VIII SA/Wa 443/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna /sprawozdawca/, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych oddala skargę. 1. Decyzją z [...] marca 2012 r., po rozpatrzeniu odwołania S.J. (dalej: "skarżący"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IS") uchylił w całości decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z [...] stycznia 2012 r. (dalej: "Naczelnik US" lub "organ I instancji") określającą wartość niezaewidencjonowanego przychodu w wysokości [...] zł oraz ustalającą zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 2007 r. w wysokości [...] zł, i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy. Postanowieniem z dnia [...].11.2010 r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. wszczął postępowanie podatkowe wobec skarżącego, w sprawie określenia zobowiązania z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2007 r. W dniu [...].03.2011 r. organ podatkowy wydał decyzję, w której: - określił wartość niezaewidencjonowanego przychodu w wysokości [...] zł; - ustalił zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 2007 r. w wysokości [...] zł. Uzasadniając decyzję, organ podatkowy stwierdził, iż skarżący prowadził działalność gospodarczą na podstawie wpisu pod nr [...], dokonanego przez Wójta Gminy J. w dniu [...].06.1996 r. Przedmiotem prowadzonej działalności był handel maszynami rolniczymi i samochodami, skup i sprzedaż opakowań. Decyzją nr [...] z dnia [...].01.2006 r., Wójt Gminy J. z dniem [...].02.2006 r. wykreślił Pana S.J. z ewidencji działalności gospodarczej. Na podstawie informacji uzyskanych od francuskiej administracji podatkowej ustalono, mającą miejsce w 2007 roku, sprzedaż [...] sztuk samochodów z firmy [...], na rzecz firmy S.J. oraz M.G.. Ceny sprzedaży samochodów roczników 2000 - 2004, kształtowały się w przedziale od [...] euro do [...] euro. Przeprowadzone wobec M. G. postępowanie wyjaśniające wykluczyło dokonywanie przez niego transakcji z firmą [...]. Dowodami zakupu, którymi posługiwali się ww. nabywcy samochodów, były zaświadczenia wystawione przez dwie francuskie firmy: w jednym przypadku była to J.V.O. [...], w pozostałych zaś T.. Wystawione przez te firmy dowody zakupu opiewały na kwoty od [...] euro do [...] euro. W wyniku dokonanej przez francuską administrację podatkową weryfikacji transakcji stwierdzono, że dowodem sprzedaży samochodów były wyłącznie faktury VAT wystawione przez firmę [...], na M.G. i na firmę S. J. - PHU O., na znacznie wyższe kwoty. Francuska administracja podatkowa nie potwierdziła faktu wystawienia zaświadczeń przez firmy T. oraz J.V.O. [...], a ponadto z przesłanych przez nią informacji wynika, że spółka T. zakończyła prowadzenie swojej działalności w lipcu 2006r., a pieczęć tej spółki umieszczana na dokumentach dostarczonych przez polskie organy podatkowe nie jest zgodna z oficjalną pieczęcią spółki T.. Przesłuchani w charakterze świadków R.G. i J.W. zeznali, że samochody nabyli od skarżącego, oraz że w związku z zakupem nie udawali się do Francji, samochody kupili w Polsce. Swoje dane udostępnili skarżącemu do celów wystawienia dokumentu zakupu, podpis uzupełnili w kraju w momencie odbioru nabytego samochodu. Z kolei świadkowie H.R. i K.W. zeznali, iż zakupu dokonali we Francji, jednakże skarżący pomagał im w dokonaniu transakcji zakupu. Jak zeznał K.W., pieniądze za zakupiony samochód wręczył skarżącemu. Organ I instancji, mając na uwadze zarówno zeznania świadków, którzy potwierdzili fakt nabycia samochodów od Strony, postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w stosunku do M.G., jak również fakt, iż to Podatnik dokonywał zakupu pojazdów w poprzednich okresach od firmy [...] (decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...].09.2010 r.) uznał, że Podatnik dokonał nabycia [...] w/w samochodów od kontrahenta francuskiego [...], a następnie dokonał sprzedaży tych samochodów klientom na terenie kraju. Organ I instancji zauważył, iż w myśl art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej, oznacza to działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Ponadto art. 3 pkt 9 Ordynacji podatkowej stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej - rozumie się przez to każdą działalność zarobkową w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, w tym wykonywanie wolnego zawodu, a także każdą inną działalność zarobkową wykonywaną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność - do przedsiębiorców. Organ stwierdził ponadto, że definicje pozarolniczej działalności gospodarczej zawarte w w/w przepisach określają istotne cechy, które muszą wystąpić, aby przyjąć, że czynności wykonywane przez określony podmiot stanowią pozarolniczą działalność gospodarczą. Wskazują one na: charakter zarobkowy, zorganizowanie, ciągłość, prowadzenie działalności we własnym imieniu i na własny rachunek lub cudzy rachunek. Zorganizowanie działalności oznacza, że istnieje pewien algorytm jej wykonywania, oraz stała struktura organizacyjna jej prowadzenia. Zatem wszelkie działania spełniające powyższe przesłanki są pozarolniczą działalnością gospodarczą. Dla uznania działalności za gospodarczą nie ma znaczenia subiektywna ocena podmiotu prowadzącego taką działalność, czy dokonanie formalnego zaniknięcia, gdyż o kwalifikacji w takim przypadku przesądza kryterium obiektywnie istniejące, niezależnie od nazwania albo od uznania (nieuznania) jej za taką przez osobę prowadzącą działalność. Prowadzenie działalności gospodarczej jest bowiem kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z działalnością związanych, czy też nie. Dla oceny prowadzenia działalności nie ma charakteru przesądzającego fakt zamknięcia działalności. Istotne cechy działalności gospodarczej to jej zawodowy (stały) charakter, powtarzalność podejmowanych działań i uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Spełnienie tych przesłanek decyduje o zakwalifikowaniu wykonywanej działalności gospodarczej, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. W świetle powyższego oraz poczynionych ustaleń przedstawionych w decyzji, organ I instancji uznał, że Podatnik w 2007 r. kontynuował prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży samochodów, dlatego też osiągnięty z tego tytułu przychód podlega opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Skarżący nie złożył zeznania podatkowego za 2007 r. Organ I instancji ustalił w wyniku analizy cen znajdujących się na posiadanych przez nabywców samochodów zaświadczeniach, że są one znacznie niższe od wartości rynkowych poszczególnych pojazdów. Dlatego też ustalił ich wartość rynkową na podstawie danych wynikających z wydawnictwa [...] za poszczególne miesiące 2007 r. Dane zawarte w tym wydawnictwie są wynikiem profesjonalnej analizy prowadzonej przez zespół specjalistów monitorujących rynek samochodowy. Badania rynku wtórnego pojazdów prowadzone są przez rzeczoznawców samochodowych oraz pracowników [...]. Monitorują oni największe giełdy samochodowe, profesjonalne punkty sprzedaży samochodów, komisy samochodowe itp. na terenie całego kraju. Przy pozyskaniu informacji o cenach pojazdów zbierane są również dane o stanie technicznym, przebiegu i wyposażeniu. Informacje te pozwalają na prowadzenie stałej analizy cen pojazdów i na tej podstawie wyznaczanie wartości bazowych. Profesjonalna analiza uzyskanych informacji prowadzona przez zespół specjalistów gwarantuje wiarygodność publikowanych danych. Z uwagi na fakt, że Podatnik sprzedawał samochody używane, które mogły posiadać wady lub duży przebieg, do określenia ich wartości rynkowej przyjęta została najniższa kwota wskazana dla danego modelu. Żaden ze sprzedawanych samochodów nie był unikalnym i niepowtarzalnym egzemplarzem, były to powszechnie dostępne marki samochodów. Przesłuchani na okoliczność zakupu samochodów świadkowie potwierdzili cenę jaką zapłacili za nabyte samochody z cenami widniejącymi na dokumentach zakupu przez nich posiadanych, zeznając ponadto, że nabyte samochody były w nie najlepszym stanie technicznym: uszkodzenia karoserii, uszkodzenia silnika i skrzyni biegów, uszkodzenia komputera, poobijanie itp., zatem wymagały naprawy i remontu. Analizując powyższe zeznania organ I instancji zauważył, iż na ich podstawie można uznać, że nabywcy kupowali uszkodzone samochody, a koszty ich naprawy były na tyle znaczne, że mogły przekraczać kwotę ich nabycia. Sytuacja taka jest możliwa, lecz w ocenie organu niewiarygodna i niezgodna z doświadczeniem życiowym. Trudno bowiem uwierzyć, że nabywcy ponosili wysokie koszty naprawy pojazdów, bez żadnej gwarancji, że samochody te będą kiedykolwiek sprawne. Osoby te mogły przecież za wydatkowane rzekomo na remonty środki kupić sprawne samochody, bez konieczności poświęcania swojego czasu na poszukiwanie niezbędnych części i naprawę pojazdu. Organ I instancji podkreślił, iż przedmiotowe samochody posiadały zaświadczenia o pozytywnym badaniu technicznym, które zostały uzyskane tuż po