I SA/Wr 1801/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 2008 r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., skarżący P. M. sformułował m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przywołanego unormowania wynika, jak przyjmuje się w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, że o ile akt lub czynność podlegają wykonaniu, wnioskodawca żądając wstrzymania wykonania decyzji, ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 02.04.2009 r., II OZ 308/09). Zatem wniosek w tej materii powinien być poparty nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (por. Komentarz do art. 61 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Przez materiał dowodowy o jakim mowa wyżej należy rozumieć dokumenty źródłowe dotyczące sytuacji finansowej i majątkowej strony. Zestawienie argumentów zaprezentowanych w uzasadnieniu wniosku z udokumentowaną sytuacją finansowo-majątkową wnioskodawcy, pozwala bowiem na ocenę, czy w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, wystąpią opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki dla udzielenia ochrony tymczasowej. Brak natomiast należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25.04.2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10.05.2011 r., II FZ 106/11; z dnia 09.09.2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28.09.2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26.11.2007 r., II FZ 338/07). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – ograniczający się jedynie do powtórzenia skutków określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - nie zasługuje na uwzględnienie. Jak już bowiem powiedziano, do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym strony w celu zweryfikowania przez Sąd, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony skarżącej, prowadząc do powstania skutków o jakich jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodania również wymaga, że podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można upatrywać w przekonaniu strony o wadliwości zaskarżonego aktu. Pogląd taki jest powszechnie prezentowany w orzecznictwie sądów (por. postanowienia NSA: z dnia 22.01.2013 r., II OZ 14/13; z dnia 08.05.2014 r., II OZ 425/14). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.