I SA/Wr 103/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G.G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia 27 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W sprawie, przedmiotem skargi jest decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu w wysokości 187.791 zł. W skardze skarżący wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zwolnienie go od wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji podniósł, że jego przedsiębiorstwo znajduje się w złej sytuacji finansowej. Skarżący zatrudnia 8 osób, które musiałby zwolnić, gdyby organ doprowadził do egzekucji zobowiązania. Przedsiębiorstwo skarżącego obciążają ponadto koszty stałe, w tym wskazane formularzu PPF (na formularzu skarżący wskazał na konieczność utrzymania dzieci i niepracującej żony). Z tego względu skarżący wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2018 r. referendarz odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy wskazując, że pomimo wezwania nie przedłożył on wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z przedłożonych dokumentów wynika natomiast, iż kondycja gospodarcza przedsiębiorstwa skarżącego jest dobra. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezzasadny. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. np. postanowienia NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2877/15, z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OZ 879/15, z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 388/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje – w tym kontekście – na uwzględnienie. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. W sprawie, skarżący we wniosku nie podał jaki jest profil działalności gospodarczej jego przedsiębiorstwa, przychody, koszty uzyskania przychodu i jakie są jego składowe. Nie załączył też do wniosku dokumentów źródłowych, obrazujących jego kondycję gospodarczą (np. bilansów rocznych, zeznań podatkowych, umów kredytowych). Przyjąć więc należy, iż skarżący we wniosku nie wykazał, że nie jest w stanie zgromadzić kwoty wskazanej w zaskarżonej decyzji, a przymusowa egzekucja doprowadzi do likwidacji jego przedsiębiorstwa. Natomiast dokumenty przedłożone przez skarżącego na wezwanie referendarza do wniosku o przyznanie prawa pomocy sugerują, że możliwości finansowe skarżącego są znaczne. Jak zauważył referendarz, skarżący za 2016 r. osiągnął przychody z działalności gospodarczej na poziomie ponad 800.000 zł. Dane dotyczące grudnia 2017 r. oraz pierwszych miesięcy 2018 r. wskazują, iż miesięczne obroty przedsiębiorstwa sięgają ponad 60.000 zł, a dochód – kilkanaście tysięcy zł. Na rachunku bankowym saldo w tych miesiącach wynosiło nawet 30.000 zł, a środki pochodziły m.in. z prywatnych rachunków wnioskodawcy, których historie nie zostały udostępnione. W sprawach o przyznanie prawa pomocy wskazuje się, że przy ocenie sytuacji płatniczej przedsiębiorców miarodajna jest kategoria przychodu, a nie dochodu, bowiem istnieją legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów tak, aby w końcowym rozliczeniu minimalizować lub w ogóle eliminować obciążenia podatkowe (zob. L. Błystak, M. Kazek, Koszty postępowania sądowoadministracyjnego, Warszawa 2015 r., s. 208). Uwaga ta pozostaje aktualna także w niniejszej sprawie dotyczącej wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Przymusowej egzekucji skarżący może oczywiście uniknąć zaciągając kredyt. Możliwość jego uzyskania jest zaś uwarunkowana kondycją finansową przedsiębiorstwa. Z materiałów przedłożonych przez skarżącego na wezwanie referendarza wynika zaś, że jest ona dobra. W sprawie, w zaskarżonej decyzji określono skarżącemu zobowiązanie w kwocie blisko 190.000 zł. Kwota ta w relacji do przychodu spółki za 2016 r., 2017 r. i 2018 r. (800.000 zł w 2016 r. i obrót w 2017 i 2018 r. o wartości 60.000 zł miesięcznie), nie jawi się jako niemożliwa do zgromadzenia przez zaciągnięcie kredytu lub ograniczenie wydatków. Reasumując, skarżący nie podając profilu działalności przedsiębiorstwa, nie ujawniając konkretnych danych i nie przedkładając na ich poparcie odpowiednich dokumentów obrazujących działalność przedsiębiorstwa – nie wykazał, że nie jest w stanie zapobiec przymusowej egzekucji kwoty określonej w decyzji, zaś egzekucja doprowadzi do zwolnień pracowników i ewentualnej likwidacji działalności. Dokumenty złożone na żądanie referendarza sugerują zaś wniosek przeciwny. Wskazać też należy, iż podnoszone przez skarżącego w wniosku rzekome niebezpieczeństwo zwolnienia pracowników, samo w sobie nie stanowi niebezpieczeństwa "znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Taką szkodą mogą być przykładowo likwidacja przedsiębiorstwa, utrata kluczowych klientów, brak możliwości wykonania zawartego kontraktu, utrata pracowników o szczególnych kwalifikacjach lub doświadczeniu. Jak wcześniej wskazano, niebezpieczeństwa zaistnienia takich okoliczności skarżący jednak nie wykazał. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji