VII SA/Wa 514/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2016 r. sprawy ze skargi L. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2015 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania L. J. - utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] odmawiającą uchylenia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] lipca 1997 r. znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej L. J. pozwolenia na rozbudowę pawilonu handlowego usytuowanego na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] (aktualny numer ewidencyjny działki [...]) położonej w [...] przy ul. [...] w pasie drogowym drogi krajowej [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] decyzją z [...] lipca 1997 r. znak [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił L. J. pozwolenia na rozbudowę pawilonu handlowego usytuowanego na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] (aktualny numer ewidencyjny działki [...]) położonej w [...] przy ul. [...] w pasie drogowym drogi krajowej [...]. W decyzji tej w pkt 1e organ udzielający pozwolenia określił: "budowa czasowa na okres 5 lat". W piśmie z 20 marca 2013 r. L. J. wniosła do Starosty [...] o: wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 1997 r. Jako podstawę prawną wniosku wskazała: art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i nową okoliczność w sprawie w postaci jednoznacznego uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 stycznia 2013 r. w sprawie II OSK 1751/11 zawierającego ocenę prawną prowadzonego przez Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] postępowania administracyjnego ". Starosta [...] postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] lipca 1997 r. Starosta [...] decyzją znak: [...] z [...] listopada 2014 r. odmówił uchylenia decyzji z [...] lipca 1997 r. znak [...]. Po przeanalizowaniu argumentacji odwołania Wojewoda [...] podzielił argumentację organu I instancji. Następnie organ omówił zasady rządzące postępowaniem nadzwyczajnym o wznowienie postępowania administracyjnego i wskazał, że w niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wskazując: uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie zostało doręczone stronie w dniu: 22 lutego 2013 r. wobec czego ustawowy termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania został zachowany". Wskazała również: "w skrócie - Sąd administracyjny nie podzielił poglądu, iż w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, tj. takiego naruszenia, które skutkowałoby ustaleniem nieważności decyzji. Sąd stwierdził jednak jednoznacznie, iż w toku postępowania administracyjnego doszło do błędów prawnych i proceduralnych, których skutkiem było zamieszczenie w decyzji administracyjnej niewłaściwych i nieprecyzyjnych zapisów w tym zapisów: "budowa czasowa na okres pięciu lat", "projektowany pawilon handlowy zlokalizowano po granicy z działką stanowiącą własność małż. J.K. P.". Analizując treść uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2013 r. w sprawie II OSK 1751/11, organ wojewódzki stwierdził, że Sąd wprost wskazał: "budowa czasowa na okres pięciu lat" stanowiło w istocie nieprecyzyjne sformułowanie i miało na celu wskazanie tymczasowego charakteru obiektu budowlanego (budowli) na okres 5 lat.; /.../ wyrażenie "projektowany pawilon handlowy zlokalizowany po granicy z działką stanowiącą własność mał. J.K. P." /.../ w decyzji o pozwoleniu na budowę, jedynie precyzujące zapis ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, nie ustala nowej lokalizacji inwestycji i nie stanowi naruszenia prawa ". Nie jest zatem prawdą, że Sąd stwierdził jednoznacznie, iż w toku postępowania administracyjnego doszło do błędów prawnych i proceduralnych, a jedynie wypowiedział się o nieprecyzyjnych sformułowaniach. Organ I instancji, ponownie rozpoznając sprawę, winien mieć na uwadze, że przez nową okoliczność oraz nowy dowód istotny dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność lub dowód, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Oznacza to, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Okoliczności faktyczne i dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej. Inwestor – L. J. nie może zaprzeczyć, że w dniu [...] maja 1997 r. zawarła umowę nr [...] z [...] [...] Zarządem Dróg z siedzibą w [...], na okres 5 lat, tj. wskazaną w zezwoleniu-decyzji Zarządu Dróg Nr [...] z dnia [...] maja 1997 r. Przedmiotową decyzją Naczelny Dyrektor Okręgu Dróg Publicznych w [...] zezwolił na umieszczenie obiektu handlowego o wym. 7,5m x 7,5m w m. [...] w pasie drogowym drogi krajowej nr [...][...] wg lokalizacji szczegółowej określonej na załączonym planie sytuacyjnym w terminie od 10 maja 1997 r. do 10 maja 2002 r. tj. (na okres 5 lat) na wyszczególnionych warunkach. Zatem po upływie określonego terminu ww. umowa wygasła. Umowa Nr [...] z dnia [...] maja 1997 r. została wpisana w decyzji z dnia [...] lipca 1997 r. jako dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co jest zgodne z prawdą. Zatem zapis w ww. decyzji: "1.Obiekty realizować zgodnie z projektem budowlanym: e/ budowa czasowa na okres pięciu lat" odzwierciedla materiał dowodowy. Nie stanowi nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, nie znanego organowi, który wydał decyzję. Kolejno organ wskazał, że Burmistrz Miasta [...] decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 1997 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na: "rozbudowie pawilonu handlowego tymczasowego na okres 5 lat przewidzianego do realizacji w [...] ul. [...] nr [...] /.../ ... ". Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ I instancji. Opinia Sądu o nieprecyzyjnych sformułowaniach nie może zaś stanowić podstawy do uchylenia decyzji, tym bardziej, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2013 r. w sprawie II OSK 1751/11 wydany został w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. W wyroku Sąd nie wskazał nowych okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji, których organ nie wziął pod uwagę. Na koniec organ przywołując treść art. 146 § 1 k.p.a. wskazał, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat". Analizowana decyzja organu I instancji została wydana [...] lipca 1997 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r. nr [...] złożyła L. J. wnosząc o jej uchylenie, o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła istotne naruszenie przepisów postępowania: - art. 7, art. 77 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niezgromadzenie w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego i bezzasadne pominięcie wniosków dowodowych składanych przez stronę, - art. 150 § 2 k.p.a. poprzez wydanie przez Starostę [...] decyzji odmawiającej uchylenia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 1997 r. w sytuacji braku właściwości organu w tym zakresie, - art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez Starostę [...] w sytuacji braku jego właściwości w tym zakresie, - art. 6 w związku z art. 104 § 2 k.p.a. poprzez wydanie przez Starostę [...] decyzji odmawiającej zmiany decyzji z dnia [...] lipca 1997 r. w sytuacji, gdy w obrocie prawnym funkcjonowało wydane uprzednio przez ww. organ postanowienie również rozstrzygające przedmiotową sprawę co do istoty, - art. 107 k.p.a. poprzez brak rzetelnego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację prezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Badając legalność zaskarżonej decyzji -stosownie do dyspozycji powołanych przepisów- Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd w niniejszym postępowaniu kontrolował decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] odmawiającą uchylenia decyzji z [...] lipca 1997 r. zezwalającej L. J. na rozbudowę pawilonu handlowego na okres 5 lat. A zatem, przedmiotowe postępowanie było prowadzone w trybie nadzwyczajnym wznowieniowym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Dotyczy ono bowiem kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej. Z uwagi na fakt, iż postępowanie to stoi w opozycji do jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, instytucja wznowienia postępowania może być stosowana tylko w ściśle określonych przypadkach, enumeratywnie wyliczonych w art. 145 § 1 i art. 145 a i b k.p.a. Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek zawartych we wskazanych przepisach. A zatem - mając na względzie stabilność decyzji ostatecznych - organ przy podejmowaniu rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu winien kierować się ścisłą, a nawet wręcz zawężającą interpretacją przesłanek wznowieniowych. Korzystanie z prawem przewidzianych możliwości wzruszenia decyzji ostatecznych powinno mieć bowiem miejsce jedynie w sytuacjach wyjątkowych i prawnie uzasadnionych. Jak z powyższego wynika, zaskarżona decyzja została wydana po wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] lipca 1997 r. znak [...]. Postępowanie to uruchomione zostało na wniosek skarżącej, w którym skarżąca powołała się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a to w związku z wypowiedzią Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartą w wyroku tego sądu z 25 stycznia 2013 r. wydanego w sprawie II OSK 1751/11, który rozpoznawał sprawę o stwierdzenie nieważności kontrolowanej decyzji z [...] lipca 1997 r., co w opinii skarżącej jest nową okolicznością w sprawie bowiem zawiera ocenę prawną postępowania administracyjnego prowadzonego przez Kierownika Urzędu Rejonowego w [...]. Według skarżącej Sąd administracyjny stwierdził jednoznacznie, iż w toku postępowania administracyjnego doszło do błędów prawnych i proceduralnych, których skutkiem było zamieszczenie w decyzji administracyjnej niewłaściwych i nieprecyzyjnych zapisów w tym zapisów: "budowa czasowa na okres pięciu lat", "projektowany pawilon handlowy zlokalizowano po granicy z działką stanowiącą własność mał. J.K. P.". Wspomnieć trzeba, że w wyroku z 25 stycznia 2013 r. w sprawie II OSK 1751/11 Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał skargę kasacyjną L. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 marca 2011 r. wydanego w sprawie VII SA/Wa 2334/10, którym sąd wojewódzki oddalił skargę L. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 1997 r. znak: [...]. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku z 25 stycznia 2013 r. w sprawie II OSK 1751/11, wskazał jedynie, że określenie w decyzji: "budowa czasowa na okres pięciu lat" stanowiło w istocie nieprecyzyjne sformułowanie i miało na celu wskazanie tymczasowego charakteru obiektu budowlanego (budowli) na okres 5 lat.; z kolei wyrażenie: "projektowany pawilon handlowy zlokalizowany po granicy z działką stanowiącą własność mał. J.K. P." w decyzji o pozwoleniu na budowę, jedynie precyzujące zapis ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, nie ustala nowej lokalizacji inwestycji i nie stanowi naruszenia prawa". Oczywistym jednak -wbrew twierdzeniom skarżącej- potwierdzeniem nie znalezienia wad w kontrolowanej "decyzji czasowej" skutkujących koniecznością jej usunięcia z obrotu prawnego jest oddalenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a następnie oddalenie skargi kasacyjnej od tego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak słusznie zauważył organ Sąd Naczelny wypowiedział się jedynie o nieprecyzyjnych sformułowaniach zawartych w decyzji. Wskazać również w tym miejscu trzeba, że w zgromadzonym przez organy materiale dowodowym sprawy znajduje się: - decyzja o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji z [...] kwietnia 1997 r. - ustalająca warunki rozbudowy pawilonu handlowego tymczasowego na okres 5 lat; - umowa z [...] maja 1997 r. nr [...] zawarta pomiędzy [...] [...] Zarządem Dróg z siedzibą w [...] i L. J. - na okres 5 lat; - decyzja Naczelnego Dyrektora Okręgu Dróg Publicznych z [...] maja 1997 r. nr [...] zezwalająca L. J. na umieszczenie obiektu handlowego wnioskowanego przez L. J. - na okres 5 lat; - i w końcu kontrolowana w sprawie decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] lipca 1997 r. znak [...] zezwalająca L. J. na rozbudowę pawilonu handlowego tymczasowego na okres 5 lat. Wszystkie wymienione dokumenty zgodnie stanowią, że L. J. otrzymała zgodę i pozwolenie na wykonanie spornej inwestycji na okres 5 lat. Żaden z wymienionych dokumentów (umów i decyzji) nie zawiera warunków umożliwiających zmianę zawartego w nich czasu, na który zawarto umowę, udzielono zgody czy w końcu zezwolenia. Wszystkie te dokumenty, w szczególności kontrolowana decyzja, stanowiły o obligatoryjnym elemencie pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego: ustaleniu terminu. Ustawa Prawo budowlane zarówno aktualnie obowiązująca, jak również ustawa Prawo budowlane w treści obowiązującej w dniu wydania kontrolowanej decyzji z [...] lipca 1997 r. przewiduje możliwość budowy obiektów tymczasowych. Decyzja zezwalająca na budowę lub rozbudowę na określony czas jest zatem decyzją mieszczącą się w kanonie prawa. "Pod pojęciem terminu rozumie się zastrzeżenie dodatkowe czynności prawnej, przez który jej skutek zostaje ograniczony w czasie. Termin różni się od warunku tym, że jest to zdarzenie zawsze pewne, a zatem brak jest elementu niepewności. Termin może być określony bądź przez wskazanie ściśle określonej daty lub przez określenie okresu (np. w ciągu dni, tygodni, miesięcy, lat)". (vide: wyrok NSA z 9 września 2005 r. II OSK 13/05, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Kolejno wskazać trzeba, że w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. "Artykuł 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej; oraz nowe okoliczności i nowe dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nie ma znaczenia, czy ujawnione okoliczności lub dowody nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotnie w wyniku zaniedbań, czy z innych powodów. Warunkiem wznowienia postępowania jest w tym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji, przy czym nie były znane organowi, który wydal decyzję". (vide: wyrok NSA z 19 lipca 2012 r. II OSK 768/11, LEX nr 1252179). Aby zatem mówić o tym, że została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., okoliczności wymienione w tym przepisie winny zaistnieć jednocześnie. A zatem - okoliczności faktyczne powinny być nowe, powinny być istotne, powinny istnieć w dacie wydania decyzji, a nadto nie były one znane organowi, który decyzję wydał. (por: wyrok NSA z 1 sierpnia 2013 r. II OSK 758/12, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Nie pojawiły się nowe, istotne okoliczności istniejące w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 stycznia 2013 r. w sprawie II OSK 1751/11 zawierające ocenę prawną prowadzonego przez Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] postępowania administracyjnego oraz wskazujące na zapis w decyzji z [...] lipca 1997 r.: "1.Obiekty realizować zgodnie z projektem budowlanym: e/ budowa czasowa na okres pięciu lat" - jak słusznie zauważył organ - bezspornie