VII SA/Wa 2712/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2022 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r., Nr [...] Wojewoda [...] (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej: "p.b."), po rozpatrzeniu odwołania T P od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...]stycznia 2021 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla M G, M G M G, występujących pod nazwą M, M G, M G, M G s.c. budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem i wewnętrzną instalacją gazową przy ul. [...] , na działce nr ew. [...] z obrębu [...], w granicy z działką nr ew. [...]z obrębu [...]– utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 13 sierpnia 2020 r. M G M G, M G występujący pod nazwą M s.c. (dalej: "inwestorzy") wystąpili z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem i wewnętrzną instalacją gazową przy ul. [...] , na działce nr ew. [...]z obrębu [...], w granicy z działką nr ew. [...]z obrębu [...]. Decyzją z dnia [...]stycznia 2021 r., Nr [...] Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł T P. W dniu 11 maja 2021 r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. wezwał Inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania. Dnia 8 czerwca 2021 r. Inwestor odpowiedział na wezwanie, uzupełnił dokumentację projektową i złożył niezbędne wyjaśnienia. Następnie decyzją z [...]sierpnia 2021 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 p.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: - złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei art. 33 ust. 2 p.b., określa jakie załączniki inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Organ II instancji wskazał, że w art. 35 ust. 1 p.b. określone zostały okoliczności weryfikowane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Organ podkreślił, że w przypadku stwierdzenia niezgodności planowanej inwestycji z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada w drodze postanowienia, na podstawie art. 35 ust. 3 p.b., obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie tego terminu wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W związku z powyższym Prezydent [...] z uwagi na braki i nieprawidłowości, które wystąpiły w przesłanej dokumentacji, postanowieniem z dnia [...] września 2020 r, Nr [...]zobowiązał Inwestora do usunięcia braków we wniosku i w projekcie budowlanym, które następnie zostały uzupełnione w dniu 26 listopada 2020 r. Wojewoda [...]wskazał, że możliwość wezwania Inwestora do uzupełnienia nieprawidłowości w projekcie budowlanym nie jest zarezerwowana wyłącznie dla organu I instancji. Organ odwoławczy, również może skorzystać z tego uprawnienia, gdyż zgodnie z art. 50 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika, na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych. Z uwagi na powyższe, organ II instancji pismem z dnia [...]maja 2021 r., wezwał Inwestora do usunięcia wskazanych nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej. W dniu 8 czerwca 2021 r. Inwestor uzupełnił braki we wszystkich egzemplarzach projektu budowlanego. W uzasadnieniu wskazano również, że decyzja o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, będąca podstawowym środkiem reglamentacji prawno-budowlanej, to typowy przykład decyzji o charakterze związanym tj. decyzji, której przesłanki wydania są ściśle określone przepisami prawa, co wyłącza działanie organu w warunkach luzu decyzyjnego na etapie rozstrzygania. Zdaniem organu Inwestor przedłożył prawidłowo wypełnione świadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b., pod rygorem odpowiedzialności karnej). Na obszarze przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, obszaru rejonu urbanistycznego [...] - [...] - część I, przyjęty uchwałą Rady [...] nr [...] dnia [...]listopada 2009 r., na terenie oznaczonym symbolem 9 MU z przeznaczeniem dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub wielorodzinnej ekstensywnej z usługami. Organ wskazał, że analiza projektu budowlanego nie wykazała, aby projektowany budynek wielorodzinny naruszał ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu organ wyjaśnił, że z poczynionych ustaleń wynika, że przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065) w szczególności z § 12 (dotyczącym odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13 (dotyczącym przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 57 (dotyczącym nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 (dotyczącym m.in. nasłonecznienia pokoi mieszkalnych). Organ zauważył, że projekt budowlany Inwestycji zawiera informację o obszarze oddziaływania na stronie 4. Dodatkowo w części opisowej projektu zagospodarowania terenu zawarto opis analiz przesłaniania i zacieniania sąsiedniej zabudowy, który został szczegółowo uzupełniony na str. 210-221 projektu budowlanego. Załączona do projektu budowlanego analiza przesłaniania dla zabudowy sąsiedniej na działce odwołującego- T P tj. dz. nr ew. [...] , ul. [...]wykazała, że budynek projektowany nie narusza § 57 