VIII SA/Wa 1018/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Sekretarz sądowy Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] lipca 2015 r. Rada Gminy M. działając na podstawie art. 18 ust 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm. dalej "u.s.g.") oraz art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199, dalej "u.p.z.p.") podjęła uchwałę o nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. [...] R. Spółka z o.o. pismem z [...] sierpnia 2015 r., na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. wezwała Radę Gminy M. do usunięcia naruszenia interesu prawnego inwestora, które to naruszenie powstało w wyniku podjęcia przez Radę Gminy uchwały nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. [...] R. Spółka z o.o. podnosiła, iż wskazana uchwała narusza art. 14 ust. 5 u.p.z.p., poprzez podjęcie uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez uprzedniego, obligatoryjnego wykonania przez Wójta analiz wskazanych w tym przepisie. W uzasadnieniu wniosku [...] R. Spółka z o.o. wywiodła, iż jako inwestor jest podmiotem prowadzącym inwestycję w przedmiocie budowy farmy wiatrowej składającej się z 16 turbin wiatrowych, zlokalizowanych w obrębach ewidencyjnych wsi: R., B., gmina M., powiat s. oraz w obrębach ewidencyjnych wsi: P., P. K., W., gmina W., o planowanej łącznej mocy 56 MW (Farma Wiatrowa). Zaznaczyła, że przedmiotowa uchwała narusza interes prawny inwestora, gdyż kształtuje w sposób odmienny jego sytuację w zakresie prawa do korzystania z nieruchomości zarówno w stosunku do sytuacji z przed daty podjęcia uchwały, jak i w stosunku do sytuacji prawnej właścicieli, użytkowników, czy dzierżawców nieruchomości nieobjętych przedmiotową uchwałą. Dalej podniosła, iż świadczą o tym konsekwencje, jakie wynikają z przepisów art. 58 ust. 1 pkt 1 i 62 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a także art. 94 ust. 2 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r. poz. 518, ze zm.). W dniu [...] października 2015 r. [...] R. Spółka z o.o. (dalej "skarżąca", "spółka") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę nr [...] Rady Gminy M. z [...] lipca 2015 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. Zaskarżonej uchwale skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 14 ust. 5 u.p.z.p., poprzez podjęcie uchwały bez uprzedniego, obligatoryjnego wykonania przez Wójta analiz wskazanych w tym przepisie. Powołując się na przepis art. 147 § 1 p.p.s.a. wniosła o stwierdzenie nieważności Uchwały w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że jest inwestorem przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej w rejonie wsi R., B., gmina M., powiat s. oraz w obrębach ewidencyjnych wsi: P., P. K., W., gmina W., powiat r., województwo m. Podała, iż posiada tytuł prawny do nieruchomości i prawo do dysponowania nim na cele budowlane, oparte na kilkudziesięciu umowach dzierżawy zawieranych od 2013 r. z mieszkańcami gminy M. oraz W. Obecnie trwa postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla Farmy Wiatrowej. Zdaniem skarżącej, zaskarżona uchwała kształtuje w sposób odmienny sytuację skarżącej w zakresie prawa do korzystania z dzierżawionych nieruchomości, zarówno w stosunku do sytuacji z przed daty podjęcia uchwały, jak i w stosunku do sytuacji prawnej właścicieli, użytkowników, czy dzierżawców nieruchomości na terenach gminy M. nieobjętych przedmiotową uchwałą. Uzasadniając naruszenie art. 14 ust. 5 u.p.z.p. skarżąca podała, że podejmując przedmiotową uchwałę Rada Gminy naruszyła normy prawne zawarte w tym art., poprzez podjęcie uchwały bez uprzedniego przygotowania i przedłożenia przez Wójta analiz, opisanych w tym przepisie. Zatem Rada Gminy wydała uchwalę z rażącym naruszeniem procedury planistycznej dla danego obszaru gminy. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy M. wniosła o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a, jako skargi niedopuszczalnej ewentualnie o jej oddalenie z uwagi na fakt, że zaskarżona uchwała nie narusza przepisów prawa. Rada Gminy M. podniosła, że skarżąca nie ma jako dzierżawca nieruchomości położonych w gminie M. legitymacji do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Takie prawo przysługuje właścicielom, użytkownikom wieczystym, bądź osobom posiadającym ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości których uchwała dotyczy. Wskazała, że wobec treści i charakteru zaskarżonej uchwały brak jest podstaw do twierdzenia, że narusza ona indywidualny interes prawny skarżącej. To nie uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu, lecz dopiero plan zagospodarowania przestrzennego, o ile zostanie uchwalony, jako akt prawa miejscowego będzie określał wiążąco przysługujące jej prawa i obowiązki w zakresie zagospodarowania przestrzennego terenu. W konsekwencji jak podaje organ przedmiotowa uchwała nie wpływa w żaden sposób na realizację Farmy Wiatrowej przez skarżącą spółkę. Interes prawny o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. wywodzić się musi z prawa materialnego administracyjnego, zawierające normę przyznającą ochronę prawną podmiotowi. Z ostrożności procesowej organ wskazał, że zawieszenie postępowania na jakie powołuje się skarżąca i o jakim mowa w art. 58 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie może dotyczyć skarżącej spółki, jedynie z uwagi na fakt podjęcia procedury planistycznej. W odniesieniu do sporządzenia analiz o których mowa w art. 14 ust. 5 u.p.z.p., Rada Gminy M. wskazała, że brak ich wykonania w formie pisemnej nie jest równoznaczne z ich brakiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ww. artykułu). Zakres tej kontroli obejmuje również orzekanie, w myśl art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Zgodnie zaś z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a, sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 , nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Skarga podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi złożonej przez [...] R. Sp. z o.o. jest uchwała Nr [...] Rady Gminy M. z [...] lipca 2015 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. Zatem wyjaśnić należy, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd bada legitymację do wniesienia skargi, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, dokonując oceny dopuszczalności skargi. Oznacza to, że na wstępie należy stwierdzić, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego, a także czy w oparciu o obowiązujące normy prawne, inne niż określające zakres kognicji sądów administracyjnych, może zostać uznana za dopuszczalną. W niniejszej sprawie skarga spółki złożona została na podstawie art. 101 u.s.g., zgodnie z którym uchwałę do sądu administracyjnego może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia w trybie art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a. - zaskarżyć każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie spełnione zostały jedynie trzy z czterech wymienionych wyżej przesłanek, co wykluczało prawną możliwość przystąpienia do merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały. Mianowicie, oczywistym jest, że skarga na uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Ponadto została ona poprzedzona bezskutecznym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa i wniesiona z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a., w myśl którego skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, co przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 23 października 2015 r. sygn. akt II OSK 2426/15. Oceniając w następnej kolejności wystąpienie po stronie skarżących interesu prawnego lub uprawnienia, naruszonego zaskarżoną uchwała podkreślić trzeba, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, które tutejszy sąd w pełni podziela przyjmuje się, że podmiot, skarżąc uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną. Musi udowodnić, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. O powodzeniu takiej skargi przesądza wykazanie przez stronę skarżącą naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na jej sytuację prawną. Przy czym interes ten winien być bezpośredni i realny, aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., musi być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej a zaskarżonym aktem. Znaczenie interesu prawnego z art. 101 u.s.g. należy wiązać przede wszystkim z ustalonym rozumieniem tego pojęcia na gruncie art. 28 k.p.a. Zatem, interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., wywodzić się musi z prawa materialnego, ale oczywiście prawa materialnego administracyjnego, bowiem skarga ma być wniesiona do sądu administracyjnego w sprawie z zakresu administracji publicznej. Materialne prawo administracyjne ma zawierać normę przyznającą ochronę