VII SA/Wa 681/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. staż. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków we wznowionym postępowaniu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1063/14 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Postanowieniem z [...] sierpnia 2009 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] sierpnia 2006 r. orzekającą o nie wpisaniu do rejestru zabytków willi położonej w W. przy ul. M. [...]. Organ wyjaśnił, że pismem z [...] lipca 2009 r. Wicedyrektor Muzeum [...] poinformował organ pierwszej instancji o szczególnym znaczeniu przedmiotowej willi jako reduty powstańczej walczącego [...], zgodnie z ustaleniami zawartymi w literaturze przedmiotu, tj. publikacji L.M. Bartelskiego [...] wydanej w W. w 1986 r. oraz publikacji B. Wąsowskiego [...] wydanej w W. w 1971 r. Decyzją z [...] grudnia 2009 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków orzekł o wpisaniu przedmiotowej willi wraz z otoczeniem do rejestru zabytków. Decyzja ta została uchylona przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z [...] lipca 2010 r. z uwagi na brak powołania jakichkolwiek przepisów wskazujących na przyjęty tryb weryfikacji decyzji wydanej w trybie zwykłym i sprawa przekazana została organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona przez [...]Sp. z o.o. z siedzibą w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który przyjął sprawę do rozpoznania pod sygn. akt I SA/Wa 2168/10. Wyrokiem z 6 maja 2011 r. Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] grudnia 2009 r. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 7 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1841/11 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 maja 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 549/13 oddalił skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...]lipca 2010 r. W czasie trwania opisanego powyżej postępowania sądowego [...]Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z [...]września 2010 r. uchylił decyzję [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...]sierpnia 2006 r. orzekającą o nie wpisaniu do rejestru zabytków willi położonej w W. przy ul. M. [...] oraz wpisał tę willę do rejestru zabytków. Organ wyjaśnił, iż przekazane przez Wicedyrektora Muzeum [...]w piśmie z [...]lipca 2009 r. informacje nie były znane [...]Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków w chwili wydawania decyzji z [...]sierpnia 2006 r. Dotychczasowa ocena wartości zabytkowych budynku sprowadzała się do wartości naukowej i artystycznej. Przekazane zaś informacje świadczyły o tym, że willa [...], która przetrwała okres okupacji, jest dziś silnie identyfikowana jako reduta powstańcza walczącego [...], którego substancja zabytkowa uległa zniszczeniom. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...]Sp. z o.o. podnosząc w szczególności rażące naruszenie art. 16 § 1 k.p.a. oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dokonania jakichkolwiek ustaleń faktycznych odnośnie ustawowych przesłanek wznowienia oraz przesłanek wpisu willi do rejestru zabytków. W toku postępowania odwoławczego strona złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji zauważając m.in., że decyzja ta choć opatrzona jest datą [...]września 2010 r., nadana została przez organ w dniu [...]września 2010 r., co oznacza, iż podana data nie jest faktyczną datą wydania decyzji. W wyniku rozpoznania odwołania Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z [...]stycznia 2011 r., działając na podstawie art. 9 ust. 1, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1658 ze zm.) oraz art. 17 pkt 2 i art. 138 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję. Organ odwoławczy podzielił pogląd [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, iż pozyskane ustalenia mają charakter istotny dla przedmiotowej sprawy, przesądzający o posiadaniu przez ww. budynek wartości historycznych, co uzasadniało jego wpisanie do rejestru zabytków. Willa przy ul. M. [...], pomimo iż jest w złym stanie technicznym, nie utraciła wartości historycznej. Skargę na powyższą decyzję wniosła [...] Sp. z o.o. Podnosząc szereg zarzutów naruszenia przepisów postępowania zaakcentowano przede wszystkim, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wadliwie prowadzonego postępowania, w toku którego nie zostały dokonane jakiekolwiek ustalenia faktyczne, co doprowadziło do nieuzasadnionego stwierdzenia, że zachodziły podstawy do wznowienia postępowania, jak również arbitralnego stwierdzenia, że przedmiotowy budynek przedstawia wartość historyczną uzasadniającą wpisanie go do rejestru zabytków. Nadto, zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., podniesiono, iż doszło do zaakceptowania oznaczenia decyzji organu I instancji nieautentyczną datą jej wydania. Pismem z [...]maja 2013 r. skarżąca poinformowała o zmianie nazwy na [...]Sp. z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2032/13 oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że biorąc pod uwagę definicję zabytku przedstawioną w art. 3 pkt. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, właściwa ocena obiektu winna uwzględniać jego wartość artystyczną, naukową i historyczną. Informacje wskazane w piśmie z [...]lipca 2009 r., nieznane organowi wydającemu ostateczną decyzję z [...] sierpnia 2006 r., stanowiły istotne okoliczności pozwalające na ocenę historyczną budynku w aspekcie jego szczególnej roli w Powstaniu [...]