VII SA/Wa 671/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Asesor WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2008r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia dotyczącego zamiaru zamontowania nośnika reklamowego. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. S.A. w P. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 671/08 UZASADNIENIE Decyzją nr [...], z dnia [...] września 2007 r., Prezydent [...] na podstawie art. 30 ust. 2 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) wniósł sprzeciw do zgłoszenia A. S.A., dotyczącego zamiaru zamontowania nośnika reklamowego na działce [...] w W. W uzasadnieniu organ podniósł, iż zgłoszenie pełnomocnika inwestora złożone w Urzędzie Dzielnicy [...] zawierało 9 pozycji lokalizacji nośników reklamowych w różnych dzielnicach W. Zgłoszenie posiadało braki. Zgodnie z obowiązującą procedurą postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. W terminie określonym w postanowieniu, nie uzupełnił on braków zgłoszenia. W związku z powyższym działając na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw do zamiaru budowy nośnika reklamowego. Decyzją znak: [...], z dnia [...] lutego 2008 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. od decyzji Prezydenta [...] nr [...], z dnia [...] września 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż w przedmiotowej sprawie konieczna jest korekta podstawy prawnej decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Wielkość projektowanego nośnika reklamowego: wysokość 6 m, powierzchnia kasetonu 12 m2, masa całkowita, jak również sposób osadzenia w gruncie przesądzają o tym, że jest to wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, określone w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2007 r. (sygn. akt II OSK 1509/06, niepubl.) organ wskazał, że: "(...) do tego typu budowli nie może mieć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowle wymagają pozwolenia na budowę." Także w wyroku z dnia 23 czerwca 2006 r. (sygn. akt II OSK 923/05, niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "O trwałości połączenia z gruntem świadczy wielkość urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa, które wymagają trwałego związania." Z uwagi na powyższe organ odwoławczy uznał, że właściwym przepisem mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, na podstawie którego należy wnieść sprzeciw jest art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego który stanowi, iż właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organ nie podzielił zarzutu odwołania, dotyczącego doręczenia decyzji po upływie ustawowego 30 dniowego terminu, wskazał więc, iż po uzupełnieniu dokumentów w wyznaczonym przez organ pierwszej instancji terminie, ma on 30 dni na wniesienie ewentualnego sprzeciwu. Organ zwrócił również uwagę na okoliczności wniesienia "zgłoszenia" w szczególności złożenie w niewłaściwej placówce, zgłoszenie jednocześnie kilku inwestycji, planowanych w różnych dzielnicach [...] w jednym pliku, dokonanie zgłoszenia w formie oferty reklamowej oraz nie odbieranie postanowienia i decyzji w terminie, co w sytuacji działania przez pełnomocnika inwestora, posiadającego szczegółową wiedzę w sprawach zgłaszania nośników reklamowych, nie powinno mieć miejsca. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. S.A. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów sądowych, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie, bezpodstawnego żądania organu pierwszej instancji uzupełnienia zgłoszenia, chociaż brak było podstaw do takiego rodzaju działania, - art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, poprzez zaakceptowanie przez organ drugiej instancji, wniesienia sprzeciwu po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, - art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, poprzez uznanie, że istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, - art. 7, 77 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu jednakże nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu [art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)]. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja z dnia [...] lutego 2008 r., którą Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał decyzję organu pierwszej instancji wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru budowy nośnika reklamowego. W tym miejscu podkreślić należy, że organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania obowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę merytorycznie. Organ ten nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, ale musi ponownie rozstrzygnąć sprawę (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 1998 r., sygnatura akt III SA 1379/97, m. inn. w ONSA 1999/3 poz. 85). Ograniczenie się przy rozpoznawaniu sprawy przez organ odwoławczy wyłącznie do