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda [...], w odniesieniu do kolejnego zarzutu, wskazał, że wysokość budynku została zdefiniowana w § 6 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: "Wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Zdaniem organu, przedmiotowe schowki ogrodowe nie są budynkiem, gdyż są swobodnie ustawione na dachu (brak połączenia trwale z gruntem), nie są też budowlą, a ich powierzchnia zabudowy wynosi 2,66 m2 każdy. Ponadto schowki ogrodowe są wykonane w lekkiej konstrukcji i służą do przechowywania narzędzi ogrodniczych. Tym samym powinny zostać zakwalifikowane do kategorii obiektów małej architektury, a co za tym idzie nie wpływają na wysokość budynku. Organ II instancji wskazał, że Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 p.b., tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. Projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 p.b. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T P, domagając się uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. oraz decyzji jej poprzedzającej a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący zarzucił kwestionowanej decyzji naruszenie: - art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym co stanowi podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 par. 1 pkt. 4) k.p.a.. Podczas postępowania przed organami administracji dochodziło do licznych uchybień w doręczeniu korespondencji kierowanej do współwłaścicieli sąsiedniego, bliźniaczego budynku przy ul. [...], skutkiem tego część korespondencji nie została doręczona do właścicieli lokali w tym budynku, a cześć właścicieli została w całości pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu; - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie zebranie w sposób wyczerpujący wszystkich dowodów koniecznych do wyjaśnienie sprawy, poprzez brak analizy zacienienia jak i ograniczenia widoku dla okien na wszystkich kondygnacjach budynku sąsiedniego nr [...]przy ul. [...] , co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie zebranie w sposób wyczerpujący wszystkich dowodów koniecznych do wyjaśnienie sprawy, poprzez jedynie lakoniczne odniesienie się i brak dokładnej analizy kwestii poruszonych przez Skarżącego w odwołaniu z dnia 9 lutego 2021 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...]wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...]sierpnia 2021r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...]stycznia 2021 r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem i wewnętrzną instalacją gazową przy ul. [...], na działce nr ew. [...]z obrębu [...] , w granicy z działką nr ew. [...]z obrębu [...]. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z przewidzianą w Prawie budowlanym szeroką odpowiedzialnością projektanta. Przypomnieć zatem należy, że w rozdziale 3 Prawa budowlanego zamieszczono regulacje praw i obowiązków uczestników procesu budowlanego, w tym profesjonalnego projektanta (art. 20). Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.), lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, z późn. zm.), wymaganiami Prawa budowlanego oraz innymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ja wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 maja 2013r. w sprawie II OSK 44/121 – "tak szeroko zakrojona odpowiedzialność projektanta stanowić ma gwarancje dla inwestora, ale i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno-budowlanej ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego". Skutkiem tego w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada więc wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci. Stanowisko Sadów administracyjnych, a przede wszystkim Naczelnego Sądu Administracyjnego w odniesieniu do kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z przepisami techniczno- budowlanymi wskazuje na to, że organ administracji nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu, a jego ocenie podlega jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem. Ocena organu jako ściśle związana z przepisami Prawa budowlanego musi w jednoznaczny sposób opierać się na dyspozycji konkretnych norm Prawa budowlanego. Dopuszczalne jest więc jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 508/06, z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1517/09, z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1214/10 z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 345/11). Tak ukształtowane orzecznictwo jednoznacznie określa granice kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej, do badania projektu budowlanego, mając na uwadze cel, dla którego wprowadzono przepisy związane z umożliwieniem inwestorom uzyskiwania pozwoleń na budowę a także rolą, a tym samym odpowiedzialnością profesjonalnych projektantów. Z powyższego wynika, że dopuszczalność realizacji inwestycji projektowanej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w pierwszej kolejności uzależniona jest od zgodności projektu budowlanego z jego postanowieniami. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem obszar działki objętej inwestycją podlega postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że postanowienia planu miejscowego, jako że kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości, nie mogą być przedmiotem wykładni rozszerzającej. Własność jest prawem chronionym konstytucyjnie i może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), jest jedną z ustaw, o których mowa w powyższym przepisie Konstytucji, ograniczających własność. Plan miejscowy, na mocy art. 14 ust. 8 przywołanej ustawy, został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Przepisy planu miejscowego należy tak interpretować, aby jego zapisy tworzyły spójną oraz logiczną systemową całość. Należy przy tym mieć na względzie, że – co już wyżej wskazano - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co w praktyce oznacza, że ograniczają to prawo. Należy zauważyć, iż jak to wynika z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, władztwo planistyczne, pod pojęciem którego rozumie się kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, na terenie gminy należy do gminy. Przyznanie gminie władztwa planistycznego nie oznacza jednak, iż sposób i tryb kształtowania ładu przestrzennego pozostawiony został wyłącznemu uznaniu gminy. Przeciwnie, nie można zapominać, iż uchwała rady gminy o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego, który jak to wynika z treści art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, jest źródłem prawa. Jego obowiązywanie jest ograniczone pod względem terytorialnym – do obszaru gminy. Co godne podkreślenia, uchwała taka, jako akt podjęty w ramach upoważnienia ustawowego, udzielonego gminie do tworzenia aktów prawa miejscowego, musi respektować postanowienia aktów prawnych powszechnie obowiązujących wyższego rzędu, czyli ustaw oraz wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2003 r. o sygn. akt I SA/Lu 882/02). Poszanowanie to oznacza, iż interpretacja przepisów prawa miejscowego nie może dokonywać się w oderwaniu od zapisów innych aktów prawa powszechnie obowiązującego. Co więcej, tworzenie i stosowanie prawa miejscowego powinno odbywać się w sposób, który sprzyja uzyskaniu efektu spójności i braku wewnętrznej sprzeczności systemu prawa oraz komplementarności regulacji prawnych w danym zakresie. Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej należy wskazać, że dla nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru rejonu urbanistycznego [...] - [...] - część I, przyjęty uchwałą Rady [...] nr [...] dnia [...]listopada 2009r., na terenie oznaczonym symbolem 9 MU z przeznaczeniem dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub wielorodzinnej ekstensywnej z usługami. Należy zgodzić się z organami, że projekt budowlany nie wskazuje, aby projektowany budynek wielorodzinny naruszał ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisy techniczno-budowlane. Analiza projektu budowlanego wykazała, że zachowane zostały wyznaczone w miejscowym planie warunki dopuszczalnej wysokości budynku – w planie max - 12 m, w projekcie -11,48 m (s. 11) ; minimalny udział terenu biologicznie czynnego dla działki budowlanej – w planie co najmniej 50% , w projekcie - 50,36% (s.11). Zachowana została także wyznaczona nieprzekraczalna linia zabudowy. Zatwierdzony projekt budowlany jest także zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065) w szczególności z § 12 (dotyczącym odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13 (dotyczącym przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 57 (dotyczącym nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 (dotyczącym m.in. nasłonecznienia pokoi mieszkalnych). Dodatkowo w części opisowej projektu zagospodarowania terenu zawarto opis analiz przesłaniania i zacieniania sąsiedniej zabudowy, który został szczegółowo uzupełniony na str. 210-221 projektu budowlanego. Załączona do projektu budowlanego analiza przesłaniania dla zabudowy sąsiedniej na działce skarżącego T P tj. dz. nr ew. [...], ul. [...] jednoznacznie wykazała, że budynek projektowany nie narusza § 57 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przy czym w tym miejscu zaznaczyć trzeba, że przepisy Prawa budowlanego oraz rozporządzenia wykonawczego nie odnoszą się do kwestii zakłócenia widoku z okien budynków wcześniej powstałych niż projektowana inwestycja. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b, obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że z treści art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b wynika, iż poszanowaniu podlegają nie wszystkie, lecz tylko uzasadnione (kwalifikowane) interesy osób trzecich. "Uzasadnione interesy osób trzecich", o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b, to interesy mające umocowanie w przepisach prawa. Nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja, lecz jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, nie zaś interesów faktycznych innych osób (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2017 r., II OSK 2184/15). Z reguły każda inwestycja powoduje uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości (ogranicza światło, widok, emituje hałas, powoduje zwiększony ruch pieszy lub drogowy). W sytuacji gdy nie można mówić o naruszeniu konkretnych przepisów prawa (w tym norm warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i prawa o ochronie środowiska), to organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi (por. wyrok NSA z 10.12.2020 r., II OSK 1626/18). Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być zatem rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. Dodać też należy, że interes osób trzecich chroniony przez art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy (każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (por. wyrok NSA z 25 lutego 2020 r., II OSK 1010/18 i z 23 lutego 2022 r., II OSK 623/19). Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii określenia wysokości budynku, należy za organem wskazać, że wysokość budynku została zdefiniowana w § 6 przywołanego wyżej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i wskazuje, że wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Usytuowane swobodnie na dachu schowki ogrodowe, o lekkiej konstrukcji i o niewielkiej powierzchni zabudowy (2,66 m2 każdy ) nie są elementem budynku (brak połączenia trwale z gruntem), ani budowlą i nie wpływają na określenie wysokości budynku w rozumieniu § 6 wyżej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie . Podkreślenia także wymaga, że inwestorzy przedłożyli ekspertyzę techniczną z listopada 2020 r., dotyczącą określenia stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul. [...] znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej inwestycji na działce przy ul. [...], bowiem zgodnie z § 206 ust.1 rozporządzenia wykonawczego - przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Natomiast kwestia rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej zlokalizowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...] (dz. ew. nr [...]z obrębu [...]) została objęta odrębnym postępowaniem i zakończona decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r., a co za tym idzie nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, kontrolowanego przez Sąd. Na koniec zauważyć trzeba, że stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Nie jest to obligatoryjny element projektu budowlanego i to od projektanta zależy zakres i rodzaj wykonanych badań. Kategorię geotechniczną całego obiektu budowlanego lub jego poszczególnych części określa projektant obiektu budowlanego na podstawie badań geotechnicznych gruntu, których zakres uzgadnia z wykonawcą specjalistycznych robót geotechnicznych (§ 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych). Prawo budowlane dopuszcza możliwość zawarcia w projekcie budowlanym geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych tylko w zależności od takiej potrzeby, a tę potrzebę ocenia odpowiedzialny za rozwiązania projektowe projektant. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że to projektant konstrukcji obiektu budowlanego decyduje o tym, czy w danej sprawie występuje potrzeba przeprowadzenia badań geologiczno- inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektu, a jeżeli taka potrzeba istnieje, wyniki tych badań dołączane są do projektu budowlanego (por. wyroki NSA: z 4 lipca 2019 r., II OSK 757/19, z 5 marca 2018 r., II OSK 2125/17, z 23 stycznia 2013 r., II OSK 1740/11, z dnia 18 stycznia 2017 r. II OSK 1510/16). Potrzebę wykonania tych badań i warunków posadowienia określa projektant, który określa kategorię geotechniczną obiektu budowalnego (§ 4 ust. 4 rozporządzenia). Przedmiotowy budynek został zakwalifikowany do III kategorii geotechnicznej o złożonych warunkach gruntowych, a więc zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r,, w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. 2012, poz. 463 ze zm.) w sprawie wystąpiła konieczność przedłożenia opinii geotechnicznej, dokumentacji badań podłoża gruntowego, projektu geotechnicznego oraz dokumentacji geologiczno - inżynierskiej. Taka dokumentacja została przedłożona organowi. Inwestorzy przedłożyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane ( pod rygorem odpowiedzialności karnej), obejmujące działkę przy ul. [...] , na działce nr ew. [...] z obrębu [...], zaś projekt budowlany spełnia wymogi zawarte w art. 35 i 34 Prawa budowlanego, co w konsekwencji obliguje organ do udzielenia pozwolenia na budowę. Nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów k.p.a. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób, który pozwolił na prawidłową ocenę złożonych przez inwestorów, wymaganych przez prawo, dokumentów, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Inwestorzy przedstawili wszystkie niezbędne opinie, uzgodnienia czy pozwolenia, a projekt budowlany był zgodny ze wskazanymi w art. 35 Prawo budowlane przepisami. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U 2022r., poz.329), skargę należało oddalić. Przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, z późn. zm.).