowania wskazują bowiem, że inwestor nabył ten tytuł dopiero aktem notarialnym z lipca 1977 r. W międzyczasie, w odniesieniu do ww. decyzji z [...] marca 1977 r., w stosunku do której Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2011 r. stwierdził nieważność jej w części (dotyczącej czasowości) prowadzone było postępowanie nieważnościowe. Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2015 r., nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z 1977 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] czerwca 2015 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ II instancji stwierdził, że w dacie wydania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji (częściowo wyeliminowanej z obrotu), tj. w dniu 19 marca 1977 r., obowiązywały przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Zgodnie z art. 29 ust. 5 tej ustawy pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością. Natomiast, zgodnie z § 46 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno - budowlanego do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę należało dołączyć, m.in. dowód własności, wieczystego użytkowania działki budowlanej, a na obszarach wsi również dowód samoistnego posiadania lub inny dowód dysponowania nieruchomością, określony w odrębnych przepisach. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że do wniosku z 12 marca 1977 r. o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył akt notarialny z lutego 1977 r. (umowa zamiany). Zgodnie z § 4 ww. aktu wydanie przedmiotu zamiany nowonabywcom nastąpi w dniu zawarcia umowy przeniesienia własności. Umowa przeniesienia własności została zawarta w lipcu 1977 r. (akt notarialny - umowa przeniesienia własności). W związku z powyższym GINB stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie naruszony został przepis art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego i § 46 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia. Ponadto wskazał, że mając na uwadze kwalifikowany charakter przesłanki rażącego naruszenia prawa, tj. oczywistość naruszenia, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub skutki społeczno - gospodarcze, w omawianym przypadku brak jest w szczególności wystąpienia negatywnych skutków społeczno - gospodarczych ww. naruszenia prawa. Inwestor, wprawdzie po wydaniu pozwolenia na budowę, ale uzyskał prawo własności działki objętej inwestycją. Ponadto organ podniósł, że analiza akt sprawy nie wykazała, aby decyzja z [...] marca 1977 r., naruszała rażąco pozostałe przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. oraz przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. Weryfikowana decyzja z [...] 1977r. nie jest także obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1752/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi A N-L i W L-C na ww. decyzję GINB z [...] czerwca 2015 r., oddalił skargę. Wyrok jest prawomocny. Sąd wskazał, że sądowa kontrola nie mogła obejmować decyzji Wojewody z [...] stycznia 2011 r., która zapadła w odrębnym od przedmiotowego postępowaniu, i pozostaje poza granicami sprawy niniejszej. Także opisany wyrok Sądu z 16 listopada 2012 r. nie był wiążący w związku z rozpoznaniem wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] 1977 r. Ta bowiem, w kontekście ostatecznej decyzji Wojewody z [...] stycznia 2011 r., pozostała w obrocie prawnym z wyłączeniem rozstrzygnięcia o czasie, na który została wydana. Postępowanie zakończone tym rozstrzygnięciem jest wznowione, a okoliczność prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia z uwzględnieniem stanowiska Sądu wyrażonego w ww. wyroku będzie rozpatrywana w tamtym postępowaniu. Następnie, Wojewoda [...] (we wznowionym postępowaniu) decyzją z [...] stycznia 2017 r., nr [...] - uchylił własną decyzję ostateczną z [...] stycznia 2011 r., stwierdzającą nieważność decyzji Urzędu Dzielnicowego [...] z [...] marca 1977 r. w części dotyczącej czasowości i jednocześnie po rozpatrzeniu ponownie wniosku A B odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji w części dotyczącej czasowości. W wyniku odwołania A B, GINB decyzją z [...] stycznia 2018 r., znak [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. A N-L i W L-C (w trakcie wyżej opisanych postępowań) pismem z 8 września 2014 r., wnieśli o wydanie tytułu wykonawczego i wszczęcie egzekucji administracyjnej w sprawie rozbiórki warsztatu rzemieślniczego położonego przy ul. [...] w [...]. Prezydent [...] postanowieniem z [...] września 2014 r., nr [...]- na podstawie art. 61a k.p.a. - orzekł w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o wydanie tytułu wykonawczego i wszczęcia egzekucji administracyjnej w sprawie rozbiórki. Postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Na ww. postanowienie, A N-L i W L-C wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1242/18, Sąd oddalił skargę. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że skarżący nie ma statusu wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym. Kolejnym wnioskiem z 28 marca 2018 r., W L-C i A N-L wystąpili do Prezydenta "o wydanie nakazu rozbiórki budynku tymczasowego po byłym warsztacie rzemieślniczym z lokalizacją do roku 1985 na posesji przy ulicy [...] nr [...] i wyegzekwowanie obowiązków wynikających z decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z [...] marca 1977 r." Postanowieniem z [...] lutego 2019 r., nr [...], Prezydent - na podstawie art. 61 § 1 k.p.a. - odmówił wszczęcia postępowania egzekucyjnego w sprawie obowiązków wynikających z decyzji Urzędu Dzielnicowego [...] z [...] marca 1977 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie zostało wydane ostateczne rozstrzygnięcie Kolegium z [...] kwietnia 2018 r., nr [...]