VII SAB/Wa 78/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 października 2023 r. sprawy ze skargi L. S. i Z. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w sprawie usytuowania bramy I. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. do wydania decyzji w sprawie usytuowania bramy na terenie działki nr ewidencyjny [...], położonej przy ul. G. w K.- w terminie 30 dni od zwrotu akt do organu wraz z prawomocnym wyrokiem; II. stwierdza, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. dopuścił się przewlekłości w prowadzeniu wyżej wymienionego postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. karę grzywny w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) złotych; IV. oddala żądanie skarżących L. S. i Z. S. zasądzenia sumy pieniężnej; V. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. na rzecz L. S. i Z. S. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 24 kwietnia 2023 r. L. S. i Z. S. (dalej: skarżący, strona) złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. (dalej: PINB, organ) w przedmiocie usytuowania bramy na działce nr [...] w pasie ul. [...] w K. Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skarżący zarzucili naruszenie art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 12 § 1 k.p.a., art. 35 § 1 i 3 k.p.a., art. 36 § 1 k.p.a. i art. 37 § 5 k.p.a. poprzez przekroczenie terminów załatwienia sprawy. Wnieśli o stwierdzenie przewlekłego prowadzenia sprawy przez organ, zobowiązanie PINB do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, przyznanie od organu dla skarżących sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., nałożenie na organ grzywny w wysokości 10.000 zł oraz zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że oczekują na załatwienie przedmiotowej sprawy przez PINB od 16 lat, a ponaglenie organu z 11 stycznia 2023 r. oraz postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: MWINB) z 20 marca 2023 r. Nr 441/23 nie przyniosło oczekiwanego rezultatu. Wskazali, że postępowanie w sprawie usytuowania bramy na terenie działki nr [...] w pasie ul. [...] w K., po jego podjęciu postanowieniem PINB z [...] lutego 2018 r. Nr [...], oczekuje na rozstrzygnięcie, po tym, jak decyzją MWINB z 31 października 2018 r. Nr 1531/18 została uchylona decyzja PINB z [...] września 2018 r. Nr [...] nakazująca stronie rozbiórkę bramy. Skarżący wskazali, że w toku ponownie prowadzonego przez PINB postępowania złożyli szereg dokumentów, składali również do organu wnioski dowodowe z 12 grudnia 2019 r. oraz 26 lutego 2020 r. Jednak od 2020 r. PINB nie przeprowadził żadnych czynności procesowych oraz wyjaśniających, jak również nie ustosunkował się do wniosków skarżących złożonych w dniach: 6 grudnia 2022 r., 14 grudnia 2022 r., 21 grudnia 2022 r., 28 grudnia 2022 r. i 4 stycznia 2023 r. W odpowiedzi na skargę (pismo z 24 maja 2023 r.) organ nie zajął merytorycznego stanowiska, tylko oświadczył, że na obecnym etapie postępowania PINB jest przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. W piśmie procesowym z 12 czerwca 2023 r. skarżący w uzupełnieniu skargi podnieśli, że w toku przedmiotowego postępowania po jego podjęciu, tj. od 9 lutego 2018 r., organ nie udzielał żadnej informacji, dlaczego postępowanie jest przedłużane i jakie czynności wyjaśniające prowadzi, nie informował strony zgodnie z k.p.a. o przedłużeniu prowadzonego postępowania. PINB prowadzi postępowanie w sposób lekceważący, stronniczy i rażąco uchybiając terminom przewidzianym w k.p.a. Przebieg zakwestionowanego przez stronę postępowania przedstawia się następująco: W dniu 1 grudnia 2006 r. do PINB wpłynął wniosek J. B. o "podjęcie decyzji w sprawie bezprawnego zagrodzenia ul. [...] na wysokości posesji o nr ewid. [...] w obrębie [...] w K.". Organ 31 stycznia 2007 r. przeprowadził kontrolę, w trakcie której stwierdził usytuowanie bramy na wysokości posesji należącej do J. B. Przedmiotowa brama o szerokości około 4 m została przestawiona o około 15 m w stronę południową działki nr ewid. [...]