VIII SAB/Wa 48/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy materialnej postanawia : odrzucić skargę Pismem oznaczonym datą [...] kwietnia 2015 r. M. K. (skarżący) wniósł do Prezydenta Miasta R. i innych organów, w tym Prezesa Rady Ministrów, w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy materialnej. W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których przepisy p.p.s.a. stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zakres tych spraw enumeratywnie wymienia przepis art. 3 § 2 i 3 powołanej ustawy, który określa akty prawne poddane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Są to decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje prawa podatkowego, akty prawa miejscowego, akty jednostek samorządu terytorialnego, organów jednostek samorządu terytorialnego, akty nadzoru nad działalnością oraz inne sprawy, które na mocy przepisów ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Skarga na bezczynność organu jest, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest jednak określony akt lub czynność, lecz niepodejmowanie przez organ administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Z przywołanego art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika również, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. W tych zatem sprawach skargi służą na wydane akty, nie zaś na bezczynność w ich wydaniu (por. postanowienie NSA z 22 lipca 2010 r., I OSK 362/10). Analiza akt sprawy, w tym treści skargi i odpowiedzi na skargę pozwala na stwierdzenie, że skarga została złożona w trybie wnioskowo – skargowym uregulowanym w Dziale VIII k.p.a. - art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przy czym wyraźnie należy podkreślić, że wynik postępowania przeprowadzonego przez organ w trybie Działu VIII k.p.a. nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bowiem ocena prawidłowości postępowania skargowego nie podlega kontroli sądowej. Działania lub czynności podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami znajdującymi się w Dziale VIII k.p.a. nie są bowiem aktami lub czynnościami o których mowa w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1271/04, lex nr 191974, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2692/11; z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 478/09; z dnia 8 maja 2009 r. sygn. II OSK 689/09; z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarga skarżącego jest niedopuszczalna i podlega obligatoryjnemu odrzuceniu przez sąd administracyjny. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.