VIII SA/Wa 568/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi T. M. na uchwałę Rady Gminy i Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia dla Burmistrza Gminy i Miasta P. postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 31 maja 2021 r. T. M. (dalej "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Gminy i Miasta P. z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia dla Burmistrza Gminy i Miasta P. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zaskarżona uchwała w sprawie ustalenia wynagrodzenia burmistrza podjęta została w sprawie z zakresu stosunku pracy, która w ocenie Sądu, nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na podstawie art. 3 § 2a i § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 2 u.s.g., do wyłącznej właściwości rady gminy należy ustalanie wynagrodzenia burmistrza, stanowienie o kierunkach jego działania oraz przyjmowanie sprawozdań z jego działalności. W myśl art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1282), pracodawcą burmistrza jest urząd gminy, a w myśl ust. 2 tego przepisu czynności z zakresu prawa pracy wobec wójta (burmistrza, prezydenta miasta), związane z nawiązywaniem i rozwiązywaniem stosunku pracy, wykonuje przewodniczący rady gminy, a pozostałe czynności – wyznaczona przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) osoba zastępująca lub sekretarz gminy, z tym że wynagrodzenie wójta ustala rada gminy, w drodze uchwały. Zgodnie z art. 43 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych, spory ze stosunku pracy pracowników samorządowych rozpoznają właściwe sądy pracy. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż uchwała w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia burmistrza nie jest aktem publicznoprawnym, gdyż dotyczy sfery prywatnoprawnej (relacji pracownik-pracodawca) i nie jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Burmistrz jako pracownik samorządowy pozostaje w stosunku pracy. Jednakże stosunek ten nie jest nawiązywany na podstawie umowy o pracę, ale na podstawie wyboru. Wynagrodzenie otrzymuje w ramach tego stosunku pracy, nie zaś w ramach stosunku administracyjnego. O tego rodzaju kwalifikacji bezpośrednio przesądza treść powołanego wyżej art. 8 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych. Innymi słowy, sprawy ze stosunku pracy, w tym sprawy wynagrodzenia wójtów, burmistrzów lub prezydentów miast, nie należą do spraw z zakresu administracji publicznej, dlatego sąd administracyjny nie posiada kompetencji do kontrolowania aktów lub bezczynności organów jednostek samorządu terytorialnego w tym zakresie (vide postanowienia NSA: z dnia 28 września 2018 r., sygn. akt II OSK 1991/18, z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 468/18, postanowienie WSA w Łodzi z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 350/18, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 15 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 421/18, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 833/18, postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 24 października 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 468/18). Stosownie do treści art. 43 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych, spory ze stosunku pracy pracowników samorządowych rozpoznają właściwe sądy pracy. Wynagrodzenie stanowi kwestię związaną ze stosunkiem pracy, zatem do rozstrzygnięcia sporu w tym zakresie właściwy jest sąd powszechny. Okoliczność ta wyłącza właściwość sądów administracyjnych do rozpoznawania tej kategorii spraw (vide: postanowienia NSA: z 11 marca 2014 r., II OSK 547/14, z 19 września 2013 r., II OSK 1496/13 oraz postanowienie WSA w Lublinie z 29 marca 2017 r., II SA/Lu 184/17; WSA w Bydgoszczy z 8 kwietnia 2014 r., II SA/Bd 264/14; WSA w Rzeszowie z 4 października 2013 r., II SA/Rz 876/13; WSA w Gliwicach z 13 grudnia 2013 r., IV SA/Gl 1277/13; pub. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.