VIII SA/Wa 26/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2013 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją znak [...] z [...] sierpnia 2012 r. Główny Geodeta Kraju (dalej: "GGK", "organ"), działając na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej "Kpa"), orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] (dalej "WINGiK") z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...]. GGK wskazał, iż J. K. (dalej "skarżący") w dniu [...] kwietnia 2012 r. złożył w organie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji WINGiK z [...] maja 2011 r. (znak [...]), utrzymującej w mocy decyzję Starosty S. z [...] lutego 2011 r. (znak: [...]), odmawiającą wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków miasta S. w jednostce rejestrowej [...] w stosunku do działki oznaczonej numerem [...] na arkuszu [...], polegającej na wykreśleniu obecnie figurującej powierzchni działki [...] ha i wpisaniu w to miejsce powierzchni [...] ha. Jako podstawę wniosku wskazał wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa własności, ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm., zwanej dalej "u.k.w.h.") oraz ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zm., zwanej dalej "Pgik"), ponieważ odmawiają usunięcia niezgodności bezprawnego wpisu w ewidencji gruntów i budynków powierzchni [...] ha działki nr [...] w S., zamiast powierzchni [...] ha, zgodnie z treścią aktualnej księgi wieczystej nr KW [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. V Wydział Ksiąg Wieczystych, poprzedniej księgi wieczystej nr Kw. [...], prowadzonej przez Państwowe Biuro Notarialne w R. (dalej "PBN") oraz złożonymi aktami notarialnymi. Organ wywiódł, iż ewidencja gruntów i budynków jest jednolitym dla kraju, systematycznie aktualizowanym zbiorem informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Aktualizacja operatu ewidencyjnego należy do zadań właściwego miejscowo starosty. Organ ten wprowadza stosowne zmiany do bazy danych z urzędu, bądź na wniosek osób zainteresowanych, po uzyskaniu odpowiednich dokumentów, stanowiących podstawę dokonania wpisów. Właściciele oraz osoby władające gruntami państwowymi lub samorządowymi przy zgłaszaniu właściwemu staroście zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, co do zasady powinni dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Pole powierzchni danej nieruchomości, ujawnione w operacie ewidencyjnym, stanowi pochodną przebiegu granic nieruchomości. Oznacza to, że zmiany w zakresie pola powierzchni danej nieruchomości mogą być wprowadzone jedynie na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, gdyż tylko taka dokumentacja, w myśl § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454, zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów"), może określać przebieg granic działek ewidencyjnych. Fakt, że powierzchnia działki jest pochodną jej granic oznacza, iż zmiany powierzchni wykazywane w ewidencji gruntów i budynków mogą wynikać nie tylko ze zmian położenia granic działki, ale również w wyniku zastosowania dokładniejszych metod obliczeniowych. Organ wskazał, iż skarżący wystąpił do Starosty S. (dalej "Starosta") o wprowadzenie zmiany do operatu ewidencji gruntów i budynków miasta S. dotyczącej pola powierzchni działki ewidencyjnej nr [...], domagając się ujawnienia wielkości powierzchni, zgodnie z przedłożonymi dokumentami: aktem notarialnym umowy sprzedaży z dnia [...] marca 1991 r., sporządzonym w PBN za numerem rep. A [...] oraz odpisem z księgi wieczystej nr KW [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. Zdaniem organu ww. dokumenty nie mogą stanowić podstawy do ujawnienia w operacie ewidencyjnym określonej powierzchni danej nieruchomości. Podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, natomiast w przypadku niezgodności danych katastru nieruchomości (np. wielkości powierzchni) z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej, sąd rejonowy dokonuje (na wniosek właściciela nieruchomości lub wieczystego użytkownika) sprostowania oznaczenia nieruchomości na podstawie danych zawartych w operacie ewidencyjnym. Wpisy w dziale I-0 księgi wieczystej, dotyczące oznaczenia (w tym pola powierzchni) danej nieruchomości, nie są objęte rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych. GGK podał, iż wnioskując o dokonanie określonych zmian w operacie ewidencyjnym skarżący nie przedłożył dokumentów, które mogłyby stanowić podstawę wprowadzenia żądanych przez niego zmian, zatem decyzja Starosty odmawiająca ich wprowadzenia jest prawidłowa. Brak w szczególności podstaw do uznania, że naruszała ona przepisy ustawy o księgach wieczystych i hipotece, czy też ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jak wynika z materiału dowodowego, w dniu wydania wspomnianej decyzji, pole powierzchni działki ewidencyjnej nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym miasta S., było ujawnione zgodnie z dokumentami powstałymi w latach 1973-1978 w związku z przeprowadzonymi wówczas z urzędu pomiarami geodezyjnymi w ramach aktualizacji operatu ewidencji gruntów miasta S. Wskazując na specyfikę postępowania nieważnościowego GGK podał, iż nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to czyni organ w postępowaniu zwykłym. Dokonuje jedynie oceny prawidłowości decyzji ostatecznej odmawiającej wprowadzenia żądanych przez skarżącego zmian do operatu ewidencji gruntów i budynków pod kątem wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Organ, w tak zakreślonych ramach postępowania, nie stwierdził istnienia żadnej tego rodzaju wady, która skutkowałaby stwierdzeniem nieważności ostatecznej decyzji WINGiK z dnia [...] maja 2011 r. Jednocześnie organ podniósł, że w postępowaniu nieważnościowym nie było podstaw do uwzględnienia wniosków skarżącego, zawartych w piśmie z dnia [...] lipca 2012 r., dotyczących uzupełnienia materiału dowodowego o dokumenty pomiarowe dawnej parceli nr [...], w tym dokumentów z podziału tej parceli na 2 działki o numerach: [...] i [...], a także dokumentów, w oparciu o które powierzchnia działki nr [...] wykazywana była kiedyś jako [...] m², gdyż materiały te były zbędne do weryfikacji decyzji ostatecznej w trybie art. 156 – 158 Kpa. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podał, iż nie podziela stanowiska GGK dotyczącego braku podstaw do uwzględnienia jego żądania w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego. Zauważył, iż organ nie wykazał, kiedy, przez kogo oraz w oparciu o jakie dokumenty i współrzędne punktów granicznych została dokonana modernizacja ewidencji. WINGiK miał obowiązek wykazać te granice na podstawie dokumentów znajdujących się w zasobie. Podział działek musiał nastąpić na podstawie bezpośredniego pomiaru na gruncie oraz w oparciu o ustalone punkty graniczne. Skoro przebieg granic się nie zmienił, to w oparciu o te same współrzędne musiały być dokonane dokładniejsze pomiary. W toku postępowania zwykłego organy obu instancji nie odniosły się do kwestii punktów granicznych, wskazując jedynie, że punkty graniczne nie uległy zmianie. Twierdzenie to jest gołosłowne, bowiem nie zostało potwierdzone dowodami dokumentującymi zgodność granic i pomiarami współrzędnych tych samych punktów granicznych. Wydanie decyzji bez oceny całokształtu materiału dowodowego sprawy stanowi rażące naruszenie prawa. Decyzją znak [...] z [...] września 2012 r. GGK, biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z [...] sierpnia 2012 r. GGK uznał, że wydane w postępowaniu zwykłym decyzje organów w zakresie odmowy wprowadzenia zmiany powierzchni działki nr [...] w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta S. nie naruszają prawa, bowiem skarżący nie przedłożył odpowiednich dokumentów dających podstawę do wprowadzenia żądanych zmian i potwierdzających nieprawidłowość dotychczasowych zapisów w operacie, a w szczególności nie załączył żadnej dokumentacji technicznej, która zawierałaby dostateczne dane uzasadniające wprowadzenie przedmiotowych zmian. Zarówno akt notarialny, jak również wypis z księgi wieczystej, na które powołuje się skarżący, nie stanowią dokumentów obrazujących przebieg granic nieruchomości, a co za tym idzie nie mogą być podstawą do ujawnienia zmian w operacie ewidencyjnym w zakresie pola powierzchni danej nieruchomości. Organ podkreślił jeszcze raz, że podstawą oznaczenia nieruchomości (w tym jej powierzchni) w księdze wieczystej są dane zawarte w ewidencji gruntów. Wbrew twierdzeniom skarżącego, wpisy w dziale I-0 księgi wieczystej (oznaczenie nieruchomości) są pochodną danych ujawnionych w katastrze nieruchomości i nie są objęte rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wskazał, iż nie miał podstaw do uwzględnienia jego żądania dotyczącego uzupełnienia materiału dowodowego o dokumenty pomiarowe dawnej parceli nr [...] oraz inne dokumenty, w oparciu o które powierzchnia działki nr [...] wykazywana była kiedyś jako [...] m2, gdyż materiały te nie były potrzebne do prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Stwierdził, iż w toku niniejszego postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym został zgromadzony wystarczający materiał dowodowy, pozwalający na weryfikację wydanej w trybie zwykłym decyzji WINGiK pod kątem jej zgodności z prawem. W toku rozpoznania sprawy GGK nie badał prawidłowości zapisów ujawnionych w operacie ewidencji gruntów i budynków, nie było też celem organu dokonanie oceny poprawności pomiarów geodezyjnych wykonanych w latach 70-tych w stosunku do działki ewidencyjnej nr [...], a także wprowadzonych z urzędu na ich podstawie zmian. GGK również nie miał obowiązku analizowania "historii" danych ujawnionych w operacie ewidencyjnym, co do wykazywanego pola powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] i prowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego w sytuacji, gdy wnioskodawca nie tylko nie załączył dokumentów mogących stanowić podstawę wprowadzenia żądanych zmian (dokumentacji geodezyjnej), ale także nie przedstawił dokumentów nieznanych organowi, które chociażby uprawdopodobniałyby nieprawidłowość dotychczas wykazywanych danych w tym zakresie. Skargę na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego złożył skarżący, wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o stwierdzenie nieważności decyzji WINGiK z dnia [...] maja 2011 r. W uzasadnieniu skargi podniósł, że organ nie wykazał na jakiej podstawie dokonał zmian aktualizacyjnych operatu ewidencyjnego, nie wskazał żadnej dokumentacji geodezyjnej, w oparciu o którą po 20 latach Starosta dokonał uszczuplenia jego własności, gdzie działka jego stanowiła [...] m2, a obecnie stanowi powierzchnię [...] m2. Podał, iż od zakupu przedmiotowej działki nie dokonywał żadnych zmian zapisu powierzchni w ewidencji, nie był także informowany o prowadzeniu takich czynności przez organy właściwe do jej prowadzenia. Nawet jeżeli Starosta bezprawnie zaniechał poinformowania go o zmianie zapisów w ewidencji, to i tak powinien posiadać dokumenty, w oparciu o które dokonał zmian w katastrze nieruchomości. Dokumentów takich Starosta jednak nie przedstawił. Za nieuzasadnione skarżący uznał stanowisko GGK, iż organ nie miał obowiązku badać zapisów ewidencji, bo jego celem nie było dokonanie oceny poprawności pomiarów geodezyjnych z lat 70 – tych oraz wprowadzonych na ich podstawie zmian. Zdaniem skarżącego treść wydanych w postępowaniu zwykłym decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią obowiązujących w tej materii przepisów prawa, a w szczególności z art. 5 u.k.w.h. (zasada rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych). Decydującą dla niego w przedmiotowej sprawie jest data wpisu w księdze wieczystej. W odpowiedzi na skargę GGK wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Rozpoznając sprawę w ramach tak określonej kognicji, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, a dotkniętej kwalifikowaną wadą prawną. Ochrona takich decyzji została wyrażona ogólną zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, zapisaną w art. 16 § 1 Kpa Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji na podstawie art. 156 § 1 punkt 2 Kpa, wskazanej we wniosku skarżącego, jeśli wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. O "rażącym naruszeniu prawa" można mówić wówczas, gdy zachodzą kumulatywnie 3 elementy: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, jakie wywołuje decyzja (por. wyroki NSA: z dnia 31 października 2008 r., II OSK 1306/07, z dnia 20 lutego 2009 r., I OSK 1729/07, z dnia 18 maja 2011 r., II OSK 878/10, z dnia 25.09.2007 r., II OSK 1111/06, z dnia 21.08.2001 r., II SA 1726), jak również gdy stwierdzone naruszenie prawa, przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy, ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (por. wyroki NSA: z dnia 17.04.1996 r., III SA 565/95 i z dnia 20.06.1995 r., III ARN 22/9, wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2005 r., VII SA/Wa 513/05, LEX nr 199041 oraz wyrok SN z dnia 20 czerwca 1995 r., III ARN 22/95, OSNP 1995/24/297). Ocena organu orzekającego w trybie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, dotyczy wyłącznie tego, czy jest ona dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 Kpa, zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. W postępowaniu nieważnościowym nie przeprowadza się więc postępowania dowodowego w takim zakresie, w jakim jest wymagane w zwykłym postępowaniu administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 6.05.2010 r., II OSK 739/09). Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd podziela argumentację organu, zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zasadnie bowiem organy ewidencyjne obydwu instancji odmówiły wprowadzenia zmiany powierzchni działki żądanej przez skarżącego, ponieważ nie przedłożył on żadnej nowej dokumentacji geodezyjnej, a wpisy w ewidencji gruntów pozostają w zgodności z dokumentacją geodezyjną znajdującą się w zasobie geodezyjnym. Oznaczenie nieruchomości, w tym jej obszar jako powierzchnia gruntu wyrażona w mierze metrycznej, wchodzi w skład danych ewidencyjnych, o których mowa w § 60 ust. 1 punkt 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów oraz jest elementem charakterystyki nieruchomości, zawartym w dziale I-0 księgi wieczystej, stosownie do art. 25 ust. 1 punkt 1 u.k.w.h. Organy ewidencyjne nie działały więc przy wydawaniu decyzji ostatecznej na podstawie art. 5 u.k.w.h. Powszechnie przyjęte jest bowiem w orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie, że oznaczenie powierzchni nieruchomości nie jest objęte domniemaniem prawdziwości wpisanego prawa (art. 3 u.k.w.h.), ani nie jest chronione rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych (art. 5 u.k.w.h., por. wyrok SN z dnia 24 listopada 1997 r. II CKU 110/97, Prok i Pr 1998/5/28, wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 października 2004 r., II SA/Kr 2390/01, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2007 r., VIII SA/Wa 215/07, Lex nr 510396, Stanisław Rudnicki, Komentarz do ustawy o księgach wieczystych i hipotece, wyd. III 2000, str. 36 i n. wraz z powołanym orzecznictwem). W świetle powyższej interpretacji, niezasadny jest zarzut skarżącego naruszenia przez organy ewidencyjne przy wydawaniu decyzji ostatecznej art. 5 u.k.w.h. Dane zawarte w ewidencji gruntów stanowią podstawę oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej, a nie odwrotnie (art. 26 ust. 1 u.k.w.h. oraz art. 21 ust. 1 Pgik). Powierzchnia nieruchomości nie jest elementem, który w razie niezgodności z rzeczywistością powodowałby niezgodność z rzeczywistym stanem prawnym. Oznacza to, że wpis dotyczący obszaru nieruchomości nie rozstrzyga, iż nabywca nabył taki obszar gruntu, jaki był ujawniony w księdze wieczystej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2007 r., VIII SA/Wa 215/07 Lex nr 510396, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 stycznia 2013 r., II SA/Rz 844/12). Reasumując należy stwierdzić, że dokumenty złożone przez skarżącego w postaci odpisu z księgi wieczystej Nr [...] oraz odpisu aktu notarialnego umowy sprzedaży z dnia [...] marca 1991 r., w oparciu o § 12 ustęp 1 punkt 1 i 3 rozporządzenia o ewidencji gruntów, mogły być podstawą do uwidocznienia w ewidencji praw osób do nieruchomości, ale nie mogły stanowić podstawy dla organów ewidencyjnych do zmiany wpisu w tejże ewidencji dotyczącego powierzchni działki skarżącego o numerze [...]. Pole powierzchni działki oblicza się na podstawie współrzędnych punktów określających przebieg linii granicznych (§ 61 i § 62 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów). Zmiany powierzchni działki w ewidencji dokonuje się tylko na podstawie dokumentacji pomiarowej, a takiej skarżący organom ewidencyjnym nie przedstawił. Zasadnie więc odmówiono mu wpisu żądanej zmiany, a co za tym idzie brak jest podstaw do uznania, że decyzja ostateczna została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Należy w tym miejscu podkreślić, że decyzja ostateczna została wydana w postępowaniu wszczętym na skutek wniosku o zmianę zapisu w ewidencji odnośnie powierzchni działki skarżącego na podstawie złożonych dokumentów, a nie wniosku zmierzającego do podważenia pomiarów dokonanych w ramach aktualizacji operatu ewidencji miasta S. w latach 1973-1978. Jak wynika z wyjaśnień organu, znajdujących się w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy, na podstawie nowych pomiarów metodą analityczną (ze współrzędnych), która jest dokładniejsza od metody graficznej, ustalono nową powierzchnię działki skarżącego, bez zmiany jej granic, a następnie w 1979 r. wpisano ją do rejestru gruntów, gdzie widnieje do chwili obecnej. Zgodnie z § 46 ust. 2 punkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów, z urzędu wprowadza się do operatu ewidencyjnego zmiany wynikające z opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierającego wykazy zmian danych ewidencyjnych. W związku z tym niezasadny jest zarzut skarżącego braku wszechstronnej oceny materiału dowodowego w sprawie o dokonanie zmiany wpisu powierzchni jego działki, będący przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2011 r. Zdaniem Sądu, rację ma organ wskazując, że w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym nie miał obowiązku badać, w jaki sposób doszło do aktualnych zapisów w ewidencji, bo jego celem nie było dokonanie oceny poprawności pomiarów geodezyjnych z lat 70 – tych oraz wprowadzonych na ich podstawie zmian. W świetle powyższych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Na marginesie należy wskazać, że w sytuacji niezgodności danych zawartych w ewidencji gruntów z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej, zgodnie z art. 27 u.k.w.h, sąd rejonowy dokonuje na wniosek właściciela nieruchomości sprostowania jej oznaczenia (w tym i powierzchni) na podstawie danych ewidencyjnych. Sprostowanie takie może również nastąpić przez sąd z urzędu na skutek bezpośredniego sprawdzenia danych w bazie danych operatu ewidencyjnego nieruchomości lub zawiadomienia jednostki prowadzącej ten operat. Z regulacją zawartą w art. 27 u.k.w.h. harmonizuje § 49 ustęp 1 punkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów, według którego w wypadku zmian danych objętych działem I ksiąg wieczystych starosta zawiadamia wydział ksiąg wieczystych właściwego miejscowo sądu rejonowego.