VII SA/Wa 711/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), sędzia WSA Ewa Machlejd, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi W. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. znak [...] w przedmiocie przyznania zwrotu koniecznych wydatków za usunięcie, przechowywanie i dozór oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. - ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) w związku z art. 18 i art. 102 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.), § 3 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2011 r. nr 46, poz. 237 ze zm.) oraz art. 130a ust. 10f ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 128), a także art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. Poz. 1659 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia W. R., reprezentowanego przez radcę prawnego A. K., na postanowienie Starosty [...] z [...] listopada 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków za usunięcie, przechowywanie i dozór 14 samochodów osobowych i 2 motorowerów – uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji w części, tj. pkt 3 i w tym zakresie umorzyło postępowanie przed tym organem, zaś w pozostałym zakresie utrzymało mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia organ wskazał, że postanowieniem z [...] listopada 2016 r. znak: [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 102 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.), art. 123 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016r., poz. 23 ze zm.) oraz art. 130a ust. 10f ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012r. poz. 1137 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy przyznał W. R. zwrot koniecznych wydatków za usunięcie, przechowywanie i dozór oraz wynagrodzenie za dozór 14 samochodów osobowych według stawki nieprzekraczającej 6,43 zł brutto za dobę dozorowania oraz 114,11 zł za usunięcie tych pojazdów, wymienionych w załączniku Nr 1 do postanowienia, tj. kwotę 34.254,75 zł, a także 2 motorowerów według stawki nieprzekraczającej 3,22 zł brutto za dobę dozorowania oraz 51,35 zł za usunięcie pojazdów, tj. kwotę 2.303,56zł. Łączna kwota przyznanej należności wyniosła 36.558,31 zł. Jednocześnie organ odmówił przyznania zwrotu koniecznych wydatków za przechowywanie i dozór oraz wynagrodzenia za dozór w/w 14 samochodów osobowych i 2 motorowerów według stawek przekraczających w/w kwoty tj. 6,43zł i 3,22 zł brutto za dobę dozorowania. Ponadto, organ I instancji odmówił również przyznania zwrotu koniecznych wydatków za przechowywanie i dozór oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów: rower - nr dyspozycji usunięcia [...], Ford Escort - nr dyspozycji usunięcia [...], Opel Kadet - nr dyspozycji usunięcia [...], części samolotu oraz motoroweru marki [...] o nr rej. [...] - nr dyspozycji usunięcia [...]. Organ I instancji wyjaśniał, że W. R., prowadzący Firmę Handlowo - Usługową z siedzibą w [...] przy ul. [...], zwrócił się do Starosty [...] z wnioskiem o zapłatę wynagrodzenia za holowanie z drogi i przechowywanie pojazdów na parkingu strzeżonym w kwocie 147.134,97 zł brutto. W toku postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, że W. R. w okresie objętym postępowaniem, tj. od 23 września 2007 r. do 10 listopada 2011 r. był podmiotem wyznaczonym do usuwania pojazdów z dróg i ich przechowywania na prowadzonym parkingu strzeżonym w oparciu o zarządzenie w sprawie wyznaczenia Firmy [...] z siedzibą w [...] przy ul. [...] jako jednostki usuwającej pojazdy z drogi oraz zarządzenia w sprawie wyznaczenia tej firmy jako jednostki do prowadzenia parkingu strzeżonego, przechowującego pojazdy usunięte z dróg w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zarządzeniem Nr [...] z [...] lipca 2011 r. Starosta [...] odwołał Firmę [...] z siedzibą w [...] jako jednostkę wyznaczoną do usuwania pojazdów do 3,5 tony z drogi w przypadkach, o których mowa w art.130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a zarządzeniem Nr [...] z [...] lipca 2011 r. wyznaczenie tej jednostki do prowadzenia parkingu strzeżonego. W toku postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że przedsiębiorca, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie poinformował właściwych organów o fakcie nieodebrania pojazdów usuniętych z dróg przez ich właścicieli. Organ oparł się w tym zakresie na informacjach wynikających z pisma z dnia 11 maja 2016 r. Urzędu Skarbowego w [...], w którym wyjaśniono, że organ ten nie został poinformowany o usuniętych i przechowywanych przez W. R. pojazdach, a także informacjach wynikających z pisma z 28 kwietnia 2016 r. Komendy Powiatowej Policji w [...], która również potwierdziła brak takiego zawiadomienia. Organ nie dał w tym zakresie wiary wyjaśnieniom strony, które uznane zostały za wewnętrznie sprzeczne i niewiarygodne. Dlatego też, w ocenie Starosty [...] brak jest podstaw do wypłaty należności za dozorowanie pojazdów za okres poprzedzający zawiadomienie organu o nieodebranych pojazdach. W tej sytuacji organ ustalił liczbę dni przechowywania pojazdów za które powinien ponieść koszty od dnia usunięcia pojazdu z drogi do dnia, w którym upłynął termin odbioru pojazdu przez właściciela, tj. 6 miesięcy i 3 dni, w ciągu których prowadzący parking miał obowiązek powiadomienia o nieodebranym pojeździe, do dnia odbioru pojazdu z parkingu. Szczegółowe dane co do okresu dozorowania, za który przyznano zwrot wydatków i wynagrodzenie wynikają z tabeli nr 1 stanowiącej załącznik do postanowienia. Odnosząc się do kwestii stawek organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w sprawie nie mają zastosowania stawki jakie uchwala rada powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Dotyczą one bowiem właścicieli pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie przewidzianym przepisami tej ustawy. Stawki te nie mają zastosowania do Powiatu, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu, dlatego też nie mogą stanowić podstawy do obliczenia należności za usunięcie i przechowywanie pojazdu. Zdaniem organu ustalona należność powinna odpowiadać rzeczywistym i wykazanym wydatkom poniesionym przez podmiot wykonujący dozór, tj. wydatkom na wykonywanie dozoru, w tym przypadku na utrzymanie i eksploatację parkingu oraz wynagrodzenie w związku ze sprawowaniem dozoru. Rozstrzygnięcie w tym zakresie organ oparł na opinii biegłej, wyjaśniając przy tym, że nie może dokonać analizy porównawczej stawek abonamentowych stosowanych na innych parkingach z uwagi na to, że na terenie powiatu sierpeckiego nie były prowadzone parkingi strzeżone. Natomiast opinia biegłej jest miarodajna, bowiem w opinii ustalone zostały rzeczywiste wykazane wydatki poniesione przez podmiot wykonujący dozór. Ustalenia biegłej obejmują również zysk z prowadzonej działalności, co w przypadku przedsiębiorców stanowi wynagrodzenie z prowadzonej działalności. Wyliczone przez biegłą koszty w 80% stanowią wydatki, a w 20% zysk, czyli wynagrodzenie z prowadzonej działalności. Organ uznał, że biegła prawidłowo ustaliła, że kwota 4,18 zł stanowi sumę wszystkich wydatków wnioskodawcy ponoszonych z tytułu parkowania jednego pojazdu przez jedną dobę, a 20% zysk równa się kwocie 1,04zł. Łącznie stawka dobowa z tytułu zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór stanowi kwotę 5,22 zł, co po powiększeniu o podatek VAT daje 6,43 zł. Organ ocenił, że biegła w swojej opinii uwzględniła wszystkie koszty prowadzenia parkingu, tj. wynagrodzenie dla trzech pracowników, usługi telekomunikacyjne, wydatki na wodę i wywóz nieczystości, opał i gaz, energię elektryczną, a także podatek od nieruchomości, odzież ochronną dla pracowników, wydatki na psa (wyżywienie i szczepienia), amortyzację i ubezpieczenie. Opinia biegłej dotyczyła przechowywania pojazdów o masie całkowitej do 3,5 tony, dla których powierzchnia parkingowa wynosi od 16 m2 do 20 m². Nie odnosiła się zaś do motorowerów i w związku z tym organ przyjął, że powierzchnia przeznaczona do ich parkowania winna być dwa razy mniejsza niż dla pojazdu o masie całkowitej do 3,5 tony. Dlatego też, posługując się analogią, organ przyznał należność za dozorowanie motorowerów według stawki 3,22 zł/doba (brutto). Organ dokonał analizy opinii biegłej i uznał, że z uwagi na całokształt rentowności i zyskowności przedsiębiorcy prowadzącego parking, wyniki opinii są społecznie i ekonomicznie uzasadnione. W oparciu o opinię biegłej ustalono również koszty holowania według rzeczywistych poniesionych na ten cel wydatków, przy przyjęciu, iż do holowania samochodu osobowego, jak również do holowania motoroweru, wystarczy praca jednego pracownika. W związku z powyższym średni koszt brutto związany z usunięciem i holowaniem pojazdu do 3,5 t. przy zatrudnieniu 1 pracownika wynosi - 114,11 zł, natomiast motoroweru - 51,35zł. Starosta [...] wyjaśnił nadto, że rozstrzygnięcie nie dotyczy motoroweru marki [...] o nr rej. [...] usuniętego z drogi na podstawie umowy Nr [...] z [...] lipca 2011 r. zawartej pomiędzy W. R. a Starostą [...]