odzwierciedla materiał dowodowy. Nie jest sprzeczny z prawem i co istotne z punktu widzenia niniejszego postępowania wznowieniowego - nie stanowi nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, a nie znanego organowi w dniu wydania tej decyzji w rozumieniu wskazanego art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Kolejno wskazać trzeba, że stosownie do art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Analizowana w sprawie decyzja czasowa zezwalająca na rozbudowę pawilonu handlowego na okres 5 lat została wydana [...] lipca 1997 r. Przepis art. 146 § 1 k.p.a. bezsprzecznie ma w niniejszej sprawie zastosowanie. Kontrolowana decyzja nie może zatem zostać uchylona również z uwagi na upływ czasu. Odnosząc się do argumentacji skargi zarzucającej, że w sprawie decyzję w postępowaniu wznowieniowym w I instancji wydał niewłaściwy organ - wskazać trzeba, że zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Na podstawie § 2 tego przepisu - jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu wymienionego w § 1, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 149 § 2. Przez działalność organu o której mowa w art. 150 § 2 k.p.a. należy rozumieć takie właściwości i zachowanie organu w toku prowadzonego postępowania w danej sprawie, które mogły godzić w zasadę obiektywizmu i być wyrazem stronniczego stanowiska tego organu przy wydawaniu decyzji ostatecznej. W niniejszej sprawie nie zachodzi taka sytuacja, zatem prawidłowo postanowienie o wznowieniu postępowania wydał Starosta [...], który jest właściwy w sprawie i wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Odnosząc się do argumentu skargi wskazującego na wydanie przez Starostę [...] decyzji odmawiającej zmiany decyzji z dnia [...] lipca 1997 r. w sytuacji, gdy w obrocie prawnym funkcjonowało wydane uprzednio przez ww. organ postanowienie również rozstrzygające przedmiotową sprawę co do istoty, wskazać trzeba, że sytuacja wskazana przez skarżącą wyglądała w rzeczywistości inaczej. Rzeczywiście organ w pierwszej kolejności wydał postanowienie z [...] sierpnia 2014 r. wznawiające postępowanie w sprawie - i to postanowienie prawidłowo ostało się w obrocie prawnym, postanowieniem z [...] września 2014 r. ten sam organ odmówił wznowienia postępowania, następnie na skutek złożonego przez L. J. zażalenia Wojewoda [...] postanowieniem z [...] października 2014 r. uchylił wadliwe postanowienie z [...] września 2014 r. Kolejno, Starosta [...], jako właściwy w sprawie organ, decyzją z [...] listopada 2014 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z [...] lipca 1997 r. Podsumowując - organ omyłkowo wydał dwa postanowienia w tej samej kwestii prawnej - wznowienia postępowania - jednakże korzystając z przyznanych przez ustawodawcę kompetencji organ odwoławczy prawidłowo usunął z obiegu prawnego wadliwie wydane postanowienie uchylając je, a dopiero w następnej kolejności właściwy w sprawie organ zajął merytoryczne stanowisko w postępowaniu już wznowionym. W ocenie Sądu Wojewódzkiego orzekającego w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia żadnych zasad postępowania administracyjnego opisanych w art. 7, art. 77, art. 78, art. 107, ani przepisu wskazanego przez skarżącą, tj. art. 150 § 2 k.p.a. Przy czym wskazać trzeba, że wskazany przez skarżącą jako naruszony przepis art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. należy do przesłanek nieważnościowych i nie był w tym postępowaniu badany jednakże kwestie niezgodności z prawem kontrolowanej decyzji w postępowaniu nieważnościowym były badane zarówno przez organy, jak i Sądy i Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną przesądził o braku wad nieważnościowych w tej decyzji. Ponadto uzasadnienia decyzji organów obu instancji, spełniają wymogi zawarte w art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności w uzasadnieniach z dużą starannością przedstawiono zasady, którymi organ kierował się prowadząc postępowanie wznowieniowe. Przytoczono właściwe przepisy prawa i omówiono ich prawidłową wykładnię. Organy obu instancji dokonały właściwej oceny wskazanej we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności, która w ocenie skarżących miała stanowić przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd w pełni podziela pogląd, na którym oparto rozstrzygnięcie w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W sprawie brak jest bowiem podstaw do uchylenia kontrolowanej w postępowaniu wznowieniowym decyzji ostatecznej na podstawie wskazanej przez skarżącą przesłanki. Konkludując, Sąd nie ma zastrzeżeń do oceny merytorycznej poczynionej w niniejszej sprawie przez organy. Prawidłowo stwierdzono, iż zawarta w wyroku NSA argumentacja nie wpływa na zmianę okoliczności w sprawie a tym bardziej nie może być traktowana jak nowa okoliczność nie znana organowi w dniu wydania decyzji, bo o taką właśnie sytuację w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. chodzi. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), skargę oddalił.