VII SA/Wa 239/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) listopada 2011r. znak: (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej J. W. kwotę 524 (pięćset dwadzieścia cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; IV. oddala w pozostałej części wniosek o zwrot kosztów. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98. poz. 1071 z późn. zm.). po rozpatrzeniu zażalenia J. W. i W. K. z dnia [...] października 2011 r. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r., znak: [...]; odmawiające wszczęcia, na wniosek J. W. oraz W. K. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty H. z dnia [...] listopada 2004 r., Nr [...], znak: [...]; zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. H. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego (wolnostanowiskowej bezściółkowej obory o obsadzie 200 DJP), zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe na działce nr ew. [...], położonej we wsi I., gm. N. – utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). który, jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Go 708/07). Koniecznymi cechami interesu prawnego jest bowiem to, iż jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1355/98; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 1999 r. sygn. akt I SA 1189/98). Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1550/07). Jednocześnie organ odwoławczy powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wyroku z dnia 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 598/06, wskazał, że sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno zatem w sprawie o takie pozwolenie prowadzone w zwykłym trybie, jak i trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. Badanie legitymacji procesowej strony w postępowaniu nieważnościowym dotyczy etapu wstępnego polegającego na ocenie interesu prawnego według stanu faktycznego na dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności i orzekania przez organ nadzorczy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 950/07). Organ drugiej instancji stwierdził, że J. W. i W. K. nie brały udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty H. z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...], znak: [...]. Nieruchomości, których właścicielką jest J. W. (działki nr ew. [...] i [...] położone we wsi R.), jak również nieruchomość W. K. - następcy prawnego E. H. (działki nr ew. [...] i [...]. położone we wsi I.), spośród których wyłącznie działka nr ew. [...] sąsiaduje z nieruchomością inwestycyjną, nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Z projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Starosty H. z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] wynika, że budynek obory, posadowiony został w odległości ok. 45 m od granicy działek o nr ew. [...] i [...] stanowiących własność J. W. oraz w odległości 4 m i ok. 15 m od działek W. K. (odpowiednio [...] i [...]). Tym samym powyższe nieruchomości skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego budynku obory wyznaczonym warunkami technicznymi, w szczególności wynikającym z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r.. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.Ponadto, zgodnie z § 36 ust. 1 powołanego rozporządzenia odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m 3 powinna wynosić co najmniej: 15m od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spożywczych i 7,5 m od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu odległość ta wynosi ok. 33 m od granicy z działkami o nr ew. [...] i [...] oraz ponad 30 m od granicy działek o nr ew. [...] i [...]. Natomiast zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 1997r. nr 132, poz. 877 z późn. zm.), odległość zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce mierzona od pokryw i wylotów wentylacyjnych powinny wynosić co najmniej 15m od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich i 4m od granicy działki sąsiedniej. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zbiornik na płynne odchody zwierzęce zaprojektowany został w odległości ok. 52 m od działek J. W. oraz ok. 26 m od działki o nr ew. [...] i ponad 60 m od granicy działki o nr ew. [...]. Organ drugiej instancji nawiązał też do raportu o oddziaływaniu ww. przedsięwzięcia na środowisko z kwietnia 2007r., oraz aneksu nr 2 do ww. raportu z listopada 2007r.,stwierdził, że z tych dokumentów wynika, że oddziaływanie ww. inwestycji zamknie się w granicach działki inwestora - nr ew. [...]. Tym samym, brak jest podstaw do uznania, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji obejmuje działki o nr ew. [...] i [...], oraz [...] i [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił argumentu, podniesionego w odwołaniu z dnia [...] października 2011 r., że przymiot strony W. K. wynika z faktu, iż jest ona następcą prawnym E. H., który był stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty H. z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...]