kontroli formalnej decyzji organu pierwszej instancji, a nie zasadności merytorycznej odwołania stanowi naruszenie art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 września 2005 r., sygnatura akt VI SA/Wa 644/05, LexPolonica nr 1920618). Organ odwoławczy wydaje decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa jedynie wówczas, gdy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa zarówno z punktu widzenia zgodności z prawem jak również pod względem celowości. Utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, oznacza w szczególności utrzymanie w mocy podstawowego, koniecznego elementu jakim jest rozstrzygnięcie. W sytuacji, gdy organ odwoławczy nie usunie stwierdzonych naruszeń przepisów prawa, które nastąpiły przy rozpatrywaniu sprawy przez organ pierwszej instancji wydaje także wadliwą decyzję (por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 1986 r., sygnatura akt II SA 1829/85, ONSA 1986, nr 2, poz. 43, a także wyrok NSA z dnia 10 listopada 2006 r., II OSK 1329/05, niepubl.). W niniejszej sprawie Wojewoda [...] rozpatrując odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji utrzymał ją w mocy, pomimo zakwestionowania jej podstawy prawnej wskazanej w osnowie. Takie działanie organu odwoławczego narusza przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. W wyroku z dnia 6 października 2000 r. (sygnatura akt V SA 481/00, niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że "przepis art. 138 § 1 Kpa zawiera wyczerpujące wyliczenie rozstrzygnięć, jakie mogą być wydane przez organ odwoławczy i nie przewiduje możliwości utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji z jednoczesną korektą jej osnowy". Już chociażby z tej przyczyny zaskarżona decyzja, jako wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy podlega uchyleniu. W ocenie Sądu nie jest także prawidłowe stanowisko organu odwoławczego, iż zgłoszone zamierzenie inwestycyjne, obejmujące instalację wolno stojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Z treści art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego wynika, iż instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w tym przepisie ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać za budowle, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Stanowisko takie wielokrotnie wyrażone było w orzecznictwie zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2005 r., sygn. akt VII Sa/Wa 1311/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt VII Sa/Wa 903/04 niepubl., wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2008 r., sygnatura akt VII SA/Wa 2066/07, niepubl.). Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących upływu 30 dniowego terminu do złożenia sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreśla, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego upływ terminu wskazanego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego nie może upoważniać do realizacji inwestycji, gdy przed upływem tego terminu właściwy organ nakaże stronie uzupełnić zgłoszenie. Przez doręczenie zgłoszenia, o jakim mowa w art. 30 ust. 2 w/w ustawy, ustawodawca uważa pełne zgłoszenie, tj. zawierające wszystkie niezbędne dane wraz z załączonymi dokumentami. Należy zatem zauważyć, iż wydanie postanowienia w trybie art. art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wstrzymuje bieg 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Jest on bowiem liczony od dnia doręczenia zgłoszenia, które zawiera wszystkie wymagane prawem dokumenty lub od dnia upływu terminu do uzupełnienia tych braków (por. wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 5 czerwca 2003 r., sygnatura akt SA/Sz 1989/2001, Lex Polonica nr 363043; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2002 r., sygnatura akt IV SA 2765/2000, ONSA 2004/2 poz. 49). W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. na podstawie. Art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego zobowiązał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia w określonym zakresie. Wydanie postanowienia w przedmiocie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przerywa 30 dniowy termin do wniesienia sprzeciwu. Podkreślić jednak należy, iż organ może żądać uzupełnienia dokumentów jedynie w zakresie wyznaczonym przez prawo. Postanowienie to, co prawda niezaskarżalne (nie służy na nie zażalenie) może być kwestionowane w odwołaniu od decyzji wydanej w następstwie tego postanowienia. Oznacza to, że obowiązkiem organu odwoławczego było także rozpoznanie zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu, dotyczących braku podstawy prawnej do żądania przez organ dokumentów określonych w postanowieniu. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 w/w ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt II wyroku. Orzeczenie o kosztach znajduje podstawę w art. 200 powołanej wyżej ustawy.