zakupie lub w niewielkim odstępie czasu od dnia sprzedaży. Badanie techniczne swoim zakresem obejmuje sprawdzenie prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, zwłaszcza pod względem bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska, zatem trudno sobie wyobrazić sytuację, w której niesprawne samochody dostarczone do stacji diagnostycznej na lawecie lub holu, z licznymi uszkodzeniami mechanicznymi, przechodzą pozytywne badanie techniczne. Trudno dać wiarę, by uprawnieni diagnostycy, którzy są profesjonalistami, ryzykując utratą uprawnień zawodowych wydawali pozytywne zaświadczenia o przeprowadzanych badaniach technicznych pojazdom nie nadającym się do poruszania w ruchu drogowym. Stąd wniosek, że ewentualne usterki jakie posiadały samochody w momencie sprzedaży, nie były duże i nie stanowiły przeszkody do uzyskania pozytywnych badań technicznych, a ich wartość odpowiadała cenom rynkowym. Strona w toku postępowania podatkowego nie przedstawiła żadnych dokumentów oraz okoliczności pozwalających logicznie uzasadnić znaczne zaniżenie ceny sprzedawanych samochodów, zatem wielkość oszacowanego przychodu w przypadku samochodów m-ki [...] określona została w oparcie o najniższe wartości samochodów wynikające z publikacji "[...]" Pojazdy samochodowe - wartości rynkowe część A" - za miesiące w których dokonano sprzedaży, zaś w przypadku samochodu m-ki [...] przychód określony został w oparciu wartość przyjętą w polisie AC przez TU [...] S.A., z którą nabywca zawarł umowę ubezpieczenia pojazdu w dniu 28.05.2007 r., tj. trzy dni po dokonaniu zakupu od skarżącego. Przyjęta metoda oszacowania podstawy opodatkowania, dokonana w trybie art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej, w ocenie organu podatkowego, pozwoliła na jej określenie w sposób najbardziej zbliżony do rzeczywistości. Wartość przychodu skarżącego z działalności usługowej w zakresie handlu, prowadzonej w 2007 r., zgodnie z przyjętą metodą szacunku wyniosła [...] zł. Podatnik nie przedłożył dokumentów potwierdzających wpłaty z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, zaś z pism ZUS z [...].12.2010 r. i [...].01.2011 r., wynika, iż w 2007 r. Podatnik nie dokonywał wpłat tytułem składek na ubezpieczenie społeczne. Organ I instancji, zgodnie z art. 17 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 z późn. zm., dalej - ustawa o ryczałcie), przychód Pana S. J. za 2007 r. z tytułu działalności usługowej w zakresie handlu opodatkował 15% stawką ryczałtu (3% x 5), w następujący sposób: przychód wg stawki 15% [...] zł, odliczenia od przychodu 0,00 zł, przychód po odliczeniach [...]zł, podstawa opodatkowania [...]zł, podatek obliczony wg stawki ryczałtu 15% [...]zł, składka na ubezpieczenie zdrowotne 0,00 zł, należny ryczałt ogółem [...]zł. W odwołaniu z dnia [...].01.2012r. Podatnik zaskarżył decyzję organu I instancji w całości, zarzucając jej naruszenie praw procesowego w postaci art. 7, 8, 9, 10 § 1, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa, poprzez bezpodstawne uznanie, że Skarżący w 2007 r. osiągnął przychód w wysokości [...] zł, a w związku z tym zryczałtowany podatek dochodowy ustalił na kwotę [...] zł, podczas gdy dokumentacja zebrana w sprawie tego nie potwierdza. Z uwagi na powyższe, Podatnik wniósł o: - uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie podatku zgodnie z załączonymi dokumentami, ewentualnie o - uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W ocenie Podatnika, założenie z góry, że wyjaśnienia nabywców samochodów będących przedmiotem postępowania nie zasługują na wiarę, a sprzedawane samochody nie posiadały wad i uszkodzeń są niezgodne z rzeczywistością i powołanymi przepisami prawa. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w W. zważył co następuje: Organ odwoławczy zauważył, iż Strona w odwołaniu nie kwestionuje samego faktu prowadzenia w 2007 r. działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży samochodów, jednakże nie zgadza się z wyliczoną przez organ I instancji wysokością przychodu i ustaloną kwotą ryczałtu. Z akt spawy wynika, iż skarżący od 1996 r. prowadził, opodatkowaną w formie zryczałtowanego podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, działalność gospodarczą pod nazwą "[...] O.", przedmiotem której był m. in. handel maszynami rolniczymi i samochodami. Przeprowadzona przez organ I instancji kontrola potwierdziła, iż Podatnik rozpoczął działalność gospodarczą w dniu [...].06.1996r., zaś z dniem [...].02.2006r. zlikwidował działalność. Fakt zakończenia działalności dokumentują wymienione w cz. B.5.3 protokołu kontroli: - decyzja nr [...] z dnia [...].01.2006 r. Wójta Gminy J. o wykreśleniu z dniem [...].02.2006 r. wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, - zaświadczenie o wykreśleniu numeru Regon [...] z dniem [...].02.2006 r., - VAT-Z "Zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług", złożone w organie I instancji w dniu [...].02.2006 r. Czynności kontrolne oraz wszczęte w ich następstwie postępowanie podatkowe ujawniły, iż Podatnik w 2007 r. wznowił działalność w zakresie sprzedaży samochodów osobowych, nie dokonując jednak zgłoszenia powyższego faktu właściwemu organowi podatkowemu, nie prowadząc urządzeń księgowych oraz nie składając zeznania podatkowego za 2007 rok. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ryczałcie, opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody osób fizycznych z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 14 ustawy o podatku dochodowym, w tym również, gdy działalność ta jest prowadzona w formie spółki cywilnej osób fizycznych (...). W myśl art. 9 ust. 3 ustawy o ryczałcie, w przypadku rozpoczęcia działalności gospodarczej w trakcie roku podatkowego i niezłożenia w określonym terminie oświadczenia (wniosku), o którym mowa w ust. 1 (...), podatnik jest obowiązany do założenia właściwych ksiąg i opłacania podatku na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym. Zgodnie zaś z art. 9 ust. 1 ustawy o ryczałcie, pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za dany rok podatkowy podatnik składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika nie później niż do dnia 20 stycznia roku podatkowego, natomiast podatnik rozpoczynający działalność gospodarczą w trakcie roku podatkowego - do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia działalności, nie później jednak niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu. Jeżeli do dnia 20 stycznia danego roku podatkowego podatnik nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej lub nie dokonał wyboru innej formy opodatkowania, uważa się, że nadal prowadzi działalność opodatkowaną w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Dyrektor Izby Skarbowej podziela pogląd wyrażany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, iż brak złożenia oświadczenia przez podatnika naczelnikowi właściwego urzędu skarbowego, stosownie do postanowień art. 9 ust. 1 ustawy o ryczałcie powoduje, że podatnik ten podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w ustawie z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (patrz wyroki NSA: z 24 kwietnia 2007r., II FSK 579/06, z 9 maja 2007r., II FSK 616/06, z 12 września 2008 r.: sygn. akt II FSK 882/07, z 16 września 2008 r.: sygn. akt II FSK 855/07, z 11 grudnia 2008 r.: sygn. akt ll FSK 1300/07 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wynikające z uzasadnienia zaskarżonej decyzji domniemanie kontynuowania przez skarżącego działalności opodatkowanej w formie ryczałtowej nie mogło mieć zastosowania w odniesieniu do roku 2007, ponieważ Podatnik z dniem [...].02.2006 r. zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej, prowadzonej nieprzerwanie od 1996 r., zgłaszając jej likwidację właściwym organom rejestracyjnym, w tym także organowi I instancji. W dniu [...].02.2006 r. wpłynęła do Urzędu Skarbowego decyzja Wójta Gminy J. z dnia [...].01.2006 r., nr [...] o wykreśleniu wpisu z ewidencji działalności gospodarczej, natomiast w dniu [...].02.2006 r. zgłoszenie o zaprzestaniu z dniem [...].02.2006 r. wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT-Z), przyczyną którego była "likwidacja" (poz. 21, kwadrat 1.). Uznanie ciągłości opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym możliwe jest jedynie w odniesieniu do tych podatników, którzy nie zlikwidowali działalności gospodarczej, a jedynie ją zawiesili. Jak zauważył bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 15 grudnia 2009r, sygn. akt I SA/Bd 846/09, "Gdy podatnik zryczałtowanego podatku dochodowego twierdzi, że nie osiąga przychodów z działalności gospodarczej opodatkowanej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, a jej nie likwiduje, to dochodzi do przyjęcia przez ustawodawcę fikcji prawnej, iż podatnik ten nadał prowadzi działalność opodatkowaną w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Zaprzestanie osiągania dochodów z prowadzonej działalności nie świadczy o likwidacji i nie zwalania podatnika od konieczności zachowania i przestrzegania ciążących na nim obowiązków wynikających z ustawy". Podobne stanowisko, choć przy odmiennym stanie faktycznym, zajął WSA w Poznaniu w wyroku z 27 stycznia 2010 r., I SA/Po 979/09. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił również uwagę na stanowisko WSA w Warszawie, zaprezentowane w wyroku z 21 czerwca 2011 r., III SA/Wa 3118/10, w którym Sąd stwierdził, iż "w sytuacji, gdy podatnik kończy działalność gospodarczą prowadzoną w formie (wszystkich formach), z której dochody mogą być opodatkowane w formie ryczałtu, przestaje istnieć przedmiot, do którego wybór tego sposobu opodatkowania miał zastosowanie, w związku z czym dokonany uprzednio wybór przestaje mieć znaczenie prawne. Równocześnie kolejny rok kalendarzowy nie jest rokiem następnym, o którym mowa w przepisach tej ustawy skoro działalność gospodarcza w formie (-ach), do dochodów z której (-ych) przedmiotowy wybór miał zastosowanie, nie jest kontynuowana. Tak więc dochody z działalności gospodarczej osiągnięte przez podatnika w kolejnym roku kalendarzowym nie byłyby opodatkowane na zasadach ryczałtu, chyba że podatnik złożyłby stosowne oświadczenie, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy.". Tak więc do wznowionej przez Stronę działalności nie mają zastosowania przepisy ustawy o ryczałcie, gdyż nie mamy do czynienia z kontynuacją działalności opodatkowanej w formie ryczałtu, lecz o podjęciu jej na nowo, po uprzedniej likwidacji w sposób przewidziany prawem. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż skoro po zgłoszeniu przez podatnika w roku 2006 likwidacji działalności gospodarczej nie było złożone przez podatnika w 2007 roku oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu to w świetle cytowanych wyżej regulacji w stosunku do prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej i uzyskiwanych w jej ramach przychodów w roku 2007 nie mogą mieć zastosowania przepisy ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. W świetle powyższego, wszczęte postanowieniem z dnia [...].11.2010 r. postępowanie w sprawie określenia podatnikowi zobowiązania z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2007 rok należy uznać za bezprzedmiotowe, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji i umorzeniem postępowania w sprawie. Zgodnie z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż z uwagi na charakter podjętego rozstrzygnięcia poza merytoryczną oceną pozostały zarzuty odwołania, w tym m.in. dotyczące nieprawidłowego zdaniem strony wyliczenia wysokości przychodu. 2. Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodził się skarżący. Pismem z [...] kwietnia 2012 r. wniósł zatem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik skarżącego zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy, polegające na nieprawidłowym przyjęciu, iż strona w odwołaniu nie kwestionowała faktu prowadzenia w 2007 r. działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży samochodów i nie zgadza się wyłącznie z wyliczoną przez organ I instancji wysokością przychodu i ustalonym ryczałtem, 2) naruszenie art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przez uznanie, że skarżący prowadził w 2007 r. działalność gospodarczą w sposób zorganizowany i ciągły, 3) naruszenie art. 7 kpa, poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, 4) naruszenie art. 77 § 1 kpa, poprzez niezebranie i nie rozpatrzenie przez organ całości materiału dowodowego, 5) naruszenie art. 107 § 3 kpa, poprzez brak uzasadnienia faktycznego decyzji, wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Pełnomocnik skarżącego zauważył, iż w odwołaniu z dnia [...] stycznia 2012 r., podatnik zakwestionował decyzję organu I instancji, zatem nie zgadzał się zarówno z podstawą naliczenia podatku związaną z rzekomym prowadzeniem działalności związanej ze sprzedażą samochodów jak i z samą wysokością należnego podatku. Skarżący wyjaśnił, iż z ostrożności podnosił w odwołaniu niewłaściwe ustalenie organu I instancji w toku postępowania, który ustalając wysokość należnego podatku nie brał pod uwagę rzeczywistej wartości zakupionych samochodów wskazanych w zaświadczeniach jak i również nie dał wiary zeznaniom świadków w tym zakresie. Nie było podstaw aby uznać, że skarżący prowadził działalność w 2007 r. w zakresie sprzedaży samochodów. Skarżący w 2007 r. nie zgłaszał organowi wznowienia działalności, nie prowadził księgowości, nie składał zeznania podatkowego za 2007 r., gdyż nie prowadził działalności w 2007 r. Organ I instancji bezpodstawnie przyjął, iż odwołujący dokonywał handlu samochodami w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Fakt dokonania przez odwołującego zakupu i sprzedaży kilku samochodów w 2007 r. nie jest systematycznym nabywaniem a następnie sprzedażą samochodów świadczącym o prowadzeniu działalności gospodarczej polegającej na handlu samochodami używanymi. Odwołujący, chociażby z uwagi na pogorszenie ich stanu technicznego ma prawo do zmiany posiadanych przez siebie samochodów, które użytkowane były również przez jego rodzinę. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci zeznań świadków kupujących od odwołującego pojazdy jednoznacznie potwierdza zeznania odwołującego, że dokonywana przez niego sprzedaż przedmiotowych samochodów nie miała charakteru zarobkowego. 3. Odpowiadając na skargę, Dyrektor IS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 4.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). 4.2. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, stwierdził, że skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, że postępowanie podatkowe prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, stąd podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie mogą odnieść skutku, co powinno być wiadome profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego Jednocześnie zauważyć należy, że stosownie do treści art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania podatkowego (Ordynacji podatkowej) w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Organ odwoławczy na podstawie całokształtu materiału dowodowego ustalił, że skarżący prowadził działalność gospodarczą, zaś polemizowanie skarżącego z oceną treści odwołania, ustaleń organu nie są w stanie zmienić. Ustalenia organu odwoławczego i ocena materiału dowodowego znajdują odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Organy w sposób prawidłowy uznały, że skarżący prowadził w 2007 r. działalność gospodarczą w sposób zorganizowany i ciągły, zaś działalność ta nie różniła się od wcześniej prowadzonej zarejestrowanej działalności gospodarczej. Organ odwoławczy częściowo uwzględnił odwołanie skarżącego i uchylił decyzję organu I instancji oraz umorzył postępowanie w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych. Organ odwoławczy wydał zatem korzystną dla podatnika decyzję w tej konkretnej sprawie. Skoro skarżący twierdzi, że nie prowadził działalności gospodarczej to tym bardziej nie mogła być wydana decyzja w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego, któremu podlegają osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą, stosownie do treści art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 1998 r., Nr 144, poz. 930 ze zm.). Organ odwoławczy nie miał innego wyjścia, jak tylko uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych. Dodatkowo słusznie zauważył organ odwoławczy, że skarżący wyrejestrował działalność gospodarczą w 2006 r. i nie złożył pisemnego oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za 2007 rok, które podatnik składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika nie później niż do dnia 20 stycznia roku podatkowego, zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy. Bezprzedmiotowe jest na tym etapie odnoszenie się do zarzutów co do ustaleń, czy skarżący prowadził działalność gospodarczą, czy nie, skoro zakresem ustaleń decyzji objętej kontrolą sądu (ustaleń istotnych dla sprawy niniejszej) było prawidłowe i bezsporne ustalenie, że nie prowadził działalności objętej zryczałtowaną formą opodatkowania podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych. Sąd nie stwierdził innych nie podniesionych w skardze naruszeń przepisów prawa materialnego lub procesowego, które mogłyby skutkować uchyleniem, bądź stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Sąd nie uwzględnił wniosku o odroczenie rozprawy złożonego przez pełnomocniczkę skarżącego. W ocenie Sądu sam fakt pozostawania przez nią na zwolnieniu lekarskim w okresie [...]-[...] lutego 2012 r. z adnotacją, że "chory może chodzić", bez informacji w jaki sposób okoliczność ta uniemożliwia stawiennictwo w sądzie lub ustanowienie substytuta, nie stanowi w rozumieniu art. 109 p.p.s.a. wywołanej nadzwyczajnym zdarzeniem lub nie dającej się przezwyciężyć przeszkody, która obligowałaby Sąd do odroczenia rozprawy. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w wyroku.