VII SA/Wa 2808/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi N. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [....] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji oraz odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca – N. Sp. z o. o. z siedzibą w W., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [....] z dnia [...] października 2016 r. nr [....] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji oraz odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. W skardze strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wydanie przez organ I instancji nowej decyzji w postępowaniu wznowieniowym w oparciu o niezgodne z prawem, czy nieprecyzyjne wskazania Wojewody [...] w zaskarżonej decyzji, podczas gdy sprawa powinna zostać w pierwszej kolejności rozpatrzona przez sąd administracyjny. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwana dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Zasadą jest, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym wykonanie nałożonych na adresata obowiązków lub przyznanych praw. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2011 r. sygn. akt II OZ 564/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że co do zasady wszelkie orzeczenia kasacyjne nie nadają się do wykonania, gdyż mają charakter czysto procesowy, nie wywołują skutków materialnoprawnych (por. postanowienia NSA: z dnia 8 czerwca 2010 r. sygn. akt II OZ 489/10, z dnia 21 stycznia 2011 r. sygn. akt II OZ 3/11, z dnia 16 sierpnia 2011 r. sygn. akt I FZ 142/11, z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II OZ 791/13, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi i zarazem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [....] uchylająca w całości decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] odmawiającą wstrzymania wykonania decyzji oraz odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej – i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powyższa decyzja jest decyzją kasacyjną, wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie stanowi aktu podlegającego wykonaniu. Nie wywołuje ona bowiem żadnych skutków materialnych, nie wiąże się z obowiązkiem działania, zaniechania czy też znoszenia zachowania innych podmiotów. Jedyny skutek, jaki decyzja ta wywołuje, to skutek procesowy w postaci uchylenia decyzji Prezydenta [....] z dnia [...] kwietnia 2016 r. i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Już z tej przyczyny nie mógł być zatem uwzględniony wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto zauważyć należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został prawidłowo uzasadniony. Strona skarżąca nie wskazała na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Nie przedstawiła żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania tej decyzji. Tak skonstruowany wniosek uniemożliwia dokonanie oceny, czy i jakie negatywne skutki mogą wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji powodowało niebezpieczeństwo zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przede wszystkim stwierdzić należy, że wydanie przez organ I instancji kolejnej decyzji w postępowaniu wznowieniowym, nie wpisuje się w przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd wskazuje, że rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.