VII SA/Wa 2207/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2017 r. sprawy ze skargi E. S. i A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących E. S. i A. S. solidarnie kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi [...] jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], znak: [...], wydana w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę garażu (na działce o nr ew. [...] w granicach obrębu Nr [...] – [...], w [...] przy ul. [...]), w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 27 kwietnia 2016 r. [...] złożyli wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], znak: [...], wydaną na posdstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, zgodnie z przedłożonym wnioskiem. Odwołanie od ww. decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. wnieśli w terminie [...]. Podnieśli, że projektowany budynek ma być zlokalizowany w granicy działki nr [...], stanowiącej ich własność oraz, że dysponują prawomocną decyzją udzielającą pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr [...], w kierunku przewidzianego do lokalizacji w granicy tej nieruchomości garażu. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], znak: [...], po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że podstawę prawną decyzji organu I instancji stanowi art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 Prawa budowlanego. Wymogi i przesłanki w nich określone zostały spełnione; ponadto organ I instancji stwierdził zgodność projektu budowlanego z wymogami art. 32 ust. 4, zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, określonymi rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). Dodał, że zgromadzona w toku rozpatrywania sprawy dokumentacja spełniła wymogi określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Stwierdził w efekcie, że wobec spełnienia przez inwestora ww. wymagań, organ I instancji nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda [...] wyjaśnił następnie, że budynek garażu przewidziany do realizacji na działce o nr ewid. [...] w granicach obrębu ewidencyjnego Nr [...] - [...], w Płocku przy ul. [...] zlokalizowano na granicy działek sąsiednich. Budowa związana z realizacją ww. budynku nie będzie miała ujemnych skutków dla środowiska przyrodniczego, zdrowia ludzi, ani też nie wpłynie negatywnie na istniejące w otoczeniu budynki lub inne obiekty, nie będzie powodować zacienienia istniejących budynków mieszkalnych na działkach nr [...] i nr [...]. Uznał, że usytuowanie projektowanej inwestycji nie narusza zapisu § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ani miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w [...] pomiędzy ulicami [...] przyjętego uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2003 r. (przewidującego na przedmiotowym terenie jednorodzinną zabudowę mieszkaniową jako przeznaczenie podstawowe). Organ odwoławczy podał przy tym, że zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez zabudowę jednorodzinną - należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Nadto, podał, że w myśl § 12 ust. 3 pkt 4 ww. rozporządzenia, w zabudowie jednorodzinnej dopuszczalne jest sytuowanie budynku garażu o długości mniejszej niż 5,50 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Wojewoda [...] wskazał jednocześnie, że z akt sprawy wynika, iż projektowany budynek posiada wymiary 5,45 m x 5,45 m i wysokość w najwyższym punkcie dachu 2,95 m. Odnosząc się do argumentacji odwołania dotyczącej nieprawidłowego usytuowania garażu na nieruchomości i naruszenia uzasadnionego interesu odwołujących się przez ograniczenie zagospodarowania ich nieruchomości Wojewoda [...] wskazał, że zaproponowane przez inwestora usytuowanie obiektu jest dopuszczalne przez prawo. Organ II instancji przyjął jednocześnie, że realizacja powyższej inwestycji nie naruszy obowiązujących w tym zakresie przepisów techniczno-budowlanych, ani uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] złożyli [...]. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, której to zarzucili: naruszenie art. 127-129 w związku z art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 8 i pkt 9 ustawy - Prawo budowlane oraz art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że zaskarżona decyzja jest wadliwa wobec nieuwzględnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, a w konsekwencji usankcjonowanie nieprawidłowego usytuowania garażu na nieruchomości i naruszenie uzasadnionego interesu skarżących przez jej wydanie mimo ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości. Zdaniem skarżących zaskarżony organ nie uwzględnił, że: 1. skarżący posiadają prawomocną decyzję udzielającą pozwolenia na budowę w zakresie rozbudowy budynku mieszkalnego na nieruchomości nr [...], w kierunku