. Zdaniem Sądu, organ właściwie podkreślił, że mimo złego stanu technicznego, budynek objęty wpisem nie utracił swojej wartości historycznej i zasadnie wskazał, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – zabytki podlegają ochronie bez względu na stan zachowania. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Uznając za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. polegający na braku powiadomienia stron przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego, Sąd stwierdził, że skarżąca nie wykazała jakich czynności procesowych nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik postępowania mogłyby mieć powyższe czynności. Nie doszło również, zdaniem Sądu, do naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 i art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 40 § 1 k.p.a. Doręczenie decyzji podmiotom nie będącym w niniejszej sprawie stronami nie oznacza, że traktowane one były jako strony postępowania, decyzja ta bowiem nie rodzi dla nich żadnych praw ani nie nakłada na nie obowiązków. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...]Sp. z o.o. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając podstawy wniesionej skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd nie zawarł w uzasadnieniu wyroku swojego stanowiska odnośnie przyczyn wznowienia, nie dokonując oceny okoliczności faktycznych zasadniczych dla rozstrzygnięcia. Sąd nie odniósł się również do szeregu zarzutów, które strona podnosiła w skardze. Zauważono, że strona już w toku postępowania odwoławczego dostrzegła wadliwość polegającą na nieprawdziwej dacie decyzji o wpisie, co nie spotkało się z żadną reakcją ani organu odwoławczego, ani Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1063/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania uznając, że sądowa kontrola zaskarżonej decyzji została przeprowadzona w sposób wadliwy, a wadliwość ta przede wszystkim polegała na nieodzwierciedleniu w uzasadnieniu wyroku argumentów, którymi kierował się Sąd uznając, że podniesione w skardze zarzuty należało uznać za nieuzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca konsekwentnie podnosiła zarzuty odnośnie prawdziwości daty, jaką opatrzona była decyzja organu I instancji. Sąd natomiast w ogóle nie odniósł się do powyższego zarzutu. Ponadto w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji nie rozważył, czy wystarczające dla uznania prawidłowości zaskarżonej decyzji, było znaczne ograniczenie czynności weryfikacyjnych wskazywanej przyczyny wznowienia poprzez powołanie się na konkluzję zawartą w piśmie Wicedyrektora Muzeum [...]o posiadaniu przez przedmiotowy budynek wartości historycznej. NSA podał, akta sprawy zawierają jedynie nadesłane przy piśmie kserokopie z opracowań L.M. Bartelskiego i B. Wąsowskiego, a Sąd oddalając skargę nie wskazał, które z fragmentów tych publikacji świadczą o szczególnym znaczeniu willi [...] na mapie walk powstańczych [...]. NSA uznał, że rozpoznając sprawę ponownie Sąd I instancji winien ocenić, czy materiał dowodowy w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym został oceniony zgodnie z regułami wynikającymi z k.p.a. oraz czy uzasadniał zastosowanie przepisów prawa materialnego, na podstawie których organy uchyliły decyzję orzekającą o nie wpisaniu do rejestru zabytków willi położonej w W. przy ul. M. [...]i wpisały do rejestru zabytków przedmiotowy obiekt. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 270, zwana dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...]stycznia 2011r. utrzymująca w mocy decyzję [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...]września 2010 r. uchylająca decyzję [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...]sierpnia 2006 r. orzekającą o nie wpisaniu do rejestru zabytków willi położonej w W. przy ul. M. [...]oraz wpisaniu tej willę do rejestru zabytków. Kwestią zasadniczą przy rozpoznaniu sprawy niniejszej jest fakt, iż sprawa była już przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto zgodnie z tą normą nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przy czym wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Sąd ponownie rozpoznając sprawę nie jest natomiast związany oceną co do ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 4 września 2007 r., sygn. akt I FSK 1130/06, publ. LEX nr 384165). Przywołany przepis kreuje związanie sądu pierwszej instancji wykładnią prawa dokonaną w danej sprawie sądowoadministracyjnej treścią wyroku sądu kasacyjnego. Odstąpienie od wykładni dokonanej w wyroku sądu kasacyjnego jest sytuacją wyjątkową i może w gruncie rzeczy dotyczyć trzech przypadków: - jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez NSA, - w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny, - jeżeli przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny Naczelny Sąd Administracyjny podejmie w innej sprawie w trybie art. 269 uchwałę, zawierającą odmienną wykładnię prawa. Nie ulega wątpliwości, iż żadna z sytuacji wyłączających stosowanie normy art. 190 w sprawie niniejszej nie miała miejsca. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 stycznia 2016r. sygn. akt II OSK 1063/14 uwzględniającym skargę kasacyjną od oddalającego skargę wyroku WSA z dnia 5 grudnia 2013r. sygn. akt VII SA/Wa 2032/13 wyraźnie wskazał na konieczność odniesienia się do przyjętej przez organ przyczyny wznowienia oraz konieczności wzruszenia decyzji ostatecznej o odmowie wpisu do rejestru w kontekście powołania się przez organ na konkluzję zawartą w piśmie Wicedyrektora [...]o posiadaniu przez przedmiotowy budynek wartości historycznej. Wiążę się to z koniecznością dokonania analizy materiałów źródłowych , na które powołał się w piśmie Wicedyrektor Muzeum. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym. Należy wyjaśnić, że właściwy organ po wznowieniu postępowania bada w pierwszej kolejności, czy rzeczywiście w sprawie wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania wskazana w postanowieniu o wznowieniu postępowania. Wskazuje na to zdanie pierwsze art. 149 § 2 k.p.a. ("postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia"). Dalszy tok postępowania i treść wydanego rozstrzygnięcia zależne są od wyniku postępowania co do przyczyn wznowienia. Jako przesłankę wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...]sierpnia 2006 r. orzekającą o nie wpisaniu do rejestru zabytków willi położonej w W. przy ul. M. 5 wskazano art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a w związku z pismem Wicedyrektora Muzeum [...] z [...]lipca 2009r., który informował o szczególnym znaczeniu obiektu jako reduty powstańczej walczącego [...], co wynika między innymi z publikacji L.M. Bartelskiego "[...]" wydanej w 1986r. oraz publikacji B. Wąsowskiego "[...]" wydanej w 1971r. Przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a stanowi, iż wznowienie postępowania administracyjnego jest możliwe tylko wówczas, gdy zostaną spełnione łącznie trzy przesłanki: ujawnione okoliczności faktyczne i dowody istotne dla sprawy są nowe, istniały one w dniu wydania decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym oraz nie były znane organowi który wydał decyzję. Nowe okoliczności traktowane są jako nieznane, gdy mimo zgłaszania przez stronę nie zostały objęte postępowaniem wyjaśniającym (por. M. Pułło, Nowe okoliczności..., s. 52 i n.; niepublikowany wyrok NSA z dnia 14 lutego 1990 r., IV SA 529/89, za: E. Smoktunowicz, D. Kijowski, J. Mieszkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 514: "Okoliczności faktyczne należy uznać za nieznane w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. również wtedy, gdy mimo sygnalizowania o nich przez stronę, nie zostały objęte postępowaniem wyjaśniającym". Należy podzielić stanowisko orzecznictwa, iż nie uzasadnia natomiast żądania wznowienia odmienna ocena dowodu, który był znany (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1999 r., I SA/Łd 1331/97, ONSA 2000, nr 2, poz. 74: )."Z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wynika, że samoistną podstawę wznowienia stanowi ujawnienie nowych okoliczności faktycznych; nie może to dotyczyć sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną". W tym kontekście należy stwierdzić, iż nie mamy do czynienia z nową okolicznością , bowiem w toku postępowania zakończonego decyzją z dnia [...]sierpnia 2006r.nie była podnoszona okoliczność szczególnego znaczenia willi w trakcie Powstania [...]. Podzielić należy zarzuty skargi, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, czy nowym dowodem , nieznanym organowi w sierpniu 2006r., a istniejącym w tej dacie było samo pismo Wicedyrektora Muzeum [...]z [...]lipca 2009r., przy czym samo zestawienie dat czyni taką koncepcję chybioną, czy też przytoczone publikacje. W tym ostatnim przypadku organ nie wykazał jednak z jaką datą powziął widomość o ich treści, ani które ich fragmenty stanowiły nowy dowód nieznany mu w dacie orzekania w 2006r., zważywszy na odległy okres publikacji oraz profesjonalizm organu dokonującego oceny wartości historycznej obiektu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tym zakresie nie pozwala na kontrolę merytoryczną kontrolowanej decyzji wydanej w szczególnym trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Nie można przy tym zapominać, iż wznowienie postępowania jest instytucją szczególną stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji, a więc wykładnia przepisów określających warunki wznowienia musi być ścisła (por. sygn. wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II GSK 889/09 - publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Należy także podkreślić, iż dodatkową przyczyna uchylenia decyzji organu I instancji była kwestia jej antydatowania, bowiem została opatrzona datą [...]września 2010r. zaś nadana została w Urzędzie pocztowym dzień wcześniej bo [...]września 2010r.. Pomijając motywację działania w tym względzie organu, należy stwierdzić, iż powyższe uchybienie stanowi wystarczającą podstawę do uchylenia decyzji jako naruszającą normę art. 107 § 1 kpa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy obu instancji przeprowadzą wnikliwą ocenę przyczyn wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...]sierpnia 2006 r. orzekającą o nie wpisaniu do rejestru zabytków willi położonej w W. przy ul. M. [...], mając na uwadze powyższe rozważania. Wyjaśnienia przede wszystkim wymaga czy w dacie wydania powyższej decyzji profesjonalne organy konserwatorskie rzeczywiście nie posiadały wiedzy na temat wykorzystania przedmiotowej willi jako powstańczej reduty powstańczej, jeśli tak w jakiej dacie ja posiadły, a następnie dokonanie ponownej oceny wartości historycznej obiektu, uzasadniającej wydanie decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa. Z tych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), uznając , iż zapadła ona z naruszeniem art. 7, 77 w związku z art. 151 § 1pkt 2 kpa w związku z art.145 § 1 pkt 5 kpa, mającym wpływ na wynika sprawy. Rozstrzygniecie o kosztach znalazło swoją podstawę w art. 200 przywołanej ustawy.