VII SA/Wa 783/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nr. [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi M. M., nazywana dalej "skarżącą", wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nr. [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W dołączonym do skargi piśmie procesowym wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W motywach wniosku podniosła, że skargi nie złożyła w terminie z powodu nagłej choroby, której nie mogła przewidzieć. W dniu 29 lutego 2016 r. skarżąca zgłosiła się do lekarza, na dowód czego załączyła zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że przepisany został jej antybiotyk, który zgodnie z oświadczeniem przyjmowała przez okres 12 dni. Do wniosku skarżąca dołączyła także oświadczenie H. S. – ojca skarżącej, w którym wskazano, że opiewał się on skarżącą do dnia 11 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a.", czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednakże jak stanowi § 3 tego przepisu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Jak stanowi natomiast § 5 omawianego przepisu po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Przystąpienie do merytorycznej oceny wniosku złożonego przez skarżącą, musi zatem zostać poprzedzone sprawdzeniem dopuszczalności i terminowości wniosku. Spełnienie tych warunków jest konieczne do badania zasadności samego wniosku. W sprawie niniejszej Sąd stwierdza, że złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został wniesiony z zachowaniem siedmiodniowego terminu. Jak wynika z oświadczenia dołączonego do wniosku o przywrócenie terminu, stan skarżącej utrzymywał się do dnia 11 marca 2016 r. Sąd uznał okres niezdolności skarżącej do samodzielnego funkcjonowania za należycie uprawdopodobniony z uwagi na załączone zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że doznała ona ostrego zakażenia górnych dróg oddechowych i poddana została antybiotykoterapii. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wraz ze skargą, w dniu 18 marca 2016 r., nie uchybiła terminowi określonemu w art. 87 p.p.s.a Odnosząc się natomiast do uprawdopodobnienia przez skarżącą braku winy w uchybieniu terminu, stwierdzić należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że kryterium braku winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (vide: postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757; Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2005 r. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis str. 333). Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 270; M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011 s. 409; postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 580/08 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zauważyć, że dopuszczalne jest przywrócenie terminu, którego uchybienie nastąpiło z powodu choroby, jednakże strona musi wykazać, iż w związku z chorobą zaistniały przeszkody, których nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Rozważając zatem samą przesłankę choroby, jako okoliczności wyłączającej winę w niedochowaniu terminu w pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że tylko nagła choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej z zastrzeżeniem spełnienia się określonych warunków. Przede wszystkim choroba musi mieć charakter niespodziewany lub wystąpić musi nagłe pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2001 r., sygn. akt I SA/Wr 676/99 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Poza tym musi zostać przedstawione zaświadczenie, że stan zdrowia w danym, okresie uniemożliwiał prowadzenie spraw i dokonywanie czynności (np. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FZ 111/08, postanowienie NSA z 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 246/08, postanowienie NSA z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt I GZ 143/08 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie skarżąca w sposób wystarczając uprawdopodobniła okoliczności świadczące o braku winy w uchybieniu terminu. Jak wskazano wcześniej, z załączonego zaświadczenia lekarskiego wynika, że doznała ona ostrego zakażenia górnych dróg oddechowych i poddana została antybiotykoterapii. Należy mieć również na uwadze fakt, że skarżąca skargę sporządziła w sposób samodzielny, co wymagało od niej pewnego nakładu pracy, jak również pełni sił umysłowych i fizycznych. Skarżąca zachorowała nagle, na tydzień przed upływem terminu do wniesienia skargi, a zatem w ocenie Sądu, z uwagi na prezentowane w orzecznictwie stanowisko, podzielane przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że nie można z góry zakładać, iż podmiot, który planuje dokonać czynności w ostatnim dniu terminu cechuje brak staranności w działaniu czy też, że można mu przypisać jakiekolwiek zaniedbanie (por. postanowienia NSA z dnia 2 listopada 2010 r., sygn. akt I FZ 341/10, LEX nr 740784, postanowienie NSA z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt II GZ 176/10, LEX nr 663532), należało uznać, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi bez swojej winy. W ocenie Sądu powyższe okoliczności faktyczne w sposób wystarczający przemawiają za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, albowiem uprawdopodobnione zostało, że uchybienie terminu miało charakter niezawiniony. W świetle powyższego, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.