VII SA/Wa 2383/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak (spr.), Protokolant spec. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2012 r. sprawy ze skargi E. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz E. T. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] Wojewoda [...] (dalej: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 punkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu odwołania C. W. i E. T. (dalej: "skarżący") od decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. Starosty L. (dalej: "organ I instancji"), odmawiającej uchylenia własnej, ostatecznej decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2009 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę parkingu dla Zakładu Produkcji Sprzętu Medycznego "[...]" Spółka z o.o. z siedzibą w miejscowości Ł., gmina W. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Starosta L. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia dla inwestora - Zakładu Produkcji Sprzętu Medycznego "[...]" Spółka z o.o. w Ł./ L. na budowę parkingu wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, związanymi z tym obiektem, na terenie działki oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...], położonej w miejscowości Ł., gmina W.. W dniu [...] kwietnia 2011 r. C. W. i E. T. złożyli wniosek o wznowienie postępowania w sprawie wydania w/w decyzji na podstawie art. 145 § 1 punkt 4 k.p.a. Podnieśli, że są współwłaścicielami działki o numerze [...], położonej w Ł., która jest w trakcie podziału. Poprzez wybudowanie w ostrej granicy z tą działką ogólnodostępnego parkingu dla samochodów osobowych, jedna z wydzielonych działek zostanie pozbawiona dojazdu. Pobudowany parking uniemożliwia realizację planów skarżących - budowy bliźniaczego domu mieszkalnego. Wnosili o uchylenie decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2009 r. i uznanie ich za stronę postępowania. W piśmie z dnia [...] maja 2011 r. skarżący podnieśli, że o inwestycji na działce [...] dowiedzieli się w dniu [...] kwietnia 2011 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. Starosta L. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2009 r., powołując się na wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 r., wydany w sprawie II OSK 1747/07, z którego wynika, że we wstępnej fazie postępowania, 1 Sygn. akt VII SA/Wa 2383/11 regulującej stwierdzenie dopuszczalności wznowienia postępowania, zakończonego decyzją ostateczną, organ bada wyłącznie czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 145 lub 145 "a" k.p.a., czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został złożony przez podmiot, uznający się za stronę postępowania i czy został zachowany termin z art. 148 k.p.a. Tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną, albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania. W przeciwnym przypadku musi wznowić postępowanie i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia, jak i pozostałych kwestii dotyczących wznowienia, a także co do istoty sprawy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. organ I instancji na podstawie art. 151 § 1 punkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty L. z dnia [...] września 2009 r. Nr [...]. W toku postępowania wznowieniowego organ ustalił, iż inwestor uzyskał pozwolenie na dysponowanie na cele budowlane działką nr [...], będącą własnością Skarbu Państwa, a następnie pozwolenie na budowę parkingu dla 40 miejsc postojowych. Zgodnie z treścią § 19 ustęp 2 punkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 6 m - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie (Dz.U. 2002 r. Nr 75, poz. 690, ze zm.). Zgodnie z projektem zagospodarowania usytuowanie miejsc postojowych na parkingu znajduje się w odległości 7,08 m od granicy działki budowlanej nr [...], zatem wypełnia w/w przepis. W ocenie organu I instancji, stwierdzenie zgodności projektowanych robót budowlanych z warunkami technicznymi obowiązującymi na dzień złożenia wniosku vo pozwolenie na budowę, tj. na [...] sierpnia 2009 r., co do zasady oznacza, iż inwestycja usytuowana jest poza obszarem oddziaływania obiektu i co za tym idzie vnie zostały naruszone usprawiedliwione interesy osób trzecich w procesie inwestycyjnym. Poza tym organ podniósł, że skarżący powinni mieć świadomość, że każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Powołując się na art. 4, art. 3 punkt 20, art. 28 ustęp 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2010, Nr 243, poz. 1623 ze zm.), w konkluzji ustalił, że żądanie wznowienia postępowania bezspornie pochodzi od osób nie posiadających 2 Sygn. akt VII SA/Wa 2383/11 przymiotu strony, nie zachodzą przesłanki z art.145 §1 punkt 4 k.p.a., a więc brak jest podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej. Od decyzji organu I instancji skarżący wnieśli odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji Nr [...] i uznanie ich za stronę postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Podnieśli, że Starosta L. pierwszy raz wydał decyzję o pozwoleniu na budowę parkingu już w 2007 r., który został rozebrany w kwietniu 2009 r. Wybudowanie parkingu nie tylko uniemożliwia skarżącym budowę domu, ale również obniża wartość ich działki. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, które legitymację strony oparło na pojęciu interesu prawnego, który musi być własny, indywidualny, wywodzący się z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Podstawę prawną legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego, określający prawa lub obowiązki podmiotu. W ocenie organu odwoławczego skarżący we wniosku o wznowienie postępowania nie wykazali interesu prawnego na dzień wydawania decyzji Starosty L., a tylko interes faktyczny, tj. sąsiedztwo z terenem objętym zadaniem inwestycyjnym. W skardze na decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organu li II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 28 ustęp 2 Prawa budowlanego, przez: - błędne uznanie, że skarżącym nie przysługiwał interes prawny w postępowaniu zakończonym wydaniem przez Starostę L. pozwolenia na budowę z dnia [...] września 2009 r. nr [...], a jedynie faktyczny, tj. sąsiedztwo z terenem objętym zadaniem inwestycyjnym, - błędne uznanie, że należąca do skarżących działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania wybudowanego parkingu, - nieuzasadnione przyjęcie, że spełnienie przez obiekt wymogów wskazanych w § 19 ustęp 2 punkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest równoznaczne z brakiem oddziaływania obiektu budowlanego na określoną nieruchomość oraz naruszenie art. 5 ustęp 1 punkt 9 Prawa budowlanego przez pozbawienie 3 Sygn. akt VII SA/Wa 2383/11 działki skarżących dojazdu do drogi publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, iż spełnienie wymogów technicznych w zakresie odległości obiektów od siebie nie jest równoznaczne z wyłączeniem danej nieruchomości z obszaru oddziaływania określonego obiektu. Przy badaniu zakresu oddziaływania konieczne jest uwzględnienie również innych czynników, w szczególności interesów osób trzecich, które mogą wynikać m.in. z regulacji prawa cywilnego. W tym zakresie skarżący powołali wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2006 r., wydany w sprawie II OSK 794/2005 (Lex Polonica nr 1556754). Następnie podnieśli, że w dniu [...] sierpnia 2011 r. uzyskali decyzję wydaną przez Wójta Gminy W., zatwierdzającą projekt podziału działki numer [...]. Jak wynika z załączonej mapy podziału nieruchomości, wskutek wybudowania parkingu jedna z nowopowstałych działek została pozbawiona dojazdu do drogi publicznej - ulicy P., natomiast uzyskanie wjazdu w innym miejscu (z terenu urządzeń technicznych Wodociągu Północnego na ulicę P., na co wskazywał Wojewoda [...] w zaskarżonej decyzji) będzie możliwe dopiero po likwidacji przedmiotowego parkingu (pismo z dnia 1 lipca 2011 r. k.8 akt sądowych). Powyższe okoliczności wskazują, że skarżący posiadają niewątpliwie interes prawny w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę parkingu, ponieważ pozbawienie ich przez tę inwestycję dostępu do drogi publicznej w istotny sposób ograniczyło możliwość racjonalnego zagospodarowania działki i opóźniło rozpoczęcie prac budowlanych przy wzniesieniu domu mieszkalnego. Interes prawny skarżących wynika wprost z art. 5 ustęp 1 punkt 9 Prawa budowlanego. Ponadto skarżący podnieśli, iż bezpośrednie sąsiedztwo parkingu na kilkadziesiąt miejsc postojowych stanowi poważną uciążliwość w postaci immisji hałasu i zanieczyszczenia powietrza oraz istotnie zmniejsza wartość działki skarżących. Choć same miejsca parkingowe są usytuowane w wymaganej przepisami odległości od granicy działki, to wjazdy na parking znajdują się tuż przy granicy działki numer [...], co skutkuje nieustannym ruchem i hałasem. Skarżący, cytując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, podnieśli, iż przepis prawa cywilnego może stanowić źródło interesu prawnego w rozumieniu przepisów postępowania administracyjnego. Natomiast organy obu instancji w przedmiotowej sprawie uznając, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony, bowiem parking znajduje się w wymaganej przepisami prawa odległości od ich nieruchomości, całkowicie pominęły kwestie dostępu działki skarżących do drogi publicznej, wpływu budowy parkingu na zaplanowaną przez Sygn. akt VII SA/Wa 2383/11 skarżących inwestycję (budowę domu) oraz immisji z