prawną podmiotowi i z takiej normy wywodzi się właśnie interes prawny. Skarga bowiem wniesiona na podstawie ust. 101 ust. 1 u.g.n. nie ma charakteru actio popularis, co oznacza, że nawet sprzeczność aktu organu gminy z prawem nie daje uprawnienia do jej wniesienia. Składający skargę musi wskazać na normę materialnego prawa administracyjnego, z którego swój interes prawny wywodzi, przy tym nie mogą to być przepisy dotyczące zadań gminy (por: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 1 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1209/13 – Lex nr 1391696, 22 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 2236/12 – Lex nr 1331533, 12 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1761/12 – Lex nr 1311573, 7 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 1374/11 – Lex nr 1340098, 10 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 2349/14). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy sąd stwierdza, że skarżąca spółka nie wykazała naruszenia zaskarżoną uchwałą przysługującego jej indywidualnie interesu prawnego lub uprawnienia. Przypomnieć tu należy, że podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowi art. 14 u.p.z.p., w myśl którego w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem ust. 6 (ust. 1). Integralną częścią uchwały, o której mowa w ust. 1, jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu (ust. 2). Uchwałę, o której mowa w ust. 1, rada gminy podejmuje z własnej inicjatywy lub na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta (ust. 4). W judykaturze podkreśla się, że uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego na określonym obszarze nie wywołuje sama przez się skutków materialnoprawnych, nie kształtuje sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Z jej istoty jako aktu prawa wewnętrznego wynika, że wiąże organ wykonawczy, który jest zobowiązany do podjęcia dalszych działań zmierzających do uchwalenia planu. Jest to pierwszy i niezbędny etap procedury planistycznej i fakt, że jest ona ogłaszana na kolejnych etapach postępowania planistycznego, jak również to, iż mogą w tym postępowaniu uczestniczyć podmioty spoza systemu administracji (w tym w szczególności właściciele nieruchomości), nie może wpływać na ocenę charakteru uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Okoliczność, że pośrednio, refleksowo, uchwała o wewnętrznym charakterze może oddziaływać na sytuację prawną skarżącej, nie oznacza, iż naruszenie interesu prawnego następuje bezpośrednio przez postanowienia tej uchwały (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 2442/12 – Lex nr 1475009 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Go 109/14 – Lex nr 1440633, Wrocławiu z dnia 8 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 626/12 – Lex nr 1329997, Szczecinie z dnia 9 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 381/11 – Lex nr 1086703, Gdańsku z dnia 25 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 288/08 – Lex nr 515303, Warszawie z dnia 6 sierpnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 622/08 – Lex nr 459369, Lublinie z dnia 7 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Lu 274/09 – Lex nr 574467, Łodzi z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Łd 1046/07 – Lex nr 486528, Białymstoku z dnia 4 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 763/05). Sąd w składzie orzekającym podziela w pełni powyższy pogląd i uważa, że zaskarżona uchwała, określana mianem "intencyjnej", wyraża jasno zamiar gminy ustalenia zasad zagospodarowania przestrzennego na danym terenie w formie aktu prawa miejscowego, jakim bezspornie jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Skutkiem jej podjęcia jest wyłącznie uruchomienie procedury planistycznej. Zaskarżona uchwała nie przesądza z góry przeznaczenia konkretnych nieruchomości. Trzeba przy tym pamiętać, że rada gminy posiada zakreśloną granicami prawa samodzielność decydowania o losach wszczętej procedury planistycznej, to zaś oznacza, że w toku prac planistycznych może dokonywać zmian co do obszaru objętego przyszłym planem, może również, co nie jest wykluczone, zaprzestać prac nad sporządzeniem planu i zakończyć procedurę planistyczną. A zatem ten rodzaj uchwały nie kształtuje sytuacji prawnej osób posiadających nieruchomości na terenie, którego dotyczy, natomiast rozpoczyna ona prace planistyczne przy tworzeniu planu miejscowego, które dopiero w przyszłości mogą skutkować podjęciem przez radę gminy uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.) i dopiero uchwała wprowadzająca miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - jako przepis prawa miejscowego - może ukształtować sposób wykonywania własności. Należy dodać, że rada gminy decyduje jaki teren zostanie objęty planem miejscowym i teren ten może swobodnie modyfikować. Poza bowiem przypadkami wynikającymi z przepisów odrębnych gmina nie ma obowiązku sporządzenia planu miejscowego (art. 14 ust. 7 u.p.z.p.) i samodzielnie podejmuje decyzje odnośnie inicjatywy planistycznej. Skarżąca wywodzi swój interes prawny do wniesienia skargi z faktu bycia dzierżawcą nieruchomości znajdujących się w granicach terenu objętego regulacjami zaskarżonej uchwały. W przekonaniu sądu uwzględniając treść i charakter zaskarżonej uchwały brak jest podstaw do twierdzenia, że narusza ona indywidualny interes prawny spółki. Skarżąca nie wykazała bowiem, by w wyniku podjęcia uchwały została pozbawiona gwarantowanych prawem uprawnień albo uniemożliwiono im ich realizację. Również źródłem interesu prawnego spółki nie mogą być postanowienia art. 14 ust. 1 u.p.z.p., art. 58 ust. 1 pkt 1, art. 59 i art. 62 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. czy przepisy art. 94 ust. 2 pkt 1 u.g.n. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W tej kwestii rzeczowo wypowiedziała się Rada Gminy M. w odpowiedzi na skargę. Skarżąca obawia się zmiany przeznaczenia wydzierżawionego terenu, zapominając, że to nie uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany planu, lecz dopiero miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, o ile w ogóle zostanie uchwalony, jako akt prawa miejscowego będzie określać wiążąco przysługujące im prawa i obowiązki w zakresie zagospodarowania terenu. W odniesieniu do zarzutów skargi, nie sposób podzielić argumentacji skarżącej, że podjęcie zaskarżonej uchwały wpłynie w jakimkolwiek stopniu na proces inwestycyjny spółki w tym na zmuszenie skarżącej do uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, czy decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto, że właściwy organ może zawiesić postępowanie w sprawie wydania takich decyzji, co z kolei może spowodować znaczne wydłużenie czasu realizacji inwestycji. Należy także zwrócić uwagę, że dokonanie wymienionych w art. 14 ust. 5 u.p.z.p. czynności przygotowawczych poprzedzających podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz ich zakres pozostają poza kontrolą legalności postępowania w sprawie uchwalenia planu, gdyż nie sporządza się dokumentacji z ich przeprowadzenia i nie przedstawia się jej wojewodzie na podstawie art. 20 ust. 2 u.p.z.p. Przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) wymienia enumeratywnie składniki dokumentacji prac planistycznych. Nie ma w tym wykazie dokumentów obrazujących wykonanie czynności, o których mowa w art. 14 ust. 5 u.p.z.p. W tej sytuacji przyjąć należy, że sporządzenie analiz dotyczących zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowanie materiałów geodezyjnych do opracowania planu oraz ustalenie niezbędnego zakresu prac planistycznych to czynności materialnotechniczne, nieformalne, dla których brak obowiązku utrwalania na piśmie w ramach dokumentacji planistycznej (por. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 81/13). Świadczy to o woli ustawodawcy o odformalizowaniu tego etapu procedury planistycznej. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że [...] R. Spółka z o.o. nie przysługuje prawo skutecznego kwestionowania w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchwały Nr [...] Rady Gminy M. z [...] lipca 2015 r. w sprawie położonych nieruchomości zlokalizowanych w obrębach ewidencyjnych wsi: R., B. gmina M., które znajdują się w granicach terenu objętego zaskarżoną uchwałą. Uchwała ta bowiem przyjęta w trybie art. 14 ust. 1 u.p.z.p. przez organ stanowi prawo wewnętrzne kierowane przez Radę Gminy M. do innego organu gminy (Wojewody), nie może zatem dotyczyć i nie dotyczy interesu skarżącej. W tej sytuacji nie może odnieść skutku argumentacja skargi wskazująca na naruszenie interesu skarżącej, jak również i pozostałe zarzuty przedstawione w skardze, a dotyczące trybu podjęcia uchwały. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. odrzucił skargę [...] R. Spółka z o.o.