. Podniósł, że krąg podmiotów uznanych za strony w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę nie determinuje w sposób bezwzględny kręgu stron postępowania również w sprawie o stwierdzenie nieważności tego pozwolenia. Jest to bowiem nowa sprawa i organ ma obowiązek samodzielnie ustalić strony bez względu na strony ustalone w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 598/06). Ponadto, decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. Wojewoda [...] umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty H. z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...], wskazując, m.in. że odwołujący się E. H. nie jest stroną postępowania. Organ odwoławczy uznał za chybiony zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., bowiem w niniejszej sprawie postępowanie nie zostało wszczęte. Merytoryczne zarzuty mogłyby być weryfikowane jedynie w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że J. W. oraz W. K. nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji Starosty H. z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...], zatem należało utrzymać w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniosła J. W., domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. Skarżąca wskazała, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie miał podstaw prawnych do uznania, że nieruchomości skarżącej nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, skoro obszar ten nie został wyznaczony przez Starostę H., ani przez Wojewodę [...]. Podkreśliła, że kwestią obszaru oddziaływania zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny, czemu dał wyraz z uzasadnieniu wyroku z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 208/06 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 czerwca 2005 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 51/05. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok sądu pierwszej instancji oraz decyzję Wojewody [...] umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty H., wytykając, że nie został wyznaczony obszar oddziaływania inwestycji. Skarżąca wywodziła, iż o fakcie posiadania przez nią interesu prawnego orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym już wyroku z dnia 28 marca 2007 r., którym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jest związany. Kwestią warunków technicznych również zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny także w sprawie II OSK 208/06, zarzucając Wojewodzie [...], że dla inwestycji w postaci obory na 200 DJD obszaru oddziaływania nie ustala się w oparciu o warunki techniczne. Skarżąca podniosła także, że organ pominął fakt, iż problem oddziaływania został prawomocnie osądzony wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 2 lutego 2006 r. w sprawie o sygn. akt II Bk 564/05, a raport z kwietnia 2007 r. postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. został wyeliminowany z obrotu prawnego, jako że nie spełnia wymagań Prawa ochrony środowiska. Według skarżącej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zauważył, że inwestycja nie posiada uzgodnień organu środowiska i organu sanitarnego wymaganych Prawem budowlanym i Prawem ochrony środowiska, zaś projekt zagospodarowania działki został opracowany na nieaktualnej mapie i bez spełnienia wymagań wynikających z warunków technicznych dla budowli rolniczych i obiektów budowlanych, braku dróg dojazdowych w rozumieniu dróg publicznych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. W kolejnych pismach procesowych skarżąca powoływała wyroki sądów, które w jej ocenie powinny mieć wpływ na rozstrzygniecie w niniejszej sprawie. W szczególności powołała się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, jakie zapadły w sprawach - II OSK 2720/12 w dniu 9 lipca 2013r., oraz II OSK 1133/12 w dniu 15 października 2013r. W ostatnim piśmie procesowym, z dnia 10 grudnia 2013 r., skarżąca przywołała także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2013r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2144/13, który zapadł w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2013 r. o sygn. akt II OSK 2720/12. Na rozprawie skarżaca podtrzymała skargę, a w odniesieniu do wniosku o zwrot kosztów postępowania nawiązała do złożonego w dniu 10 grudnia wyliczenia na łączną kwotę 918 zł. W związku z objecie, ww. wyliczeniem kosztów dojazdu osoby określanej jako "opiekun" skarżąca wyjaśniła, że nie ma orzeczenia lekarskiego, w świetle którego powinna poruszać się w towarzystwie opiekuna. Przed osiągnieciem wieku emerytalnego była rencistką drugiej grupy, zaś aktualnie jest emerytką. W jej ocenie obecność towarzyszącej osoby jest uzasadniona ze względu na ogólne dolegliwości związane z nogami i ciśnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone i poprzedzające ją postanowienie organu pierwszej instancji zapadły bez wnikliwego rozpatrzenia okoliczności sprawy, z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, o których mowa w art. 7, 77, 107 k.p.a. Zaskarżone i poprzedzające postanowienie, zapadły w świetle ustalania organów, że wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji pozwolenia na budowę pochodzi od osób, w tym skarżącej, którym nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ustawy Prawo budowlane. Organy powołały się na ustalenia, w zakresie wynikających ze wskazanych rozporządzeń, odległości inwestycji od działek skarżącej. Organ drugiej instancji stwierdził też, że w świetle raportu oddziaływania sporządzonego w związku z inwestycją, jej oddziaływanie zamyka się na terenie działki, na której jest zlokalizowana inwestycja. Wskazać należy, że w latach 2004 – 2013 r. toczyło się kilka postępowań mających w różnym zakresie związek z ww. decyzją o pozwoleniu na budowę. W związku z tymi postępowaniami zapadały tez wyroki sądów administracyjnych w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których rozważana była kwestia istotna w sprawie niniejszej, a mianowicie to, czy J. W. ma przymiot strony w postępowaniach związanych z ww. decyzją o pozwoleniu na budowę. I tak zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2007 r., w sprawie o sygnaturze akt II OSK 208/06, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 683/10 (organ był świadomy ich istnienia), a wreszcie wyroki, które Sąd z urzędu wziął pod uwagę orzekając w sprawie: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 2720/12 oraz z dnia 15 października 2013r., w sprawie o sygnaturze akt II OSK 1133/12. W powołanych wyżej wyrokach zawarto ocenę, iż organy powinny zbadać kwestię legitymacji J. W. do bycia stroną w postępowaniach przez pryzmat "obszaru oddziaływania obiektu", w szerokim rozumieniu tego określenia. Wskazywano, że w definicji tego pojęcia jest mowa o terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowania tego terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowanego, należą nie tylko przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki (budowle rolnicze) i ich usytuowanie. Z całą pewnością takimi przepisami odrębnymi są także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska. W wyrokach podkreślono, że obiekty objęte pozwoleniem, ze względu na ich rodzaj, należą do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co samo przez się wskazuje, że obszar oddziaływania może wykraczać poza nieruchomość inwestora i obejmować nieruchomości sąsiadujące. Sądy wskazywały, że organ nie określił terenu w otoczeniu obiektów budowlanych na podstawie przepisów z zakresu ochrony środowiska wprowadzających związane z tymi obiektami ograniczenia w zagospodarowaniu terenu i nie poddał ocenie raportu oddziaływania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 2720/12,a także z dnia 15 października 2013r., w sprawie o sygnaturze akt II OSK 1133/12 stwierdził, że w postępowaniach dotyczących oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji wiele kwestii przedstawionych przez inwestora w raporcie budziło zastrzeżenia. Świadczy o tym nie tylko postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], w którym zwrócono uwagę, że przedłożony raport "nie objął wszystkich obiektów realizowanych przez inwestora", ale także postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia [...] lipca 2011 r., znak [...], w którym podważono wartość dowodową raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko właśnie w zakresie przedstawionych w nim oddziaływań na sąsiednie nieruchomości. W ww. powołanych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał na potrzebę uwzględnienia, przy badaniu przymiotu strony skarżącej i tego, czy jej nieruchomość pozostaje w obszarze oddziaływania inwestycji, także innych wyroków powiązanych ze sprawą. Chodzi w szczególności o wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 84/08, prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt II SAB/Bk 52/08. Sąd w pełni podziela stanowisko doktryny i orzecznictwa jakie przywołał organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a które powinno być podstawą analizy przymiotu strony skarżącej w niniejszym postępowaniu nieważnościowym. Organ musi odnieść te wskazania do okoliczności sprawy, a te rozważyć z uwzględnieniem stanowiska sądów jakie ukształtowało się na tle ww. rozstrzygnięć. Organ zważy, że wyznaczenie obszaru oddziaływania nieruchomości nie może być utożsamiane z zaistnieniem negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w jej sąsiedztwie, nie chodzi zatem o naruszenie interesu prawnego, należy badać to, czy istnieje możliwość wywołania przez obiekt szkodliwego oddziaływania na teren w jego otoczeniu. Ustalenie możliwości spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie, z uwzględnieniem indywidualnych cech projektowanego obiektu i sposobu zagospodarowania terenu na działce inwestora, właściciele działek położonych na tak wyznaczonym obszarze oddziaływania obiektu powinny być uznane za stronę postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę. Ponadto obszar oddziaływania obiektu nie można utożsamiać wyłącznie z obszarem bezpośredniego sąsiedztwa z terenem inwestycji, a pojecie to należy utożsamiać z obszarem, na który potencjalnie może oddziaływać inwestycja, zatem nawet takim, który nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji. Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie miał na uwadze powyższe wskazania Sądu. Sąd uwzględnił wniosek o zwrot kosztów, z pominięciem zgłoszonych kosztów przejazdu osoby towarzyszącej skarżącej, określonej przez nią jako opiekun. W tym zakresie wniosek o zwrot kosztów został oddalony. Sąd nie znalazł podstawy prawnej do jego uwzględnienia. Zgodnie z art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Podkreślmy koszty przejazdów do sądu strony. Sąd tytułem zwrotu kosztów postępowania uwzględnił koszty przejazdu skarżącej na rozprawy. Dodatkowo uznał, w okolicznościach sprawy, za zasadne zwrócenie skarżącej kosztów przejazdu związanych z zapoznaniem się z aktami sprawy. W tym zakresie Sąd kierował się stanowiskiem wyrażonym w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2003 r., III CZP 2/03, OSNC 2003, nr 12, poz. 161 (na tle art. 98 § 2 i 3 k.p.c. zawierającego zbliżoną regulację prawną do unormowania art. 205 § 1 p.p.s.a.) - uznając te koszty za niezbędne, do celowego dochodzenia praw, choć koszty przejazdu powinny, co do zasady ograniczać się do przyjazdu na rozprawę, bo o stanie akt sprawy, strona jest powiadamiana w wyniku doręczenia jej wpływających pism i zapadających orzeczeń. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. 2012r., poz. 270). O kosztach postępowania sąd postanowił na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270).