przewidzianego do lokalizacji w granicy działki garażu, a tym samym nastąpiło pominięcie zagrożeń i uciążliwości dla projektowanej części budynku mieszkalnego; 2. nieruchomość inwestycyjna nr [...] jest nieruchomością o znacznej szerokości, która pozwala na zlokalizowanie garażu w innym miejscu, a nie w granicy nieruchomości przyległej; 3. budowa garażu w granicy nieruchomości skarżących przyniesie negatywne skutki w postaci zniszczenia wyjątkowo cennej roślinności znajdującej się na i w bliskiej odległości od ogrodzenia graniczącego z przewidywaną lokalizacją garażu, która ogranicza uciążliwości w szczególności w postaci hałasu, emisji spalin, a w konsekwencji ma wpływ na warunki mieszkania i zdrowie skarżących. Decyzja przyniesie również z tych powodów negatywne skutki dla środowiska naturalnego. W celu poparcia swojego stanowiska skarżący powołali się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2006 r. sygn. akt. II OSK 794/05. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] pozwolenia na budowę garażu przewidzianego do realizacji na działce o nr ew. [...] w granicach obrębu ewidencyjnego Nr [...] - [...], w [...] przy ul. [...]. W ocenie Sądu, decyzja ta, wydana została z naruszeniem prawa. Sąd podziela bowiem zarzuty procesowe podniesione w skardze i zgadza się ze skarżącymi, iż organ odwoławczy nie przeprowadził wyczerpującego postępowania, w tym nie zweryfikował wszystkich okoliczności i argumentów podniesionych w odwołaniu (powtórzonych następnie w skardze), a istotnych dla skarżących, o czym świadczy uzasadnienie orzeczenia tego organu. W konsekwencji, nie dokonał też pełnej oceny przedłożonego projektu budowlanego (stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego) i przedwcześnie przyjął, że nadaje się on do zatwierdzenia, uznając przy tym, że przedmiotowa budowa garażu nie ograniczy możliwości zagospodarowania nieruchomości skarżących – tj. działki o nr ew. [...]. Rozwijając powyższe wskazać trzeba, że z projektu zagospodarowania działki (tj. z części rys. i opisowej) wynika, iż inwestor zaplanował przedmiotową inwestycję polegającą na budowie garażu o wymiarach 5,45 m x 5,45 m i wysokość w najwyższym punkcie dachu 2,95 m na działce nr ew. [...], w granicy działek sąsiednich – tj. od strony wschodniej na granicy działki o nr ew. [...] (należącej do skarżących: [...]) i od strony północnej na granicy działki o nr ew. [...]. W ścianach garażu zlokalizowanych na granicy działek [...] nie przewiduje się otworów okiennych ani drzwiowych. Na działce o nr ew. [...] znajduje się budynek mieszkalny dwukondygnacyjny z poddaszem użytkowym, usytuowany ok. 7,50 m od granicy działki nr ew. [...] i projektowanego garażu. Tymczasem, skarżący konsekwentnie w sprawie podnoszą (v. odwołanie, a następnie skarga do Sądu), iż posiadają "prawomocną" decyzję, którą udzielono im pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...], m. in. w kierunku granicy działki inwestycyjnej nr ew. [...]. Na rozprawie w dniu 19 lipca 2017 r. skarżący – [...] oświadczył, że powyższa decyzja udzielająca pozwolenia na rozbudowę budynku została wydana w 2006 lub 2008 r. oraz, że po rozbudowie odległość budynku skarżących od granicy działki nr [...] ma wynosić 3 m (a nie jak obecnie: 7,50 m). Ponadto, skarżący oświadczył, że na podstawie tej decyzji o pozwoleniu na budowę są prowadzone prace budowlane (v. protokół z rozprawy z dnia 19 lipca 2017 r.). Wskazane okoliczności choć (w znacznym zakresie) podniesione w odwołaniu, w żaden sposób nie zostały zweryfikowane przez organ II instancji; nie ustalono, czy rzeczywiście budynek mieszkalny na działce o nr ew. [...] objęty jest legalną rozbudową m. in. w kierunku działki inwestorów; nie ustalono w efekcie wpływu ewentualnej rozbudowy budynku mieszkalnego skarżących na możliwość usytuowania projektowanego garażu na działce o nr ew. [...] w granicy działki nr ew. [...]. Nie wyjaśniono tym samym, czy istnieją obiektywne okoliczności, potwierdzające możliwość naruszenia praw skarżących na skutek wydanej w sprawie w I instancji decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd zauważa przy tym, iż decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest decyzją związaną, co oznacza, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290), a także w przepisach technicznych zawartych w rozporządzeniach wykonawczych do tej ustawy, przy jednoczesnym braku przesłanki negatywnej z art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4). Jednym z podstawowych wymogów technicznych dotyczących planowanego obiektu jest jego prawidłowe usytuowanie względem granic nieruchomości, na której obiekt ten ma zostać posadowiony. Zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), dalej rozporządzenie, w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku garażu o długości mniejszej niż 5,50 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Zważyć przy tym trzeba, że przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie mają za zadanie służyć bezpieczeństwu obiektów budowlanych i zapobiegać zagrożeniom dla życia, zdrowia i mienia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że kwestia odległości budowy od granicy z działką sąsiednią pomimo, że mowa jest o niej w ww. rozporządzeniu, w pewnych okolicznościach w ogóle nie ma charakteru przepisów techniczno-budowlanych, lecz dotyczy prawa sąsiedzkiego, jako elementu prawa cywilnego (vide: wyroki NSA: z dnia 27 marca 2012 r., sygn. II OSK 42/11; z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2312/10; z dnia 26 października 2011 r., sygn. II OSK 1518/10). Dopuszczając lokalizację budynku przy granicy z działką sąsiednią należy zatem rozważyć interesy obu zainteresowanych stron, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 144 Kodeksu cywilnego, mogących usprawiedliwiać takie nadzwyczajne rozwiązanie (vide: wyrok WSA w Kielcach z dnia 31 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 662/15). Należy mieć bowiem na względzie, że użycie przez ustawodawcę w ww. przepisie § 12 ust. 3 rozporządzenia sformułowania "dopuszcza się" jednoznacznie wskazuje, że jest to rozwiązanie wyjątkowe, które wymaga nie tylko zaistnienia szczególnych okoliczności wymienionych w tym przepisie, a stanowiących odstępstwo od ogólnej zasady lokowania budynków, przewidzianej w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, ale również szczególnej staranności i dbałości organu w zakresie poszanowania interesów osób trzecich. Organ winien zatem mieć na uwadze, iż w tego rodzaju sytuacjach, usytuowanie budynku w granicy zazwyczaj budzi, często uzasadniony sprzeciw właścicieli działki sąsiedniej. Dlatego też należy rzetelnie zbadać przesłanki przemawiające za dopuszczeniem takiego usytuowania. Przepis § 12 rozporządzenia wskazuje wprawdzie, iż nie ma zakazu budowy przy granicy nieruchomości sąsiedniej, jak też warunku uzyskania na taką budowę zgody sąsiada, jednak nie oznacza to, że orzekający w sprawie organ administracji publicznej w sposób dowolny rozstrzyga o pozwoleniu na budowę, albo że jest związany wyłącznie przepisami warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaś tylko od woli inwestora zależy określenie usytuowania obiektu i jest ono wiążące dla organu. Jak słusznie wskazano w wyroku składu siedmiu sędziów NSA z dnia 11 czerwca 2001 r., sygn. akt OSA 4/01, pomimo, iż przedmiotem sprawy rozpoznawanej przez organ architektoniczno-budowlany jest pozwolenie na budowę, a więc rozstrzygnięcie należące do typowych zagadnień z dziedziny prawa administracyjnego materialnego, to jednak unormowań prawnych co do możliwości i warunków udzielenia pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy nieruchomości stanowiącej własność innej osoby niż inwestor należy poszukiwać zarówno w przepisach prawa administracyjnego (ustawa Prawo budowlane) jak i w przepisach prawa cywilnego (art. 140 k.c. i art. 144 k.c.). Zważyć też należy, iż ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa art. 5 Prawa budowlanego, obejmuje szeroki zakres badania oddziaływania jednej nieruchomości na sąsiednie działki budowlane, a wyliczenie zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 9 ma charakter jedynie przykładowy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 r., III ARN 87/95, OSN 1996/21/316, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2001 r., sygn. akt IV SA 558/99, LEX nr 77640). Właściciel działki sąsiadującej z działką inwestora ma, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, prawo do poszanowania jego uzasadnionych interesów wynikających z prawa do korzystania ze swojej własności. Jak stanowi art. 4 tej ustawy każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. A zatem, usytuowanie budynku na działce budowlanej, z poszanowaniem interesu prawnego właścicieli działek sąsiednich oznacza nie tylko uwzględnienie norm, o których mowa w § 12 rozporządzenia, ale także wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich (vide: wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 551/12). Rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy z sąsiednią nieruchomością lub w zbliżeniu do tej granicy, organ administracji publicznej powinien więc uwzględniać konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron i ochrony własności (art. 32 i 64 Konstytucji RP), jak również przepis art. 144 Kodeksu cywilnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2004 r., sygn. akt OSK 786/04, ONSA i WSA 2005/4/86; z dnia 28 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 794/05; z dnia 14 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1090/05; z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 436/07, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym dodać, że w odniesieniu do art. 5 Prawa budowlanego podnosi się, że poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim samym zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi. Wskazuje się, że należy w tym zakresie dokonywać wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich. Oznacza to wymóg uwzględnienia istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek w przyszłości (por. Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, wyd. 2, LexisNexis, Warszawa 2014, s. 118). Należy również dostrzec, iż poszanowanie interesów osób władających nieruchomościami znajdującymi się w sąsiedztwie inwestycji, gwarantowane jest m. in. przestrzeganiem norm wynikających z przepisów techniczno-budowlanych (art. 4 i art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). W przepisach tych określono zasady wzajemnego usytuowania budynków w aspekcie zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego, zapewnienia minimalnego czasu nasłonecznienia oraz nieprzesłaniania okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Ponadto, prokonstytucyjna wykładnia przepisu § 13 rozporządzenia (a nie jego literalne brzmienie) wymaga uwzględnienia zasady równej ochrony prawa własności wobec sąsiada przez przewidywanie możliwości usytuowania w przyszłości obiektów budowlanych na jego działce. Inna wykładnia nie jest do przyjęcia, gdyż może to doprowadzić do ograniczenia prawa własności właściciela nieruchomości sąsiedniej, który budując (rozbudowując) później budynek będzie miał ograniczony dostęp światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych. Wykładnia § 13 rozporządzenia zgodnie z zasadą równości została również zastosowana m. in. w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 37/07, (publ. Lex nr 491986), który stwierdził, że przepis § 13 ust. 1 rozporządzenia będzie miał zastosowanie zarówno do projektowanych obiektów przeznaczonych do realizacji jak też do obiektów już istniejących. Z tych też przyczyn, w ocenie Sądu, w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę właściwy organ ma obowiązek sprawdzenia, czy projekt zagospodarowania terenu przewidzianego pod inwestycję uwzględnia istniejące i projektowane zagospodarowanie działek znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu, bo tylko wówczas możliwe będzie wyważenie interesów wszystkich uprawnionych stron, z zachowaniem konstytucyjnej równości wobec prawa. Tak też wskazał NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2017 r. (sygn. akt II OSK 1629/15), dodając, iż "obowiązek sprawdzenia projektu zagospodarowania działki w zakresie odległości pomiędzy obiektem przewidzianym przez inwestora do realizacji a zabudową projektowaną na działce sąsiedniej aktualizuje się w szczególności wówczas, gdy właściciele nieruchomości sąsiedniej zgłaszają konkretne zastrzeżenia w związku z posiadaną decyzją o warunkach zabudowy". W niniejszej sprawie pomimo takich zastrzeżeń (ze wskazaniem na posiadaną decyzję o pozwoleniu na rozbudowę budynku na działce o nr ew. [...]), organ odwoławczy nie uwzględnił w sprawie przy ocenie projektu zagospodarowania działki, ewentualnej projektowanej zabudowy na działce skarżących. W konsekwencji, Sąd podziela zastrzeżenia podniesione w skardze i zgadza się ze skarżącymi, iż w sprawie zbyt pobieżnie przeanalizowano formułowane przez nich zarzuty, co istotne - mogące mieć znaczenie dla oceny prawidłowości przedłożonego projektu zagospodarowania działki. Zaskarżony organ nie zajął się wyjaśnieniem powyższych kwestii, wychodząc z błędnego założenia, że w przedmiotowym postępowaniu pozostają one bez wpływu na rozstrzygnięcie. W ocenie zaś Sądu, aby móc ocenić, czy dopuszczalne jest sytuowanie obiektu po granicy, okoliczności te wymagają zweryfikowania i rozpatrzenia, tym bardziej, że nieruchomość inwestycyjna o nr ew. [...] być może pozwala na zlokalizowanie garażu w odległości 1,5 m od granicy działki sąsiedniej, a nie w granicy nieruchomości. Z tych też przyczyn, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja jako oparta na niepełnej analizie (i wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 4 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 144 k.c.), nie może się ostać. Zaskarżony organ nie dokonał bowiem należytego wyjaśnienia sprawy, w aspekcie poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Rozpoznając ponownie sprawę organ II instancji winien uzupełnić postępowanie i ocenę, we wskazanym przez Sąd zakresie. Wobec powyższego, działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy, uwzględniając wniosek skarżących oraz uiszczony przez nich wpis w wysokości 500 zł.