. Jednocześnie podniósł, że podstawą do odmówienia wszczęcia postępowania egzekucyjnego stanowił fakt, że wnioskodawcy nie byli uprawnieni do żądania w drodze egzekucji administracyjnej rozbiórki warsztatu. Na ww. postanowienie W L-C i A N-L wnieśli, w ustawowym terminie, zażalenie. SKO, postanowieniem z [...] lipca 2019 r., znak [...], utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie do art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W przedmiotowej sprawie powodem wydania postanowienia z [...] lutego 2019 r. było przyjęcie przez organ I instancji, że sprawa przedstawiona we wniosku A N-L i W L-C z [...] marca 2018 r. o wszczęcie postępowania egzekucyjnego była już prowadzona przez organy na wniosek z [...] września 2014 r. A N-L i W L-C i została zakończona ostatecznym postanowieniem SKO z [...] kwietnia 2018 r., nr [...], utrzymującym w mocy postanowienie Prezydenta z [...] września 2014 r., nr [...]. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 16 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1242/18, oddalił skargę wnioskodawców na postanowienie SKO z [...] kwietnia 2018 r. Wydanie postanowienia w sprawie załatwionej już uprzednio ostatecznym postanowieniem powoduje, iż późniejsze postanowienie obarczone będzie wadą nieważności, o której mowa art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (res iudicata). Ponadto Kolegium wyjaśniło, że na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W związku z powyższym poza zakresem rozważań SKO w niniejszej sprawie pozostają pozostałe zarzuty zgłoszone wobec rozstrzygnięcia Prezydenta. Pismem z 29 lipca 2019 r. W L – C, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - skargę na postanowienie SKO z [...] lipca 2019 r., znak [...]. Jednocześnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 61 a § 1 w zw. z art. 61 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez błędną ich wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, iż skarżącemu nie przysługuje uprawnienie do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego z uwagi na fakt, że w obrocie prawnym funkcjonuje postanowienie SKO z [...] kwietnia 2018 r., [...], które uzyskało przymiot ostateczności. Podczas gdy nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) postanowienia, nawet prawomocne, jeżeli nie rozstrzygają sprawy co do istoty a związku z tym, że wydane postanowienie SKO z [...] kwietnia 2018 r., [...], nie rozstrzygało sprawy co do jej istoty a stanowiło jedynie orzeczenie wstępne, tzw. "przesąd" tj. ustalało czy wniosek o podjęcie przez organ postępowania egzekucyjnego został złożony przez podmiot uprawniony - to błędne i nieuprawnione jest stanowisko organu, że wydanie późniejszego postanowienia na wskutek wniosku złożonego przez skarżącego obarczone będzie wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.; 2) art. 107 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób niespełniający wymogów ustawowych, procedury administracyjnej. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, Sąd uznał, że skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] lutego 2019 r. odmawiające wszczęcia postępowania egzekucyjnego w sprawie obowiązków wynikających z decyzji Urzędu Dzielnicy [...] Wydział Architektury Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z [...] marca 1977 r., zatwierdzającej plan realizacyjny inwestycji przy ul. [...] w [...], stanowiący integralną część decyzji, oraz zezwalającej na budowę na terenie nieruchomości przy ul. [...] warsztatu rzemieślniczego na okres czasowy do końca 1935 r. Z art. 61 a § 1 k.p.a., który jest podstawą wydania postanowienia organu I instancji wynika, że gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego w danej sprawie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych przyczyn jego wszczęcie jest niedopuszczalne, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przywołany przepis wprowadza dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, zaś drugą zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania, przy czym przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane (por. wyrok WSA w Krakowie z 5 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 487/12, LEX nr 1305801). Przez "inne uzasadnione przyczyny", należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Ponadto okoliczność zaistnienia przeszkody przedmiotowej musi być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania), a więc w istocie wynikać z jego treści (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 marca 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1127/11, LEX nr 1146278). Organ jest zatem zobowiązany odmówić wszczęcia postępowania administracyjnego w sytuacji gdy stwierdzi, że zachodzi przeszkoda uniemożliwiająca uruchomienie tego postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażono również stanowisko, że powyższe reguły mogą mieć zastosowanie również w sprawach egzekucyjnych. W szczególności w sytuacji efektywnego wyegzekwowania należności, czy też wykonania obowiązku, nie istnieje przedmiot postępowania. Wskazuje się, że osiągnięcie zasadniczego