parkingu spółki "[...]". W konsekwencji, w ocenie skarżących, zaskarżona decyzja była zbyt pochopna i nie poprzedzona wnikliwą i zupełną analizą stanu faktycznego i prawnego sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 listopada 2011 r. odrzucił skargę C. W. jako wniesioną po upływie ustawowego terminu (k.27 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Podniósł, iż ustawodawca, wskazując w § 19 ustęp 2 punkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odległość 6 metrów w przypadku 5-60 wydzielonych stanowisk dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej, uwzględnił immisję w postaci hałasu i zanieczyszczenia powietrza. Organ zauważył, że w dniu [...] sierpnia 2011 r. Wójt Gminy W., w ramach wstępnego projektu podziału nieruchomości, wydał postanowienie w przedmiocie stwierdzenia zgodności proponowanego podziału nieruchomości - działki [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy, a nie decyzję o podziale działki, jak to wskazali w skardze skarżący. W dniu wydawania przez Starostę L. decyzji o pozwoleniu na budowę parkingu, tj. [...] września 2009 r., inwestor miał prawo je uzyskać, zgodnie z art. 32 ustęp 4 Prawa budowlanego, a skarżący wówczas posiadali tylko "plany budowlane", a nie zatwierdzony podział działki nr [...], która jako całość ma dojazd do drogi publicznej - ul. K. we wsi Ł.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. 5 Sygn. akt VII SA/Wa 2383/11 W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Przepis art. 145 § 1 k.p.a. enumeratywnie wskazuje przyczyny, które obligują do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Z kolei zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 punkt 4 oraz w art. 145 a następuje tylko na żądanie strony. W przedmiotowej sprawie kontroli sądowej podlega decyzja wydana w trybie wznowienia postępowania, uregulowanego w przepisach art.145 k.p.a. - 152 k.p.a. Nadzwyczajność instytucji wznowienia postępowania administracyjnego polega na tym, że przysługuje od rozstrzygnięć ostatecznych, a zamknięty katalog podstaw wznowienia sprawia, że stanowi ona w istocie pewien kompromis między koniecznością realizacji zasady praworządności a zasadą ochrony praw nabytych. Jednocześnie w tym postępowaniu występuje autonomiczny przedmiot postępowania, niezależny od postępowania zwykłego, stanowiący jedną z taksatywnie wyliczonych w art. 145 k.p.a. wad postępowania. Jeśli bowiem nastąpiło wznowienie postępowania, a nie istniała kwalifikowana wadliwość procesowa, to mamy do czynienia z naruszeniem prawa powodującym konieczność stwierdzenia nieważności takiego rozstrzygnięcia (zob. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz dla praktyków pod redakcją Artura Mudreckiego, Gdańsk 2008, s.375- 376). Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1/ dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 6 Sygn. akt VII SA/Wa 2383/11 2/ decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3/decyzja została wydana przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu, stosownie do art. 24,25 i 27 k.p.a., 4/ strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5/ wyjdą na jaw istotne okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6/ decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7/ zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2 k.p.a.), 8/ decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Prawo do domagania się wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 punkt 4 k.p.a. przysługuje zarówno stronie w znaczeniu formalnym, którą pominięto np. przy pewnych czynnościach dowodowych, jak i osobie o kwalifikacji strony, która całkowicie znalazła się "poza nawiasem" postępowania i dowiedziała się przypadkowo o tym, że ono się toczyło, oraz o wydanej decyzji. Takie rozumienie przepisu czyni zadość postulatom praworządności (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz dla praktyków pod redakcją Artura Mudreckiego, Gdańsk 2008, str. 389). W świetle powyższej wykładni oraz wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 7 stycznia 2009 r. (II OSK 1747/07), organ I instancji prawidłowo wznowił postępowanie postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., które stanowiło podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Jeśli organ wszczął postępowanie nadzwyczajne na wniosek współwłaścicieli działki numer [...] w oparciu o wskazaną przez nich podstawę prawną i powołanie się na zamiar podziału działki, to w dalszym toku postępowania powinien w szczególności mieć na uwadze zasadę ogólną wyrażoną w art. 7 k.p.a., obligującą do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, uwzględniając interes społeczny i słuszny interes obywateli. W tej sprawie, zdaniem