VIII SA/Wa 232/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak /sprawozdawca/, Protokolant Referent – stażysta Urszula Sieradz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Prezydent Miasta R. (zwany dalej: "Prezydent", "organ I instancji"), działając na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1, art. 12 ust. 1 - 4 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687, zwana dalej "specustawą drogową") oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwana dalej "k.p.a."), po ponownym rozpoznaniu wniosku Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w R. (zwany dalej: "MZDiK", "inwestor"), działającego w imieniu i na rzecz Gminy Miasta R. (dalej "Gmina") z dnia [...] czerwca 2013 r. orzekł o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla drogi gminnej - "Budowa ulicy G. w R. na odcinku od ulicy D. do działki nr [...] jako ciągu pieszo-jezdnego w strefie zamieszkania wraz z odwodnieniem i oświetleniem". W treści decyzji organ I instancji podał, iż na potrzeby powyższej inwestycji zatwierdził projekt podziału nieruchomości, na podstawie którego działki o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] stały się z mocy prawa własnością Gminy z dniem, gdy niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Zatwierdził również projekt budowlany budowy ulicy G. w R. na ww. odcinku, nakazał i zezwolił na przebudowę istniejącej sieci uzbrojenia terenu oraz określił: warunki lokalizacji przedmiotowej inwestycji, m.in. wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi (droga publiczna gminna), określił linie rozgraniczające teren, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich. Wskazał, że odszkodowanie za przejęte z mocy prawa nieruchomości zostanie ustalone w odrębnej decyzji. Termin wydania nieruchomości został określony na 130 dni od dnia, w którym przedmiotowa decyzja stanie się ostateczna. Jednocześnie Prezydent określił warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych oraz wymagania dotyczące nadzoru na budowie. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił przebieg postępowania w niniejszej sprawie. W odwołaniu złożonym na powołane rozstrzygnięcie A. Ł. (dalej: "skarżąca", "strona") wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wywłaszczenia działki nr [...]. Wydanej decyzji strona zarzuciła: • rażące naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez dokonania analizy oddziaływania inwestycji, a tym samym brak interesu społecznego i gospodarczego projektowanej inwestycji w takim kształcie, brak uwzględnienia faktu, że inwestycja drogowa przebiegać ma w odległości kilkudziesięciu centymetrów od schodów wejściowych do jej domu, w sytuacji gdy można ją przeprowadzić w inny sposób, nie będący dla niej tak uciążliwym; • naruszenie art. 11f pkt 4 specustawy drogowej, poprzez brak sprecyzowanych wymagań dotyczących uzasadnionych interesów osób trzecich. Uzasadniając odwołanie skarżąca podała, iż wydana decyzja narusza jej prawnie chronione interesy, gdyż realizacja inwestycji ogranicza prawo własności działki, na której stoi jej dom, co do możliwości korzystania z nieruchomości w dotychczasowym zakresie. Zaskarżoną decyzją faktycznie przejmuje się część nieruchomości, zaś pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania. Podała, iż nie zgadza się na wywłaszczenie działki nr [...] w całości. Działka ta stanowi róg dwóch ulic: G. (przy której mieszka) i D. Zabranie tej działki pod inwestycję w całości uniemożliwi jej wejście na posesję, bowiem ulica znajdowałaby się w odległości ok. 50 cm od wejścia do budynku (od schodów), brak byłoby jakiegokolwiek podwórka. Zabranie 7 m w tym miejscu (róg działki [...]) uniemożliwi stronie korzystanie z domu zgodnie z przeznaczeniem i narazi ją na rażąco niekorzystne oddziaływanie tej inwestycji w postaci: hałasu, kurzu, bezpośredniego sąsiedztwa ruchu pojazdów i pieszych. Zdaniem skarżącej, te 7 m nie powinno podlegać wywłaszczeniu, a działka nr [...] powinna być tak podzielona, aby umożliwić korzystanie z tej nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem, a inwestycja byłaby jak najmniej uciążliwa dla osób mieszkających na rogu ulicy. Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy"), biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Oceniając zaskarżoną decyzję w kontekście zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz obowiązujących w tej materii przepisów prawa, organ odwoławczy stwierdził jej zasadność. Wskazał, iż zgodnie z wymogami specustawy drogowej, ogłoszenie o wszczęciu postępowania, jak również o wydaniu decyzji w sprawie, zamieszczone zostało w prasie lokalnej oraz na tablicach ogłoszeń i stronach internetowych właściwych urzędów. Przed wydaniem decyzji organ I instancji przeanalizował zgodność przedłożonego wniosku i załączonego projektu budowlanego w odniesieniu do przepisów specustawy drogowej. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i przebieg postępowania w sprawie, Wojewoda stwierdził, iż załączone zostały: prawidłowo sporządzony projekt budowlany, mapa z naniesionymi liniami rozgraniczenia, analiza powiązania projektowanej drogi z innymi drogami, określone zostały zmiany w dotychczasowej infrastrukturze terenu. Do wniosku dołączono również mapy z projektem podziału nieruchomości, zarejestrowane w miejskim ośrodku dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej w R. W niniejszej sprawie nie było potrzeby wydania decyzji o ocenie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, gdyż planowana inwestycja będzie miała długość 174 m. Natomiast zgodnie z § 3 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010 r. Nr 213 poz. 1397), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km. Ponadto, zgodnie z postanowieniem [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie, gdzie nie występują stanowiska archeologiczne. Obszar, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie, nie posiada statusu miejscowości uzdrowiska. Planowana inwestycja nie jest zlokalizowana na obszarach zagrożonych powodzią, ani też na terenach górniczych, jak również nie będzie realizowana na gruntach leśnych. Ponadto inwestycja przewidziana jest poza obszarem kolei. Z akt sprawy wynika także, iż przedmiotowa inwestycja została zaopiniowana pozytywnie przez Zarząd Województwa [...], Zarząd Powiatu oraz Prezydenta, stosownie do wymogów art. 11b specustawy drogowej. W ocenie organu odwoławczego, projekt budowlany, stanowiący na podstawie art. 11d ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej niezbędny załącznik do wniosku, odpowiada wymaganiom wynikającym z rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, do projektu budowlanego załączono oświadczenie projektanta i sprawdzającego o kompletności projektu i sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Wojewoda uznał, iż zaskarżona decyzja spełnia wymogi specustawy drogowej, bowiem zawiera niezbędne ustalenia, wynikające z jej art. 11f ust. 1, dotyczące: powiązania z innymi drogami publicznymi, określa jednoznacznie linie rozgraniczające teren inwestycji, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury, a także wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Decyzja ta zatwierdza podział nieruchomości, a także zawiera oznaczenia nieruchomości, które stają się własnością gminy. Zgodnie z zapisem art. 11f ust. 3 ww. ustawy, adresatem decyzji jest wnioskodawca, a dotychczasowi właściciele lub użytkownicy wieczyści objętych nią nieruchomości otrzymali, na adres wskazany w katastrze nieruchomości, zawiadomienia o jej wydaniu. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Wojewoda wyjaśnił, iż zarówno rola jak i cel specustawy drogowej powodują, że organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie tej ustawy nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności, czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora. Organy orzekające w sprawie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie mają podstaw do modyfikowania ustaleń i parametrów zawartych we wniosku inwestora, bowiem żaden przepis prawa nie upoważnia ich do oceny okoliczności nie wynikających z przepisów obowiązującego prawa, w tym racjonalności i słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Organy wydające decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są uprawnione i zarazem zobowiązane jedynie do oceny całości przedsięwzięcia inwestycyjnego i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę, ich zgodności z przepisami obowiązującego w tym zakresie prawa. W szczególności organy orzekające nie mogą odmówić wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej, jeżeli wersja ta nie narusza obowiązującego prawa. W świetle powyższego organy te nie mają możliwości nakazania inwestorowi dokonania zmian w przedłożonym projekcie. Wojewoda podał, iż zgłoszone przez stronę zarzuty dotyczące utrudnień w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji nie mogą być prawnie skuteczne, gdyż nie naruszają interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Gdy w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznego zarzutu, iż wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem. Ocenił, iż w rozpoznawanej sprawie nie występuje prawne ograniczenie w sposobie zagospodarowania nieruchomości skarżącej, a jedynie faktyczna uciążliwość w korzystaniu z prawa własności, będąca wpływem nadmiernych "immisji". Przekroczenie dopuszczalnego poziomu immisji rodzi określone roszczenia cywilnoprawne, nie zaś w sferze administracyjnej. Organ odwoławczy nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania stwierdzając, iż organ I instancji podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrał i rozpatrzył w wyczerpujący sposób cały materiał dowodowy, a wydana w sprawie decyzja odpowiada przepisom specustawy drogowej. Skargę do sądu administracyjnego na powołaną wyżej decyzję złożyła skarżąca, wnioskując o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 6 i art. 7 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez uznanie, iż organy administracji publicznej działają wyłącznie w oparciu o przepisy prawa administracyjnego i tylko takowe mają obowiązek stosować, natomiast nie posiadają kompetencji do kontroli zgodności decyzji z innymi gałęziami prawa oraz nie mają obowiązku ich respektowania, co doprowadziło do uznania przez Wojewodę, iż uniemożliwienie stronie korzystania z działki, na której stoi jej dom, zgodnie z jej społeczno - gospodarczym przeznaczeniem, nie stanowi naruszenia prawa; 2. art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w sprawie słusznego interesu strony, tj. okoliczności, iż realizacja wskazanej w decyzji inwestycji drogowej uniemożliwi skarżącej wejście na jej posesję, gdyż ulica została zaprojektowana w odległości ok. 50 cm od wejścia do budynku; 3. art. 77 § 1 i art. 80 w związku z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. przyjęcie przez organ odwoławczy, iż wypełnienie wymogów formalnych określonych w specustawie drogowej stanowi wystarczającą podstawę do uznania, iż decyzja Prezydenta zezwalająca na realizację spornej inwestycji drogowej oraz zatwierdzająca projekt budowlany ww. inwestycji drogowej i zatwierdzająca podział działek ze wskazaniem działek objętych inwestycją, z pominięciem innych przepisów prawa, w tym k.p.a., jest zasadna; 4. art. 11c specustawy drogowej poprzez nieuwzględnienie przez Wojewodę, że do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się w zakresie nieuregulowanym odmiennie powyższą ustawą, przepisy k.p.a., co doprowadziło do niezastosowania w sprawie przepisów tego aktu prawnego. Uzasadniając złożony środek zaskarżenia skarżąca podała, iż Wojewoda niesłusznie uznał, iż wystarczające jest ograniczenie kontroli odwoławczej do zbadania, czy decyzja została wydana zgodnie z przepisami o charakterze administracyjnym, wąsko związanymi z przedmiotem sprawy. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, Wojewoda rozpatrywał go jedynie w kontekście zgodności z wymaganiami określonymi w specustawie drogowej. Stwierdził a contrario, że skoro w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to decyzja ta jest zgodna z prawem. Jak wynika z regulacji art. 6 i art. 7 k.p.a., organy władzy publicznej działają na podstawie przepisów prawa i stoją na straży praworządności. Zasada ta wynika wprost z art. 7 Konstytucji, wyrażającego zasadę legalizmu. W doktrynie podkreśla się, że z powyższej zasady wynika norma, iż organy mają obowiązek przestrzegać i stosować przepisy powszechnie obowiązującego prawa. Jego źródła zostały wskazane w art. 87 Konstytucji RP. Tak więc należą do nich Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia oraz akty prawa miejscowego. Ograniczenie się organu odwoławczego w niniejszej sprawie do kontroli zgodności decyzji jedynie z jedną ustawą stanowiło rażące naruszenie prawa. Skarżąca podała, iż budowa drogi w odległości zaledwie 50 cm od jej domu uniemożliwi jej korzystanie z nieruchomości w sposób zgodny z jej społeczno- gospodarczym przeznaczeniem, a wywłaszczenie jej działki w tym zakresie stanowi nadużycie prawa podmiotowego, niepodlegające ochronie, jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Te argumenty, pomimo iż wynikają z prawa cywilnego, powinny zostać przez organy administracji publicznej rozpatrzone i uwzględnione w podejmowanym rozstrzygnięciu. Tym bardziej, że sama ustawa, regulująca kwestię inwestycji w zakresie dróg publicznych, za podstawowy element decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej uznaje wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (art.11f ust. 1 pkt 4). Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy w sposób dowolny, a nie swobodny ocenił materiał dowodowy zebrany w sprawie, nie rozpatrzył go w sposób wyczerpujący, nie zapoznał się z całym jego zakresem. Podkreślił walory inwestycji dla interesu społecznego i gospodarczego, zupełnie marginalizując słuszny interes obywatela, bo przecież przedmiotowa inwestycja mogłaby zostać zrealizowana bez konieczności ograniczania nieruchomości strony ponad miarę. Droga mogłaby przebiegać nieco dalej od jej domu, gdyż po przeciwnej stronie ulicy nie ma zabudowań blisko drogi, stąd dostęp do tych nieruchomości nie uległby pogorszeniu. Aby to mogło nastąpić, konieczne jest wyeliminowanie sprzecznej z prawem decyzji z obrotu prawnego. Skarżąca wskazała, że istnieją normy prawne przyznające jej ochronę w zakresie prawa cywilnego, tj. przepisy art. 140, art. 144 oraz art. 5 kodeksu cywilnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwana dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W pierwszej kolejności należy wskazać, że Sąd, badając legalność przedmiotowych decyzji administracyjnych, miał na uwadze przepisy specustawy drogowej, które zasadnie stały się podstawą prawną zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera aktualnie rozstrzygnięcia od ustalenia lokalizacji inwestycji drogowej do zatwierdzenia projektu budowlanego, pełniąc funkcję pozwolenia na budowę (art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, Dz.U. Nr 154, poz. 958). Szczególność tej ustawy polega przede wszystkim na tym, iż ze względu na specyficzny charakter inwestycji drogowej jako inwestycji liniowej, przebiegającej najczęściej przez wiele nieruchomości, ustawodawca połączył kilka odrębnych procedur i rozstrzygnięć administracyjnych w jedną procedurę, kończącą się decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stanowiącą podstawę rozpoczęcia robót budowlanych w zakresie budowy drogi publicznej. Kumulacja kilku postępowań administracyjnych skutkuje więc wydaniem jednego rozstrzygnięcia administracyjnego, w którym następuje skonkretyzowanie lokalizacji inwestycji, wydzielenie geodezyjne i prawne obszaru, mającego być zajętym pod przyszłą drogę publiczną oraz ocena technicznego projektu budowy drogi, kończąca się zawartym w tym samym rozstrzygnięciu pozwoleniem na wykonywanie robót budowlanych. Specustawa drogowa stanowi zbiór norm proceduralnych służących zastosowaniu norm materialnoprawnych określonych w odrębnych aktach prawnych, mających znaczenie dla dopuszczalności zrealizowania inwestycji drogowej w określonym miejscu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2011 r., VIII SA/Wa 1006/10, publ. CBOSA). Jeżeli zatem, jak wynika z powyższego, przyspieszenie i uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji drogowych jest celem specustawy drogowej (bowiem priorytetowym interesem publicznym jest poprawa infrastruktury drogowej w Polsce), to należy interpretować jej przepisy poprzez pryzmat znaczenia ustawy dla przyspieszenia procesu budowy dróg publicznych. Badając legalność kwestionowanych rozstrzygnięć w kontekście specustawy drogowej, Sąd nie dostrzegł uchybień przepisom prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Postępowanie dotyczące ustalenia lokalizacji drogi toczyło się z wniosku inwestora – zarządcy drogi, który przedłożył wymaganą przepisami i kompletną dokumentację, zgodnie z art. 5 specustawy drogowej. Organy w toku dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego sprawdziły, czy wniosek spełnia wymagania przewidziane przepisami, czy projekt jest zgodny z ustawą oraz czy dotyczy inwestycji o charakterze publicznym. Zgodnie z wymogami omawianej ustawy, zamieszczono ogłoszenie o wszczęciu postępowania, jak również o wydaniu decyzji w przedmiotowej sprawie, w prasie lokalnej oraz na tablicach ogłoszeń i stronach internetowych właściwych urzędów. Prawidłowo ustalono, że dla analizowanej inwestycji nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach oraz uzyskano wymagane opinie stosownych podmiotów. Tak więc zostały spełnione wszystkie warunki wymagane specustawą drogową, aby organ I instancji mógł wydać decyzję o lokalizacji przedmiotowej drogi, a organ odwoławczy, rozpoznając ponownie sprawę merytorycznie, utrzymać ją w mocy. Ocenę organów w tym zakresie Sąd w całości podziela, uznając za bezzasadne zarzuty skarżących odnośnie naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a.. Główny zarzut skarżącej, dotyczący nadmiernej ingerencji w jej prawo własności poprzez zaprojektowanie drogi obejmującej 7 m² działki nr [...], w ocenie Sądu, również nie zasługuje na uwzględnienie. Scharakteryzowana wyżej szczególna rola specustawy drogowej oraz jej cel powodują, że organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie tej ustawy nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest też ocena racjonalności, czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi decyduje zarządca (wnioskodawca), to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. Przepisy specustawy drogowej nie zobowiązują również inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji. Stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. Organy, a w konsekwencji i Sąd, rozpoznający skargę na decyzję lokalizacyjną, mogą jedynie zbadać zgodność z prawem rozwiązań decyzji i taka ocena przeprowadzona w sprawie niniejszej wypada pozytywnie. Ten kierunek orzecznictwa, w który wpisuje się również wyrok wydany w niniejszej sprawie, można uznać za dominujący (vide wyroki: WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2006 r., IV SA/Wa 638/06, WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2007 r., IV SA/Wa 46/07, WSA w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2008 r., I SA/Wa 323/08, WSA w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2009 r., IV SA/Po 130/09, WSA w Szczecinie z dnia 16 września 2010 r., II SA/Sz 563/10, WSA w Białymstoku z dnia 16 grudnia 2010, II SA/Bk 309/10, wszystkie opublikowane w CBOSA). W orzecznictwie panuje również pogląd, że organ, wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pozostaje związany wnioskiem inwestora, a w razie ustalenia, że przewidziana w nim inwestycja jest niezgodna z prawem (w tym prowadzi do nadmiernej ingerencji w prawo własności), zobligowany jest do wydania decyzji o odmowie zezwolenia na jej realizację (wyrok NSA z dnia 21 lipca 2010 r., II OSK 750/10, Lex nr 597836, wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 czerwca 2008 r., VII SA/Wa 324/08, Lex nr 499923). W związku z powyższym orzekające w sprawie organy nie mogły odmówić wydania zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji w sytuacji zgodności z prawem wniosku i dołączonej do niego dokumentacji. Postępowanie lokalizacyjne toczyło się w trybie przepisów administracyjnych, dlatego nie mogły odnieść skutku zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów prawa cywilnego. Wszelkie uciążliwości związane z bezpośrednim sąsiedztwem przedmiotowej inwestycji (nadmierny hałas, kurz, ruch pojazdów i pieszych), zwane immisjami, są przedmiotem roszczeń cywilnych, których nie rozstrzygają organy administracji, tylko sąd powszechny (wydziały cywilne). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, bowiem nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy administracji obu instancji.