VII SA/Wa 244/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska, sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 maja 2022 r. sprawy ze skargi K. W., A. B. i Ż. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę I. Decyzją z 12 listopada 2021 r. nr 191/2021 Prezydent m.st. Warszawy na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm. - dalej jako P.b.), po rozpatrzeniu wniosku inwestorek K.W., A.B. i Ż.M., odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę, dla zamierzenia dotyczącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem (kategoria I) na terenie działek ew. nr [...]i [...]w obrębie [...] (jedn. ewid. [...]), przy ul. L. [...] w Dzielnicy B. m.st. Warszawy. II. Decyzją z 24 stycznia 2022 r. nr 79/OPON/2022, Wojewoda Mazowiecki, po rozpatrzeniu odwołania K.W., A.B. i Ż.M., uchylił w całości ww. decyzję Prezydenta m.st. Warszawy i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał na treść art. 28 ust. 1 P.b. oraz odwołał się do poglądów orzecznictwa, podkreślając, że decyzja o pozwoleniu na budowę może dotyczyć jedynie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, przy czym zgodnie z art. 32 ust. 4a P.b. nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem art. 28 ust. 1 P.b., zatem w przypadku zakończenia robót budowlanych bezprzedmiotowe staje się postępowanie prowadzone w sprawie pozwolenia na budowę. Prezydent m.st. Warszawy wezwał Inwestorki do uzupełnienia wniosku o pozwolenie na budowę, poprzez przedłożenie: 1. 3 egzemplarzy projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego dla przedmiotowej inwestycji lub cztery egzemplarze projektu budowlanego (w przypadku zastosowania możliwości przewidzianej w art. 26 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych ustaw - Dz. U. 2020. poz. 471), 2. oryginału ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, 3. uzupełnienie formularza B-4 stanowiącego załącznik do przedmiotowego wniosku o podpisanie przez K.W. W odpowiedzi na ww. wezwanie, Strona załączyła kopię decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 30 sierpnia 2005 r. nr WZ-176/2005 ustalającą warunki zabudowy. Oceniając przedłożoną dokumentację Prezydent m.st. Warszawy stwierdził braki i nieprawidłowości, wobec czego, działając na podstawie art. 35 ust. 3 P.b., postanowieniem z 9 sierpnia 2021 r. Nr 326/2021 nałożył na Inwestorki obowiązek ich usunięcia, poprzez: 1. przedłożenie aktualnej, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji (dołączona do wniosku decyzja z 30 sierpnia 2005 r. Nr WZ-176/2005 została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 stycznia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1120/06), 2. dostarczenie projektu budowlanego przygotowanego w myśl przepisów ustawy Prawo budowlane, aktualnych na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. W takim stanie spawy, po uzupełnieniu projektu przedmiotowej inwestycji i ponownej analizie dokumentacji budowlanej i wyjaśnieniach Inwestora Prezydent m.st. Warszawy zaskarżoną decyzją z 12 listopada 2021 r. Nr 191/2021, odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla K.W., A.B. oraz Ż.M., budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem (kategoria I) na terenie działek ew. nr [...]i [...]w obrębie [...] (jedn. ew. [...]), przy ul. L. [...] w Dzielnicy B. [...]. Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 poz. 741), każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji warunkach zabudowy. Wojewoda podkreślił, że w postępowaniu dotyczącym zatwierdzania projektu budowlanego i wydawania pozwolenia na budowę zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej określa art. 35 P.b. Organ zwrócił uwagę, że decyzja o warunkach zabudowy, co do zasady, wydawana jest na etapie poprzedzającym wystąpienie Inwestora o pozwolenie na budowę, inicjuje zatem proces inwestycyjny, a tym samym może dotyczyć wyłącznie planowanego przedsięwzięcia budowlanego, a nie inwestycji już zrealizowanej lub będącej w trakcie realizacji. W ocenie Wojewody, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że inwestycja wskazana we wniosku inwestora została już zrealizowana, wobec czego postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę stało się bezprzedmiotowe. W konsekwencji Wojewoda uznał za zasadne wydanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że decyzja o pozwoleniu na budowę może dotyczyć jedynie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. W przypadku zatem zakończenia robót budowlanych bezprzedmiotowe staje się postępowanie prowadzone w sprawie pozwolenia na budowę. Bezprzedmiotowość postępowania wywołanego wnioskiem o pozwolenie na budowę obliguje organ do umorzenia tego postępowania stosownie do art. 105 § 1 k.p.a., a nie udzielenia pozwolenia na budowę w trybie art. 28 ust. 1 P.b. Nie jest bowiem celem wydania decyzji o pozwoleniu na budowę legalizowanie już zrealizowanej inwestycji ani też dokonanie oceny wykonanych robót. Organ podkreślił, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, że wszystkie elementy badanego stanu faktycznego i prawnego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Decyzja wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron przyjmując, że nie ma przesłanek do merytorycznego rozstrzygania co do istoty sprawy (wyrok WSA w Warszawie z 28 lutego 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 802/17). Wojewoda wyjaśnił również, że zakończenie robót budowlanych powoduje ten skutek, że postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę staje się bezprzedmiotowe z tego względu, że pozwolenie to - w świetle art. 3 pkt 12 P.b. - jest decyzją administracyjną zezwalająca na rozpoczęcie i prowadzenie budowy. Skoro zaś roboty rozpoczęto, niezależnie od tego czy na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę czy też bez tej decyzji, to jej późniejsze wydanie jest zbyteczne. W takiej sytuacji po umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zastosowanie znajduje albo tryb legalizacji samowoli budowlanej z art. 48 Prawa budowlanego, albo tryb naprawczy określony w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. W stosunku do inwestora, który rozpoczął inwestycję legalnie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę stosownie do art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, która następnie została wyeliminowana wyrokiem sądu administracyjnego lub inną decyzją wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym wskazywano, że właściwym trybem jest postępowanie naprawcze zmierzające do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem oraz zatwierdzenia projektu zamiennego usuwającego nieprawidłowości, które skutkowały wyeliminowaniem pozwolenia na budowę (wyrok WSA w Gdańsku z 11 września 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 132/18). W ocenie Wojewody, zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że Inwestor w toku postępowania wzywany był do usunięcia nieprawidłowości, których nie uzupełnił, zaś postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę zrealizowanego obiektu budowlanego jest bezprzedmiotowe. W przedmiotowej sprawie wykluczony jest element wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowanie polegające na rozpatrzeniu wniosku dotyczącego wykonanych lub nawet rozpoczętych robót należało uznać za bezprzedmiotowe. III. Skargę na powyższą decyzję wywiodły K. W., A. B. i Ż. M., kwestionując ją - jak należy przyjąć na podstawie analizy całokształtu wypowiedzi - w całości. Skarżące zauważyły, że w zaskarżonej decyzji wskazano, że postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę zrealizowanego obiektu budowlanego jest bezprzedmiotowe. Wobec powyższego zastosowanie znajduje tryb naprawczy określony w przepisach art. 50-51 P.b. Skarżące podniosły, że ich starania o uzyskanie pozwolenia na budowę nie przynoszą zamierzonego rezultatu w zakresie zatwierdzenia projektu zamiennego i wydania pozwolenia na użytkowanie spornego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem. W ocenie skarżących powyższe wymaga skontrolowania działalności administracji publicznej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. IV. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: V. Skarga, w ustalonych okolicznościach sprawy, jest niezasadna. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi ww. przepis, oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania wynikać może z przyczyn, które można podzielić na podmiotowe oraz przedmiotowe. Organ uprawniony jest zatem do umorzenia postępowania w sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych lub faktycznych do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Innymi słowy, sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne, pozytywne, czy negatywne, staje się prawnie niedopuszczalne. Bezprzedmiotowym może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (por. wyrok NSA z 14 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 686/17). W doktrynie (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. 10 Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck; Warszawa 2009; str. 390 i nast.) zasadnie podnosi się, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. W takiej sytuacji umorzenie postępowania zamyka drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków, a jednocześnie kończy bieg postępowania w danej instancji. W kontekście powyższego należy wskazać, że zgodnie z art. 28 ust. 1 P.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Z przepisu tego wprost wynika, że realizacja inwestycji budowlanej poprzedzona być musi wydaniem decyzji określającej warunki budowy lub innych robót budowalnych. W odnoszącym się do wcześniejszego stanu prawnego wyroku NSA z 7 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2243/10, który zachowuje jednak aktualność w niniejszej sprawie, konieczność zachowania powyższej kolejności ustawodawca podkreślił poprzez użycie słowa "jedynie", a także wskazując enumeratywny katalog wyjątków, do których ta zasad nie ma zastosowania (art. 29-31 P.b.). Jak stanowi natomiast art. 32 ust. 4a P.b., nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem art. 28 ust. 1 tej ustawy. Istotą sprawy o udzielenie pozwolenia na budowę jest bowiem wyrażenie przez właściwy organ architektoniczno-budowlany zgody na rozpoczęcie planowanych przez inwestora robót budowlanych, a decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter decyzji przyznającej inwestorowi określone uprawnienie do rozpoczęcia robót budowlanych, a nie do ich kontynuacji. W rozpoznawanej sprawie inwestycja, dla której Inwestorki ubiegały się o wydanie pozwolenia na budowę, została zrealizowana na podstawie ostatecznej decyzji z 6 października 2006 r. nr 298/2006 (vide akta administracyjne organu odwoławczego str. 74, decyzja z 18 marca 2019 r. Nr I OT/87/2019 str. 5). Z treści decyzji PINB z 18 marca 2019 r. wynika, że w dniu 21 stycznia 2015 r., podczas czynności kontrolnych ustalono, że sporna inwestycja jest zakończona od 2008 roku i użytkowana jako budynek mieszkalny jednorodzinny. W ocenie Sądu, nie ma w tej sprawie wątpliwości, że zrealizowanie zamierzenia budowlanego przed wydaniem pozwolenia na budowę, a nawet przed złożeniem wniosku o jego wydanie, stanowi przesłankę do obligatoryjnego umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Niezależnie od motywacji Stron oraz okoliczności jakie wskazują w skardze (próba uregulowania stanu wynikłego z wcześniejszych rozstrzygnięć organów architektoniczno-budowlanych i nadzoru budowlanego), Inwestorki ubiegają się o wydanie zupełnie nowego pozwolenia na budowę dla zamierzenia, które już istnieje. Z uwagi na jednoznaczne brzmienie przywołanych przepisów, po rozpoczęciu robót budowlanych brak jest podstaw do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż decyzja taka może dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 8 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Bd 110/12). W konsekwencji, skoro decyzja o pozwoleniu na budowę może dotyczyć co do zasady jedynie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, to w przypadku zakończenia robót budowlanych bezprzedmiotowe staje się postępowanie prowadzone w sprawie pozwolenia na budowę, tym bardziej wszczętego na skutek nowego wniosku. Bezprzedmiotowość postępowania wywołanego wnioskiem o pozwolenie na budowę obliguje z kolei organ do umorzenia tego postępowania, stosownie do art. 105 § 1 k.p.a., a nie do udzielenia lub odmowy udzielenia pozwolenia na budowę w trybie art. 28 ust. 1 P.b. Nie jest bowiem - jak słusznie zauważył NSA w wyroku z 7 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2243/10 - celem wydania decyzji o pozwoleniu na budowę legalizowanie już zrealizowanej inwestycji, ani też dokonanie oceny wykonanych robót. Co nie mniej istotne i ważne podkreślenia, Skarżące złożyły nowy wniosek o pozwolenie na budowę, domagając się wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, tak jakby inwestycji w ogóle nie rozpoczęto. Sąd orzekający w niniejszym składzie dostrzega to, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym zakończenie robót budowlanych powoduje ten skutek, że postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę staje się bezprzedmiotowe z tego względu, że pozwolenie to - w świetle art. 3 pkt 12 P.b. - jest decyzją administracyjną zezwalająca na rozpoczęcie i prowadzenie budowy. Skoro zaś roboty rozpoczęto, niezależnie od tego czy na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też bez tej decyzji, to jej późniejsze wydanie jest zbyteczne. Przyjmowano również, że w takiej sytuacji po umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zastosowanie znajduje albo tryb legalizacji samowoli budowlanej z art. 48 P.b. albo tryb naprawczy, określony w przepisach art. 50-51 P.b. W stosunku do Inwestorek, które rozpoczęły inwestycję legalnie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę stosownie do art. 28 ust. 1 P.b., która następnie została wyeliminowana z obrotu wyrokiem sądu administracyjnego (w przedmiotowej sprawie wyrok z 11 stycznia 2007 r. sygn. akt. IV SA/Wa 1120/06) lub inną decyzją wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym wskazywano, że właściwym trybem jest postępowanie naprawcze zmierzające do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem oraz zatwierdzenia projektu zamiennego usuwającego nieprawidłowości, które skutkowały wyeliminowaniem pozwolenia na budowę. Nie jest w ocenie Sądu elementem tego procesu złożony przez Skarżące zupełnie nowy wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji zrealizowanej, z pominięciem skutku decyzji PINB dla m.st. Warszawy z 18 marca 2019 r. nr lOT/87/2019. W ocenie Sądu, w sprawie taka jak niniejsza, w pierwszej kolejności, aby uzyskać "zgodność" inwestycji, dla której pozwolenie na budowę zostało uchylone, powinny zostać podjęte działania zmierzające ku legalizacji budynku na podstawie art. 50 i art. 51 P.b. Wzniesienie obiektu, który powstał w okresie obowiązywania decyzji o pozwoleniu na budowę na ogół nigdy nie oznacza, że doszło do samowoli budowlanej, podlegającej surowszym rygorom legalizacji niż postępowanie naprawcze. W takiej sytuacji ukończenie inwestycji będzie możliwe przy zastosowaniu instytucji prawa budowlanego, związanych z procesem legalizacji takich obiektów. Niezbędne zatem staje się wdrożenie postępowania, o jakim mowa w art. 50-51 P.b. Wykonanie robót budowlanych przez inwestora na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, która została następnie uchylona powoduje, że nie może być on traktowany jako osoba dopuszczająca się samowoli budowlanej, a także jako osoba, która prowadzi roboty budowlane bez pozwolenia na budowę. W takiej sytuacji zastosowanie winna znaleźć procedura przewidziana w art. 50 i art. 51 P.b., a postępowanie powinno zmierzać do legalizacji wykonanych robót budowlanych, przez doprowadzenie tych robót do stanu zgodnego z prawem. Pogląd taki wyraziły m.in. WSA w Poznaniu w wyroku z 3 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Po 878/10; WSA w Warszawie w wyroku z 29 września 2009r. sygn. akt VII SA/Wa 873/09; WSA w Kielcach w wyroku z 9 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 105/10; WSA w Olsztynie w wyroku z 28 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 945/07. Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że decyzja o pozwoleniu na budowę (jak i decyzja o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego wydawana na podstawie art. 34 P.b.) może dotyczyć jedynie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, zatem w przypadku zakończenia robót budowlanych bezprzedmiotowe staje się prowadzenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, tym bardziej na podstawie zupełnie nowego wniosku, wykorzystującego dodatkowo nieaktualną decyzją o warunkach zabudowy. Bezprzedmiotowość postępowania wywołanego wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę obliguje organ architektoniczno-budowlany do umorzenia tego postępowania, stosownie do art. 105 § 1 k.p.a., a nie udzielenia lub odmowy udzielenia nowego pozwolenia na budowę w trybie art. 28 ust. 1 P.b. Jeszcze raz należy podkreślić, że dzieje się tak dlatego, że nie jest celem decyzji o pozwoleniu na budowę legalizowanie już zrealizowanej inwestycji ani też dokonanie oceny wykonanych robót. Wobec tego umorzenie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę było w niniejszej sprawie zasadne. Do wydania decyzji w tym przedmiocie doszło zaś bez takiego naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. Status prawny inwestycji Skarżących został przy tym uregulowany pozostającą w obrocie decyzją PINB dla m.st. Warszawy z 18 marca 2019 r. nr lOT/87/2019. Na marginesie Sąd wskazuje, że Skarżące próbując uzyskać "pozwolenie na użytkowanie inwestycji", nie wyczerpują środków prawnych jakie im przysługują w ramach toczącego się postępowania zmierzającego do uregulowania stanu prawnego zrealizowanej inwestycji, z punktu widzenia oddania jej do użytku. Chodzi w szczególności o niezaskarżanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, które następnie Skarżące chcą wykorzystać w ramach zgłoszenia zakończenia wykonanych robót budowlanych. Nie jest drogą do wdrożenia skutecznej "naprawy" zaistniałego stanu, żądanie wydania zupełnie nowej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak jakby inwestycja nigdy nie została rozpoczęta i zakończona. Zamiast ubiegać się o nowe pozwolenie na budowę, Strony winny kwestionować ewentualnie niekorzystne dla nich rozstrzygnięcia wydawane w ramach postępowania wywołanego zgłoszeniem budynku do użytkowania. Jednocześnie należy wskazać, że na mocy ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) zmieniono art. 37 ust. 2 P.b. Zgodnie z jego obecnym brzmieniem w przypadku: 1) określonym w ust. 1 (nierozpoczęcia budowy lub przerwania jej na 3 lata) albo 2) stwierdzenia nieważności albo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę - rozpoczęcie albo wznowienie budowy może nastąpić po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ust. 1. Decyzję o pozwoleniu na budowę wydaje się również w przypadku zakończenia robót budowlanych. O tym, czy nowe brzmienie powołanego przepisu powinno odnosić się również do sytuacji prawnej Skarżących, nie można rozstrzygnąć w niniejszej sprawę, gdyż przekracza to jej ramy. Skarżące zamiast wnioskować o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, tak jakby chodziło o zupełnie nową inwestycję, powinny wziąć pod uwagę fakt, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja PINB dla m.st. Warszawy z 18 marca 2019 r. nr lOT/87/2019, która orzeka o odstąpieniu od nakładania na nie obowiązków wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. tj. wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego stanu na działkach ew. nr [...]i [...]z obrębu [...] położonych przy ul. L. [...] w W., do stanu zgodnego z prawem. Decyzja ta zakończyła proces naprawczy, wynikły z uchylenia pierwotnego pozwolenia na budowę. Reasumując, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, w związku z czym na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329) orzekł jak w sentencji.