Sądu, organy administracji publicznej nie dokonały oceny co do tego, czy i jakie przyczyny przemawiają za tym, aby przedłożyć interes inwestora nad interesami właścicieli sąsiedniej działki, którzy nie uzyskali w procesie budowlanym nawet uprawnień strony, przez co naruszyły art. 77 7 Sygn. akt VII SA/Wa 2383/11 § 1 k.p.a., obligujący do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Zasady postępowania administracyjnego nakazują równe traktowanie stron. Wiąże się to z możliwością prawidłowego korzystania z nieruchomości zarówno przez inwestorów jak i właścicieli sąsiednich nieruchomości. Rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy z sąsiednią nieruchomością, organ administracji publicznej powinien uwzględniać konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron (art. 32 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji RP, por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2008 r., II OSK 436/07, LEX nr 468755). Niewątpliwie art. 28 ustęp 2 Prawa budowlanego ogranicza krąg podmiotów mogących występować w charakterze strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Są nimi: inwestor oraz właściciele, użytkownicy lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei art. 3 punkt 20 Prawa budowlanego definiuje ten obszar jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Te przepisy odrębne to nie tylko przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na które powoływały się organy obu instancji. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podnieśli okoliczność, iż pobudowany parking uniemożliwia dojazd do ich działek i realizację planów - budowy domu mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej. Poza tym podnieśli, że wprawdzie usytuowanie miejsc parkingowych spełnia wymagania cytowanego wyżej rozporządzenia, to jednak droga dojazdowa do tych miejsc jest usytuowana na prawie całej długości boku działek, na których będą urządzone do nich wjazdy. Organ odwoławczy, powtarzając za organem I instancji, uznał, że skarżącym nie przysługuje interes prawny do występowania w charakterze strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę parkingu, opierając się jedynie na wskazaniu braku przekroczenia odległości wynikającej z § 19 ustęp 2 punkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tymczasem, oprócz przepisów technicznych dotyczących odległości budowanej inwestycji od nieruchomości, organ winien mieć na uwadze art. 5 ustęp 1 punkt 9 Prawa budowlanego i rozważyć zgodę na budowę w kontekście przestrzegania prawa sąsiedzkiego (art. 140 i 144 k.c.). Interes prawny właściciela 8 Sygn. akt VII SA/Wa 2383/11 nieruchomości sąsiedniej, wynikający z prawa rzeczowego, może pozostawać w bezpośrednim związku ze sprawą administracyjną (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2006 r., II OSK 794/05 oraz uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 11 października 1999 r., OPS 11/99). Z treści art. 5 ustęp 1 punkt 9 Prawa budowlanego wynika, że obiekt budowlany należy budować w sposób określony w przepisach techniczno-budowlanych, zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, jednak zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Samo zachowanie wymaganych odległości w zakresie sytuowania budynku na działce nie oznacza, że podmioty mające tytuł prawny do działek znajdujących się w otoczeniu projektowanego obiektu nie posiadają interesu prawnego, a zatem nie mogą być stroną w postępowaniu o pozwolenie na budowę (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2010 r., VII SA/Wa 368/10, Lex nr 760105, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 października 2009 r., II SA/GI 468/09, LEX nr 573709). Skarżący wywodzili swój interes prawny w posiadaniu uprawnienia strony z prawa własności. Organ odwoławczy nie może ograniczyć się jedynie tylko do kontroli decyzji wydanej przez organ I instancji, lecz jest zobowiązany do ponownego rozpoznania sprawy i rozstrzygnięcia. W tym wypadku Wojewoda Mazowiecki, ustalając obszar oddziaływania terenu, nie ustalił, czy przedmiotowa inwestycja nie powoduje ograniczeń w sposobie zagospodarowania sąsiedniej działki numer [...], zgodnie z jej przeznaczeniem. Skarżący podkreślali budowlany charakter swojej działki oraz trudności w ustanowieniu dostępu do drogi publicznej w związku z wybudowaniem parkingu, przedstawili pismo z Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji W. S.A. z dnia [...] lipca 2011 r. o możliwości ustanowienia wjazdów na podzielone działki skarżących w przypadku likwidacji parkingu (k.8), pomimo tego organy administracji publicznej pominęły kwestię oceny wpływu inwestycji na uprawnienia właścicieli działki sąsiedniej w kontekście jej wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem. Stroną postępowania budowlanego jest ten, komu oddziaływanie zamierzonej inwestycji może ograniczyć prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania jego nieruchomości (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 grudnia 2006 r., sygn. VII SA/Wa 1896/06). Wbrew stanowisku organów orzekających, samo zachowanie wymaganych odległości, czy też szerzej warunków technicznych w zakresie 9 Sygn. akt VII SA/Wa 2383/11 sytuowania obiektu na działce, na czym w szczególności skupiły się organy, nie oznacza jeszcze, że osoby mające tytuł prawny do działek znajdujących się w otoczeniu projektowanego obiektu nie posiadają interesu prawnego, a zatem nie mogą być stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Natomiast zupełnie oddzielnym zagadnieniem jest, czy artykułowane przez te osoby zarzuty w stosunku do projektowanej inwestycji są usprawiedliwione z punktu widzenia obowiązujących norm prawnych. Wszak osoby takie mogą skutecznie kwestionować poczynania inwestora tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie inwestycyjne koliduje z ich uzasadnionym interesem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 punkt 9 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1321/06). W każdej sytuacji, w której właściciel nieruchomości jest zmuszony ze względu na zamierzenie inwestycyjne ograniczyć sposób korzystania z własnej działki, nie można mu odmówić przymiotu strony. Właściciel działki ma zatem prawo żądać, by właściwy organ skontrolował prawidłowość działań inwestora, które ograniczają możliwość korzystania z własnej nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 15 czerwca 2010 r., II SA/Wa 378/10, LEX nr 643773). Organ odwoławczy, który kontrolował zaskarżoną decyzję nie wziął pod uwagę okoliczności, że wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść domagającej się uznania jej za stronę postępowania, skoro postępowanie administracyjne ma zapewnić ochronę interesów prawnych stron (wyrok NSA z dnia 29 września 2010 r., II OSK 1481/09, Lex nr 668544). Mając powyższe rozważania na uwadze Sąd uznał za wystarczające uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy winien ponownie ocenić zasadność zarzutu odwołania, czy spełnienie przez obiekt jedynie wymogów wskazanych w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. jest równoznaczne z brakiem oddziaływania obiektu budowlanego na nieruchomość skarżących. W tym zakresie powinien mieć na uwadze wyżej cytowane orzecznictwo sądów administracyjnych i rozważyć ponownie, czy działka skarżących, z uwagi na jej przeznaczenie budowlane, położenie w bezpośrednim sąsiedztwie, plany jej podziału (w tym dostępność wydzielonych działek do drogi publicznej), leży w obszarze oddziaływania obiektu, a co za tym idzie czy skarżącym przysługują prawa strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę parkingu, czy posiadają interes prawny w 10 Sygn. akt VII SA/Wa 2383/11 rozumieniu art. 28 § 2 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja, oparta na uznaniu braku interesu prawnego skarżących z uwagi na spełnienie wymogów jedynie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bez ustosunkowania się do kwestii wpływu budowy parkingu na możliwość wykorzystania działki sąsiedniej przez skarżących zgodnie z jej przeznaczeniem, jest przedwczesna, nie poprzedzona wnikliwą i zupełną analizą stanu faktycznego. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza gdy powołuje się na nie strona, jest naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a.), skutkującym uchyleniem decyzji (por. wyroki NSA z dnia 27 maja 1999 r., II SA/Łd 744/98 oraz z dnia 4 października 2005 r., I OSK 159/05). Dlatego na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 litera "c" p.p.s.a. Sąd w punkcie pierwszym wyroku uchylił zaskarżoną decyzję, orzekając o treści punktu drugiego wyroku na podstawie art. 152 p.p.s.a. Koszty postępowania, na które składa się wpis od skargi w kwocie 200 zł., Sąd zasądził na rzecz skarżącej na podstawie art. 200 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego, w nawiązaniu do innych zarzutów skargi, Sąd zauważa, że żaden przepis prawa budowlanego nie uzależnia wydania pozwolenia na budowę od tego, by działka znajdująca się w sąsiedztwie nie zmniejszyła swojej wartości. Jest to z punktu widzenia prawa budowlanego okoliczność obojętna (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 października 2005 r., VII SA/Wa 251/05), natomiast immisje związane z inwestycją, takie jak: kurz, hałas, wzmożony ruch samochodowy nie decydują o przyznaniu skarżącym statusu strony (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011 r" II OSK 338/10, LEX nr 953066). 11