I SA/Wr 1110/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi D. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest opisana w sentencji decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący (reprezentowany przez adwokata) wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Swojego wniosku skarżący nie uzasadnił. W aktach sprawy znajduje się dokumentacja finansowo-majątkowa strony skarżącej, przedłożona do wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej w skrócie: p.p.s.a.), Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania, w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Podkreślić należy, że powyższe okoliczności muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienia NSA: z 24 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 2877/15, z 26 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OZ 879/15, czy z 16 stycznia 2013 r. sygn. akt II GZ 388/12, wszystkie dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W judykaturze utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 498/12, z 10 maja 2011 r. sygn. akt II FZ 106/11, z 9 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1501/11, z 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, czy z 26 listopada 2007 r. sygn. akt II FZ 338/07, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji nie zasługuje - w tym kontekście - na uwzględnienie. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Tymczasem w niniejszej sprawie, skarżący - reprezentowany przez adwokata - w żaden sposób nie wykazał, że niezwłoczne wykonanie decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać też trzeba, że przyznania ochrony tymczasowej nie uzasadnia trudna sytuacja finansowa strony wskazana we wniosku o przyznanie prawa pomocy, która stanowiła podstawę dla przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi, gdyż przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są przesłankami tożsamymi z tymi przewidzianymi w ramach przyznania prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega ocenie w kontekście spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zaś wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu uzasadniać mogą konkretne okoliczności będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., a nie sama aktualna sytuacja majątkowa, w której znajduje się strona. Gdyby tak przyjąć, to każdorazowo przyznanie prawa pomocy musiałoby skutkować wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. W tym stanie rzeczy, Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek uznał, że skarżący nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.