. Kwestię wypłaty wynagrodzenia za usunięcie tego pojazdu z drogi oraz przechowywanie go na parkingu strzeżonym reguluje § 4 przedmiotowej umowy. Dlatego też brak jest w tym przypadku potrzeby, a nawet podstaw do wydania postanowienia na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto, do chwili wydania decyzji nie została przedłożona przez W. R. stosowna faktura. Organ wyjaśnił także, że odmowa przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdów: Ford Escort - nr dyspozycji usunięcia [...]; Opel Kadet - nr dyspozycji usunięcia [...] i części samolotu jest związana z brakiem możliwości wystąpienia do Sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku na rzecz powiatu [...], gdyż pojazdy te zgodnie z przedstawionymi dyspozycjami usunięcia pojazdów wydanymi przez Komendę Policji w [...] nie były usunięte z dróg. Natomiast w odniesieniu do roweru, usuniętego 29 lipca 2005 r. należność za dozorowanie nie może zostać przyznana, ponieważ Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] decyzją nr [...] z [...] czerwca 2007 r. orzekł przejęcie go na własność Skarbu Państwa. Zażalenie na powyższe postanowienie w ustawowym terminie złożył W. R. zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niewłaściwą wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, bądź niezastosowanie, a także obrazę przepisów prawa formalnego w postaci art. 6, 7, 11, 15, 77 § 1, 80, 84 § 1, art. 107 § 3 w zw. z art 126 i art. 124 § 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie. Z uwagi na powyższe zarzuty żalący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uchylenie go w całości i uwzględnienie w całości stanowiska wnioskodawcy zawartego w jego wniosku z 4 września 2014 r. oraz w pismach z dnia 8 grudnia 2014 r. oraz z dnia 31 marca 2015 r. korygujących tenże wniosek. Uzasadniając zarzuty skarżący wyjaśnił, że organ nie przyznał mu wynagrodzenia i zwrotu wydatków za dozór za cały okres przechowywania, co narusza uregulowania art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie odwołującego się w przypadku jednolitego i ciągłego okresu dozoru pojazdów brak jest możliwości odmowy przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór. Należności te przysługują zawsze za cały ten okres i dlatego muszą być przyznane za cały okres dozoru. Skarżący podniósł, że na gruncie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie istnieje możliwość rozliczenia szkód w wyrządzonych przez dozorcę z tytułu nie wywiązania się przez dozorcę z jego obowiązków określonych w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 22 czerwca 2011 r. w sprawie usuwania pojazdów, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego albo utrudniających prowadzenie akcji ratowniczej (Dz. U. Nr 143, poz. 846) oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 22 czerwca 2011 r. w sprawie usuwania pojazdów pozostawionych bez tablic rejestracyjnych lub których stan wskazuje na to, że nie są używane (Dz. U. Nr 143, poz. 845). Zdaniem strony odwołującej się, roszczenia starosty o naprawienie szkody wyrządzonej przez dozorcę mogą być rozliczane tylko na drodze odrębnego postępowania sądowego. Są to bowiem roszczenia o charakterze cywilnoprawnym, które nie powinny być rozliczane w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem strony skarżącej ocena wykonania przez podmiot dozorujący obowiązków informacyjny powinna być dokonywana także przy uwzględnieniu, że organ obowiązany był egzekwować od dozorcy wykonywanie tego obowiązku. Brak kontroli w tym zakresie mógł zaś przyczynić się do powstania szkody. Skarżący zarzucił nadto bezzasadne pominięcie przez organ I instancji jego wyjaśnień dotyczących powiadamiania zarówno Policji, jak i Urzędu Skarbowego w [...] o nieodebranych pojazdach, jakie znajdują się na parkingu. W ocenie odwołującego się organ i instancji przy ocenie dowodu z opinii biegłej wykroczył poza granice swobodnej oceny dowodów, uregulowanej w art. 80 K.p.a., a nadto nie ustosunkował się do stanowiska i dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, dotyczy to w szczególności kwestii przyznania dozorującemu należnego mu wynagrodzenia za dozór. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że rozpoznając powyższe zażalenie ustaliło i zważyło, co następuje. Materialnoprawną podstawę rozpatrzenia przedmiotowego w sprawie wniosku skarżącego stanowi przepis art. 102 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.). Zgodnie bowiem z dyspozycją § 3 pkt 1 lit. a obowiązującego od 3 marca 2011r. rozporządzenia Rady Ministrów z 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2011 r. Nr 48, poz. 237) do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu na podstawie: prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, stosuje się przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości, a więc także przepis art. 102 ustawy. Zgodnie z tym unormowaniem organ egzekucyjny przyzna na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Przepis ten nie określa jednak żadnych kryteriów i zasad ustalania wysokości wynagrodzenia za dozór. Według wypracowanego w judykaturze stanowiska przyznanie wynagrodzenia i zwrot koniecznych wydatków powinno być odpowiednie do okoliczności dotyczących konkretnego dozorcy, parkingu i pojazdu, a więc odpowiednie do realiów konkretnego przypadku (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 18 września 2012 r. sygn. akt II SA/Ol 474/12, opubl. LEX nr 1222384). Wydatki powinny być przy tym konieczne ze względu na cel i warunki wykonywanego dozoru. Ustalona należność powinna odpowiadać rzeczywistym i wykazanym wydatkom poniesionym na wykonywanie dozoru przez podmiot wykonujący dozór, w tym przypadku na utrzymanie i eksploatację parkingu oraz wynagrodzenie za sprawowany dozór mienia przechowywanego na parkingu. Według utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego zwrot wynagrodzenia za dozór następuje w momencie wykazania koniecznych wydatków poniesionych przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu, a obowiązek wykazania poniesionych kosztów ciąży na dozorcy. Ponadto z dyspozycji art. 102 § 2 wynika, iż dozorca nie tylko wskazuje konkretne konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale musi również przedstawić w jaki sposób kwoty te zostały obliczone (tak: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 sierpnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1214/08, opubl. LEX nr 513111; z 6 sierpnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1108/08, opubl. LEX nr 549012; z 2 lipca 2008 r. sygn. akt I OSK 62/08, z dnia 20 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 1797/06, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2006 r. sygn. akt I OSK 1185/05). W świetle powyższych wyjaśnień ciężar dowodzenia wysokości koniecznych wydatków oraz należnego wynagrodzenia obciąża przedsiębiorcę sprawującego dozór. Jeżeli nie wykaże on jakie poniósł wydatki związane z usunięciem pojazdów z drogi i ich parkowaniem, nie przedstawi stosownych dokumentów, ani nie wykaże sposobu ich wyliczenia, to działanie takie uprawnia organ do ustalenia i wyliczenia koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za usunięcie pojazdu z drogi w sposób właściwy dla danych stosunków. Zwrot wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi i wynagrodzenie za dozorowanie może być przyznane tylko i wyłącznie jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego i do usuwania pojazdów. Stosownie bowiem do art. 130a ust. 5 i 6 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 128) w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2006 r. pojazd był usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę i umieszczany na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Natomiast decyzję o przemieszczeniu lub usunięciu pojazdu z drogi podejmował policjant, strażnik gminny lub osoba dowodząca akcją ratowniczą (art. 130a ust. 4 pkt 1 2 i 3 ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym). Podobne uregulowania zawierały obowiązujące od 19 października 2006 r. do 21 sierpnia 2011 r. przepis art. 130a ust. 5a - 5e i ust. 6 ww. ustawy. W aktualnym stanie prawnym w myśl art. 130a ust. 5f ustawy Prawo o ruchu drogowym, usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, należy do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. Stosownie do obowiązującego ust. 5c pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1-2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Zaś dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi wydaje: policjant, strażnik gminny (miejski) lub osoba dowodząca akcją ratowniczą (ust. 4 pkt 1-3). Z przytoczonych unormowań obowiązujących do 21 sierpnia 2011 r. wynika zatem, że dla uznania istnienia stosunku administracyjnego łączącego przedsiębiorcę prowadzącego parking strzeżony z organami administracji publicznej, opierającego się na założeniu, że przedsiębiorca otrzyma wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych nań obowiązków, muszą być spełnione dwie przesłanki: nawiązanie takiego stosunku poprzez władcze działania organów władzy publicznej polegające na usunięciu z drogi pojazdu w trybie przepisów art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym i umieszczenie go na parkingu wyznaczonym do tego celu przez właściwego starostę. Kolegium wskazało, że według stanu akt przedmiotowej sprawy W. R., prowadzący Firmę [...] w [...] na mocy zarządzenia Starosty [...] Nr [...] z [...] sierpnia 2003 r. został wyznaczony do usuwania z dróg pojazdów o masie do 3,5t w przypadkach, o których mowa w art. 130 a ust. 1 i 2. Na mocy tego zarządzenia został zobowiązany do stosowania przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133), pobierania opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu, a także dopełnienia obowiązków wynikających z innych przepisów prawa. Natomiast na mocy zarządzenia Starosty [...] Nr [...] z [...] sierpnia 2003 r. W. R. został wyznaczony do prowadzenia parkingu strzeżonego przechowującego pojazdy usunięte z dróg. Zarządzenia te utraciły moc 12 stycznia 2009 r. W tej dacie Starosta [...] wydał bowiem zarządzenie Nr [...] w sprawie wyznaczenia na okres 3 lat W. R. jako jednostkę usuwającą pojazdy o dcm do 3,5t w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także zarządzenie nr [...] w sprawie wyznaczenia W. R. jako jednostkę do prowadzenia parkingu strzeżonego przechowującego pojazdy usunięte z dróg na okres 3 lat. Zarządzeniem Nr [...] z [...] lipca 2011 r. Starosta [...] odwołał z [...] sierpnia 2011 r. wyznaczenie W. R. do prowadzenia parkingu strzeżonego, a zarządzeniem Nr [...] z [...] lipca 2011 r. odwołał wyznaczenie tego podmiotu jako jednostki usuwającej pojazdy z dróg. Jednak 8 lipca 2011 r. pomiędzy Powiatem [...] a W. R. została zawarta umowa [...], której przedmiotem było wykonanie usługi usunięcia z drogi pojazdu i umieszczenia go na parkingu po uprzednim wydaniu dyspozycji usunięcia przez upoważnione organy. Umowa ta przewidywała stawki opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów, według których ustalano należność zleceniobiorcy. Termin płatności ustalono na 14 dni od dnia złożenia faktury zamawiającemu. Umowa została zawarta na okres od 21 sierpnia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. W świetle powyższych ustaleń odwołujący się był jednostką wyznaczoną w trybie administracyjnym do usuwania pojazdów z dróg i ich przechowywania w okresie od 4 sierpnia 2003r. do 20 sierpnia 2011 r., a na podstawie umowy cywilnoprawnej w okresie od 21 sierpnia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. Ponadto, odwołujący się zawierał również umowy, których przedmiotem było holowanie i parkowanie pojazdów zabezpieczonych przez Policję dla potrzeb KPP w [...], z Komendą Wojewódzką Policji zs. w [...] tj. umowa z 1 lipca 2003 r. na okres od 1 lipca 2003 r. do 31 lipca 2004 r., umowa nr [...] z 22 października 2004 r. na okres od 22 października 2004 r. do 21 października 2005 r., umowa Nr [...] z 6 marca 2006 r. na okres od 6 marca 2006 r. do 5 marca 2009 r. Pojazdy objęte wnioskiem strony zostały usunięte z dróg w latach 2005 - 2011, a więc w okresie, gdy przedsiębiorca był jednostką wyznaczoną przez Starostę [...] do usuwania pojazdów z dróg i prowadzenia parkingu strzeżonego w trybie administracyjnoprawnym, a także wykonywał czynności związane z usuwaniem pojazdów na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej z Powiatem [...] oraz z Policją. Z akt sprawy wynika, że: 1. Fiat 126p nr rej. [...]·został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji Komendy Powiatowej Policji w [...] Nr [...] w [...] stycznia 2009 r. postanowieniem z [...] lutego 2011 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł o jego przepadku na rzecz Powiatu [...], został odebrany z parkingu w dniu 28 kwietnia 2011 r. 2. Daewoo Tico nr rej. [...]·został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji Komendy Powiatowej Policji w [...] Nr [...] [...] stycznia 2009r. postanowieniem z [...] lutego 2011 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł o jego przepadku na rzecz Powiatu [...], odebrany z parkingu 27 kwietnia 2011 r. 3. SEAT nr rej. [...] został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji Komendy Powiatowej Policji w [...] Nr [...] [...] lutego 2009 r. postanowieniem z [...] lutego 2011 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł o jego przepadku na rzecz Powiatu [...] został odebrany z parkingu 28 kwietnia 2011 r. 4. Fiat 126p nr rej. [...] został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji Nr [...] w [...] marca 2009 r., postanowieniem z [...] lutego 2011 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł o jego przepadku na rzecz Powiatu [...], został odebrany z parkingu 27 kwietnia 2011 r. 5. Renault 19 nr rej. [...] został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji Komendy Powiatowej Policji w [...] Nr [...] [...] kwietnia 2009 r., postanowieniem z [...] lutego 2011 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł o jego przepadku na rzecz Powiatu [...], został odebrany z parkingu 28 kwietnia 2011 r. 6. Fiat 126p nr rej. [...] został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji Komendy Powiatowej Policji w [...] Nr [...] [...] maja 2009 r. postanowieniem z [...] lutego 2011 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł o jego przepadku na rzecz Powiatu [...], został odebrany z parkingu 27 kwietnia 2011 r. 7. Mercedes nr rej. [...] został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji Nr [...] [...] sierpnia 2009 r. postanowieniem z [...] lutego 2011 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł o jego przepadku na rzecz Powiatu [...], został odebrany z parkingu 28 kwietnia 2011 r. 8. Volkswagen Golf nr rej. [...] został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji Komendy Powiatowej Policji w [...] Nr [...] [...] sierpnia 2009 r. postanowieniem z [...] lutego 2011 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł o jego przepadku na rzecz Powiatu [...], został odebrany z parkingu 27 kwietnia 2011 r. 9. Volkswagen nr rej. [...] został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji Nr [...] [...]lutego 2010 r., postanowieniem z [...] lutego 2011 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł o jego przepadku na rzecz Powiatu [...], został odebrany z parkingu 28 kwietnia 2011 r. 10. Hyundai nr rej. [...] został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji Nr [...] [...] maja 2010 r., postanowieniem z [...] maja 2011r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł o jego przepadku na rzecz Powiatu [...], został odebrany z parkingu 27 czerwca 2011 r. 11. Polonez nr rej. [...] został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji Komendy Powiatowej Policji w [...] Nr [...] [...] września 2007r.postanowieniem z dnia [...] lipca 2011r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł o jego przepadku na rzecz Powiatu [...], został odebrany z parkingu 5 sierpnia 2011r. 12. Ford Orion nr rej. [...] został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji Nr [...] [...] czerwca 2010r., postanowieniem z [...] lipca 2011 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł o jego przepadku na rzecz Powiatu [...], został odebrany z parkingu 21 września 2011 r. 13. Fiat CC nr rej. [...] został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji Komendy Powiatowej Policji w [...] Nr [...] [...] czerwca 2010r. postanowieniem z [...] października 2011r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł o jego przepadku na rzecz Powiatu [...], został odebrany z parkingu 11 listopada 2011r. 14. Motorower Ventus został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji Komendy Powiatowej Policji w [...] Nr [...] [...] września 2010 r. postanowieniem z [...] lipca 2011 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł o jego przepadku na rzecz Powiatu [...], został odebrany z parkingu w dniu 7 października 2011r. 15. Fiat 126p nr rej. [...] został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji Komendy Powiatowej Policji w [...] Nr [...] [...] marca 2010 r. postanowieniem z [...] lutego 2011 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł o jego przepadku na rzecz Powiatu [...], został odebrany z parkingu 27 kwietnia 2011 r. 16. Motorower X9 BIKE został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji Komendy Powiatowej Policji w [...] Nr [...] [...] czerwca 2009r., postanowieniem z [...] lutego 2011r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł o jego przepadku na rzecz Powiatu [...], został odebrany z parkingu 28 kwietnia 2011r. Jak chodzi o pozostałe pojazdy objęte wnioskiem to: części samolotu, motocykl Benzer nr rej. [...], samochody Opel Kadet i Ford Escort oraz rower to organ odmówił wnioskodawcy przyznania zwrotu koniecznych wydatków za przechowywanie i dozór oraz wynagrodzenia za dozór w/w pojazdów. Z oświadczenia strony z 13 lutego 2015r. wynika, że części samolotu zostały przez niego zabezpieczone na zlecenie oficera dyżurnego KPP w [...] [...] listopada 2005r., zgodnie z obowiązującą go wówczas umową nr [...] zawartą z KWP w [...]. Odwołujący się potwierdził, że części te zostały zabezpieczone na potrzeby Policji w celu dalszych oględzin. W świetle tych wyjaśnień nie budzi wątpliwości, że części samolotu nie zostały usunięte z drogi w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ww. ustawy, w oparciu o zarządzenie Starosty [...] Nr [...] z [...] sierpnia 2003 r., ale usunięto je w oparciu o zlecenie Policji na potrzeby tego organu. Ponadto, części samolotu nie mogą zostać uznane za pojazd. Zgodnie bowiem z definicją ustawową, zawartą w art. 2 pkt 31 ww. ustawy "pojazd" to środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszyna lub urządzenie do tego przystosowane. Zatem, do części samolotu nie mają zastosowania przepisy Prawa o ruchu drogowym, a w szczególności uregulowania zawarte w art. 130a tejże ustawy. Dlatego też, w ocenie organu odwoławczego, w odniesieniu do części samolotu postępowanie powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe na zasadzie art. 105 § 1 k.p.a. Brak podstaw prawnych lub faktycznych, materialnych lub procesowych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy powoduje bowiem brak przedmiotu postępowania. Decyzja o umorzeniu postępowania może zatem zapaść w sytuacji, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub organ administracji stwierdził oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do rozstrzygnięcia w drodze postanowienia o przyznaniu skarżącemu zwrotu wydatków i wynagrodzenia za usunięcie i przechowywanie części samolotu. Motocykl Benzer nr rej. [...] został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji Policji Nr [...] z [...] grudnia 2011 r. Wówczas obowiązywała już zawarta w dacie [...] lipca 2011r. pomiędzy Powiatem [...] a skarżącym umowa Nr [...]. Została ona zawarta w oparciu o obowiązujący wówczas przepis art. 130a ust. 5f ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem, obowiązującym od nowelizacji ustawy Prawo o ruchu drogowym z 21 sierpnia 2011 r., usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, należy do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. Skoro zatem ustawodawca przewidział od dnia 21 sierpnia 2011 r. w art. 130a ust. 5f ww. ustawy powierzanie usuwania pojazdów oraz prowadzenia parkingów strzeżonych dla pojazdów usuniętych w trybie przepisów o zamówieniach publicznych, to uznać należy, że w sytuacji, gdy doszło do powierzenia wykonywania tych czynności w tym trybie, to jest do wyłonienia przez starostę oferty na wykonywanie tych czynności i zawarcia umowy z oferentem, to podmiotem właściwym do rozpoznawania sporów wynikłych pomiędzy reprezentowanym przez starostę powiatem, a podmiotem, któremu powierzono wykonywanie tych zadań w trybie przepisów o zamówieniach publicznych jest sąd powszechny. Stwierdzenie, że stosunek prawny pomiędzy podmiotem prowadzącym parking, a organem administracji publicznej, jest stosunkiem administracyjnym, powstałym na skutek władczych działań organów administracji, było niewątpliwie trafne do czasu wejścia w życie 21 sierpnia 2011 r. nowelizacji art. 130a ww. ustawy (tak: wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z 2 grudnia 2016r. sygn. akt II SA/Po 814/16, opubl. CBOSA). Oznacza to, że brak jest podstaw do ustalania dla skarżącego wysokości należności z tytułu dozoru w trybie przewidzianym w rozporządzeniu Rady Ministrów z 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2011 r. Nr 46, poz. 237 ze zm.), a więc w trybie art. 102 § 2 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skoro zatem w toku postępowania organ stwierdzi, że w sprawie właściwy jest sąd powszechny, to zobowiązany jest do umorzenia postępowania na zasadzie art. 105 § 1 k.p.a., a nie do zwrotu wniosku w trybie art. 66 § 3 k.p.a. W wyroku z 19 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 341/16, opubl. LEX 2054794, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zarówno przepis art. 65 § 1 k.p.a. jak i przepis art. 66 § 3 k.p.a. regulują wyłącznie ustalenie braku właściwości w fazie wszczęcia postępowania. Świadczy o tym treść tych przepisów jak i zamieszczenie ich w Rozdziale 1. Działu II K.p.a. - "Wszczęcie postępowania". Natomiast, jeżeli w trakcie prowadzonego postępowania organ stwierdzi swoją niewłaściwość, obowiązany jest zakończyć postępowanie decyzją o umorzeniu postępowania. Samochód Opel Kadet został usunięty przez odwołującego się na podstawie "Dyspozycji zatrzymania i przechowywania pojazdu nr [...] wystawionej przez Komendę Powiatową Policji w [...] [...] października 2006r. na podstawie art. 217, 221-234,236 k.p.k. i art. 44 k.p.o.w. Pojazd został usunięty z plaży w [...], gdzie został porzucony przez nieznaną osobę. Natomiast pojazd Ford Escort również został usunięty przez odwołującego się na podstawie "Dyspozycji zatrzymania i przechowywania pojazdu" nr 2/2005 wystawionej przez Komendę Powiatową Policji w [...] [...] stycznia 2005r. na podstawie art. 217, 221-234, 236 k.p.k. i art. 44 k.p.o.w. Pojazd został skradziony w Płońsku. Z pisma Policji z 1 kwietnia 2015r. wynika, iż został on znaleziony w kompleksie leśnym w miejscowości [...] gm. [...]. W związku z kradzieżą toczyło się postępowanie karne prowadzone przez KPP [...]. Właścicielowi pojazdu wypłacone zostało odszkodowanie, a prawo własności pojazdu zostało przeniesione na [...] S.A. KPP w [...] dwukrotnie informowała Inspektorat [...] w [...] o konieczności odbioru pojazdu z parkingu i obciążających [...] kosztach parkowania. W świetle powyższych ustaleń oczywistym jest, że pojazdy te nie zostały usunięte z drogi w trybie art. 130a ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zatem nie mają do nich zastosowania uregulowania rozporządzenia Rady Ministrów z 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2011 r. Nr 46, poz. 237 z późn. zm.) w zw. z art. 102 § 2 u.p.e.a. Kolegium stwierdziło - tym samym niniejsze postępowanie w odniesieniu do w/w pojazdów jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu w oparciu o art. 105 § 1 K.p.a. Organ nie ma bowiem podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygania o przyznaniu podmiotowi dozorującemu zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozorowanie tych pojazdów. Rower został zaś usunięty z drogi na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] z [...] lipca 2005r. z miejsca kolizji drogowej. Decyzją z [...] czerwca 2007r. znak: [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] orzekł o jego przejęciu na własność Skarbu Państwa. Pismem z 19 lipca 2007r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] zlecił wykonanie czynności likwidacyjnych Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w [...]. Według operatu wyceny z 17 grudnia 2007r. rower ten był bardzo zniszczony i zużyty, przedstawiał wartość złomu stalowego. Z uwagi na powyższe okoliczności, a także żądanie strony z 19 czerwca 2015r. zawiadomieniem z 3 czerwca 2015r. znak: [...] Starosta [...] przekazał wniosek W. R. w części dotyczącej żądania odebrania oraz wypłaty wynagrodzenia za przechowywanie tego roweru według właściwości do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...]. Zatem po przekazaniu wniosku w tej części według właściwości do innego organu administracji, Starosta [...] nie prowadził już postępowania, którego przedmiotem byłby rower i nie powinien zakresem rozstrzygnięcia obejmować przedmiotowego roweru, który stanowi już własność Skarbu Państwa. Skoro jednak nieprawidłowo organ I instancji w pkt 3 sentencji zaskarżonego postanowienia orzekł merytorycznie odmawiając W. R. należności za dozorowanie roweru, to organ odwoławczy obowiązany jest uchylić postanowienie w tej części i umorzyć postępowanie przed Starostą [...]. Kolegium wskazało, że z uwagi na powyższe okoliczności uchyliło postanowienie Starosty [...] w odniesieniu do opisanych wyżej pojazdów i części samolotu i w tej części umorzyło postępowanie przed organem I instancji. Zdaniem organu drugiej instancji w odniesieniu do pozostałych pojazdów objętych wnioskiem zasadniczą kwestią sporną jest ustalenie okresu za jaki wnioskodawcy należy się wynagrodzenie i zwrot wydatków za dozorowanie w/w pojazdów, a także sposób wyliczenia wysokości tych należności. I tak w ocenie organu I instancji W. R. nie dopełnił obowiązków informacyjnych, ciążących na prowadzącym parking strzeżony z mocy § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie usuwania pojazdów z 16 października 2007 r. Zaniechanie to spowodowało znaczne opóźnienie w podejmowaniu przez właściwe organy czynności likwidacyjnych. W tej sytuacji nie powinno być mu przyznane wynagrodzenie za cały okres, w którym pozostawał w opóźnieniu z zawiadomieniem właściwych organów o pojazdach nieodebranych przez właścicieli. W zażaleniu skarżący zarzucił, że z jego wyjaśnień złożonych w toku niniejszego postępowania wynika, iż systematycznie zawiadamiał zarówno Policję, jak i Urząd Skarbowy w [...] o samochodach nieodebranych przez właścicieli i przechowywanych na jego parkingu. Według żalącego organ powinien przyznać mu wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdami oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi. Kolegium odnosząc się do powyższej kwestii wyjaśniło, że pojazdy objęte niniejszym postępowaniem, co do których wydane zostały orzeczenia Sądu o przepadku na rzecz Powiatu [...], zostały umieszczone na parkingu żalącego w okresie od 18 stycznia 2009r. do 13 września 2010r. Zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami samochód usunięty i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznawany był za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodził na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy (art. 130a ust. 10 ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym). Przepis ten utracił moc obowiązującą na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 12 czerwca 2009 r. - wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 3 czerwca 2008 r. sygn. akt P 4/06 (Dz. U. z 2008r. Nr 100, poz.649). Stosownie zaś do wprowadzonych z dniem 4 września 2010r. nowych uregulowań w tym zakresie starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu - art. 130a ust. 10 zmieniony przez art. 1 pkt 10 lit. j ustawy z 22 lipca 2010 r. (Dz. U. z 2010r. Nr 152, poz. 1018) zmieniającej ustawę Prawo o ruchu drogowym z 4 września 2010 r. Stosownie zaś do § 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie usuwania pojazdów z 16 października 2007 r. (Dz. U. z 2007r. Nr 191, poz. 1377 ze zm.), obowiązującego od 18 października 2007r. do 26 lipca 2011r., w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Podmiot ten po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, przesyła niezwłocznie odpowiednio do organu gminy lub właściwego miejscowo urzędu skarbowego kopię powiadomienia właściciela pojazdu o wydaniu dyspozycji jego usunięcia i skutkach jego nieodebrania z parkingu, wraz z potwierdzeniem jego doręczenia. Począwszy od nowelizacji ustawy Prawo o ruchu drogowym tj. od 4 września 2010r. jednostka prowadząca parking strzeżony, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w ust. 10, obowiązana była powiadomić o tym fakcie właściwego miejscowo starostę oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu (ww. art. 130a 10g). Reasumując Kolegium stwierdziło, że według przepisu § 7 ust. 2 w/w rozporządzenia z 2007r. oraz przepisów art. 130a ust. 10 i ust. 10g w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu przez jego właściciela w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym tj. do 3 września 2010r. - w ciągu 6 miesięcy, a od 4 września 2010r. - w ciągu 3 miesięcy od dnia usunięcia z drogi, jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamiała o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy, a od 4 września 2010r. właściwego starostę, oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Powiadomienie takie było pierwszą informacją, jaką uzyskiwał organ (naczelnik urzędu skarbowego, starosta) o pojeździe nieodebranym z parkingu przez jego właściciela i uruchamiało tym samym procedurę likwidacyjną, a zatem miało wpływ na termin podejmowania przez właściwy organ określonych czynności likwidacyjnych. Dlatego też ocena prawidłowości postępowania podmiotu dozorującego, a w szczególności ocena, czy wypełnił on obowiązek powiadomienia przewidziany w powyżej cyt. § 7 ust. 2 rozporządzenia powinna mieć wpływ na ostateczne ustalenie wysokości wynagrodzenia. Regulacja zawarta w § 7 ust. 2 rozporządzenia wskazuje bowiem na potrzebę przyjęcia takiego trybu postępowania w sprawie zwrotu wydatków i wynagrodzenia przyznawanego na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, aby wszystkie podmioty uczestniczące w takiej sprawie działały bez zbędnej zwłoki, a każdy podmiot wypełniał należycie określoną przepisami prawa rolę. Zwrócić także należy uwagę na przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia, który stanowi, iż współdziałanie jednostek usuwających pojazdy lub prowadzących parkingi strzeżone z podmiotami, które wydały dyspozycję usunięcia pojazdu, polega na szybkim i sprawnym wykonaniu dyspozycji lub przyjęciu pojazdu na parking oraz wydaniu pojazdu z parkingu osobie uprawnionej. Współdziałanie, o którym mowa w tym przepisie obejmuje więc także działanie jednostki prowadzącej parking strzeżony w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie 6 miesięcy (3 miesięcy) od dnia usunięcia i polega na powiadomieniu o tym we właściwym, tj. 3 - dniowym terminie właściwego miejscowo naczelnika urzędu skarbowego lub starosty oraz podmiotu, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Nie wywiązanie się przez dozorcę z nałożonych nań obowiązków informacyjnych nie może prowadzić do przenoszenia całej odpowiedzialności na organ pozostający w niewiedzy co do istnienia pojazdów nie odebranych przez ich właścicieli i nabycia uprawnień właścicielskich do tych pojazdów przez Skarb Państwa (aktualnie Powiat). W przypadku terminowego powiadomienia organu, organ ten miał możliwość odbioru pojazdu z parkingu strzeżonego i jego sprzedaży, co nie generowało niepotrzebnych kosztów dozorowania. Przy ustalaniu początkowego terminu, od którego należy przyznać zwrot wydatków i wynagrodzenie za dozór pojazdu, należy mieć na uwadze także uregulowanie zawarte w art. 130a ust. 10, a następnie ust. 10 w zw. z ust. 10g oraz § 7 ust. 2 w/w rozporządzenia, w których na podmiot prowadzący parking nałożono obowiązek niezwłocznego - w terminie 3 dni - powiadomienia właściwego miejscowo urzędu skarbowego, a od 4 września 2010r. - starosty, o nieodebraniu pojazdu przez jego właściciela. Skoro bowiem w sprawie mamy do czynienia ze stosunkiem administracyjnoprawnym, to domagając się od organu wypełnienia obowiązków z tego stosunku wynikających, podmiot dozorujący powinien również wykonać należycie obowiązki, które na nim spoczywały, czyli zawiadomić właściwy miejscowo urząd skarbowy (starostę) oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu w ciągu trzech dni po upływie 6 miesięcy (3 miesięcy) od daty usunięcia pojazdu z drogi, o tym, że właściciel pojazdu nie odebrał go w ustawowym terminie. Uprawnieniu dozorcy do żądania wynagrodzenia od organu za wykonywanie dozoru odpowiada bowiem obowiązek dozorcy przechowywania rzeczy ze starannością, zapobiegającą utracie jej wartości. Dlatego też kwestię zapłaty, na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, za dozór przechowywanego pojazdu należy rozstrzygać z uwzględnieniem paragrafu pierwszego tego artykułu. Według ww. art. 102 § 1 dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością, aby nie straciła na wartości, oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Zdaniem Kolegium nie ulega wątpliwości, że wydłużony do kilku lat okres przechowania pojazdu na otwartym parkingu prowadzi do znacznego obniżenia jego wartości, ponieważ czynnik czasu oddziałuje na jego techniczne zużycie, a nadto prowadzi do powstania znacznych dodatkowych nakładów poniesionych na dozór, które w tej sytuacji nie mogą być uznane za "konieczne" w rozumieniu normy ww. art. 102 § 2 Tymczasem do elementów wyznaczających wynagrodzenie dozorcy, które trzeba wziąć pod uwagę, bezsprzecznie należeć powinno rozważenie, czy dozorca dopełnił wszelkich istotnych wymogów formalnoprawnych związanych ze sprawowaniem dozoru i mających wpływ na jego przebieg oraz wykonanie. Trzeba przyjąć, że nałożone na dozorcę normami prawa publicznego obowiązki formalnoprawne mieszczą się w "wymaganych staraniach przy strzeżeniu rzeczy", które stanowią jeden z czynników uwzględnianych przy ustalaniu należności z art. 102 § 2. Kolegium stwierdziło, że jest uprawnione stanowisko, zgodnie z którym za czas niewłaściwego sprawowania dozoru wskutek uchybienia określonym prawem obowiązkom przez dozorcę, które przyczyniły się do wydłużenia okresu przechowania rzeczy z przyczyn leżących po stronie dozorcy, uzasadnione jest nieprzyznanie dozorcy zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia, o których mowa w art. 102 § 2 ww. ustawy Znajduje to potwierdzenie w orzecznictwie np. w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 4 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 711/09 i z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 712/09; z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 975/09, ale także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 26 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 43/09, z dnia 29 maja 2008r. sygn. akt III SA/Lu 36/08 oraz wyrokach WSA we Wrocławiu z dnia 7 lipca 2015r. sygn. akt III SA/Wr 226/15 i sygn. akt III SA/Wr 235/15 (orzeczenia nieprawomocne), czy też w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 października 2010r. sygn. akt VII SA/Wa 1253/10 (wszystkie opubl. CBOSA). W uzasadnieniu, tego ostatniego wyroku Sąd stwierdził, że wprowadzenie regulacji zawartej w § 7 ust. 2 rozporządzenia wskazuje na potrzebę przyjęcia takiego trybu postępowania w sprawie wynagrodzenia przyznawanego na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, aby wszystkie podmioty uczestniczące w takiej sprawie działały bez zbędnej zwłoki w celu niedopuszczenia do ponoszenia przez Skarb Państwa nieuzasadnionych kosztów przechowywania pojazdów. W postępowaniu dotyczącym usunięcia pojazdu, przechowania, a następnie przejęcia pojazdu, każdy podmiot pełni określoną przepisami prawa rolę i nie wywiązanie się przez jeden z podmiotów z nałożonego nań obowiązku (dozorcy), nie może przenosić odpowiedzialności finansowej na inny podmiot (Skarb Państwa), pozostający w niewiedzy co do nabycia uprawnień właścicielskich do tego pojazdu. W przypadku powiadomienia urzędu skarbowego w terminie wskazanym w § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów, urząd ten ma możliwość odbioru pojazdu z parkingu strzeżonego i przemieszczenia go np. na swój parking, za który nie będzie ponosił kosztów dozoru. Ponadto na istotne znaczenie ustaleń co do wywiązania się dozorcy z obowiązku dokonania stosownych powiadomień określonych w § 7 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów dla kwestii wysokości należności, o której mowa w art. 102 § 2 ww. ustawy , zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 569/07, opubl. CBOSA, - stwierdzono, że ze względu na opieszałość podmiotów przechowujących pojazdy, zachodzi potrzeba uwzględniania przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia za dozór wywiązania się dozorcy z obowiązku przewidzianego w § 7 ust. 2 rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie odwołujący się wyjaśnił w piśmie z 14 listopada 2016r, że zawiadamiał zarówno Komendę Powiatową Policji w [...], jak i Urząd Skarbowy w [...] o nieodebraniu w terminie każdego z pojazdów przetrzymywanych przez niego na jego strzeżonym parkingu. Powiadomienia dokonywane były telefonicznie lub ustnie przez odwołującego się, który systematycznie raz w miesiącu informował oba te podmioty o pojazdach, które pozostają na jego parkingu i nie zostały odebrane. Natomiast w wyjaśnieniach złożonych w 22 listopada 2016r. podał, że powiadamiał Policję oraz Urząd Skarbowy ustnie, gdyż te jednostki nie wymagały formy pisemnej. Nie potwierdził natomiast, że powiadomienia dokonywał także telefonicznie. Twierdził, że informował organy ustnie składając powiadomienia osobiście w Urzędzie Skarbowym oraz na Policji oficerowi dyżurnemu lub osobie, do której został skierowany. W wyniku tych interwencji szereg właścicieli odebrało swoje pojazdy. Kolegium oceniło, że wyjaśnienia te nie zasługują jednak na uwzględnienie. Przepis § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów posługuje się określeniem "powiadomienie" nie precyzując, czy ma ono nastąpić w formie pisemnej, czy też może ono mieć charakter ustny (telefoniczny). Powiadomić oznacza przekazać wiadomość, poinformować, zawiadomić. Jednakże w niniejszej sprawie mamy do czynienia z postępowaniem, którego wynikiem powinno być wszczęcie postępowania likwidacyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, ewentualnie przez Starostę. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika bowiem, że od momentu usunięcia pojazdu z drogi do jego likwidacji po przejściu własności na Skarb Państwa toczyć się powinny trzy odrębne procedury. Pierwsza dotyczyła postępowania prowadzonego przez organy policji trybie ww. art. 130a i rozpoczynała się od wydania dyspozycji w sprawie usunięcia pojazdu z drogi i umieszczenia go na wyznaczonym parkingu strzeżonym. Drugie postępowanie inicjowane było powiadomieniem prowadzącego parking o nieodebraniu pojazdu w terminie 6 miesięcy i kończyło się deklaratoryjną decyzją o przejęciu pojazdu na Skarb Państwa, a od 4 września 2010r. orzeczeniem Sądu o przepadku pojazdu na rzecz starostwa. Trzecie - to postępowanie egzekucyjne prowadzone według przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Oznacza to, że postępowanie przed organem orzekającym w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa było inicjowane przez powiadomienie prowadzącego parking właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego, a po nowelizacji ustawy - właściwego starosty - o nieodebraniu pojazdu usuniętego z drogi przez jego właściciela. Powinno ono mieć charakter pisemny, co wynika z art. 14 Kodeksu postępowania administracyjnego, wyrażającego zasadę pisemności. Według tego przepisu sprawy należy załatwiać w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego (§ 1). Sprawy mogą też być załatwiane ustnie, ale tylko wówczas gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawny nie stoi temu na przeszkodzie. Treść oraz istotne motywy takiego załatwienia powinny być utrwalone w aktach w formie protokołu lub podpisanej przez stronę adnotacji (§ 2). Rozwiązania takie obowiązują także na gruncie Ordynacji podatkowej (art. 126 Ordynacji podatkowej). Stosowanie zasady pisemności uznać należy za standardowe działanie organu podatkowego (likwidacyjnego) w tym zakresie, co znajduje potwierdzenie także w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] maja 2016r. znak: [...]. W piśmie tym Naczelnik Urzędu Skarbowego wyjaśnił, że w aktach spraw dotyczących prowadzonej księgi magazynowej brak jest pism jednostki prowadzącej parking strzeżony, powiadamiających Urząd Skarbowy o upływie terminu na odebranie pojazdu przez właściciela. W świetle tych wyjaśnień, oczywiste jest, że organ ten nie prowadził postępowania likwidacyjnego w stosunku do 16 pojazdów, wymienionych w załączniku do postanowienia Starosty [...]. Pierwszą pisemną informację o nieodebranych i przechowywanych na parkingu pojazdach z 4 listopada 2011r. odwołujący się skierował do Starosty [...] w [...] listopada 2010r. (data wpływu do organu), a także do KPP w [...]. Do pisma załączył kopie dokumentów dotyczących 11 pojazdów. Kolejne informacje wpłynęły do organu I instancji w 3 lutego 2011r. (dwa pojazdy) oraz w 6 kwietnia 2011 r. (dwa pojazdy). Wskazane powyżej daty powiadomienia organu zostały uwzględnione przy ustalaniu należności z tytułu holowania i przechowywania pojazdów, co wynika z załącznika nr 1 do postanowienia (rubryka 4. Data zawiadomienia urzędu). Sporządzenie tych zawiadomień w formie pisemnej wraz z przesłaniem dokumentacji pojazdów, świadczy o tym, że prowadzący parking wiedział jaka jest procedura zawiadamiania właściwego organu o pojazdach nieodebranych z parkingu. Wyjaśnienia W. R. organ uznaje w tej sytuacji za niewiarygodne. Wyjaśnienia te są niespójne - raz strona twierdzi, że powiadomienia te wykonywane były telefonicznie, potem zaś podaje, że dokonywał ich osobiście. Policja, ani Urząd Skarbowy w [...] nie potwierdzają, iż zostały powiadomione o pojazdach przechowywanych na parkingu strony. Zatem za bardziej prawdopodobne należy uznać, że skarżący nie dopełnił obowiązków informacyjnych, o których mowa w § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów. Kolegium stwierdziło - z uwagi na powyższe okoliczności rozstrzygnięcie organu, w którym odmówił skarżącemu zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozorowanie za okres, w którym W. R. pozostawał w opóźnieniu z zawiadomieniem właściwego organu likwidacyjnego, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] i Starosty [...] o pojazdach dozorowanych na jego parkingu, należy uznać za prawidłowe. Nieuzasadnione jest zatem stanowisko żalącego, że pominięcie okresu opóźnienia stanowi niedopuszczalna realizację przez Starostę roszczeń o naprawienie szkód wyrządzonych przez dozorcę, co może nastąpić jedynie na drodze odrębnego postępowania sądowego. Kolegium podkreśliło, że uprawnieniu dozorcy do żądania należności za wykonywanie dozoru odpowiada obowiązek przechowywania rzeczy ze starannością, zapobiegającą utracie jej wartości, a więc w taki sposób, aby z uwagi na właściwości ruchomości rzecz nie uległa uszkodzeniu, zniszczeniu, czy zaginięciu. W świetle ww. art. 102 § 1 i 2. tylko należyte wywiązanie się z tego obowiązku, rodzi po stronie organu obowiązek zapłaty za wykonywany dozór, w ramach której to zapłaty mieści się zarówno zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, jak i wynagrodzenie za dozór. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, z uwagi na nie spełnienie obowiązków informacyjnych przez skarżącego, organ słusznie wyłączył z całego czasu sprawowania dozoru okres, w którym skarżący nie wywiązał się należycie ze spoczywającej na nim, jako na dozorcy, powinności powiadomienia organu w przepisanym prawem terminie o nieodebraniu pojazdu z parkingu przez właściciela. Uprawnienie organu nie może być w tym zakresie utożsamiane z roszczeniem o naprawienie szkody. Organ I instancji w odniesieniu do wszystkich pojazdów wymienionych w załączniku Nr 1 do postanowienia ustalił, że termin odbioru pojazdu w każdym przypadku wynosił 6 miesięcy. Tymczasem Motorower Ventus został usunięty z drogi 13 września 2010r., a więc już po wejściu w życie nowelizacji ustawy Prawo o ruchu drogowym, dokonanej ustawą z 22 lipca 2010 r. (Dz.U. z 2010r. Nr 152, poz. 1018), która obowiązywała z 4 września 2010 r. Znowelizowany przepis art. 130a ust. 10 w zw. z ust. 10g stanowił, że właściciel pojazdu powinien go odebrać z parkingu w terminie 3 miesięcy, a jeżeli do tego nie doszło to jednostka prowadząca parking strzeżony powinna powiadomić o tym fakcie właściwego miejscowo starostę oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego 3-miesięcznego terminu. Zatem w odniesieniu do motoroweru Ventus termin odbioru pojazdu przez właściciela upłynął nie 13 marca 2011r. (jak to ustalił organ I instancji - tabela wers 14), ale 13 grudnia 2010r. Okoliczność ta ma wpływ na ustalenie okresu, za który należało przyznać dozorcy zwrot wydatków i wynagrodzenie - organ I instancji wyliczył ten okres na 368 dni, natomiast przy uwzględnieniu krótszego 3- miesięcznego terminu na powiadomienie organu, okres ten powinien wynosić 276 dni. Tym samym należność za przechowywanie motoroweru Ventus powinna wynosić nie 1.041,66 zł, ale 716,44 zł (276 x 3,22 zł -143,30 zł). Uwzględnienie ww. okoliczności oznacza konieczność zmniejszenia przyznanej odwołującemu się należności o 325,22zł. Jednakże z uwagi na treść art. 139 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji (tu postanowienia) na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny, Kolegium uznało, iż brak jest dostatecznego uzasadnienia dla złamania zakazu reformationis in peius i orzeczenia na niekorzyść skarżącego. Kolegium wskazało, ze kolejną sporną jest wysokość należności, a właściwie sposób jej wyliczenia w oparciu o stawkę dobową ustaloną przez organ I instancji. W tym zakresie wskazania wymaga art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który nie określa kryteriów ustalania wysokości tego wynagrodzenia. Jednak w świetle ugruntowanego orzecznictwa, które przytoczone zostało powyżej, ustalając wysokość koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozorowanie uwzględnić należy zakres obowiązków dozorcy, okoliczności przechowywania, warunki sprawowania pieczy oraz wielkość przedmiotu i powierzchnię niezbędną do składowania w taki sposób, jaki wynika z właściwości składowanej rzeczy i z okoliczności składowania oraz czas przechowywania pojazdu. Nadto przyznając należność za dozór pojazdu organ nie jest związany wysokością stawki dobowej wskazanej przez dozorcę. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że zwrot powyższego wynagrodzenia następuje w momencie wykazania koniecznych wydatków poniesionych przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu. Dodatkowo to na dozorcy ciąży obowiązek wykazania owych poniesionych kosztów. Ustalona należność powinna odpowiadać rzeczywistym, konkretnym i wykazanym wydatkom poniesionym przez podmiot wykonujący dozór. Ustawa egzekucyjna nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia w sytuacji gdy dozorca nie wykaże wydatków poniesionych w związku z dozorem, zatem w tym zakresie organ powinien się oprzeć na art. 836 Kodeksu cywilnego. Przepis ten stanowi, że o ile wysokość wynagrodzenia za przechowywanie nie jest określona w umowie, albo w taryfie przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. W toku postępowania żalący domagał się przyznania zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru pojazdów, a także przyznania mu wynagrodzenia za dozór nad tymi pojazdami, wskazując, że w świetle ww. art. 102 § 2 są to różne należności, o zupełnie odmiennym charakterze. W piśmie z 8 grudnia 2014r., stanowiącym rozszerzenie wniosku, określił, że domaga się zwrotu niezbędnych kosztów poniesionych przez niego i związanych z przechowywaniem samochodów w latach 2009 - 2013 w kwocie brutto 147.134,97 zł., zgodnie ze złożonym w tym zakresie zestawieniem kosztów. W zestawieniu tym żalący uwzględnił wszelkie koszty prowadzonej prze niego działalności gospodarczej, w tym koszty na utrzymanie budynku, który w 85% wykorzystywany jest na działalność gospodarczą, a w pozostałej części na potrzeby mieszkaniowe. W kosztach parkingu uwzględnił także wynagrodzenie dwóch pracowników, ograniczając wydatki w tym zakresie do 50%, a także przysługujące mu wynagrodzenie z tytułu sprawowania dozoru parkingu w godzinach od 16.00 do 8.00. Z uwagi na to, że przedłożona kalkulacja kosztów budziła wątpliwości organu I instancji i wymagała weryfikacji dopuszczony został dowód z opinii biegłej z zakresu rachunkowości i finansów na okoliczność ustalenia wysokości koniecznych wydatków związanych z prowadzeniem parkingu strzeżonego, wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów przechowywanych na parkingu prowadzonym przez W. R. Opinia sporządzona została 13 marca 2015r. W celu wydania opinii biegła dokonała oględzin parkingu i ustaliła, że plac parkingowy nie ma wyrysowanych miejsc parkingowych. Jego powierzchnia wynosi około 1000 m². Biegła przyjęła, że dla samochodu osobowego miejsce parkingowe powinno wynosić 16-20 m². Oznacza to, że na parkingu tym może być przechowywanych 50 samochodów. Z uwagi na brak możliwości wglądu do dokumentacji księgowej posłużyła się danymi przedłożonymi w toku postępowania przez W. R. Biegła uwzględniła te koszty uznając, że są one związane z prowadzoną działalnością. Jednakże zakwestionowała wykazane przez przedsiębiorcę koszty opału, które średnio wyniosły 10.000,00zł rocznie. Mając na uwadze wiedzę fachową uznała, że koszty te porównawczo w innych firmach podobnej branży wynoszą około 40% kosztów wykazanych przez przedsiębiorcę. Według danych o wydatkach i kosztach podanych przez przedsiębiorcę, skorygowanych co do kosztów opału, biegła ustaliła, iż w roku 2009 wyniosły one 19.764,45 zł, w roku 2010 - 17.61 l,98zł, w roku 2011 - 18 521,63zł. Przy zastosowaniu wskaźnika wzrostu cen towarów i usług koszty te wyniosły w roku 2008 - 15.836,31zł, a w roku 2012 - 19.259,42zł. Na koszty te składały się w ocenie biegłej wydatki na usługi telekomunikacyjne - średnio rocznie wynosiły one 6.023,19zł; woda i odpady - 945,53zł, opał i gaz butlowy - 4.701,43zł, energia elektryczna - 1835,27zł, amortyzacja - 1.967,76zł, ubezpieczenia - 916,78zł, podatek od nieruchomości - 1.808,80zł, odzież ochronna dla pracowników - 900,00 zł, wydatki na wyżywienie i szczepienie dla psa - 1500,00zł. Koszty te w ocenie biegłej wyniosły zatem średnio 22.598,76 zł. Kolegium zauważyło, że koszty ustalone przez biegłą są wyższe od tych, które wyliczył skarżący. Biegła przyjęła bowiem, że wydatki na w/w cele dotyczą w całości utrzymania parkingu. Tymczasem z uwagi na szerszy zakres prowadzonej działalności gospodarczej sam skarżący uznał, że udział wydatków na utrzymanie parkingu w stosunku do wydatków ogółem wynosi 0,1540 w 2009r., 0,1566 w 2010r. i 0.0946 w 2011r. Z załączników nr 10,11 i 12 do kalkulacji wynika, że ustalone przez stronę koszty parkingu po przeliczeniu udziałem wyniosły w 2009r. - 8.544,30 zł, w 2010r. - 7.694,86 zł, a w 20lir. - 4.655,87zł. Koszty te są zatem znacznie niższe niż ustaliła to biegła. Dotyczy to także wynagrodzeń. Biegła przyjęła, że wydatki na ten cel z uwagi na całodobowy tryb pracy należy ustalić przy przyjęciu, że zatrudnionych jest 3 pracowników. Według jej wyliczeń koszty wynagrodzeń z narzutami dla 3 pracowników wyniosły średnio 55.625,18 zł. Natomiast według wyliczeń strony (załączniki nr 10, 11 i 12 do kalkulacji) koszty zatrudnienia 2 pracowników oraz wynagrodzenie właściciela, który osobiście dozorował parking w 2009r. wyniosły - 33.262,11 zł; w 2010r. - 34. 335,85 zł; a w 2011r. - 36.337,60 zł. Różnica ta wynika z faktu iż dla ustalenia tych kosztów przedsiębiorca przyjął, że do kosztów parkingu należy zaliczyć połowę kosztów zatrudnienia dwóch pracowników, którzy wykonywali także czynności związane z innymi rodzajami działalności gospodarczej strony, a także wynagrodzenie właściciela parkingu za monitoring w godzinach od 16.00 do 8.00. Uwzględniając dane ustalone przez biegłą średnia roczna wysokość wydatków na utrzymanie parkingu wyniosła łącznie 76.223,94zł. Natomiast według wyliczeń strony wydatki te wyniosły w 2009r. - 41.806,41zł (załącznik nr 10); w 2010r. - 42.030,71zł (załącznik nr 11) i w 2011r. - 40.993,47zł. W świetle tych wyliczeń średni dobowy koszt utrzymania parkingu wyliczony przez biegłą wyniósł - 208,83 zł, a ustalony w oparciu o wyliczenia strony odpowiednio w poszczególnych latach - 114,54 zł, 115,15zł i 112,31 zł, czyli średnio 114,00 zł. Dobowy koszt utrzymanie jednego miejsca parkingowego przy uwzględnieniu maksymalnej ilości samochodów (50 miejsc parkingowych) wyniósł w opinii biegłej - 4,18zł; przy ilości 40 samochodów - 5,22 zł; 30 samochodów - 6,96 zł; 20 samochodów - 10,44zł; 10 samochodów - 20,88 zł. Natomiast przeliczając dobowy koszt utrzymania parkingu według danych podanych przez przedsiębiorcę koszt dobowy utrzymania jednego miejsca parkingowego wynosiłby dla 50 samochodów (czyli dla maksymalnej obsady parkingu) - 2,28zł, dla 40 samochodów - 2,85zł, dla 30 samochodów - 3,80zł, dla 20 samochodów - 5,70zł, a dla 10 samochodów - 11,40 zł. Natomiast zysk z tego rodzaju działalności biegła określiła na poziomie 20%, wyjaśniając, że w tego rodzaju działalności koszty to około 80% wartości usługi brutto, a 20% to zysk z działalności. Ustalony wg stawki 20% zysk dla jednego pojazdu na dobę wyliczony od kwoty 4,18 zł wynosi zatem 1,04zł, co łącznie daje kwotę stawki w wysokości 5,22zł, która powiększona o VAT (23%) ostatecznie wynosi 6,43zł. W ocenie Kolegium jest to wielkość uzasadniona, realna i nie prowadząca do pokrzywdzenia przedsiębiorcy. Wprawdzie przyjęta przez organ I instancji stawka wyjściowa, tj. 4,18 zł za dobę dla jednego stanowiska parkingowego została wyliczona przy założeniu, że na parkingu znajduje się maksymalna ilość samochodów, tj. 50 pojazdów, to jednak uwzględnić należy, że przyjęte przez biegłą koszty zarówno wydatków jak i wynagrodzeń dotyczą pełnej wysokości tych kosztów, mimo, iż odwołujący się prowadził działalność w szerszym zakresie i sam przyznał że udział kosztów parkingu w ogólnych kosztach działalności wynosił 0,1540, 0,1566 i 0,0946, a udział wynagrodzeń - 0,5. Stawki dobowe wyliczone dla jednego pojazdu według danych wskazanych przez stronę są znacznie niższe i przy założeniu, że parking był zapełniony tylko w połowie (25 miejsc) - stawka ta wynosi 4,56zł , a więc nieznacznie odbiega od tej przyjętej przez organ, mimo iż w zestawieniu kosztów skarżący zawyżył wydatki na opał, wliczył także wydatki, które nie miały związku z prowadzeniem parkingu takie jak zakup wkładu kominowego, odsetki od kredytu i opłata za konto, zakup nagrzewnicy, programu FV, usługi księgowe. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Kolegium, zarzut strony, iż organ przyjął niewłaściwą stawkę wydatków dobowych jest nieuzasadniony. Parking prowadzony przez stronę jest ogólnodostępny, ponadto poza pojazdami przechowywanymi tam na podstawie zarządzenia Starosty [...], przechowywane były także pojazdy ściągane z dróg na zlecenie Policji w oparciu o zawarte umowy cywilnoprawne. Z uwagi na brak danych o stawkach abonamentowych stosowanych na innych parkingach strzeżonych na terenie powiatu sierpeckiego, brak jest możliwości przeprowadzenia analizy porównawczej. Podsumowując powyższe dane, przy uwzględnieniu omówionego wyżej stanowiska orzecznictwa w zakresie ustalania wysokości zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, Kolegium stwierdziło, że zastosowana przez organ I instancji stawka w wysokości 6,43 zł za dobę odzwierciedla wysokość koniecznych wydatków na dozorowanie samochodów objętych niniejszym postępowaniem, a także należne dozorcy wynagrodzenie, natomiast połowa tej stawki tj. 3,22 zł może stanowić podstawę do wyliczenia należności związanych z dozorowaniem jednośladów. Sporządzona w przedmiotowej sprawie opinia wylicza te koszty szacunkowo, uwzględnia jednak wszystkie koszty, które związane są z prowadzeniem działalności polegającej na dozorowaniu pojazdów. Ustalone przez biegłą koszty są wyższe, ale jednocześnie są porównywalne z tymi, które wyliczył przedsiębiorca w swojej kalkulacji, przy założeniu, że parking był zapełniony w połowie. Ponadto, Kolegium wzięło pod uwagę, że przedmiotowe pojazdy były przechowywane przez dłuższy okres czasu, ich wartość była znikoma. Były to bowiem pojazdy porzucone, całkowicie zużyte i unieruchomione, do których nikt nie rościł pretensji, bowiem przedstawiały wartości złomu. Tym samym ryzyko gospodarcze dozorcy, związane z odpowiedzialnością za utratę, pogorszenie lub zniszczenie dozorowanego przedmiotu było znikome. Ponadto łączny czas przechowywania pojazdów był dość długi, a inaczej są kalkulowane stawki przy usłudze kilku, czy kilkunastodniowej, inaczej zaś przy stałych zleceniach. Ustalona w toku postępowania stawka dobowa obejmuje również należne dozorcy wynagrodzenie. Wynika to z opinii biegłej, która wskazała na poziom zysków przedsiębiorcy zajmującego się holowaniem i dozorowaniem pojazdów Stawki za parkowanie pojazdów na parkingach strzeżonych kalkulowane są w taki sposób, aby zapewnić przedsiębiorcy zarówno zwrot kosztów, jak i zysk z prowadzonej działalności. W przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą zysk ten uznać należy za "wynagrodzenie" z prowadzonej działalności. Brak jest zatem podstaw do wyliczania tego wynagrodzenia w oparciu o wysokość przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, publikowanego przez Główny Urząd Statystyczny, tak jak żąda tego strona w piśmie z dnia 31 marca 2015r. Z tego powodu zarzuty żalącego nie zasługują na uwzględnienie. W opinii uzupełniającej z 30 czerwca 2016r. biegła wyliczyła koszt holowania pojazdu osobowego do 3,5t w poszczególnych łatach w okresie od 2008r. od 2012r., uwzględniając koszty załadunku z dojazdem i rozładunkiem, koszty wynagrodzenia pracowników i pozostałe koszty. Średni koszt związany z usunięciem i holowaniem pojazdu o masie do 3,5t za lata 2008 - 2012 wyniósł przy zatrudnieniu 1 pracownika 114,11 zł, 2 pracowników - 133,42zł, przy własnej obsłudze prowadzącego parking - 94,80zł. Organ I instancji przyjął te koszty na poziomie 114,11 zł, zasadnie uznając, że holowanie 1 pojazdu osobowego wymaga pracy jednego pracownika. W odniesieniu do motoroweru koszt holowania wynosi zaś 51,35 zł. Ustalenia te nie budzą wątpliwości organu odwoławczego, a żalący nie sformułował żadnych konkretnych zarzutów w tym zakresie. Odnosząc się do pozostałych kwestii podnoszonych w zażaleniu Kolegium stwierdziło, że z uwagi na brak uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 6, 7, 11, 15, 77 § 1, 80, 84 § 1, art. 107 § 3 w zw. z art 126 i art. 124 § 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie, organ odwoławczy nie może ustosunkować się do tego zarzutu i uznaje go za gołosłowny i nie znajdujący odzwierciedlenia w aktach postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł W. R., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego A. K. jak określił cyt. "w całości, z wyjątkiem rozstrzygnięcia dotyczącego roweru - nr. dyspozycji usunięcia [...], części samolotu, samochodu Opel Kadet nr. dyspozycji usunięcia [...] oraz samochodu marki Ford Escort - nr. dyspozycji usunięcia [...]". Skarżący zarzucił: I. obrazę przepisów prawa materialnego w postaci: 1. art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, art.130a ust.5f, 6, 6a, 10 i 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. nr. 108 z 2005 r., poz. 908 ze zm.) - poprzez ich niewłaściwą wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, bądź niezastosowanie, w zakresie określonym w uzasadnieniu skargi; 2. § 7 ust.1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz.U. z 2002 r., nr. 134, poz.1133 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. nr. 191 z 2007r., poz. 1377 ze zm.) - poprzez ich niewłaściwą wykładnię, w zakresie określonym w uzasadnieniu skargi; 3. art. 64 ust. 2 i art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez jego niezastosowanie; II. mającą wpływ na wynik sprawy, obrazę przepisów prawa formalnego w postaci art.1, 2, 6, 8, 14§1 i §2, 35§1 i §3, 75§1 i §2, 77§1, 78§1, 80, 123§1, 124§1 i §2, 107§3 w zw. z 126 k.p.a. - poprzez ich niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie od organu administracyjnego II instancji na rzecz skarżącego zwrot poniesionych przez niego w sprawie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. Ponadto złożono wniosek o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Zarzuty skargi nie są uzasadnione. I tak w sprawie nie doszło do naruszenia art. 102 § 2 opisanej szczegółowo powyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z tym przepisem organ miał obowiązek ustalić wysokość stawki należnej przedsiębiorcy, prowadzącemu parking strzeżony, wyznaczonemu do usuwania i przechowywania pojazdów usuniętych z dróg. Zasadne było zatem dopuszczenie przez organ pierwszej instancji dowodu z opinii biegłego z zakresy finansów, dla weryfikacji prawidłowości przedłożonej przez stronę kalkulacji kosztów. Organ odwoławczy dokonał szczegółowej analizy dowodu jakim była opinia wydana przez biegłą K. M., zasadnie ocenił, że zasługuje on na uwzględnienie. Zdaniem Sądu nie jest uzasadniony także zarzut naruszenia art. 102 § 2 ww. ustawy polegający na ustaleniu należności dla dozorującego według jednolitej stawki, bez rozbicia na należność z tytułu zwrotu wydatków i osobno na wynagrodzenie za dozór. Organ odwoławczy prawidłowo ustalił należności obejmującej zarówno zwrot wydatków jak i wynagrodzenie za dozór według jednej stawki, została ona ustalona przy uwzględnieniu zysku, jaki przedsiębiorca powinien osiągnąć z tego rodzaju działalności. Przyjęta stawka w wysokości 6,40 zł za dobę odzwierciedla wysokość koniecznych wydatków na dozorowanie samochodów objętych niniejszym postępowaniem, a także należne dozorcy wynagrodzenie. Biegła ustaliła stawkę dobową przyjmując zysk na poziomie 20% wyliczony od kwoty 4,16 zł, stanowiącej stawkę dobową należną dozorcy z tytułu zwrotu wydatków na przechowywanie. Łącznie daje to kwotę stawki w wysokości 5,20 zł (4,16 zł + 1,04 zł), która powiększona o VAT (23%) ostatecznie wynosi 6,40 zł. Sąd podziela stanowisko organu drugiej instancji - w opinii wyliczono koszty szacunkowo, uwzględniono jednak wszystkie koszty, które związane są z prowadzeniem działalności polegającej na dozorowaniu pojazdów. Uwzględniono stan pojazdów, ponieważ sam skarżący określał cyt. "samochody te w chwili sprowadzenia na parking nie miały dużej wartości, a właściwie miały wartość złomową". Przechowywanie takich pojazdów obarczone jest małym ryzykiem gospodarczym, co mogło znaleźć odzwierciedlenie w ustalonej wysokości należności za ich przechowywanie. Nie jest uzasadniony zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 102 § 2 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nieprzyznanie dozorcy należności za okres, w którym pozostawał on w opóźnieniu z zawiadomieniem organu o tym, że właściciel pojazdu nie odebrał go z parkingu. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera prawidłową i wyczerpującą argumentację w tym zakresie. Podnoszone naruszenie art. 123 § 2 k.p.a. oraz art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez niezamieszczenie w sentencji postanowienia orzeczenia o odmowie przyznania wynagrodzenia za okres opóźnienia w powiadomieniu właściwych organów o nieodebraniu pojazdu przez jego właściciela nie może być oceniony jako uchybienie mające wpływ na wynik niniejszego postępowania. W uzasadnieniu postanowienia szczegółowo przedstawiono dane co do okresów, za które organ przyznał skarżącemu należne mu wynagrodzenie i zwrot wydatków zostało wskazane w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do postanowienia organu I instancji. W tabeli tej organ wskazał datę usunięcia pojazdu, datę zawiadomienia urzędu o pojazdach znajdujących się na parkingu, datę odbioru pojazdu i datę, w której upłynął termin odbioru pojazdu, a liczba dni, za które przyznane zostało wynagrodzenie określona została w rubryce 10 tabeli. Oczywiście bezpodstawny jest także zarzut naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., bowiem zarówno uzasadnienie postanowienia organu I instancji, jak i organu odwoławczego w pełni odpowiada tym normom prawa. Ustalono stan faktyczny sprawy, omówiono dowody na których oparto się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, przedstawiono jego uzasadnienie prawne. Nie jest uzasadnione również kwestionowanie rozstrzygnięcia co do motocykla marki Benzer nr rej. [...], który został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji Policji Nr [...] z [...] grudnia 2011r. Kolegium prawidłowo odniosło się do tego zagadnienia szczegółowo wyjaśniając z jakich przyczyn uznaje, że brak jest podstaw do ustalania dla skarżącego wysokości należności z tytułu dozoru w/w pojazdu w trybie przewidzianym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2011 r. Nr 46, poz. 237 ze zm.), a więc w trybie ww. art. 102 § 2 ww. ustawy. Sąd badając sprawę z urzędu nie dostrzegł naruszenia art. 130a ust. 6, ust. 6a, ust. 10 i ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym a zauważyć należy, że zgłoszony w tym przedmiocie zarzut nie znalazł uzasadnienia w skardze. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji, w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.