VII SA/Wa 858/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk (, Sędzia WSA Tomasz Janeczko ( spr.), Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2021 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. Nr [...] Zarząd Dzielnicy [...] (dalej: "organ I Instancji") po rozpatrzeniu wniosku [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w [...], ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku zamieszkania zbiorowego z usługami w parterze oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na części działki nr [...] oraz na działce nr [...] z obrębu [...], położonych w rejonie ul. [...] i ul. [...] w Dzielnicy [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniosły [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") oraz [...] Sp. z o.o. w [...]. Po rozpatrzeniu odwołania [...]Sp. z o.o. w [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy", "organ II instancji"), skarżoną decyzją z [...] lutego 2021r., działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018r., poz. 570 ) w zw. z art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), umorzyło postępowanie odwoławcze. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ odwoławczy w pierwszej kolejności podkreślił, że zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a., prawo do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, służy stronie w rozumieniu art. 28 k.p.a. Odwołania nie może natomiast wnieść podmiot, który statusu strony nie posiada. Kolegium wyjaśniło, że przepisy art. 59 ust. 1, art. 60 oraz 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020r., poz. 293 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), które dotyczą szczegółowych zasad zagospodarowania przestrzennego działek, nie zawierają regulacji dotyczącej stron postępowania, odsyłając w tym zakresie do ogólnych norm postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe. Organ wyjaśnił pojęcie interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Następnie Kolegium wskazało, że stroną w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest przede wszystkim podmiot składający wniosek. Ponadto stroną jest właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej wnioskiem, który został złożony przez podmiot nie mający tytułu prawnego do nieruchomości. Dodało również, że w orzecznictwie sądowo administracyjnym dopuszczono możliwość uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym właścicieli sąsiednich nieruchomości. SKO zaznaczyło, że krąg stron postępowania w sprawie warunków zabudowy nie jest ograniczony wyłącznie do właścicieli (użytkowników wieczystych) działek mających wspólną granicę z działką, której dotyczyć ma przygotowana decyzja o warunkach zabudowy. Instrumentem prawnym służącym ochronie sąsiadów inwestora jest w szczególności instytucja "obszaru analizowanego", ustalonego zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). SKO zaznaczyło, że brak jest konieczności uwzględniania wszystkich działek położonych w granicach analizowanego obszaru podkreślając, że sądy administracyjne aprobują tezę, że uwzględnić należy tylko niektóre ze wspomnianych nieruchomości, wymagając od właściciela (użytkownika wieczystego) wykazania się interesem prawnym w konkretnej sprawie. Mając powyższe na uwadze, SKO wskazało, że skarżąca nie posiada ani prawa własności ani prawa użytkowania wieczystego do działek objętych wnioskiem lub bezpośrednio sąsiadujących z tymi działkami. Spółka swój interes prawny wywodzi bowiem wyłącznie z faktu posiadania pozwolenia na budowę na części działki objętej wnioskiem. W ocenie kolegium, skarżąca z faktu posiadania pozwolenia na budowę na działce będącej częścią terenu inwestycji w niniejszej sprawie nie może wywodzić interesu prawnego. Ustalenie warunków zabudowy w żaden sposób nie wpływa bowiem i nie może wpływać na posiadaną przez nią decyzję o pozwoleniu na budowę, w związku z czym ma ona wyłącznie w sprawie interes faktyczny. Kolegium uznało, że brak jest jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego, który przyznawałby skarżącej interes prawny w przedmiotowym postępowaniu. Podkreśliło, że kwestionowana przez skarżącą decyzja nie dotyczy jej uprawnień ani obowiązków i dlatego stwierdziło, że spółka nie ma legitymacji do wniesienia odwołania od tej decyzji. Jednocześnie Kolegium wskazało w uzasadnieniu decyzji, że odwołanie [...] Sp. z o.o. w [...], zostanie rozpatrzone w odrębnym rozstrzygnięciu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wywiodła skarżąca zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 28 k.p.a w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U . z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) Prawo budowlane – dalej zwanej Prawem budowlanym i art. 16 k.p.a, poprzez wadliwe uznanie, że skarżąca nie jest stroną w postępowaniu o udzielenie warunków zabudowy; - art. 28 k.p.a w zw. z art. 63 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 109 § 1 k.p.a polegające na nieuwzględnieniu, że skarżąca jest adresatką decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej części nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją, a więc decyzja o warunkach zabudowy winna była jej zostać doręczona jako stronie postępowania i w konsekwencji wadliwe uznanie, że skarżąca nie jest stroną w postępowaniu o udzielenie warunków zabudowy; - art. 7 i 77 k.p.a poprzez brak dokładnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy; - art. 8, 11 i 107 § 3 k.p.a, poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich twierdzeń i zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu; - art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a poprzez jego zastosowanie i umorzenie postępowania. Wobec powyższych naruszeń skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżąca podkreśliła, że postępowanie w niniejszej sprawie dotyczy warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej działkę o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] w Dzielnicy [...], która to działka objęta jest pozwoleniem na budowę udzielonym skarżącej w 2014 r. Skarżąca uważa, że wobec uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nabyła prawo do realizacji określonej tym pozwoleniem inwestycji. Podniosła, że wydanie aktualnie decyzji pozwalającej na lokalizację inwestycji kolidującej z posiadanym pozwoleniem na budowę naruszałoby zatem jej interes prawny, prawo do wykonania określonej uprzednio wydanymi pozwoleniami na budowę inwestycji. Zmiana warunków zabudowy w oczywisty sposób wpływać będzie na możliwość realizacji inwestycji w kształcie określonym pozwoleniem na budowę, którego jest adresatem i w konsekwencji ograniczać wynikające z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego uprawnienie do wykonywania zaplanowanej inwestycji. Wykluczenie skarżącej z kręgu stron postępowania o udzielenie warunków zabudowy uniemożliwia jej jakąkolwiek reakcję na ustalenia decyzji ingerujące w realizowaną inwestycję. Skarżąca podkreśliła, że skoro posiada decyzję o warunkach zabudowy dla nieruchomości objętej warunkami zabudowy określonymi decyzją, należało jej doręczyć decyzję i winna była zostać uznana za stronę postępowania. Zdaniem skarżącej organ II instancji całkowicie zignorował część jej argumentacji zawartej w odwołaniu. Przyjął bowiem w jej ocenie wadliwie, że wywodzi ona swój interes prawny jedynie z faktu posiadania decyzji o pozwoleniu na budowę na części działki objętej wnioskiem o udzielenie warunków zabudowy. Podkreśliła, że w odwołaniu wskazała, że posiada również decyzję o warunkach zabudowy dotyczącą nieruchomości objętej postępowaniem wskutek, którego wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę i powołała się w powyższym zakresie na przepis art. 63 § 1 u.p.z.p i 109 § 1 k.p.a, co w ocenie skarżącej zostało całkowicie zignorowane przez organ II instancji. Na koniec skarżąca wskazała, że organ całkowicie zaniechał również zbadania zasadności innych argumentów podniesionych przez nią w odwołaniu, w szczególności zarzutu naruszenia przepisów: art. 59 ust. 1, art. 65, art. 61 ust. 1 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Naruszył też przepisy art. 8, 11 i 107 § 3 k.p.a, albowiem nie odniósł się do wszystkich istotnych kwestii przez nią podniesionych w odwołaniu, pomimo, że miał taki obowiązek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO wydana w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Powyższy przepis, nie określa przesłanek umorzenia postępowania, zatem należy w każdej indywidualnej sprawie administracyjnej weryfikować decyzję o umorzeniu postepowania pod kątem przyczyn bezprzedmiotowości, mając na uwadze treść art. 105 § 1 k.p.a. Umorzenie postępowania odwoławczego w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. jako efekt zaistnienia bezprzedmiotowości orzekania wyłącznie na tym etapie postępowania, może w zasadzie nastąpić jedynie w dwóch przypadkach, tj. gdy strona postępowania cofnie odwołanie (art. 137 k.p.a.) bądź w toku postępowania organ odwoławczy ustali, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie w rozumieniu art. 28 k.p.a. (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1067/14, Lex nr 2033925). Wyżej wymienione okoliczności, wypełniają przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 2003/09, LEX nr 953000). Ponadto w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się również, że umorzenie postępowania ma miejsce wtedy, gdy wystąpi trwała i nieusuwalna przeszkoda w kontynuacji postępowania, a więc wówczas, gdy brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego. Przedmiotem tym jest zaś konkretna sprawa administracyjna, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Mając powyższe na uwadze, zasadniczą kwestią wymagająca oceny w rozpoznawanej sprawie, było ustalenie, czy skarżąca posiada w niniejszym postępowaniu przymiot strony. Przypomnieć bowiem należy, że decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla będącej przedmiotem sprawy inwestycji, zaś skarżąca od decyzji tej wniosła odwołanie. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie służy stronie, a zatem jest ono niedopuszczalne, jeżeli wniesione zostało przez podmiot, któremu nie przysługuje legitymacja procesowa w rozumieniu art. 28 k.p.a. Przyznanie statusu strony w postępowaniu administracyjnym – w myśl art. 28 k.p.a. – uzależnione jest od posiadania interesu prawnego, nie zaś od wykazania jego naruszenia (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 832/11, Lex Omega nr 1248472 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 379/12, Lex Omega nr 1235109). Interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. musi być umocowany w przepisach prawa, co do zasady – w prawie materialnym. O tym, czy dany podmiot jest stroną postępowania administracyjnego, wynikiem którego może być zainteresowany, nie decyduje sama wola lub subiektywne przekonanie tej osoby, albo też dopuszczenie jej przez organ do udziału w tym postępowaniu, lecz okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako "interes prawny". Interes prawny ma bowiem charakter materialnoprawny, stąd musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 610/15, Lex Omega nr 1930064). W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się też uwagę, że stronami postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy zawsze będą inwestor (wnioskodawca) oraz podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 791/14, Lex Omega nr 1643851). Stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być także właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich (por. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 września 1995 r., sygn. akt VI SA 13/95, Lex Omega nr nr 10650; z dnia 4 grudnia 1995 r., sygn. akt VI SA 20/95, Lex Omega nr 23844; wyroki NSA: z dnia 29 czerwca 2001 r. sygn. akt IV SA 594/99, Lex Omega nr 54166; z dnia 23 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1618/04, Lex Omega nr 168098; z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt II OSK 1261/13, Lex Omega 1664409; z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1358/14, Lex Omega nr 2034071). Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację, w której dany podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz interes ten nie znajduje oparcia w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego. Zdarzenia przyszłe, a w pewnym sensie nawet niepewne, mogą stanowić nie o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym, który nie daje uprawnień strony w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok NSA z 14 stycznia 2015 r., sygn. I OSK 1751/13, Lex Omega nr 1675439). Podkreślić również należy, że sąsiedztwo fizyczne z terenem inwestycji samo w sobie nie przesądza o przymiocie strony w postępowaniu o warunki zabudowy. Ustawodawca nie zagwarantował przy tym niezmienności otoczenia, ani ochrony prawnej, umożliwiającej udział w postępowaniu administracyjnym, w sytuacji odczucia utraty bezpieczeństwa, spadku wartości nieruchomości, czy też pojawienia się konkurencyjnej działalności. W rezultacie argumenty odnoszące się wyłącznie do subiektywnie odczuwanej uciążliwości inwestycji nie mogą stanowić o przymiocie strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną ustalającą warunki zabudowy (por. wyrok WSA w Szczecinie z 30 października 2013 r., sygn. II SA/Sz 952/13, Lex Omega nr 1395595). Zwrócić także należy uwagę na istotę decyzji o warunkach zabudowy wynikającą z art. 59, art. 61 oraz art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - (t.j. Dz. U. 2020 r. poz. 293, ze zm., - dalej w skrócie: "u.p.z.p."). Decyzja ta wydawana jest w przypadku braku na obszarze objętym wnioskiem obowiązującego planu miejscowego, dla zamierzonej zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Celem wydania tej decyzji jest ustalenie, czy zgodnie z obowiązującymi przepisami w ogóle jest możliwa realizacja wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, a jeśli tak, to jakie będą jego dopuszczalne parametry. Podmiot występujący z wnioskiem o wydanie takiej decyzji, nie musi się legitymować żadnym tytułem prawnym do nieruchomości, objętej wnioskiem, jak również decyzja ta – o ile zostanie wydana - nie rodzi praw do terenu, nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich oraz nie stanowi podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych. Z kolei z art. 53 ust. 3 pkt 2, w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dokonuje analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy jest więc aktem poprzedzającym uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, na podstawie którego możliwe jest legalne rozpoczęcie procesu inwestycyjnego i można ją scharakteryzować jako pewnego rodzaju promesę budowlaną o charakterze generalnym, co do zasady wydawaną na przyszłość, dla zamierzeń dopiero planowanych, a nie już zrealizowanych na podstawie innej decyzji o warunkach zabudowy. Stanowisko takie znajduje umocowanie w art. 65 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zobowiązującym organ do stwierdzenia wygaśnięcia wszystkich decyzji o warunkach zabudowy wydanych dla danego terenu w przypadku uzyskania przez innego wnioskodawcę ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę bądź uchwaleniu planu miejscowego, który w sposób odmienny reguluje zagospodarowanie danego terenu. Przepisy te zapewniają zatem inwestorowi ochronę realizacji pozwolenia na budowę, niezależnie od innych decyzji o warunkach zabudowy. Zasadą jest również zakaz ustalania, w drodze decyzji, warunków zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej. Rozróżniać bowiem należy zwykły tryb wydawania decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu mającego dopiero legalnie powstać lub dla już istniejącego, którego użytkowanie ma ulec zmianie (art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) od trybu legalizacyjnego, wszczynanego przez organ nadzoru budowlanego w stosunku do obiektu realizowanego w warunkach samowoli budowlanej (por. wyrok NSA z 27 lutego 2014 r., II OSK 2332/12, LEX nr 1765834). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, nie można uznać za zasadną argumentacji skarżącej, zgodnie z która zmiana warunków zabudowy w oczywisty sposób wpływać będzie na możliwość realizacji inwestycji w kształcie określonym pozwoleniem na budowę, którego skarżąca jest adresatem i w konsekwencji ograniczać wynikające z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego uprawnienie do wykonywania zaplanowanej inwestycji. W ocenie Sądu, należy zgodzić się z organem odwoławczym, że skarżąca wywodzi interes prawny w zaskarżeniu decyzji organu I instancji, wyłącznie z faktu posiadania pozwolenia na budowę na części działki nieobjętej wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Skarżąca nie jest natomiast ani właścicielem ani użytkowaniem wieczystym działek objętych wnioskiem, jak również działek bezpośrednio sąsiadujących z tymi działkami. Z faktu posiadania pozwolenia na budowę na innej części działki nie może ona wywodzić interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji organu I instancji. Ustalenie warunków zabudowy nie wypływa w żaden sposób na posiadaną przez skarżącą decyzję o pozwoleniu na budowę. SKO słusznie zatem uznało, że skarżąca powoływała się jedynie na interes faktyczny, a nie interes prawny w zaskarżeniu decyzji organu I instancji. Brak po stronie skarżącej interesu prawnego uprawniającego ją do statusu strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji, skutkuje jednocześnie brakiem po jej stronie legitymacji do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, co obligowało SKO w [...] do wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. Tylko bowiem odwołanie wniesione przez stronę podlega merytorycznemu rozpoznaniu stosownie do treści art 127 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, nie doszło również do naruszenia przez organ art. 28, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Organ wyczerpująco rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz szczegółowo wyjaśnił kwestię braku interesu prawnego skarżącej pozwalającego uznać ją za stronę postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. SKO ustalając, że odwołanie nie zostało wniesione przez stronę, zasadnie umorzyło postepowanie odwoławcze. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.