VII SA/Wa 480/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2018 r. znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. odmówił, na wniosek A. K., stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2018 r. znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w B. z [...] stycznia 2018 r. znak: [...], nakładającą na D. i A. K. obowiązek zainstalowania rur spustowych odprowadzających wodę opadową z dachu, balkonów i tarasów budynku usytuowanego przy ulicy O. [...] w B. na teren należącej do D. i A. K. działki nr ew. [...], do [...] sierpnia 2018 r. Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w decyzji z dnia [...] listopada 2018 r., że w analizowanej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Organ podkreślił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności takich rozstrzygnięć może nastąpić wyłącznie w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. GINB wskazał, że 13 listopada 2017 r. PINB [...] w B. przeprowadził kontrolę budynku wybudowanego na działce nr ew. [...] przy ulicy O. [...] w B., należącego do A.i D. K. W trakcie kontroli ustalono, że powyższy budynek nie posiada własnego systemu rur spustowych służącego odprowadzaniu wód opadowych na własną działkę, lecz korzysta z rur zainstalowanych na sąsiadującym z nim budynku w zabudowie szeregowej, usytuowanym na działce nr ew. [...]. Organy ustaliły, że powyższy stan faktyczny jest niezgodny z ustaleniami projektu budowlanego ww. budynków w zabudowie szeregowej, zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta B. z [...] marca 1984 r. znak: [...] o pozwoleniu na budowę tego segmentu. Powyższy projekt przewidywał bowiem odrębny system rur spustowych dla każdego z budynków. Stanowi to odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, jednocześnie zaś narusza przepis § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku budynków niskich lub budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. W związku z powyższym decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w B. z [...] stycznia 2018 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332, wg stanu na dzień wydania weryfikowanego rozstrzygnięcia), nakazano wykonanie przedmiotowych rur spustowych na budynku należącym do A. i D. K. i w ten sposób usunięcie stanu niezgodnego z prawem. Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku wykonania robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. GINB podkreślił, że przepisy prawa nie pozwalają na kierowanie wód opadowych na teren sąsiedniej nieruchomości, natomiast brak odrębnego systemu rur spustowych na działce nr ew. [...] powoduje, że część wód opadowych z działki nr ew. [...] kierowana jest na działkę nr ew. [...], która nie należy do D. i A. K., co jest okolicznością bezsporną w sprawie. Organ podniósł ponadto, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżących segment stanowiący współwłasność skarżącego nie jest "lokalem wyodrębnionym", lecz stanowi odrębną nieruchomość, podobnie jak działka nr ew. [...] należąca do T. i M. L. Z uwagi na powyższe organy nadzoru miały możliwość zastosowania w omawianej sprawie § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Odnosząc się do kwestionowania przez skarżącego, aby był on podmiotem zobowiązanym do wykonania nakazanych robót budowlanych, organ wskazał, że z art. 52 Prawa budowlanego jasno wynika, że do dokonania czynności nakazanych w decyzji wydanej w trybie naprawczym obowiązany jest inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. W niniejszej sprawie A. i D. K. są właścicielem działki nr ew. [...], jednocześnie zaś są inwestorami ww. przedsięwzięcia, co wynika z decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] lipca 1989 r. znak: [...], przenoszącej ww. pozwolenie na budowę z [...] marca 1984 r. na A. i D. K. Zdaniem GINB ponowna analiza akt sprawy wykazała, że kontrolowana decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2018 r. nie narusza w sposób rażący przepisów prawa. Ponadto nie narusza przepisów o właściwości, nie została wydana bez podstawy prawnej, a także nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Decyzja ta nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu wydania i nie jest trwale niewykonalna. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego należało zatem utrzymać w mocy decyzję GINB z [...] listopada 2018 r. znak: [...]. A. K. złożył skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2019 r. znak: [...] zarzucając: I. naruszenie przepisów prawa materialnego: - § 28 ust. 2 i § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie, - § 330 pkt 1 rozporządzenia poprzez jego nieprawidłowe niezastosowanie, - art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie, II. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mających wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie: - art. 156 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, - art. 159 k.p.a. poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, - art. 8 § 1 k.p.a. poprzez brak zastosowania. Skarżący podniósł, że uzasadniając decyzję GINB powołał się na konieczność zastosowania § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, regulującego sposób odprowadzania wód opadowych. A.K. wskazał, że pierwotny właściciel nieruchomości uzyskał pozwolenie na budowę w roku 1984 r., wobec czego zgodnie z treścią § 330 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. przepisów tego rozporządzenia, w tym § 28, nie stosuje się. Skarżący wskazał, że powyższe potwierdza również wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r. II OSK 1316/11. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie mogą mieć zastosowanie do budynków już istniejących w ograniczonym zakresie. Po pierwsze, zastosowanie to zostało ograniczone do przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, wymiaru schodów, oświetlenia awaryjnego. Po wtóre, muszą zaistnieć przesłanki zastosowania w tym zakresie przepisów rozporządzenia, tj. budynek musi być użytkowany w okresie obowiązywania rozporządzenia oraz należy stwierdzić, na podstawie przepisów odrębnych, że budynek zagraża życiu ludzi. Zdaniem skarżącego organy administracji publicznej nie powinny zatem nakładać obowiązków związanych z zainstalowaniem rur spustowych w sytuacji, gdy te same organy w latach 80tych ubiegłego wieku zatwierdziły tak wykonany budynek, uznając go za wykonany prawidłowo, zgodnie z projektem, przepisami Prawa budowlanego i sztuką budowlaną. Zdaniem skarżącego oznacza to, że mamy do czynienia z rażącym naruszeniem przepisów prawa przy wydaniu pierwotnej decyzji nakładającej na D. i A.K. obowiązek zainstalowania rur spustowych. Na marginesie skarżący dodał, że zalewania, jakie miały miejsce na nieruchomościach przy ul. O. , spowodowane były nieprawidłowym wykonaniem drogi wewnętrznej wzdłuż ulicy. Po jej modernizacji żadna z nieruchomości nie jest zalewana. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) wynika, że uwzględnienie skargi przez Sąd następuje w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2019 r., którą organ utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2018 r., wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r. Na wstępie podkreślić należy, iż instytucja stwierdzenia nieważności decyzji będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a., a służącej ochronie takich wartości, jak ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tego też powodu tryb ten może być stosowany tylko w sytuacji bezspornego ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., które to przesłanki z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Kontrola decyzji w postępowaniu nieważnościowym sprowadza się jedynie do kwestii, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1. Wśród wad kwalifikowanych stanowiących przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymienia rażące naruszenie prawa. Podkreślić jednocześnie należy, iż nie każde naruszenie prawa zasługuje na to, aby zakwalifikować je jako "rażące". Stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, przy czym chodzi o przepis, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Oczywistość naruszenia polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a więc chodzi o sytuację, gdy istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie (por. wyroki: WSA w Warszawie z 21 grudnia 2005r. VII SA/Wa 706/05, Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2005r. OSK 1134/04, NSA w Warszawie z 26 września 2000r. V SA 2998/99, NSA – OZ we Wrocławiu z 17 kwietnia 2000r. I SA/Wr 914/98). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się ponadto, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 2226/10, z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1614/09, z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 170/10, z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 513/09). Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2019 r. nie narusza prawa, bowiem decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2018 r. nie jest dotknięta żadną wadą nieważności określoną w art. 156 k.p.a. Decyzją z [...] marca 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w B. z [...] stycznia 2018 r., którą nałożono na D. i A. K. obowiązek zainstalowania rur spustowych odprowadzających wodę opadową z dachu, balkonów i tarasów budynku usytuowanego przy ulicy O. [...] w B. na teren należącej do D. i A. K. działki nr ew. [...]. W dniu 29 grudnia 2017 r. PINB [...] w B. przeprowadził oględziny na działce nr geod. [...] oraz na działce nr geod. [...] przy ul. [...] w B. ustalając, że przy ul. O. [...] i [...] usytuowane są dwa budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie szeregowej. Z obydwu budynków woda odprowadzana jest jedną rurą spustową z południowej połaci dachu i jedną rurą spustową z połaci północnej dachu. Rury spustowe są przytwierdzone do ścian budynku przy ul. O. [...]. Wspólny system rur spustowych odprowadza wodę z dachu oraz z balkonów obydwu budynków na teren posesji przy ul. O. [...], na działkę nr ew. [...]. PINB [...] w B. stwierdził, że powyższy stan faktyczny jest niezgodny z ustaleniami projektu budowlanego ww. budynku w zabudowie szeregowej, zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] marca 1984 r. o pozwoleniu na budowę tego segmentu. Projekt przewidywał bowiem odrębny system rur spustowych dla każdego z budynków, odprowadzający wodę na teren własnej posesji. Organ stwierdził, że wykonanie jednej rury spustowej dla dwóch sąsiednich budynków stanowi odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, jednocześnie zaś narusza przepis § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku budynków niskich lub budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Z tego względu decyzją z 16 stycznia 2018 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332) organ nakazał wykonanie przedmiotowych rur spustowych na budynku należącym do A. i D. K., odprowadzających wody opadowe na teren ich działki i w ten sposób usunięcie stanu niezgodnego z prawem. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, w przypadku wykonania robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Niewątpliwie przyjąć należy, że wymieniona regulacja art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego dotyczy m.in. przypadku naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7 Prawa budowlanego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 28 września 2016 r. sygn. II OSK 3183/14, z 23 sierpnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2119/16). Celem przewidzianej w powołanych przepisach instytucji jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z warunkami i wymogami określonymi w pozwoleniu na budowę lub w przepisach Prawa budowlanego. Rozpoznanie niniejszej sprawy, mimo że budynek usytuowany przy ulicy O. [...] w B. wzniesiony był pod rządami ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r., winno nastąpić na podstawie Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. Wniosek taki wynika z normy intertemporalnej, zawartej w art. 103 tej ustawy. Ustalenie, że sporny budynek został zrealizowany w oparciu o pozwolenie na budowę udzielone w 1984 r. powoduje jednak, że należy oceniać zgodność wzniesionego obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi obowiązującymi w czasie jego powstania, a więc stan faktyczny sprawy powinien zostać oceniony przez pryzmat przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki z dnia 3 lipca 1980 r. (Dz. U. z 1980 r. Nr 17, poz. 62). Nie sposób bowiem przyjąć, aby w ramach postępowania naprawczego organ nadzoru budowlanego nakazywał właścicielowi budynku dostosowanie do współczesnych wymogów techniczno-budowlanych w sytuacji, gdy został on wybudowany zgodnie z przepisami technicznymi obowiązującymi w okresie jego budowy. Organ nakładając na D. i A. K. obowiązek zainstalowania rur spustowych odprowadzających wodę opadową z dachu, balkonów i tarasów budynku usytuowanego przy ulicy O. [...] w B. na teren należącej do nich działki nr ew. [...] błędnie powołał się zatem na przepis § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zauważyć jednak trzeba, że zgodnie z § 78 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki dachy i tarasy oraz części budynku nie nakryte, zagłębione w stosunku do otaczającego terenu, jak schody, pochylnie i studzienki piwniczne, powinny mieć urządzenia odprowadzające wody opadowe. W § 79 przewidziano zaś, że odprowadzanie wód opadowych z terenu działki na teren sąsiedniej nieruchomości lub wzdłuż jej granicy w sposób nie zabezpieczający tego terenu lub obiektu przed przenikaniem wód jest zabronione. Zakaz ten nie dotyczy naturalnego spływu wód opadowych. Przyjęte w budynku należącym do skarżącego rozwiązanie, polegające na odprowadzaniu wód opadowych na teren sąsiedniej działki przy wykorzystaniu rur spustowych sąsiedniego segmentu, w sposób oczywisty narusza zarówno przepisy techniczno-budowlane obowiązujące obecnie, jak i przepisy obowiązujące w okresie powstania budynku. Rozwiązanie to jest też niezgodne z ustaleniami projektu budowlanego, w oparciu o który budynek został zrealizowany. Podkreślenia wymaga, że odwołanie się w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w B. z [...] stycznia 2018 r. przy ocenie prawidłowości odprowadzania wód opadowych do przepisu § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie było nieprawidłowe, jednak nie można uznać tego naruszenia za mogące skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji. W orzecznictwie wskazuje się, że nawet przy braku podania podstawy prawnej aktu istnienie w obrocie prawnym przepisu mogącego ją stanowić, nie wyklucza jego legalności (por. wyroki NSA: z 11 lipca 2017 r. sygn. I OSK 2576/15, z 10 grudnia 2019 r. sygn. II OSK 213/18). Stan faktyczny niniejszej sprawy uzasadniał zastosowanie przez organy nadzoru budowlanego trybu naprawczego określonego w art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Niewątpliwie brak odrębnego systemu rur spustowych, odprowadzającego wody opadowe z segmentu skarżącego na teren jego działki, narusza przepisy techniczno-budowlane, o których mowa w art. 7 Prawa budowlanego, konieczne jest zatem doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z prawem w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zauważyć przy tym trzeba, że nieuprawniony jest zawarty w skardze argument co do skutecznego zakończenia procesu inwestycyjnego, a tym samym niedopuszczalności prowadzenia postępowania naprawczego przez organy nadzoru budowlanego. W orzecznictwie wskazuje się, że jeżeli proces inwestycyjny został zakończony przez zawiadomienie o zakończeniu budowy, to prowadzeniu później postępowania naprawczego nie stoi na przeszkodzie brak wniesienia przez organ sprzeciwu do złożonego przez inwestora zawiadomienia o zakończeniu budowy, ani też tym bardziej fakt funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę. Dopiero wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie może stanowić przeszkodę do wszczęcia lub prowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. W sytuacji dopuszczenia obiektu do użytkowania nie w drodze decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, a w drodze zawiadomienia organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, w przypadku stwierdzenia okoliczności określonych w art. 50 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego, dopuszczalne jest przeprowadzenie postępowania mającego na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, w tym m.in. w zakresie ewentualnych istotnych odstępstw od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach - w tym przepisach techniczno-budowlanych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 2 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1628/17, z dnia 27 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 1595/16, z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 917/16, z dnia 28 września 2016 r. II OSK 3183/14, wyrok WSA w Lublinie z 19 grudnia 2019 r. sygn. II SA/Lu 580/19). W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, iż badana w trybie nadzorczym decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w B. z [...] stycznia 2018 r. nie jest dotknięta wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie wystąpiły również pozostałe przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., mogące stanowić podstawę do jej unieważnienia. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2019 r. jest zatem zgodna z prawem. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.