. Postanowieniem Nr [...] z [...] maja 2007 r. PINB nałożył na stronę obowiązek dostarczenia odpowiedniej dokumentacji w sprawie legalizacji bramy, usytuowanej między działką nr [...] a działką nr [...] położoną w K. W związku z nieprzedłożeniem ww. dokumentów PINB decyzją z [...] lipca 2007 r. Nr [...] nakazał skarżącym rozbiórkę spornej bramy. W wyniku postępowania odwoławczego MWINB decyzją z 7 marca 2008 r. Nr 452/08 utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 stycznia 2009 r. w sprawie VII SA/Wa 801/08 uchylił obie powyższe decyzje. W dalszej kolejności organ postanowieniem z [...] lutego 2010 r. Nr [...] zawiesił postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z koniecznością przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, celem ustalenia dokładnej powierzchni działki nr [...], znajdującej się przy ul. [...], a tym samym rozstrzygnięcia długości tej ulicy. W dniu 17 stycznia 2018 r. do organu wpłynął wniosek Burmistrza Miasta i Gminy K. o podjęcie zawieszonego postępowania, informując jednocześnie, że działka nr [...] położona w liniach rozgraniczających ulicy [...], na której znajduje się przedmiotowa brama, stanowi własność Gminy K., co potwierdza wpis do księgi wieczystej nr [...]. PINB postanowieniem z [...] lutego 2018 r. Nr [...] podjął zawieszone postępowanie w sprawie usytuowania bramy na terenie działki nr [...]. Pismem z 21 lutego 2018 r. skarżący wnieśli o umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie, o czym orzekł PINB decyzją z [...] maja 2018 r. Nr [...]. Jednak WINB decyzją z 25 czerwca 2018 r. Nr 881/18 uchylił w całości ww. decyzję, ponieważ zawieszenie postępowania nie nastąpiło na wniosek strony (art. 98 § 1 k.p.a.), lecz z urzędu (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.). Decyzją z [...] września 2018 r. Nr [...] PINB, działając na podstawie art. 49b ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202, dalej: P.b.), nakazał skarżącym rozbiórkę bramy, usytuowanej na terenie działki nr [...] w pasie ul. [...] w K. Na skutek odwołania skarżących MWINB decyzją z 31 października 2018 r. Nr 1531/18 uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał PINB sprawę do ponownego rozpatrzenia. MWINB wskazał, że przedwczesne było nakazywanie stronie rozbiórki bramy, ponieważ z akt sprawy nie wynika, jaka jest dokładnie jej lokalizacja. Wyrokiem z 7 lutego 2019 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2790/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił sprzeciw wniesiony przez J. B. od kasatoryjnej decyzji MWINB. Pismem z 11 stycznia 2023 r. skarżący wnieśli ponaglenie do MWINB na przewlekłość PINB w przedmiotowym postępowaniu. MWINB uznał to pismo jako zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935). Właściwym trybem postępowania w przedmiotowej sprawie wszczętej przed nowelizacją k.p.a., tj. przed 1 czerwca 2017 r., jest art. 37 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją. Postanowieniem z 20 marca 2023 r. Nr 441/23 MWINB uznał za zasadne zażalenie skarżących na przewlekłość PINB w sprawie usytuowania bramy na terenie działki nr ewid. [...], położonej przy ul. [...] w K. i wyznaczył organowi na załatwienie sprawy dodatkowy 14-dniowy termin, liczony od dnia doręczenia postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zarówno w przypadku bezczynności, jak i przewlekłości postępowania istota sporu pozostaje ta sama, a mianowicie chodzi o sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność niewydania aktu lub niezałatwienia sprawy w terminie. Należy przy tym podkreślić, że w obu przypadkach sąd administracyjny dysponuje tymi samymi środkami prawnymi, a ich zastosowanie jest obowiązkowe w razie stwierdzenia jakiejkolwiek postaci niesprawnego funkcjonowania organu, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów i wniosków oraz podstawy prawnej (art. 134 § 1 p.p.s.a., por. wyroki NSA: z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 255/16; z 21 września 2018 r., sygn. akt I OSK 16/17; z 18 września 2019 r., sygn. akt II OSK 1290/19, wszystkie publ. CBOSA). Zgodnie z przepisem art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona może wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Skarżący spełnili ten warunek, składając 24 stycznia 2023 r. do MWINB, za pośrednictwem PINB, ponaglenie z 11 stycznia 2023 r., które zostało uwzględnione jako zażalenie złożone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od 1 lipca 2017 r.: "na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". Skarga na przewlekłe prowadzenie przez PINB przedmiotowego postępowania wpłynęła do Sądu 26 maja 2023 r., a więc po wniesieniu ponaglenia. Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W świetle art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. W myśl art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W myśl natomiast art. 35 § 5 k.p.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji z 1 lipca 2017 r. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Poza tym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. w brzmieniu sprzed 1 lipca 2017 r., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Przewlekłość w prowadzeniu postępowania występuje wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie podejmuje czynności dowodowych zmierzających do możliwie szybkiego załatwienia sprawy, albo podejmuje takie czynności, ale mają one charakter pozorny, następują w dużym odstępie czasu, powodując, że formalnie organ nie jest bezczynny, ale nie zmierzają do ustalenia istotnych okoliczności w danej sprawie. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy znaczenia (por. wyrok WSA w Łodzi z 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Łd 97/16, publ. CBOSA). Zdaniem Sądu prowadzone przez PINB postępowanie w niniejszej sprawie wypełnia pojęcie przewlekłości w powyższym znaczeniu. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że postępowanie w sprawie bramy usytuowanej na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w K. prowadzone jest od kilkunastu lat i do tej pory nie zostało zakończone ostateczną decyzją administracyjną. Skarżący zarzucili w skardze przewlekłość postępowania organu w szczególności w odniesieniu do okresu po podjęciu przez PINB zawieszonego postępowania postanowieniem z [...] lutego 2018 r. Jak wynika z akt sprawy 8 listopada 2018 r. do PINB wpłynęła decyzja MWINB z 31 października 2018 r. Nr 1531/18 o uchyleniu zaskarżonej odwołaniem przez skarżących decyzji PINB z [...] września 2018 r. Nr [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzja MWINB z 31 października 2018 r. była jeszcze kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 7 lutego 2019 r. w sprawie VII SA/Wa 2790/18 oddalił sprzeciw złożony przez J. B. Po tym wyroku organ podejmował działania wyjaśniające, występując do odpowiednich organów celem uzupełnienia materiału dowodowego, jednak działania te podejmowane były w dużych odstępach czasu. I tak: pismem z 22 lipca 2019 r. PINB zwrócił się do Urzędu Miasta i Gminy K. o udzielenie informacji w sprawie usytuowania bramy na terenie działki nr 28, położonej przy ul. [...]. Pismem z 3 kwietnia 2020 r. organ zwrócił się do Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie o przekazanie dokumentów dotyczących nabycia przez Gminę K. z mocy prawa własności działki nr [...]. Następnie pismem z 17 kwietnia 2020 r. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w P. o przekazanie dokumentacji budowlanej dotyczącej działek o numerach ewidencyjnych: [...] i [...] przy ul. G. w K. Z kolei pismem z 18 sierpnia 2020 r. PINB zwrócił się do Urzędu Miasta i Gminy K. o wykonanie stosownej dokumentacji geodezyjnej, zaś pismem z 8 grudnia 2020 r. wezwał J. B. do osobistego stawiennictwa w siedzibie organu w dniu 5 stycznia 2021 r., kiedy odebrano od niego wyjaśnienia i sporządzono z tej czynności protokół. Pismem z 30 kwietnia 2021 r. PINB odpowiedział skarżącym na ich wniosek z 25 stycznia 2021 r. o wyłączenie z przedmiotowego postępowania administracyjnego J. B. Jednak od 2021 r. organ nie wykonał żadnej czynności zmierzającej do ustalenia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy bądź zmierzającej do zakończenia postępowania. Jednocześnie skarżący wielokrotnie monitowali w organie drogą elektroniczną (pisma z: 25 listopada 2021 r., 16 grudnia 2021 r., 16 lutego 2022 r., 22 lutego 2022 r., 1 marca 2022 r.) o wyjaśnienie przyczyn przewlekłego prowadzenia postępowania, udzielenie odpowiedzi, jakie czynności organ przeprowadził, ponieważ nie mieli żadnych zawiadomień w tym zakresie zgodnych z art. 36 k.p.a. W aktach sprawy znajdują się również liczne wnioski skarżących kierowane do PINB o zakończenie trwającego kilkanaście lat postępowania pozostające bez odpowiedzi (pisma z: 6 grudnia 2022 r., 12 grudnia 2022 r., 21 grudnia 2022 r., 28 grudnia 2022 r. i 4 stycznia 2023 r.). PINB nie zastosował się również do zaleceń i wyznaczonego przez MWINB postanowieniem z 20 marca 2023 r. terminu 14 dni na zakończenie postępowania. Poza tym organ w odpowiedzi na skargę z 24 maja 2023 r. w żaden sposób nie wyjaśnił przyczyn przewlekłości, tylko wskazał, że jest przed wydaniem rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie. Jednak do daty wyrokowania przez Sąd – 3 października 2023 r. taka decyzja nie wpłynęła do akt sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że PINB dopuścił się przewlekłości w prowadzeniu przedmiotowego postępowania co najmniej od 8 listopada 2018 r., tj. od wpływu do PINB decyzji MWINB z 31 października 2018 r. Nr 1531/18 o uchyleniu decyzji organu z [...] września 2018 r. Nr [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Postępowanie jest długotrwałe, nieefektywne, a czynności procesowe wykonywane w dużych odstępach czasu. Tym samym PINB naruszył nie tylko zasadę szybkości postępowania z art. 12 k.p.a., ale i zasadę zaufania uczestników do organów władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.). W demokratycznym państwie prawa, którego organy przestrzegają praworządności, obowiązku należytego prowadzenia postępowania o zaufania stron do tych organów – nie ma miejsca na powolne i nieudolne prowadzenie sprawy. Prawo do rozpoznania sprawy administracyjnej w rozsądnym terminie, jako element prawa do dobrej administracji, jest również jednym z praw podstawowych w porządku prawnym Unii Europejskiej (zob. art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych, Dz.U.UE.C.2007.303.1, dalej: Karta). Powołany przepis Karty odnosi się co prawda wprost do organów unijnych, ale w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego jest on również wiążący dla państwa członkowskiego jako zasada ogólna prawa unijnego (zob. np. wyrok NSA z 10 lutego 2016 r., sygn. akt II GSK 2294/14, publ. CBOSA i cyt. tam orzecznictwo). Stwierdzając przewlekłość kontrolowanego postępowania Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał PINB do wydania decyzji merytorycznej w sprawie usytuowania bramy na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w K. w terminie 30 dni (punkt 1 wyroku). Analiza akt postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że stwierdzona przewlekłość w sprawie ma charakter rażący, o czym Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądowoadministracyjnym za rażące naruszenie prawa uznaje się stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. np. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/14 i w Poznaniu z 11 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 69/13, w Lublinie z 11 marca 2022 r., sygn. akt I SAB/Lu 16/21, w Warszawie z 12 lipca 2022 r., sygn. akt IV SAB/Wa 272/22, wszystkie publ. CBOSA). Skarżący złożyli w skardze wniosek o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 10.000 zł. Sąd w punkcie 3 wyroku wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1.000 zł, mając na uwadze jej dyscyplinująco-represyjny charakter, okoliczności niniejszej sprawy oraz wyjątkową wieloletnią opieszałość PINB. Grzywnę stosuje się w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, tj. wówczas, gdy brak jest obiektywnie weryfikowalnych okoliczności, które ten stan rzeczy mogłyby tłumaczyć, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi (por. wyrok WSA w Warszawie z 4 marca 2022 r., sygn. akt I SAB/Wa 435/21, publ. LEX nr 3337915). Jednocześnie wymierzenie grzywny w wysokości żądanej przez stronę – 10.000 zł Sąd uznał za zbyt wygórowaną. Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., nie uznał wniosku strony o przyznanie sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i w tym zakresie oddalił skargę (punkt 4 wyroku). Samo uwzględnienie skargi na przewlekłość podstępowania nie obliguje jeszcze Sądu do wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Przyznanie sumy pieniężnej stanowi kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści art. 149 § 2 p.p.s.a. słowem "może". Jednocześnie ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając określoną sumę pieniężną, a strona w skardze nie powołała się na żadne skonkretyzowane i obiektywne okoliczności uzasadniające przyznanie sumy we wnioskowanej przez nią wysokości. Natomiast o zwrocie kosztów postępowania (uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (punkt 5 wyroku).