celu postępowania egzekucyjnego skutkuje zakończeniem tego postępowania (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 25 października 2013 r. sygn., akt I SA/Bk 220/13, wyrok WSA w Lublinie z dnia 16 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Lu 119/12, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 435/13). Ponadto wskazać należy, że przed wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego, a zatem nie rozpatruje sprawy merytorycznie. W związku z tym w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum sprawy. W rozpoznawanej sprawie Kolegium przyjęło, że zachodziła "inna uzasadniona przyczyna" odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 61a § 1 k.p.a. – wcześniejsze rozstrzygnięcie tej sprawy ostatecznym postanowieniem Kolegium z [...] kwietnia 2018 r., na które wniesiona skarga przez A N-L i W C–L) została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1242/18. W tym miejscu podkreślić należy, że warunkiem sine qua non wydania postanowienia, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. (z przyczyny na którą powołało się Kolegium), jest stwierdzenie tożsamości stosunku administracyjnoprawnego występującego pomiędzy sprawą zakończoną wydaniem ostatecznej decyzji oraz powtórnym podaniem o wszczęcie postępowania administracyjnego. Tożsamość ta będzie istniała wówczas, gdy: występują te same podmioty w sprawie, gdy dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego, a do tego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. W przedmiotowej sprawie wniosek skarżących z 28 marca 2018 r. dotyczy niewątpliwie tych samych okoliczności co wniosek z 8 września 2014 r., w wyniku którego zapadło postanowienie Kolegium z [...] kwietnia 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] września 2014 r. Skarżący bowiem konsekwentnie domagają się wszczęcia egzekucji administracyjnej w sprawie rozbiórki warsztatu rzemieślniczego położonego przy ul. [...] w [...], który został posadowiony na podstawie decyzji Urzędu Dzielnicy [...] z [...] marca 1977 r., na okres czasowy do końca 1935 r. Zmianie także nie uległ stan faktyczny i prawny albowiem zarówno w dacie wydawania postanowienia Kolegium z [...] kwietnia 2018 r. jak i postanowienia kontrolowanego przez Sąd z [...] lipca 2019 r. pozostaje w obrocie prawnym decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2018 r., znak [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2017 r., nr [...]. Tą ostatnią decyzją Wojewoda (po wznowieniu postępowania) uchylił własną ostateczną decyzję z [...] stycznia 2011 r. stwierdzającą nieważność decyzji Urzędu Dzielnicowego [...] z [...] marca 1977 r. w części dotyczącej czasowości. Oznacza to, że decyzja z [...] marca 1977 r. pozostaje nadal w obrocie prawnym w niezmienionym kształcie. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w powołanym wyroku z dnia 16 stycznia 2019 r., dotyczącym wniosku skarżących 8 września 2014 r., zasadniczą przyczynę odmowy wszczęcia postępowania egzekucyjnego stanowi brak statusu wierzyciela przez skarżących. Ponadto Sąd wówczas podkreślił, że obowiązek rozbiórki nie został jednoznacznie ustalony w decyzji z 1977 r. Kwestia określenia wierzyciela uprawnionego do wystawienia tytułu wykonawczego dotyczącego wykonania obowiązku wymaga uwzględnienia regulacji wynikających z ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: "u.p.e.a."). Zgodnie z art. 1 u.p.e.a., ustawa ta określa sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków, o których mowa w art. 2, prowadzone przez organy egzekucyjne postępowanie i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków, o których mowa w art. 2, zasady i sposób prowadzenia Rejestru Należności Publicznoprawnych oraz udostępniania danych z tego rejestru. W myśl art. 1a pkt 13 u.p.e.a wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Przytoczona definicja została rozwinięta w art. art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a., który ustanawia zasadę, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej podlegających tej egzekucji obowiązków w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego jest właściwy do orzekania organ I instancji. Jak wynika z akt sprawy decyzja z [...] marca 1977 r. nakazywała przerwanie użytkowania i rozebranie budynku oraz usunięcie gruzu z posesji po dniu 31 grudnia 1985 r., na każde żądanie władz budowlanych, bez prawa odszkodowania. Biorąc więc pod uwagę zapis wynikający z decyzji z 1977 r. o pozwoleniu na budowę oraz treść art. 5 § 1 pkt 8 u.p.e.a., w ocenie Sądu (mając także pod uwadze stanowisko WSA zaprezentowane w wyroku z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1242/18), skarżący nie są uprawnieni do żądania wszczęcia postępowania egzekucyjnego w tym stanie faktycznym sprawy, tzn. z przyczyny podmiotowej. W konsekwencji, w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie został naruszony przepis art. 61a k.p.a. W sprawie jednak nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej – jak twierdzi Kolegium. Rozważania organu odwoławczego poszły w niewłaściwym kierunku, na co słusznie zwrócił uwagę skarżący. W przedmiotowej sprawie nie doszło bowiem do wszczęcia postępowania i zakończenia go stosownym aktem administracyjnym. Naruszenie jednak art. 107 § 1 k.p.a., odnoszącego się także do zasad prawidłowego sporządzenia uzasadnienia, nie ma wpływu na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił.