I SA/Wr 1616/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Protokolant Starszy asystent sędziego Dagmara Stankiewicz-Rajchman, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M.U.-Sz. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od lutego do lipca 2007 r. oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi M.U.- Sz. (dalej: strona, skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okresy od lutego do lipca 2007 r. w kwotach [...] zł oraz na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 mara 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: uVAT, ustawa o VAT) podatek do zapłaty z wystawionych faktur za te okresy. Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe uznały, że składane przez stronę deklaracje podatkowe za poszczególne miesiące luty - lipiec 2007 r. nie mogą zostać przyjęte za prawidłowe, a wykazane w nich wartości podstaw opodatkowania i podatku nie odpowiadają rzeczywistości. Organy stwierdziły, że firma strony A nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie obrotu złomem. Skarżący zeznał, że zarejestrował działalność gospodarczą, której przedmiotem miał być handel złomem, do której to działalności namówił go znajomy L.N. o imieniu H. Stwierdził jednak, że umowy na dzierżawę placu nie podpisywał, kontenera na złom nie wydzierżawiał. Wszystkim miał zająć się H. Organy podatkowe włączyły do akt sprawy rejestr zakupu firmy B za luty – lipiec 2007 r. W rejestrach zakupu ujęte zostały faktury zakupu wystawione przez firmę strony. Podsumowanie tych zakupów w ww. rejestrach za poszczególne miesiące roku 2007 jest równe wartości sprzedaży netto oraz podatkowi należnemu wykazanemu przez A w deklaracjach VAT-7 składanych w urzędach skarbowych za okres luty - lipiec 2007 r. Strona nie okazała do kontroli dokumentacji księgowej. Organ określił skarżącemu zobowiązanie w wysokości [...] zł i mając na względzie treść art. 108 ust. 1 uVAT wskazał, że wystawienie faktury VAT skutkuje obowiązkiem zapłaty podatku pod warunkiem, że została ona wprowadzona do obrotu prawnego tj. odbiorca otrzymał oryginał. Potwierdzeniem, że wystawione przez stronę faktury VAT sprzedaży zostały wprowadzone do obrotu są rejestry zakupu, prowadzone przez firmę B. Zauważyły organy podatkowe, że skarżący miał świadomość w jakiej branży działa, udostępniając własne dane osobowe podmiotowi trzeciemu – H., który jak wskazuje materiał dowodowy mógł działać w imieniu skarżącego i na jego rachunek. W związku z czym skarżący musi ponieść konsekwencje podatkowe w związku z wystawionymi przez firmę strony fakturami VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) we Wrocławiu wyrokiem z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 1658/11 uchylił decyzję organu II instancji, stwierdził Sąd, że w sprawie bezsporne jest, iż skarżący nie prowadził działalności gospodarczej i nie posiadał dokumentacji księgowej, w tym faktur VAT, co uzasadniało określenie przez organy podatkowe, w sposób odmienny niż to uczyniono w deklaracjach podatkowych, zobowiązania. Jednocześnie WSA stwierdził, że podstawę do odliczenia podatku naliczonego, stanowią wyłącznie oryginały faktur lub faktur korygujących albo ich duplikaty, to kwota podatku naliczonego nie może wynikać z innego rodzaju dokumentów, choćby potwierdzały one fakt dokonania czynności opodatkowanej i pozwalały obliczyć ten podatek, czyli wyodrębnić go z kwoty stanowiącej cenę danego towaru lub usługi. A w konsekwencji brak faktury uniemożliwia prawo do odliczenia. Tymczasem jak zauważył Sąd w rozpoznawanej sprawie brak było oryginałów i kopii faktur, jak też ich duplikatów. Samo zaś istnienie ich śladu w ewidencjach zakupu kontrahenta jest niewystarczającym do ustalenia podatku, wobec strony skarżącej, na podstawie art. 108 ust. 1 uVAT. Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) wyrokiem z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt I FSK 1075/12 uchylił ww. wyrok WSA. NSA stwierdził, że stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Uznał NSA za uzasadnione zarzuty błędnej wykładni art. 108 ust. 1 uVAT polegający na przyjęciu, że kwota podatku do zapłaty musi wynikać wyłącznie z istniejących oryginałów, kopii lub też duplikatów faktur, a nie może wynikać z dowodów potwierdzających istnienie takich faktur oraz zarzut dotyczący odmowy zastosowania art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w niniejszej sprawie. WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 1249/13 oddalił skargę strony (wyrok jest prawomocny). Dnia 11 marca 2015 r. strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...]. Powołała strona art. 240 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) wskazując, że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Odwołała się strona do wyroku Sądu Rejonowego (SR) w O. II Wydział Karny z dnia [...] sygn. akt [...], którym strona została uniewinniona od zarzutu, popełnienia przestępstwa z art. 18 § 3 kk w związku z art. 55 § 1 kks. Dyrektor Izby Skarbowej we W. (DIS) wznowił postępowanie i decyzją z dnia [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. Stwierdził DIS, że skoro adresatem zobowiązania podatkowego jest wyłącznie podatnik, to odpowiada on również za prawidłowe rozliczenie swojej działalności i nie zmienia tego okoliczność powierzenia prowadzenia tej działalności nieustalonej osobie. Wskazał ponadto DIS, że zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przewiduje związanie wyłącznie wyrokiem karnym skazującym. Zauważył również organ, że w postępowaniu karnym oceniane są inne aspekty działania strony, w tym umyślność, co nie ma znaczenia w sprawach podatkowych. W odwołaniu od ww. decyzji strona zarzuciła pominięcie przez organ podatkowy okoliczności wynikających z wyroku karnego, tj. brak prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej i uwolnienie strony od zarzutu firmanctwa. Wskazała strona, że nie podpisywała żadnych dokumentów poza zgłoszeniem działalności. Powołała strona nowy fakt w postaci opinii grafologa, z której ma jednoznacznie wynikać, że strona nie podpisywała deklaracji VAT-7, podała, że opinia została sporządzona dopiero w toku postępowania karnego; argumentowała strona, że doszło do kradzieży tożsamości. Zmieniła strona podstawę wznowienia na art. 240 § 1 pkt 5 O.p., ponieważ wyrok karny jest nową okolicznością faktyczną. Zarzuciła strona naruszenie art. 120 i 122 O.p. DIS po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że strona nie sprecyzowała o jakie dowody i okoliczności chodzi, ale z wniosku wynika, że zasadnicze znaczenie ma opinia grafologa. Uznał organ podatkowy, że opinia grafologa jest nowym dowodem, ale nie miała wpływu na wynik sprawy. Istotne dla sprawy okoliczności sprawy zostały ustalone nie tylko na podstawie deklaracji VAT-7, które nie stanowiły kluczowego dowodu. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły m.in. rejestry B, zeznania strony, prowadzenie rozmów w sprawie najmu terenu na działalność gospodarczą, wizyta w S. i zawarcie umowy najmu, rozpoznanie strony przez R.L., współpraca z osobą o imieniu H., monitorowanie miejsca gdzie był kontener na złom. Wskazał organ podatkowy, że okoliczności sprawy nie potwierdzają kradzieży tożsamości, ponieważ strona zarejestrowała działalność i jej prowadzenie powierzyła p. H.. Stwierdził organ podatkowy, że z wyroku nie wynikają nowe okoliczności faktyczne. Uniewinnienie strony od zarzutu firmanctwa jest wynikiem oceny zgromadzonego materiału przez SR, a ponadto w postępowania karnym decydujące znaczenie mają inne przesłanki w tym kwestia umyślności. Według organu dowody w sprawie nie były też fałszywe. Fałsz nie został stwierdzony wyrokiem. W skardze do WSA we Wrocławiu strona zarzuciła naruszenie art. 120, 121, 122, 240, 241 i 180 O.p. i uwzględnienie wyroku SR oraz dowodów przeprowadzonych przez ten Sąd. Zarzuciła strona, że organy podatkowe nie uwzględniły wyroku karnego oraz stwierdzenia przez SR, że strona nie miała świadomości, że ktoś inny prowadzi pod jej nazwiskiem działalność. Opinia grafologa potwierdziła, że strona nie składała i nie podpisywała deklaracji VAT-7. Zdaniem skarżącego niedopuszczalne jest, aby SR stwierdził, że nie był firmantem, a organy podatkowe tego nie respektowały. Argumentowała strona, że nie może odpowiadać za działania H., skoro nie miała wiedzy o jego poczynaniach. Stwierdziła również strona, że skoro podpis na umowie najmu jest sfałszowany, to zeznania osoby o jej zawarciu też nie mogą być uznane za prawdziwe. Zdaniem strony wznowienie winno być oparte na art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 O.p. Wyrok karny jest nową okolicznością faktyczną, a ustalenia dowodowe SR są faktami i dowodami, o których organ nie wiedział. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oceniając zaskarżoną decyzję według wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że zarówna ta decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Na wstępie należy wskazać, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym podatkowego, jest zasada trwałości decyzji administracyjnej. Zasadę tę ustanawia art. 128 O.p., zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz ustawach podatkowych. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą określoną w art. 240 O.p. W postępowaniu tym nie można badać na nowo wszystkich zarzutów strony. Postępowanie to nie może przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym i nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego. W postępowaniu instancyjnym odwołanie daje podstawę do ponownego, całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, bez względu na wagę uchybień związanych z tym postępowaniem, o tyle w przypadku wznowienia postępowania organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy zaistnieją przesłanki z art. 240 § 1 O.p. W sprawie jako podstawę wznowienia strona wskazała art. 240 § 1 pkt 1 i 5 O.p. Obie przesłanki powiązała strona z prawomocnym wyrokiem karnym wydanym przez SR w O., w którym Sąd uwolnił stronę od zarzutu pomocnictwa do firmanctwa - przestępstwa z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 55 § 1 kks oraz w którym SR powołał się na opinię grafologa, z której wynika, że strona nie podpisywała deklaracji VAT-7. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 1 O.p. wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Ustawodawca zatem przewidział trzy warunki, które łącznie muszą być spełnione. Po pierwsze, dowody wykorzystane w toku postępowania zostały sfałszowane. Po drugie, fałsz dowodu musi być stwierdzony orzeczeniem sądu. Po trzecie, sfałszowany dowód był podstawą ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Powyższe unormowanie dotyczy więc usunięcia wadliwości procesowej postępowania w sytuacji, gdy sfałszowany dowód był podstawą wydania decyzji. W orzecznictwie prezentowane jest utrwalone już stanowisko, że strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy, musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Może to być np. wyrok sądu skazujący świadka za fałszywe zeznania (art. 233 1 k.k.), biegłego za fałszywą opinię, tłumacza za fałszywe tłumaczenie (art. 233 § 4 k.k.), funkcjonariusza publicznego za poświadczenie w dokumencie nieprawdy (art. 271 k.k.) lub każdą osobę, która podrobiła bądź przerobiła dokument, w celu użycia go za autentyczny (art. 270 k.k.) (por. wyrok z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 310/09, publ. LEX nr 563442). W sprawie, w ocenie Sądu ww. przesłanka wznowienia postępowania nie została spełniona. Powołany wyrok SR nie stwierdza fałszywości żadnego z dowodów wykorzystanych w postępowaniu podatkowym. W wyroku Sąd karny oceniając wypełnienie znamion przestępstwa z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 55 § 1 kks odwołał się jedynie do przeprowadzonego dowodu z opinii grafologa, co nie oznacza że wyrok ten stwierdza fałszywość dowodu. Stwierdzenie orzeczeniem sądu fałszywości dowodu musi odnosić się bezpośrednio do tego dowodu, a w sprawie postępowanie dotyczące sfałszowania podpisów na deklaracjach VAT-7 zostało umorzone (na co wskazał SR w uzasadnieniu wyroku). Jako drugą podstawę wznowienia postępowania strona wskazała art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wznowienie postępowania następuje w przypadku, gdy po wydaniu ostatecznej decyzji podatkowej wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zatem możliwość wznowienia postępowania w takim przypadku wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy; - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są nowe; - istnienie "nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów" w dniu wydania ostatecznej decyzji; - "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję. Wszystkie wskazane wyżej warunki dotyczące okoliczności czy dowodu jako przesłanki wznowienia postępowania muszą występować łącznie. Brak cechy nowości czy brak istnienia w dniu wydania decyzji objętej postępowaniem o wznowienie, bądź brak istotności dla sprawy powoduje, że taki dowód lub okoliczność nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania określonej w pkt 5 art. 240 § 1 O.p. (tak też wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., I FSK 596/10, wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., I FSK 1687/09, wyrok NSA z dnia 10 marca 2011 r., I FSK 547/10, wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Wyjaśnienia wymaga również samo pojęcie nowych dowodów i nowych okoliczności. Odnośnie "nowych dowodów" przywoła Sąd stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w wyroku z dnia 17 maja 2012 r. sygn. akt II FSK 2191/10, z którym w pełni się zgadza, że kiedy mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacja podatkowa o ,,nowych dowodach" istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który je wydał, chodzi o dowody w znaczeniu środków dowodowych, czyli w ujęciu przedmiotowym, a więc np. zeznania świadków istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który je wydał, a nie samych źródeł dowodowych, czyli bytu w dniu wydania decyzji nieznanych organowi świadków, którzy mogli złożyć stosowne zeznania, lecz nie uczynili tego przed dniem wydania decyzji ostatecznej. Z kolei w odniesieniu do pojęcia "okoliczności faktycznej" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. utrwalił się na gruncie orzecznictwa sądów administracyjnych pogląd, że jest to zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej od jego wykładni. Okolicznością faktyczną nie może być sam proces myślowy, wnioskowanie, związek między różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa lub wykładnią (por. m.in. wyrok NSA z dnia 18 marca 2011 r. sygn. akt I FSK 398/10, opubl. CBOSA). Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję należy rozumieć tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2012r. sygn. akt II FSK 1337/10, opubl. CBOSA). Strona w sprawie nie wskazała precyzyjnie, czy wyrok SR i opinię grafologa traktuje jako wystąpienie nowych dowodów, czy też nowych okoliczności. W ocenie Sądu w sprawie nie wystąpiły ani nowe dowody ani nowe okoliczności w rozumieniu wyżej omówionym. Niewątpliwie opinia grafologa i wyrok SR nie mogą stanowić nowych dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Dowody te nie istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej dotyczącej strony. Decyzja jest z dnia [...], a wyrok SR jest z dnia [...], a opinia grafologa jest z dnia [...]. Odnośnie natomiast nowych okoliczności, jakie mogą wynikać z wyroku SR, to Sąd jako zasadne ocenia stanowisko organu podatkowego, że uniewinnienie strony od zarzucanego przestępstwa pomocnictwa w firmanctwie nie stanowi nowej okoliczności faktycznej. Jak słusznie wskazał organ podatkowy przesłanki, jakie są badane w toku postępowania karnego i postępowania podatkowego są odmienne. W toku postępowania podatkowego organ podatkowy nie zajmuje się badaniem winy skarżącego i umyślności jego działania. W postępowaniu podatkowym organ podatkowy ustalił okoliczności, których zaistnienie dawało podstawę do uznania, że należało zastosować art. 108 uVAT, co potwierdziły prawomocne wyroki NSA i WSA. Organ ustalił, że skarżący zarejestrował działalność gospodarczą, powierzył jej prowadzenie nieznanej osobie o imieniu H., prowadził rozmowy w sprawie najmu terenu pod działalność, deklaracje wystawiane przez firmę skarżącego były ujmowane w rozliczeniu innej firmy, kwestia, że skarżący nie działał umyślnie w celu umożliwienia firmanctwa i uszczuplenia należności Skarbu Państwa nie zmienia oceny podatkowej i konsekwencji na gruncie prawa podatkowego. Skarżący co potwierdził NSA i WSA prowadził działalność gospodarczą (abstrahując od tego, że w jej ramach nie były dokonywane realne transakcje) i faktury wystawione przez jego firmę zostały ujęte w rozliczeniu innego podmiotu. Te okoliczności powodują, że zgodnie z art. 108 uVAT na skarżącym spoczywa obowiązek zapłaty podatku. Podkreślić również trzeba, że SR orzekł o winie popełnienia przez stronę występku z art. 60 § 1 kks, tj. naruszenia obowiązków dotyczących prowadzenia dokumentacji podatkowej - książki przychodów i rozchodów oraz ewidencji VAT. Te obowiązki niewątpliwie dotyczą osoby prowadzącej działalność gospodarczą. Powyższego nie zmienia również opinia grafologa, którą także należy rozpatrywać w kategorii nowych okoliczności. Jak już powiedziano przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Wynikająca z opinii biegłego grafologa ocena, że podpisy pod deklaracjami składanymi do Urzędu Skarbowego nie są podpisami strony nie spełnia wymogu "okoliczności istotnej dla sprawy". Deklaracje VAT-7 nie stanowiły podstawowych okoliczności faktycznych bez istnienia których decyzja nie mogłaby zapaść albo zapadłaby decyzja innej treści. Deklaracje stanowiły jeden z dowodów w sprawie, ale nie kluczowy. Jak już powiedziano organy podatkowe ustaliły i to jest niepodważalne, że strona dobrowolnie zarejestrowała działalność, prowadziła rozmowy dotyczące najmu nieruchomości, powierzyła prowadzenie tej działalności osobie o imieniu H., była wraz z H. w firmie A, która to firma ujmowała w swoich rejestrach zakupów i rozliczeniach faktury wystawiane przez firmę skarżącego, faktury te nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Powyższe jest wystarczające dla zastosowania art. 108 uVAT. Zastosowanie art. 108 uVAT nie było wywodzone z faktu złożenia w Urzędzie Skarbowym deklaracji VAT podpisanych przez stronę. Ponadto w kontekście pozostałych ustaleń organu - zwłaszcza powierzenia przez stronę działalności nieznanemu H. i braku sprawowania przez stronę kontroli nad działalnością, co było organowi wiadome, okoliczność że deklaracje podpisał ktoś inny, nie zmienia zasadniczo obrazu w jaki sposób działalność firmy skarżącego była prowadzona. Zauważyć nadto trzeba, że w sprawie organ podatkowy odmówił stronie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, co oznacza również, że organ podatkowy znał i rozważał ten rodzaj dowodu - środka dowodowego (nie jest to dla organu nowość), ale zrezygnował z jego wykorzystania, jako nie mającego znaczenia dla sprawy. W świetle powyższego nie można mówić o nowych okolicznościach faktycznych istotnych dla sprawy. Zdaniem Sądu organy przeprowadziły prawidłowo postępowanie i nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów prawa. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.