VII SA/Wa 789/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Janeczko Sędziowie: asesor WSA Wojciech Białogłowski sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. M. – K. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 28 października 2024 r. znak: BCK-I-O/RW-9/2024 w przedmiocie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oddala skargę Rada Doskonałości Naukowej (dalej także: "RDN", "organ odwoławczy"), decyzją z dnia [...] października 2024 r., znak: [...] , działając na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1789, dalej jako: "ustawa o stopniach naukowych") w zw. z art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r., poz. 1669 z późn. zm.) - po rozpatrzeniu odwołania M. M. (dalej także: "Habilitantka", "Skarżąca") utrzymała w mocy uchwałę Rady Dyscypliny Nauki [...] Uniwersytetu [...] (dalej również jako: "[...] ") z [...] października 2023 r., nr [...] odmawiającą nadania M. M. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie [...]w dyscyplinie [...]. Do wydania decyzji Rady Doskonałości Naukowej doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawych wskazanych przez organy. Postępowanie w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego M. M. zostało wszczęte na wniosek Habilitantki w dniu 21 maja 2016 r. w dziedzinie nauki społeczne w dyscyplinie [...] , która przedstawiła jako osiągnięcie naukowe monotematyczny cykl publikacji pt.: "[...]" i wskazała Wydział [...] Uniwersytetu [...] jako jednostkę organizacyjną do przeprowadzenia postępowania. W dniu 13 marca 2017 r. Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] podjęła uchwałę nr 2017/03/13/3 o odmowie nadania M. M. stopnia doktora habilitowanego. Habilitantka, nie zgadzając się z tą uchwałą, wniosła odwołanie, w wyniku czego, decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...] , Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów uchyliła wskazaną wyżej uchwałę odmawiającą nadania stopnia naukowego oraz zdecydowała o przeniesieniu postępowania habilitacyjnego do Uniwersytetu [...].. W toku ponownego rozpoznawania sprawy, w skład Komisji habilitacyjnej, która przygotowała recenzje dorobku naukowego Habilitantki, powołano następujące osoby: prof. dr hab. K. O. z Uniwersytetu [...] w T. , dr hab. M. S. - prof. Uniwersytetu [...] oraz prof. dr hab. H. D. z Instytutu [...] PAN. Ponadto Komisję habilitacyjną współtworzyli: prof. dr hab. M. M. z Uniwersytetu [...] (Przewodnicząca Komisji), dr hab. R. S. - prof. [...] w Poznaniu, dr hab. J. P. - prof. [...] oraz dr hab. P. N. - prof. [...] (Sekretarz Komisji). W 2023 r. dr. hab. P. N. - prof. [...] jako jej członka i Sekretarza zastąpiła dr hab. K. Z. - prof. Uniwersytetu [...] (uchwała nr [...]Rady Dyscypliny Nauki [...] [...] z dnia 4 maja 2023 r., zaakceptowana przez Radę Doskonałości Naukowej). Trzy recenzje ww. recenzentów oraz pisemna opinia o Habilitantce autorstwa dr hab. R. S. - prof. [...] , zostały przedstawione na posiedzeniu komisji habilitacyjnej w dniu 27 sierpnia 2021 r. z udziałem wszystkich członków komisji (siedem osób). Komisja po odbyciu dyskusji nad osiągnięciem naukowym Habilitantki przeprowadziła pierwsze głosowanie jawne, w wyniku którego jednogłośnie uznano, że jednotematyczny cykl publikacji "[...]" przedstawiony we wniosku awansowym jako osiągnięcie naukowe Habilitantki nie spełnia wymagań ustawowych. W dalszej części posiedzenia przeprowadzono dyskusję nad pozostałymi elementami dorobku i aktywności naukowej Habilitantki, a następnie głosowanie końcowe nad uchwałą uwzględniającą ocenę zarówno osiągnięcia naukowego, jak i pozostałego dorobku naukowego Habilitantki, w tym dydaktycznego i organizacyjnego. Podobnie jak przy pierwszym głosowaniu, Komisja jednogłośnie uznała, że dorobek naukowy Habilitantki nie spełnia wymogów ustawowych w postępowaniu o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Uchwała Komisji habilitacyjnej wraz z dokumentacją prac tej Komisji została przekazana do Rady Dyscypliny Nauki [...] [...], która uchwałą z dnia 9 września 2021 r. nr 1/IX/2021 odmówiła nadania M. M. stopnia doktora habilitowanego. Habilitantka, nie zgadzając się z tą uchwałą, wniosła odwołanie do RDN. Rozpoznając to odwołanie, Rada Doskonałości Naukowej zleciła opracowanie dwóch superrecenzji. W pierwszej z nich autorka - prof. dr hab. A. M. z Wydziału [...] [...] w P. wniosła o uchylenie Uchwały [...] nr 1/IX/2O21 z uwagi na istotne uchybienie formalne, polegające na braku uzasadnienia. W drugiej recenzji - prof. dr hab. K. S. z Instytutu [...] [...] - autor potwierdził oceny zawarte w trzech recenzjach członków Komisji habilitacyjnej, uznając, że dorobek Habilitantki nie stanowi istotnego wkładu w rozwój [...]. Zarzuty formalne podniesione przez Habilitantkę uznał za mające "małą wagę w stosunku do oceny jej faktycznego dorobku naukowego". Autor drugiej superrecenzji uznał także wyciąg z protokołu posiedzenia [...] z dnia 9 września 2021 r. za materiał spełniający wymogi uzasadnienia dla uchwały nr 1/IX/2O21 [...] , uznając w konkluzji odwołanie Habilitantki od tej uchwały za niezasadne. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego, Rada Doskonałości Naukowej, decyzją podjętą w dniu [...] listopada2022 r. znak: [...] uchyliła uchwałę [...] z 9 września 2021 r. nr 1/IX/2O21 i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując w uzasadnieniu, że uchwała ta, odmawiająca przyznania Habilitantce stopnia doktora habilitowanego, jako decyzja administracyjna powinna zawierać uzasadnienie. Rada Doskonałości Naukowej wskazała, że za takie nie można uznać wyciągu z protokołu z posiedzenia [...] . Organ odwoławczy wskazał, że również opinia zawarta w uchwale Komisji habilitacyjnej z dnia 27 sierpnia 2019 r. powinna zawierać uzasadnienie. [...] na posiedzeniu w dniu 6 lipca 2023 r. uznała argumenty przedstawione w powyższej decyzji Rady Doskonałości Naukowej za słuszne oraz wystąpiła do powołanej w przedmiotowej sprawie Komisji habilitacyjnej o podjęcie przez nią ponownej uchwały, zawierającej opinię wraz z uzasadnieniem w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego. Na posiedzeniu w dniu 29 sierpnia 2023 r. Komisja habilitacyjna przeprowadziła w pełnym składzie (siedem osób, w tym nowo powołana Sekretarz Komisji) ponowną dyskusję nad osiągnięciem naukowym przedstawionym przez Habilitantkę we wniosku awansowym oraz nad pozostałymi elementami jej dorobku i aktywności naukowej. Komisja habilitacyjna jednogłośnie przyjęła uchwałę z negatywną opinią w sprawie nadania M. M. stopnia doktora habilitowanego. Uchwała komisji habilitacyjnej z dnia 29 sierpnia 2023 r. zawierająca uzasadnienie wyrażonej w niej opinii została przekazana do [...] , która na posiedzeniu w dniu [...] października 2023 r. rozpatrzyła przedmiotową sprawę. W posiedzeniu tym wzięło udział - zabierając głos - troje członków Komisji habilitacyjnej, w tym Przewodnicząca Komisji i Sekretarz Komisji. Po przeprowadzeniu dyskusji [...] jednogłośnie przyjęła Uchwałę z dnia [...] października 2023 r. nr [...]o odmowie nadania M. M. stopnia doktora habilitowanego. W uchwale zawarto uzasadnienie podjętej decyzji. Od powyższej uchwały, ponownie odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego, M. M. wniosła odwołanie do Rady Doskonałości Naukowej. Rada Dyscypliny Nauki [...] Uniwersytetu [...] w dniu 4 kwietnia 2024 r. podjęła uchwałę nr 3/lV/2024 w sprawie opinii o złożonym odwołaniu, uznając je w całości za bezzasadne. Rada Doskonałości Naukowej rozpoznając zatem przedmiotowe odwołanie wskazała, że przygotowanie opinii w sprawie zasadności tego środka zaskarżenia polecono dr hab. A.K., prof. [...] , a po jego rezygnacji zadanie to powierzono dr hab. M. R. , prof. [...] . Jego opinia została przygotowana z datą 13 września 2024 r. RDN podkreśla, że nie istnieją okoliczności mogące wywołać wątpliwości co do bezstronności recenzenta w opiniowanej sprawie. Recenzent nie współpracował naukowo z Habilitantką, nie przygotowywał z nią publikacji naukowych, nie uczestniczył w pracach zespołów badawczych, nie sporządzał recenzji jej dokonań naukowych, nie posiada z Habilitantką relacji na polu pozanaukowym, nie zna Habilitantki osobiście. Organ odwoławczy wskazał także na neutralność recenzenta, bowiem nie łączył, ani nie łączy go stosunek pracy z [...], na którym prowadzono postępowanie habilitacyjne. Recenzent nie stwierdził istotnych uchybień w przedmiotowym postępowaniu habilitacyjnym przeprowadzonym na [...], które dawałyby podstawę do tego, aby [...] mogła uchylić lub zmienić treść uchwały nr [...]z dnia [...] października 2023 r. i nie znalazł podstaw dla przeprowadzenia nowego postępowania w przedmiotowej sprawie na [...] (przy powołaniu nowej Komisji habilitacyjnej, z ewentualnym uwzględnieniem nowych materiałów) czy przez inną jednostkę organizacyjną. Autor sformułował opinię końcową, że złożone przez Habilitantkę odwołanie należy uznać za bezzasadne, a postępowanie przeprowadzone w przedmiotowej sprawie ostatecznie zakończyć. W oparciu o powyższą opinię oraz zgromadzony materiał dowodowy, Rada Doskonałości Naukowej wspomnianą na wstępie decyzją z [...] października 2024 r., znak: [...] , utrzymała w mocy uchwałę Rady Dyscypliny Nauki [...] Uniwersytetu [...] z [...] października 2023 r., nr [...] odmawiającą nadania M. M. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie [...]w dyscyplinie [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, są przeprowadzane na zasadach dotychczasowych, przy czym jeżeli nadanie stopnia doktora, stopnia doktora habilitowanego lub tytułu profesora następuje po dniu 30 kwietnia 2019 r., to stopień lub tytuł nadaje się w dziedzinach i dyscyplinach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 3 tej ustawy. Z uwagi na powyższe zastosowanie znalazła ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, z tym, że obecnie miejsce Centralnej Komisji zajęła Rada Doskonałości Naukowej. Zgodnie z art. 35 ust. 3 tej ustawy, uchwały podejmowane są po zasięgnięciu opinii co najmniej jednego recenzenta. Natomiast uchwały o niezatwierdzeniu uchwał o nadanie stopnia lub odmowie przedstawienia kandydata do tytułu profesora w sprawach, o których mowa w art. 15 ust. 2 oraz w art. 28 ust. 4, mogą być podjęte po zasięgnięciu opinii co najmniej dwóch recenzentów, w tym co najmniej jednego spoza składu Centralnej Komisji. Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o stopniach naukowych, do postępowania habilitacyjnego może zostać dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Osiągnięcie, o którym mowa w ust. 1, może stanowić: 1) dzieło opublikowane w całości lub w zasadniczej części, albo cykl publikacji powiązanych tematycznie; 2) zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne; 3) część pracy zbiorowej, jeżeli opracowanie wydzielonego zagadnienia jest indywidualnym wkładem osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. RDN podkreśliła, że dokumentacja postępowania habilitacyjnego Skarżącej, prowadzonego na [...] jest kompletna i nie budzi zastrzeżeń formalnych. Zwrócono uwagę na rangę Uniwersytetu, na którym Habilitantka odbyła postępowanie awansowe. Organ odwoławczy podniósł, że [...] cieszy się uznaną renomą, także jako ośrodek w dziedzinie nauk społecznych, w tym dyscypliny [...]. RDN odniosła się do zarzutów Habilitantki dotyczących kompetencji każdego z recenzentów, tj. m.in. tego, że poszczególni recenzenci nie posiadają specjalizacji naukowej do obiektywnego, rzetelnego, merytorycznego zrecenzowania jej dorobku w zakresie jej specjalności naukowej oraz postulatu powołania Komisji habilitacyjnej w nowym składzie. Organ odwoławczy podkreślił, że [...] wskazał w sposób miarodajny na kompetencje i renomę każdego z recenzentów oraz że specjalność (specjalizacja) naukowa nie jest w Polsce - w przeciwieństwie do dziedziny nauki (nauki społeczne) i dyscypliny naukowej ([...]) - terminem formalnie dookreślonym. RDN po przenalizowaniu treści odwołania dostrzegła, że Habilitantka poprzez określoną specjalizację naukową rozumie unikatowy profil własnej aktywności naukowej. Zdaniem organu odwoławczego, nie jest jednak zasadne oczekiwanie, że recenzenci dorobku naukowego będą mieli taki sam, co Habilitantka (lub bardzo zbliżony) profil zainteresowań naukowych. Organ wyjaśnił, że w przytoczonej w odwołaniu treści wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego, który stwierdził, że "recenzja jest opinią specjalisty z danej dziedziny lub pokrewnej, którą zajmuje się kandydat do tytułu naukowego", chodzi o to, aby recenzent miał kompetencje do merytorycznej oceny wartości dorobku naukowego kandydata do stopnia naukowego. Nie chodzi jednak o to, aby recenzent zajmował się literalnie tymi samymi zagadnieniami (specjalność/specjalizacja rozumiana jako profil zainteresowań naukowych kandydata). Organ odwoławczy zaznaczył, że wszyscy recenzenci oraz członkowie Komisji habilitacyjnej posiadają odpowiednie kompetencje. Odnosząc się do zarzutu Habilitantki dotyczącego proporcji, rozmiaru poszczególnych recenzji, tj. że za dużo miejsca poświęcono w nich ocenie monotematycznego cyklu publikacji, a zbyt mało - pozostałym aspektom jej dorobku i aktywności naukowej, RDN wskazała m.in, że proporcje te należy uznać za właściwe, uwzględniając, że to właśnie jednotematyczny cykl publikacji "[...]" został wskazany przez Habilitantkę we wniosku awansowym jako jej osiągnięcie naukowe oraz mając na uwadze, że w recenzjach nie opisuje się szczegółowo elementów składających się na dorobek organizacyjny czy dydaktyczny (te zostały przedstawione szczegółowo w autoreferacie i załącznikach do niego), ale dokonuje jego całościowej oceny. Organ odwoławczy nie przychylił się również do zarzutów Habilitantki sformułowanych wobec poszczególnych recenzji (ich objętości, rzetelności, merytorycznego przygotowania recenzentów do opiniowania jej pracy habilitacyjnej), wskazując, że po pierwsze - przy różnym technicznym redagowaniu tekstów miarodajna dla porównawczego określenia ich objętości jest liczba użytych wyrazów czy znaków, a nie liczba stron; po drugie nieudokumentowane sugestie Habilitantki o nie zaP. się recenzentów dokładnie z dokumentacją dorobku można uznać za insynuacje; po trzecie - wszyscy troje recenzenci mają odpowiednie kompetencje merytoryczne do oceny dorobku naukowego Habilitantki, przy czym K. O. i H. D. to profesorowie tytularni, podobnie jak Przewodnicząca Komisji habilitacyjnej M. M. ; po czwarte - każdy recenzent ma w swoim dorobku pierwszą recenzję, a wymogiem funkcjonalnym zarządzania systemem nauki jest stopniowe wprowadzanie do postępowań o nadanie stopni naukowych recenzentów z młodszego pokolenia, aby zapewnić długookresową ciągłość procedur awansowych, zatem przyjęcie na użytek postępowań habilitacyjnych formalnego wymogu posiadania przez recenzenta stopnia doktora habilitowanego jest rozwiązaniem odpowiednim dla dbałości o merytoryczną jakość tych postępowań. Organ odwoławczy podkreślił prawidłowość recenzji przygotowanych w ramach postępowania habilitacyjnego, które w jego ocenie nie budzą zastrzeżeń. Nie stwierdził również okoliczności, które mogłyby wskazywać na stronniczość któregokolwiek z recenzentów. RDN wskazała także, że przepisy nie przewidują dyskusji kandydata z recenzentami, bowiem recenzja nie ma na celu ustalenia obiektywnego stanu faktycznego, lecz posiada walor subiektywny - ta sama kwestia może zostać oceniona przez dwie osoby w różny sposób. Organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo sądowe (m.in. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. I OSK 2052/11, wyrok SN z dnia 26 kwietnia 1996 r., III ARN 86/95) podniósł, że postępowanie habilitacyjne jest aktem oceny kandydata przez recenzentów, komisję habilitacyjną i wreszcie uprawnioną radę naukową, a nie aktem sporu kandydata z recenzentami. RDN odniosła się ponadto do zakwestionowanego przez Habilitantkę dorobku naukowego recenzentów, wskazując m.in. na dorobek naukowy prof. dr hab. H. D. , który należy do jednego z najbardziej umiędzynarodowionych w środowisku socjologicznym w Polsce. Organ odwoławczy podkreślił, że w Scopusie (baza danych dotyczących publikacji w najwyżej cenionych czasopismach) notowanych jest 60 publikacji prof. dr hab. H. D. , który ma tam 283 cytowania i h-index 10. Prof. dr hab. H. D. publikował w czasopismach o zasięgu międzynarodowym, np. Communist and Post-Communist Studies (University of California Press), Social forces (Oxford University Press), International Journal of Sociology. Także liczba cytowań prof. Domańskiego (4249 wg. Google Scholar) i wskaźniki zasięgu (jak indeks Hirsha — 31) należą do najwyższych w Polsce. Zdaniem Rady, również zarzuty wobec komisji habilitacyjnej należy uznać za bezzasadne, nie znajdujące uzasadnienia w zgromadzonej dokumentacji. Protokoły z obu posiedzeń Komisji habilitacyjnej zawierają klarowne konkluzje członków tej komisji – zarówno w odniesieniu do oceny osiągnięcia naukowego Habilitantki, jak i pozostałych aspektów jej dorobku i aktywności naukowej. Organ odwoławczy nie dopatrzył się w nich ani znamion stronniczości, ani braku argumentacji i wskazał, że konkluzje te było jednoznacznie krytyczne. RDN stwierdziła, że analiza osiągnięć Habilitantki, jaka miała miejsce przed podjęciem uchwały, została przeprowadzona rzetelnie i fachowo, wyrażona w merytorycznej dyskusji na posiedzeniu [...] , podczas której dokonano w szczególności prezentacji oraz analizy argumentów pozytywnie i negatywnie opiniujących poszczególne składniki dorobku Habilitantki, zawartych w dokumentacji postępowania, w tym w recenzjach, treści uzasadnienia uchwały zawierającej opinię Komisji habilitacyjnej. [...] wnikliwie rozpatrzyła też negatywnie ewaluowane elementy dorobku naukowego Habilitantki, nie mając wątpliwości co do tego, że nie ma wystarczających przesłanek dla uznania wkładu Habilitantki w rozwój socjologii za znaczący. Organ odwoławczy odniósł się do opracowań przygotowanych w trybie superrecenzji i przekazaniu przedmiotowej sprawy do ponownego rozpatrzenia przez [...], które było trafne i odpowiednie w zaistniałej sytuacji. Brak uzasadnienia, który został podniesiony przez prof. dr hab. A. M. , usunięto w postępowaniu awansowym przez uchylenie formalnie wadliwej uchwały i przyjęcie przez [...] nowej uchwały nr [...], zawierającej prawidłowo przygotowane uzasadnienie. W konkluzji zaskarżonej decyzji Rada Doskonałości Naukowej stwierdziła, że nie dopatrzyła się istotnych uchybień w przedmiotowym postępowaniu habilitacyjnym przeprowadzonym na [...], które dawałyby podstawę do uchylenia lub zmiany treści uchwały nr [...]z dnia [...] października 2023 r. o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego. RDN nie znalazła także podstaw dla przeprowadzenia nowego postępowania w przedmiotowej sprawie na [...], przy powołaniu nowej Komisji habilitacyjnej, (z ewentualnym uwzględnieniem nowych materiałów) czy przez inną jednostkę organizacyjną. Końcowo organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżona decyzja jest wyrazem woli organu kolegialnego, który biorąc pod uwagę całość okoliczności sprawy, zarówno przemawiających na korzyść strony jak i przeciwko niej, podjął w głosowaniu autonomiczną decyzję o sposobie załatwienia sprawy. Samo zaś merytoryczne rozstrzygnięcie, w tym ocena recenzji, ich rzetelność i fachowość, mogła zostać wyrażona tylko w dyskusji i następnie głosowaniu nad treścią uchwały, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, Habilitantka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając w niej: 1. naruszenie zasady bezstronności i obiektywizmu w postępowaniu administracyjnym poprzez naruszenie art. 8 § 1 k.p.a., art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7 k.p.a. oraz art. 134 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji Prezydium RDN z naruszeniem zasad bezstronności i obiektywizmu, co zdaniem Skarżącej istotnie wpływa na legalność decyzji. Skarżąca wskazała, że Przewodniczący Prezydium RDN, prof. B. S. , podpisał się pod decyzją o odmowie nadania jej stopnia doktora habilitowanego, mimo że to właśnie jego osoba była jedną z tych, wobec których kierowała zarzuty w związku z toczącym się postępowaniem dotyczącym naruszenia art. 276 k.k. w Prokuraturze Rejonowej [...] , wszczętym z jej inicjatywy. Skarżąca wskazała, że jego udział w podejmowaniu rozstrzygnięcia budzi uzasadnione wątpliwości co do bezstronności, tym samym naruszając zasadę obiektywnego i rzetelnego rozpatrywania sprawy. Skarżąca podniosła, że już na etapie pierwszego postępowania habilitacyjnego składała formalny wniosek o jego wyłączenie, który nie został uwzględniony; 2. naruszenie obowiązku wyłączenia się z postępowania w sytuacji zagrożenia bezstronności, tj. naruszenie art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na tym, że przewodniczący Prezydium RDN nie wyłączył się z obrad, podczas których Prezydium RDN procedowało odwołanie Skarżącej. Skarżąca podniosła, że gdy istnieją okoliczności mogące budzić wątpliwości co do bezstronności członka organu administracyjnego, ma on obowiązek wyłączenia się z postępowania, a dalszy udział w sprawie i podpisanie decyzji skutkują naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego; 3. powołanie recenzenta w postępowaniu odwoławczym nieposiadającego dorobku naukowego w zakresie tematyki habilitacji. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 178 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, polegające na powołaniu recenzenta w postępowaniu opiniodawczym niemającego dorobku naukowego w zakresie tematyki habilitacji. W ocenie Skarżącej osiągnięcie przedstawione do oceny w postępowaniu habilitacyjnym dotyczyło społecznych mechanizmów kształtowania jakości życia jednostek i zbiorowości, natomiast recenzent dr hab. M. R. , prof. [...] zajmuje się polityką społeczną, która choć jest pokrewną dziedziną, nie obejmuje specyfiki pracy Skarżącej; 4. brak niezależności recenzji sporządzonej w postępowaniu odwoławczym, wskazując na naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 178 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, polegające na tym, że recenzja sporządzona przez prof. R. w postępowaniu odwoławczym zawiera obszerne fragmenty identyczne z treścią decyzji Prezydium RDN (str. 1-6), które nie zostały oznaczone jako cytaty, ani w jednym, ani w drugim postępowaniu. Zdaniem Skarżącej taka sytuacja wskazuje na brak samodzielności recenzji oraz jej zależność od stanowiska RDN, co podważa jej obiektywność i rzetelność; opinia recenzenta powinna być niezależnym opracowaniem naukowym, natomiast identyczność treści budzi uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości procedury i braku wpływu organu na treść ekspertyzy; 5. celowe powołanie recenzenta z uwagi na względy pozamerytoryczne, naruszając tym samym art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 178 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce; 6. brak wyczerpującej i merytorycznej oceny dorobku habilitacyjnego przez recenzenta powołanego w postępowaniu odwoławczym, naruszając art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 18a ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, polegające na tym, że recenzent powołany w postępowaniu odwoławczym, prof. dr hab. M. R. , nie odniósł się w sposób wyczerpujący do wszystkich aspektów sprawy. W ocenie Skarżącej jego recenzja nie zawiera kompleksowej oceny wartości merytorycznej dorobku habilitacyjnego, a jedynie odnosi się do wybranych zarzutów formalnych, co skutkuje brakiem jednoznacznej i spójnej oceny spełnienia przez Skarżącą przesłanek do nadania stopnia doktora habilitowanego. Skarżąca podniosła, że brak pełnej oceny dorobku habilitanta przez recenzentów w postępowaniu odwoławczym pozbawia ich recenzje wartości miarodajnego dowodu w postępowaniu administracyjnym, gdyż nie spełniają one wymagań stawianych opiniom eksperckim w procedurach habilitacyjnych; 7. powołanie członków komisji habilitacyjnej nieposiadających uznanej renomy naukowej w specjalizacji habilitantki i naruszając tym samym art. 18a ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Skarżąca wskazała w nin. zarzucie, że powołano w skład komisji habilitacyjnej osoby, które nie posiadają uznanej renomy naukowej, w tym międzynarodowej, w specjalizacji odpowiadającej tematowi jej habilitacji; 8. naruszenie prawa do czynnego udziału w postępowaniu habilitacyjnym. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 32 Konstytucji RP oraz art. 18a ust. 10 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, polegające na niewłaściwym zastosowaniu i błędnym przyjęciu, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie wystąpiły uzasadnione wątpliwości komisji habilitacyjnej dotyczące dokumentacji osiągnięć naukowych Skarżącej, które uzasadniały konieczność przeprowadzenia rozmowy o jej osiągnięciach i planach naukowych. Zdaniem Skarżącej brak przeprowadzenia tej rozmowy skutkował naruszeniem jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu habilitacyjnym oraz uniemożliwił Skarżącej odniesienie się do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji; 9. nierzetelną ocenę materiału dowodowego oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Skarżąca podniosła naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, polegające na: braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, w tym uchwały Komisji Habilitacyjnej, protokołu Komisji Habilitacyjnej z dnia 29 sierpnia 2023 r., recenzji oraz opinii dorobku habilitacyjnego; przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, poprzez nieuwzględnienie istotnych elementów postępowania habilitacyjnego; nieustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego, co skutkowało błędnym rozstrzygnięciem; naruszeniu słusznego interesu habilitantki; niezapewnieniu postępowania w sposób budzący zaufanie habilitantki do organów administracji; nieuzasadnieniu przesłanek, którymi kierowała się Rada Dyscypliny przy podejmowaniu decyzji; 10. pominięcie kluczowych dowodów w postępowaniu habilitacyjnym oraz braku odniesienia się do istotnych dokumentów. Skarżąca wskazała na naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, polegające na bezpodstawnym pominięciu i nieuwzględnieniu w ocenie habilitacyjnej dokumentów oraz opinii istotnych dla sprawy, co skutkowało niepełnym i nierzetelnym rozpoznaniem sprawy habilitacyjnej; 11. naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania oraz braku samodzielnej oceny dorobku naukowego przez organ odwoławczy poprzez naruszenie art. 15 k.p.a., polegające na nieprzeprowadzeniu przez RDN samodzielnej merytorycznej oceny dorobku kandydata do stopnia naukowego, a jedynie ograniczeniu się do przytoczenia wniosków zawartych w opiniach recenzentów i uchwale Rady Naukowej. Zdaniem Skarżącej działanie to miało istotny wpływ na podjęcie uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego oraz wydanie decyzji utrzymującej tę uchwałę w mocy. Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie wymienionych przez nią dowodów, znajdujących się w aktach sprawy oraz o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jako wydanej z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego i prawa materialnego. W przypadku przyjęcia braku podstaw do stwierdzenia nieważności Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Rady Doskonałości Naukowej, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przy udziale komisji habilitacyjnej, której członkowie posiadają rzeczywiste kompetencje oraz międzynarodowe uznanie w zakresie tematyki dorobku naukowego Skarżącej i pochodzą z innych, niż do tej pory wskazywanych ośrodków; przekazanie sprawy po ewentualnym uchyleniu uchwały do ponownego rozpatrzenia przez inną jednostkę naukową, niż Rada Dyscypliny Nauki [...] Uniwersytetu [...].. W skardze zawarty został także wniosek o zwrot od RDN kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm przepisanych. W szerokim uzasadnieniu skargi przedstawiona została argumentacja na poparcie stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Rada Doskonałości Naukowej wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja lub postanowienie są zgodne z prawem, uchylenie ich przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie [...] nie naruszają prawa w sposób wskazany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Rady Doskonałości Naukowej z [...] października 2024 r., znak: [...] , utrzymująca w mocy uchwałę Rady Dyscypliny Nauki [...] Uniwersytetu [...] z [...] października 2023 r., nr [...], o odmowie nadania M. M. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie [...]w dyscyplinie [...]. Przed przystąpieniem do merytorycznych rozważań w niniejszej sprawie Sąd zobowiązany jest wyjaśnić, że zgodnie z dyspozycją art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z przepisu tego jasno wynika, że może on mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd poweźmie wątpliwości co do prawidłowości ustaleń faktycznych w sprawie, zaś wniosek obejmuje dowód z dokumentów "uzupełniających", a więc spoza materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego. Tymczasem, Skarżąca domaga się w rozpoznawanej sprawie dopuszczenia dowodów z dokumentów znajdujących się już w aktach administracyjnych, które powinny być przedmiotem oceny w ramach przeprowadzonej procedury administracyjnej. Z tej przyczyny wniosek Skarżącej, w ocenie Sądu, jako bezprzedmiotowy, nie mógł zostać uwzględniony, w oparciu o treść art. 106 § 3 k.p.a., albowiem to, czy wszystkie istotne okoliczności faktyczne, których mogą dotyczyć wskazane dokumenty, zostały wzięte pod uwagę i prawidłowo ocenione przez organy, jest właśnie przedmiotem kontroli Sądu w tej sprawie. Przechodząc do meritum sprawy, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że zaskarżona decyzja zakończyła postępowanie habilitacyjne Skarżącej, zainicjowane jej wnioskiem z 21 maja 2016 r., a kontrolując ten akt Sąd miał na uwadze, że w ramach swej kognicji nie jest uprawniony do oceny wartości naukowej dokumentacji złożonej przez kandydata do stopnia naukowego lub oceny trafności opinii recenzentów przedstawionych w postępowaniu prowadzonym w tym przedmiocie (por. np. wyrok NSA z 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08; wyrok NSA z 24 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 1586/18), oraz, że w zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje "wyłącznie" zbadanie, czy w toku postępowania o nadanie stopnia naukowego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego właściwymi przepisami, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 2660/21). Rozwijając to stanowisko należy wyjaśnić, że postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Przepis art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych stanowi bowiem wyraźnie, iż w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio, a więc nie wprost. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Rady Doskonałości Naukowej. Sąd nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie tytułu doktora habilitowanego oraz tego, czy posiada ona odpowiednie osiągnięcia naukowe, etc. Sąd administracyjny nie stanowi forum toczenia dyskusji naukowych, ścierania się różnych poglądów, teorii naukowych, czy też polemiki z konkluzjami Rady Doskonałości Naukowej, a jest jedynie miejscem kontroli działalności instytucji państwowej pod względem zgodności z prawem. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się zatem jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Radą Doskonałości Naukowej nie doszło do naruszenia norm postępowania wynikających z przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz regulacji zawartych w statucie Rady Doskonałości Naukowej, a także odpowiednio stosowanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (por. m.in. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 15 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 275/17 oraz z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1436/16). Jednakże, należy bardzo wyraźnie podkreślić, że aby sąd mógł zrealizować skutecznie ustawowe zadanie, to organ musi mu to umożliwić, a w szczególności zapewnić możliwość skontrolowania zaskarżonego aktu (rozstrzygnięcia) wydanego na podstawie mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2052/14). Zdaniem Sądu, z uwagi na fakt, iż postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest jednak postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów k.p.a., z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych, zamieszczonych w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, nie ulega wątpliwości, że powinno ono charakteryzować się pewnymi cechami. Przede wszystkim uznać należy, że zgodnie z przepisami art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., Rada Doskonałości Naukowej zobligowana była do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z rozpatrywaną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie o stopniach naukowych. Badając sprawę w tak zarysowanych ramach wymaga przypomnienia, że zgodnie z art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, są przeprowadzane na zasadach dotychczasowych, przy czym jeżeli nadanie stopnia doktora, stopnia doktora habilitowanego lub tytułu profesora następuje po dniu 30 kwietnia 2019 r., to stopień lub tytuł nadaje się w dziedzinach i dyscyplinach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 3 tej ustawy. Postępowanie habilitacyjne w niniejszej sprawie zainicjował wniosek Skarżącej, który to wpłynął do Biura Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w dniu 24 maja 2016 r. Powyższe uzasadniało zastosowanie do tego wniosku przepisów dotychczasowych, a więc ustawy o stopniach naukowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że od dnia 1 stycznia 2021 r. w prawa Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wstąpiła Rada Doskonałości Naukowej (art. 179 ust. 10 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce). Przebieg postępowania habilitacyjnego w takim stanie prawnym został szczegółowo unormowany w art. 18a ustawy o stopniach naukowych. I tak, postępowanie habilitacyjne wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, skierowany wraz z autoreferatem do Centralnej Komisji (art. 18a ust. 1 ustawy). Centralna Komisja w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania wniosku spełniającego wymagania formalne powołuje komisję habilitacyjną w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego, w składzie czterech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym przewodniczącego i dwóch recenzentów, wyznaczonych spoza jednostki wybranej lub wyznaczonej do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego i trzech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym sekretarza i recenzenta, wyznaczonych przez jednostkę wybraną lub wyznaczoną do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego (art. 18a ust. 5 ustawy). W terminie nie dłuższym niż sześć tygodni od dnia powołania komisji habilitacyjnej recenzenci, o których mowa w ust. 5, oceniają czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 i przygotowują recenzje (art. 18a ust. 7 ustawy). Po przedstawieniu recenzji i zaP. się z autoreferatem członkowie komisji habilitacyjnej w głosowaniu jawnym podejmują uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego (art. 18a ust. 8 ustawy). W szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami komisji habilitacyjnej dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, komisja może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych (art. 18a ust. 10 ustawy). Komisja habilitacyjna w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, o której mowa w ust. 8, wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym recenzjami osiągnięć naukowych. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego (art. 18a ust. 11 ustawy). Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego może wnieść od uchwały, o której mowa w art. 18a ust. 11, jeżeli jest ona odmowna, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami sprawy w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania. Po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej (art. 21 ust. 2). W postępowaniu habilitacyjnym, zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że powołano Komisję habilitacyjną, w sposób i w kształcie wynikającym z art. 18a ust. 5 ustawy. Wybrani zgodnie z procedurą recenzenci dokonali oceny osiągnięć naukowych Skarżącej (w aktach 3 recenzje). Ponadto, na zlecenie Komisji sporządzona została opinia dotycząca dorobku naukowego Habilitantki autorstwa dr hab. R. S. - prof. [...] . W oparciu o ten materiał, Komisja habilitacyjna obradując w pełnym składzie na posiedzeniu w dniu 6 lipca 2023 r. podjęła uchwałę, wyrażającą negatywną opinię w sprawie nadania Skarżącej stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie [...] w dyscyplinie [...]. Z kolei Rada Dyscypliny Nauki [...] Uniwersytetu [...] rozpatrzyła sprawę Skarżącej na posiedzeniu w dniu [...] października 2023 r., przy czym należy podkreślić, że na posiedzeniu tym byli obecni także trzej członkowie Komisji habilitacyjnej, którzy przedstawili stanowisko Komisji [...] . Po przeprowadzonej dyskusji, [...] podjęła uchwałę nr [...] odmawiającą nadania Skarżącej stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie [...]w dyscyplinie [...]. Analizując przebieg postępowania habilitacyjnego, Sąd nie stwierdził, aby Rada Dyscypliny Nauki [...] Uniwersytetu [...] podjęła uchwałę z [...] października 2023 r. z naruszeniem trybu ustawowego. Podjęcie uchwały poprzedziła analiza materiałów przedstawionych przez Skarżącą, recenzji oraz opinii Komisji habilitacyjnej. W oparciu o powyższe dowody odmówiono nadania Skarżącej stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie [...]w dyscyplinie [...]. Żadne z zarzutów dotyczących kwestii formalnych, które zobligowany był skontrolować Sąd, nie dają podstaw do zakwestionowania postępowania habilitacyjnego prowadzonego przed Radę Dyscypliny Nauki [...] Uniwersytetu [...]., o czym będzie jeszcze mowa w dalszych rozważaniach niniejszego uzasadnienia. Przechodząc zaś do analizy kolejnego etapu postępowania, Sąd zauważa, że rozpoznając odwołanie Skarżącej, Rada Doskonałości Naukowej spełniła wymóg art. 35 ust. 3 ustawy o szkolnictwie wyższym, odnoszący się do uzyskania tzw. superrecenzji. W przygotowanej recenzji dr hab. M. R. - prof. Uniwersytetu [...] uznał za bezzasadne odwołanie Skarżącej. Recenzent nie stwierdził jakichkolwiek uchybień w przeprowadzonym postępowaniu habilitacyjnym. Wskazał, że również sporządzona wcześniej opinia prof. dr hab. K. S. potwierdza zasadność współbrzmiących konkluzji trzech recenzji członków Komisji habilitacyjnej uznających dorobek Habilitantki za niespełniający kryterium awansowego, jakim jest "znaczący wkład w rozwój określonej dyscypliny". Superrecenzent potwierdził także ustalenia co do rzetelnego i odpowiadającego kryterium formalnym przygotowania recenzji przez członków Komisji habilitacyjnej. W konsekwencji tak sformułowanych wniosków opinii superrecenzenta, Zespół V [...] RDN wypowiedział się przeciw uwzględnieniu odwołania i uchyleniu zaskarżonej uchwały, a następnie Prezydium Rady Doskonałości Naukowej podjęło uchwałę o odmowie uwzględnienia odwołania Skarżącej. Mając to na uwadze, Sąd uznał za konieczne podkreślenie, że zarówno uchwała Komisji habilitacyjnej z 6 lipca 2023 r., jak i uchwała Rady Dyscypliny Nauki [...] Uniwersytetu [...] z [...] października 2023 r. zostały przyjęte jednogłośnie, tj. bez żadnego głosu sprzeciwu lub choćby osoby wstrzymującej się od negatywnej oceny aktywności i dorobku naukowego Skarżącej. Również decyzja Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] października 2024 r. utrzymująca w mocy uchwałę [...] podjęta została jednogłośnie. Tym samym, nie sposób uznać, by uprawnione organy kolegialne dostrzegły jakiekolwiek nieprawidłowości w ocenie zasadności nadania Skarżącej stopnia doktora habilitowanego. Wymaga zarazem zaznaczenia, że wszystkie ww. uchwały i decyzje właściwych w sprawie organów zostały oparte na jednoznacznie negatywnych recenzjach sporządzonych w toku procesu habilitacyjnego Skarżącej. Jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie, tak w recenzji prof. dr hab. H. D. ([...] w W.), jak i w recenzjach prof. dr hab. K. O. ([...] w T. ) oraz dr hab. M. S. (prof. [...] ) wyrażono ocenę, że zarówno osiągnięcie naukowe przedstawione przez Habilitantkę, jak i jej dotychczasowy dorobek naukowy nie dają podstaw do nadania stopnia doktora habilitowanego. Ocena ta znalazła swoje potwierdzenie również z opinii dr hab. R. S. - prof. Uniwersytetu [...] w P. . W świetle tak kategorycznych i jednoznacznych ustaleń, opartych na ocenach szerokiego grona ekspertów, i co warto dodać – reprezentujących różne ośrodki naukowe i akademickie w kraju, trudno zatem uznać, by zachodziły jakiekolwiek przesłanki do podważenia przyjętej w niniejszej sprawie oceny. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził zatem, że Rada Doskonałości Naukowej wyjaśniła w sposób jednoznaczny w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, dlaczego uznała, że postępowanie habilitacyjne przeprowadzone zostało w sposób formalnie prawidłowy, zaś Skarżąca nie ma osiągnięć naukowych, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o stopniach naukowych, a więc stanowiących znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej, a także, dlaczego nie wykazuje się istotną aktywnością naukową. W tym zakresie RDN kierowała się recenzjami, sporządzonymi w toku postępowania habilitacyjnego, gdyż - jeżeli nie budzą one wątpliwości, w szczególności, gdy mają charakter merytoryczny - są przyjmowane za wyznacznik treści dalszych czynności Rady. Tak właśnie stało się w sprawie niniejszej. Mając powyższe na względzie, uznać trzeba, iż Rada Doskonałości Naukowej, uwzględniając wszystkie recenzje, dołożyła należytej staranności w ocenie całości zgromadzonego materiału dowodowego, co w efekcie wpłynęło na rzetelność oceny dokonanej przez organ odwoławczy przy wydawaniu spornej decyzji z dnia [...] października 2024 r. W tym miejscu należy zgodzić się również ze wskazaniem Rady Doskonałości Naukowej, że przy dokonywanej ocenie wniosku Skarżącej nie mogły być wzięte pod uwagę te opinie i recenzje dotyczące jej aktywności i dorobku naukowego, które zostały przedłożone przez samą Skarżącą, a które zostały sporządzone poza prowadzoną oficjalnie procedurą o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Przepisy ustawy o stopniach naukowych przewidują bowiem stanowczo, że to powołani specjalnie w tym celu recenzenci - członkowie Komisji habilitacyjnej, dokonują oceny, czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 tej ustawy i przygotowują recenzje (art. 18a ust. 7). Natomiast członkowie komisji habilitacyjnej podejmują uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego w oparciu o przedstawione w tej procedurze recenzje i po zaP. się z autoreferatem wnioskodawcy (art. 18a ust. 8 ustawy). Powyższe oznacza, że w ramach rozpoznawania wniosku o nadanie stopnia doktora habilitowanego zarówno komisja habilitacyjna, jak i następnie rada dyscypliny naukowej zobowiązane są opierać się przede wszystkim na recenzjach i opiniach sporządzonych w ustawowym trybie, nie zaś na opracowaniach osób nie będących formalnie recenzentami w prowadzonym postępowaniu. O ile członkowie Komisji nie są związani wnioskami sporządzonych recenzji, to jednak nie sposób uznać, by wyrażone w nich oceny mogły zostać przez nich całkowicie pominięte. Nawet zaś gdyby dopuścić dowód z tego rodzaju opracowań prywatnych, to w realiach rozpoznawanej sprawy nie można zdaniem Sądu zasadnie twierdzić, że mogły one w jakikolwiek sposób wpłynąć na wynik zakończonej procedury. Jest tak już choćby dlatego, że przywoływane przez Skarżącą opinie, choć bez wątpienia różnią się co do oceny jej osiągnięć i dorobku naukowego, to jednak w żadnym razie nie podważają rzetelności i prawidłowości ocen wyrażonych we wszystkich recenzjach i opiniach sporządzonych w ramach prowadzonego postępowania. Nie sposób zatem zarzucić organom podejmującym decyzje w przedmiotowej sprawie, że te nieprawidłowo kierowały się oceną niedostateczną osiągnięć Skarżącej, wyrażoną w rzeczonych recenzjach, w sytuacji, gdy jak widać po jednogłośnych wynikach głosowań, wszyscy członkowie tych gremiów podzielali stanowiska recenzentów. Za bezpodstawne Sąd uznał natomiast zarzuty Skarżącej dotyczące kompetencji recenzentów powołanych do oceny jej dorobku naukowego. Po pierwsze nie ma podstaw do tego, aby uznać, iż skład Komisji habilitacyjnej, w tym recenzentów, naruszał treść art. 18a ust. 5 ustawy o stopniach naukowych. Wszyscy członkowie komisji habilitacyjnej powołani w niniejszej sprawie uzyskali przynajmniej stopień doktora habilitowanego w zakresie [...], a więc nie ma podstaw do twierdzenia, że skład Komisji nie był w stanie dokonać merytorycznej i wszechstronnej oceny dorobku naukowego Skarżącej, w tym jej monotematycznego cyklu publikacji pt.: "[...]". Wypada zgodzić się ze Skarżącą, że to kwalifikacje recenzentów w sprawach naukowych implikują ich wnikliwość i ocenę dorobku naukowego ocenianej osoby. Gdyby przyjąć odpowiednie stosowanie art. 84 § 1 k.p.a., to recenzent jako biegły musi mieć wiadomości specjalne, istotne dla sprawy. W danej specjalizacji naukowej recenzentów powinny więc mieścić się zainteresowania kandydata. Nie sposób jednak przyjąć, że w każdym przypadku powołani recenzenci powinni specjalizować się w ściśle tożsamej tematyce zagadnień, jaką zajmuje się oceniany. Istotne jest, by eksperci wywodzili się ze środowiska szczegółowej dyscypliny naukowej kandydata, w dalszej zaś kolejności z ogólnej dyscypliny. Dlatego też za dominujące uznaje się stanowisko, że powołując recenzenta należy mieć na uwadze nie tylko dziedzinę naukową, jaką reprezentuje, ale również dyscyplinę naukową. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 października 2024 r. (sygn. akt III OSK 509/24, CBOSA), członek komisji habilitacyjnej powinien posiadać tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej lub artystycznej (art. 20 ust. 6 ustawy o stopniach naukowych). Odnosząc powyższe stwierdzenia do realiów rozpoznawanej sprawy trzeba nadmienić, że wszyscy powołani recenzenci, tj. prof. dr hab. H. D. ([...] w W.), prof. dr hab. K. O. ([...]w T. ) oraz dr hab. M. S. (prof. [...] ), niewątpliwie legitymują się stopniami naukowymi doktora habilitowanego uzyskanymi w dyscyplinie [...], w ramach której to dyscypliny Skarżąca ubiegała się habilitację. Okoliczności tej nie kwestionuje również Skarżąca. W tej samej dyscyplinie naukowej kompetencje posiada także dr hab. M. R. , superrecenzent powołany przez RDN, co czyni bezpodstawnymi zarzuty Skarżącej dotyczące braku specjalistycznej wiedzy naukowej recenzentów do oceny złożonego przez nią wniosku. Nie okazał się ponadto zasadny zarzut dotyczący braku po stronie recenzentów znaczącego dorobku naukowego, w tym renomy międzynarodowej w specjalizacji Habilitantki, niezbędnych do oceny wniosku Skarżącej. Do kwestii tej bardzo szeroko odniósł się recenzent powołany przez RDN i znalazło to odzwierciedlenie także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (zob. str. 11-15). Wskazano tam na bogate i uznane osiągnięcia naukowe powołanych recenzentów, w tym także za granicą, które przeczą twierdzeniom Skarżącej. Sąd nie znalazł również podstaw do uznania zasadności zarzutu braku obiektywizmu i niezależności ocen dorobku naukowego Skarżącej, sformułowanych przez powołanych recenzentów. Należy podkreślić, że uzyskanie przez Skarżącą negatywnych recenzji nie świadczy o braku bezstronności recenzentów, lecz o konsekwentnie przez nich wyrażonej, negatywnej, ocenie spełniania przez habilitantkę warunków do nadania jej stopnia naukowego doktora habilitowanego. Rada Doskonałości Naukowej uznała, że Skarżąca nie spełnia wymogu art. 16 ustawy o stopniach naukowych, gdyż jej osiągnięcia naukowe nie stanowią znacznego wkładu w rozwój dyscypliny [...] . W niniejszej sprawie członkowie komisji habilitacyjnej negatywnie ocenili w tym zakresie przedstawiony przez Habilitantkę dorobek, a jak już wyjaśniono, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie ma możliwości kwestionowania ich poglądów ani wyrażenia własnej opinii w tym zakresie. Powoływana przy tym zarzucie przez Skarżącą kwestia oceny opinii recenzentów pozostaje poza zakresem kognicji sądu administracyjnego. Ocena merytoryczna dorobku naukowego pozostaje w całości oceną ekspercką. Organ słusznie więc uwzględnił ocenę dokonaną przez troje ekspertów, nie wykraczając w ten sposób poza granice przysługującej mu swobody w ocenie dowodów, wynikającej z art. 80 k.p.a. Ocena dokonywana w ramach tego postępowania mieści się w granicach tzw. "władztwa fachowego". Przysługuje ono poszczególnym ekspertom. Ocena ta stanowi jednostronny akt wiedzy pracownika naukowego będącego członkiem komisji. Akt ten nie podlega bezpośredniej kontroli sądowej, a także nie podpada pod reżim postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny z natury rzeczy nie ma takiej specjalistycznej wiedzy, tj. pozwalającej na ocenę zasadności stanowiska zajmowanego przez specjalistów w tym zakresie (w danej dyscyplinie naukowej). Z tego względu zarzuty skargi co do sporządzenia niemiarodajnych, wadliwych recenzji, nie mogły zostać przez Sąd uwzględnione. W ocenie Sądu, o braku bezstronności recenzenta powołanego w postępowaniu odwoławczym nie mogą też świadczyć wspólne prace naukowe, czy badawcze prowadzone z innym pracownikiem naukowym, który z przyczyn obiektywnych i nie mających związku ze sprawą zrezygnował z obowiązku sporządzenia recenzji dotyczącej wniosku Skarżącej. Dbałość o zapewnienie możliwie jak największego obiektywizmu Rady Doskonałości Naukowej nie może być rozumiana w ten sposób, że zobowiązywałaby Przewodniczącego Rady do takiego konstruowania składu osobowego i wyznaczania recenzentów ze środowiska nauki, by całkowicie wykluczyć jakąkolwiek ich relację w pracy naukowej, badawczej, czy wydawniczej. W toku działalności naukowej, zwłaszcza w ramach specjalizacji i zawężania przedmiotów badawczych i zainteresowań, trudno całkowicie wykluczyć okoliczności mogące rzutować na obiektywność grona badaczy. Tym bardziej, gdy jak wskazuje sama Skarżącą, potencjalni recenzenci wybierani powinni być z kręgu badaczy o specjalizacji tej samej bądź możliwie najbliższej ocenianemu. Argumentacja skargi nie zdołała wykazać związku pomiędzy postępowaniem indywidualnym a działaniem czy aktywnością jakiegokolwiek recenzenta w sposób, w którym nie byłaby maksymalnie zapewniona gwarancja bezstronnego działania. Niezrozumiały jest jednocześnie zarzut sformułowany przez stronę skarżącą, dotyczący braku wezwania jej przez Komisję habilitacyjną do uzupełnienia bądź poprawienia wniosku habilitacyjnego, co rzekomo miało mieć wpływ na uznanie jej dorobku naukowego za niewystarczający do uzyskania wnioskowanego stopnia doktora habilitowanego. Złożony przez Skarżącą wniosek wszczynający postępowanie habilitacyjne był bowiem kompletny, a więc nie było podstaw do wzywania do uzupełnienia jego braków formalnych lub domagania się przez Komisję przedłożenia dodatkowych materiałów. Według Sądu, na prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie nie mogło mieć również wpływu nieprzeprowadzenie przez Komisję habilitacyjną dodatkowej rozmowy ze Skarżącą, która miałaby dotyczyć jej osiągnięć i planów naukowych. W odniesieniu do tego zarzutu należy ponownie nadmienić, że stosownie do treści art. 18a ust. 10 ustawy o stopniach naukowych, w szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami komisji habilitacyjnej dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, komisja może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych. Już zatem z samego językowego brzmienia powołanego przepisu jasno wynika, że przeprowadzenie rozmowy z wnioskodawcą powinno mieć miejsce tylko "w szczególnie uzasadnionych przypadkach". Skarżąca nie podała natomiast, w czym upatruje oparcia dla stanowiska, że jej sytuacja jest właśnie tego rodzaju "szczególnie uzasadnionym przypadkiem", w którym konieczne było przeprowadzenie rozmowy z Komisją habilitacyjną. Przesłanek takich nie dostrzegł również Sąd. Przy tym trzeba raz jeszcze odnotować, że w rozpoznawanej sprawie trudno mówić o istnieniu "uzasadnionych wątpliwości" Komisji, które przemawiałyby za potrzebą prowadzenia rozmowy z Habilitantką, skoro jak słusznie podkreśliły organy, Komisja habilitacyjna podejmując jednogłośnie uchwałę z dnia 6 lipca 2023 r. nie zasygnalizowała nawet najmniejszych wątpliwości przy dokonywaniu oceny wniosku Skarżącej, wyrażając negatywną opinię w sprawie nadania jej stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie [...] w dyscyplinie [...]. W kontekście powyższego zarzutu należy ponadto wskazać, że z art. 18a ust. 10 ustawy o stopniach naukowych wynika, iż decyzja o przeprowadzeniu takiej dodatkowej rozmowy ma charakter uznaniowy i należy wyłącznie do komisji habilitacyjnej, a zatem brak jej przeprowadzenia nie stanowi naruszenia art. 18a ust. 10 cyt. ustawy, a równocześnie nie może być rozpatrywany w kategoriach niezapewnienia Skarżącej prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Za całkowicie bezzasadne Sąd uznał także te zarzuty skargi, w których sygnalizowane jest naruszenie przez organ odwoławczy art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. że wyłączeniu z rozpoznawania przedmiotowej sprawy powinien podlegać jeden z członków Prezydium RDN - prof. B. S. . W tym aspekcie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki. Jak zgodnie przyjmuje się w literaturze i judykaturze, z przywołanego przepisu wynika obowiązek wyłączenia pracownika w tych sprawach, w których w wyniku ich rozpatrzenia dochodzi do ukształtowania uprawnień lub obowiązków tego pracownika (zob. wyroki NSA: z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 3051/17, LEX nr 2489831; tak też: Z. Kmieciak, J. Wegner, M. Wojtuń, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Opubl. WKP 2023). Przenosząc ten pogląd na grunt rozpoznawanej sprawy nie sposób dostrzec takich okoliczności, w których można by przyjąć, że w rezultacie jej ostatecznego rozpatrzenia przez Radę Doskonałości Naukowej, doszło do ukształtowania sytuacji prawnej jednego z członków tego gremium. Również w skardze brak jest wskazania na takie przesłanki, które pozwalałyby przyjąć, że rozstrzygnięcie sprawy miało – choćby pośredni – wpływ na prawa lub obowiązki członków RDN. Jak się zdaje, Skarżąca dopatruje się natomiast potrzeby wyłączenia Przewodniczącego Prezydium RDN od rozpoznawania rzeczonej sprawy w fakcie skierowania przez nią w toku prowadzonej procedury zawiadomienia do organów ścigania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez członków RDN oraz z uwagi na treść art. 24 § 3 k.p.a. Przepis ten stanowi, że bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Niemniej, w ocenie Sądu, tak konstruowany zarzut także należy uznać za bezpodstawny. Po pierwsze wypada zauważyć, że jak wynika z akt postępowania, wniosek Skarżącej w tym zakresie, tj. o wyłączenie m.in. obecnego Przewodniczącego Prezydium RDN od udziału w postępowaniu został negatywnie rozpatrzony przez ten organ już na wcześniejszym etapie sprawy. Po wtóre, nie można racjonalnie zakładać, by samo tylko skierowanie przez stronę postępowania zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia czynu zabronionego przez członków organu, przed którym toczy się postępowanie, powinno w każdej sytuacji skutkować przekonaniem, co do niezachowania bezstronności przez tegoż pracownika. Fakt inicjowania przez stronę postępowań karnych w stosunku do osób piastujących funkcję organu lub jego pracowników nie oznacza jeszcze, że uprawdopodobnione zostało istnienie okoliczności mogących wywołać wątpliwość co do braku obiektywizmu tych osób przy rozpoznawaniu sprawy. Rację ma również w tym względzie organ odwoławczy konstatując, że a priori przyjęcie takiego stanowiska niejednokrotnie mogłoby w gruncie rzeczy prowadzić wręcz do paraliżu organu i braku możliwości orzekania w sprawie. Po trzecie należy zauważyć, że jak przyznał na rozprawie przed tutejszym Sądem w dniu [...] listopada2025 r. pełnomocnik Skarżącej, wskazywane przez nią postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową [...] ze złożonego przez nią zawiadomienia toczyło się wyłącznie w sprawie (in rem), a nie w stosunku do prof. B. S. (in personam) i zostało ostatecznie umorzone. Wreszcie po czwarte, Sąd zobowiązany jest zauważyć, że skutki ewentualnego naruszenia art. 24 § 3 k.p.a. (do czego w ocenie tut. Sądu nie doszło) i konsekwencje spowodowane brakiem wyłączenia prof. B. S. od udziału w postępowaniu odwoławczym, oceniane być muszą także przez pryzmat wpływu tej rzekomej wadliwości na wynik sprawy. Sama bowiem okoliczność, że ww. osoba nie powinna była uczestniczyć w postępowaniu dotyczącym Skarżącej nie może skutkować swoistym automatyzmem w przyjęciu, że tylko z tego faktu zaskarżoną decyzję należy wyeliminować z obrotu prawnego. W tym kontekście, zdaniem Sądu, stwierdzenia wymaga, że nawet przyjęcie, iż ww. osoba nie powinna brać udziału w głosowaniu nad zapadłym rozstrzygnięciem, nie mogłoby odnieść zamierzonego przez Skarżącą skutku. Nie można bowiem pominąć tego, że zarówno wynik głosowania Zespołu V [...]RDN, jak i samego Prezydium RDN nad przyjęciem odwołania Skarżącej był jednoznaczny. Inaczej rzecz ujmując: nawet wyłączenie Przewodniczącego Prezydium RDN z tej czynności nie miałoby żadnego wpływu na wynik tego głosowania, skoro 14 osób na 14 głosujących opowiedziało się przeciwko uwzględnieniu odwołania Skarżącej. Brak wyłączenia prof. B. S. na etapie postępowania odwoławczego nie stanowi zatem naruszenia prawa, wpływającego na wynik sprawy i uzasadniającego, wobec tego uwzględnienie skargi. Nawet ewentualne uznanie oddanego przez ww. osobę głosu za nieważny, nie zmieniłoby wyniku głosowania Prezydium RDN. Tym samym, brak wyłączenia wskazanej osoby od udziału w postępowaniu odwoławczym, w ocenie Sądu, nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy i nawet gdyby przyjąć, że miało miejsce naruszenie art. 24 § 3 k.p.a. to wadliwość ta nie ma charakteru kwalifikowanego (por. wyrok NSA z 9 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2743/22). Podsumowując, Sąd uznał, że zarówno postępowanie zakończone podjęciem uchwały Rady Dyscypliny Nauki [...] Uniwersytetu [...] z [...] października 2023 r., jak i postępowanie odwoławcze, nie było obarczone tego typu wadami proceduralnymi, które uzasadniałyby pozbawienie mocy wiążącej zaskarżonej decyzji. Poza tym, za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia przez RDN art. 7, art. 8 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Rację ma tu Skarżąca wskazując, że zaskarżona decyzja zawiera obszerne fragmenty identyczne z treścią recenzji prof. M. R. . Niewątpliwie powyższe nie świadczy jednak o braku samodzielności recenzji, która została sporządzona przed wydaniem decyzji przez RDN, a co najwyżej o tym, że decyzja RDN oparta została w dużej mierze na konkluzjach recenzenta. Należy jednak zauważyć, że jak wyjaśniono już na wstępie czynionych rozważań, w świetle przepisów ustawy o stopniach naukowych, uchwały podejmowane w sprawach nadania stopni naukowych muszą być poprzedzone i być podejmowane właśnie w oparciu o opinię recenzenta (recenzentów), które to osoby posiadają specjalistyczną wiedzę w danej dyscyplinie naukowej. Tym samym, nie można czynić zarzutu RDN, że jej decyzja opiera się w głównej mierze na wnioskach zawartych w opinii recenzenta, jeśli wnioski te, jak wynika zresztą wyraźnie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zostały w całości podzielone przez Radę. Jednocześnie wymaga zauważenia, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyraźnie da się rozróżnić te ustalenia i konkluzje, które są wynikiem oceny recenzenta, od wniosków, do których doszła sama Rada. Poza tym, wbrew zarzutom skargi, zasadnicze i cytowane przez Radę stwierdzenia zaczerpnięte z recenzji prof. M. R. w przeważającej części zostały zamieszczone w cudzysłowie. Z przedstawionych przyczyn, mając na uwadze całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz treść uzasadnienia skarżonej decyzji Rady Doskonałości Naukowej, Sąd uznał je za przekonujące i odpowiadające wymogom wynikającym z reguł postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.). Sąd nie dopatrzył się przy tym naruszenia przepisów prawa materialnego lub też przepisów postępowania, które wskazywałoby na konieczność uwzględnienia skargi z urzędu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku, albowiem wniesiona skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.